Part 42
24. Un to den Middelsmann vun dat nie Testament, JEsus, un to dat Blod vun de Besprengung, dat beter reden deiht, as Abel sin. _Kap. 8, 6. 9, 15. 1. Tim. 2, 5. 1. Mos. 4, 10._
25. Nehmt ju in Acht, dat ji den nich verachten doht, de dar redt. Denn so as jene nich wegkamen sünd, de verachten dän, as He up de Eer reden dä, so veel weniger wi, wenn wi den veracht, de vun den Himmel redt. _Kap. 2, 1-3. 3, 17. 10, 28. 29._
26. Den Sin Stimm to de Tied de Eer beweg. Nu awer seggt He to un sprickt: Noch eenmal will Ik bewegen, nich alleen de Eer, sonnern ok den Himmel. _Hagg. 2, 7._
27. Awer düt »noch eenmal« düdt an, dat dat Bewegliche schall ännert warrn, as dat makt is, up dat dat Unbewegliche blieven deiht.
28. Darum, wiel wi en unbeweglich Riek kriegt, hebbt wi Gnad, dörch weke wi GOtt deenen schüllt, Em to gefalln, mit Tucht un Furcht. _Jes. 9, 7. Dan. 2, 44. 7, 14. Phil. 2, 12._
29. Denn unse GOtt is en vertehrend Füer. _5. Mos. 4, 24. Kap. 9, 3._
Dat 13. Kapitel.
1. Blievt fast in de bröderliche Leev. _Röm. 12, 10. Eph. 4, 3. 1. Thess. 4, 9._
2. Gastfrie to wesen verget nich, denn dardörch hebbt Enige, ahn dat to weten, Engels beharbargt. _Jes. 58, 7. Röm. 12, 13. 1. Pet. 4, 9. 1. Mos. 18, 3. 19, 2. 3._
3. Denkt an de, de bunden sünd, as de ok mitbunden sünd, un an de, de Bedröfnis liedt, as de de ok noch up de Eer levt. _Matth. 25, 36._
4. De Eh schall ehrbar holn warrn bi All, un dat Ehbett unbefleckt; de Horer awer un Ehebrekers ward GOtt richten. _1. Cor. 6, 9. Gal. 5, 19. 21. Eph. 5, 5._
5. Ju Wandel wes’ ahn Giez un lat ju dat nog wesen, wat ji hebbt. Denn He hett seggt: »Ik will di nich verlaten noch versümen.« _Jos. 1, 5._
6. Also dat wi seggen könnt: »De HErr is min Helper, un ik will nich bang wesen. Wat schull mi en Minsch dohn?« _Ps. 56, 5. 118, 6._
7. Denkt an ju Lehrer, de ju GOttes Wort seggt hebbt, de ehr End seht an un folgt ehr Glov na. _v. 17. 1. Cor. 4, 16. Kap. 11, 1._
8. JEsus Christus, güstern un hüt un desülvige ok in Ewigkeit. _1. Cor. 3, 11. Offenb. 1, 17._
9. Lat ju nich vun allerhand fremde Lehren umdrieven, denn dat is en köstlich Ding, dat dat Hart fast ward, wat dörch Gnad geschüht, nich dörch Eten, wovun de keen Nutzen hebbt, de darmit umgahn doht. _Jer. 29, 8. Matth. 24, 4. Spr. 16, 2. 21, 2. Röm. 14, 17._
10. Wi hebbt en Altar, vun den de nich eten könnt, de in de Hütt upwahrt.
11. Denn de Lieknams vun de Deerter, de ehr Blod vun den Hohenprester na dat Hillige rin dragen ward för de Sünd, de ward buten vör dat Lager verbrennt. _3. Mos. 16, 27. 2. Mos. 29, 14. 4. Mos. 19, 3._
12. Darum hett ok JEsus, up dat He dat Volk dörch Sin egen Blod hilligen dä, buten vör dat Dohr leden. _Mark. 12, 8. Joh. 19, 17._
13. So lat uns nu to Em buten rut gahn ut dat Lager un Sin Smach dregen. _Kap. 11, 26. 12, 2. 1. Pet. 4, 14._
14. Denn wi hebbt hier keen blievende Stadt, sonnern de tokünftige sökt wi. _Ps. 39, 13. 14._
15. So lat uns nu opfern dörch Em dat Lofopfer GOtt alletied, dat is de Frucht vun de Lippen, de Sin Namen bekennt. _3. Mos. 7, 12. Ps. 50, 23._
16. Gudes to dohn un geern to geven verget nich, denn son Opfers mag GOtt lieden. _Sir. 41, 17. Phil. 4, 18._
17. Gehorcht ju Lehrer un folgt se, denn se holt Wacht öwer ju Seelen as de darvun Rekenschaft geven schüllt, up dat se dat mit Freuden doht un nich mit Süfzen, denn dat is ju nich gut. _Phil. 2, 29. 1. Thess. 5, 12. Ezech. 3, 18. 33, 2. 18._
18. Bedt för uns. Unse Trost is, dat wi en gudes Geweten hebbt, un beflietigt uns, en guden Wandel to föhrn bi All. _2. Cor. 1, 12._
19. Ik vermahn ju awer desto mehr düt to dohn, up dat ik desto ehr bi ju wesen kann.
20. GOtt awer vun den Freden, de vun de Doden rutföhrt hett den groten Harr vun de Schap dörch dat Blod vun dat ewige Testament, unsen HErrn JEsus, _Jes. 40, 11. Ezech. 34, 23. Joh. 10, 12. 1. Pet. 2, 25._
21. De schall ju fardig maken in alle gude Warke, Sin Willn to dohn, un in ju schaffen, wat Em gefalln deiht, dörch JEsus Christus! Den wes’ Ehr vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. _2. Cor. 3, 5. Eph. 2, 10._
22. Ik vermahn ju awer, leeve Bröder, nehmt dat Wort vun de Vermahnung an, denn ik hef ju kort schreven.
23. Ji schüllt weten, dat Broder Timotheus wedder frie is, mit em, wenn he bald kummt, will ik ju sehn.
24. Gröt’ all ju Lehrer un all de Hilligen; de Bröder ut Italien gröt’ ju.
25. De Gnad wes’ mit ju All! Amen. _2. Tim. 4, 22. Tit. 3, 15._
Schreven ut Italien dörch Timotheus.
De Epistel St. Jakobi.
Dat 1. Kapitel.
1. Jakobus, een vun GOtt un den HErrn JEsus Christus Sin Knechts an de twölf Geslechter, de dar sünd hen un her, Freud toeerst!
2. Min leeven Bröder, holt dat för lütte Freud, wenn ji in allerhand Anfechtung falln doht, _Apost. 5, 41. Röm. 5, 3._
3. Un lat ju seggen, dat ju Glov, wenn he rechtschaffen is, Geduld mit sik bringt. _Röm. 5, 3._
4. De Geduld awer schall beständig blieven bet an dat End, up dat ji vullkamen sünd un ganz un gar keen Mangel hebbt.
5. Wenn awer Jemand mank ju Wiesheit entbrickt, de schall GOtt beden, de rieklich jeden Een geven deiht un dat Nüms vorwitet so ward se em geven warrn. _Spr. 2, 3. 4. Mark. 11, 24._
6. He schall awer in de Glov beden un nich twiefeln, denn wokeen twiefeln deiht, de is as de See, de vun den Wind dreven un hen un her smeten ward. _Mark. 11, 24. Sir. 7, 10._
7. Son Minsch brukt nich to denken, dat he wat vun den HErrn kriegen ward.
8. En twiefelmödige Minsch is unbeständig in all sin Weg’.
9. En Broder awer, de gemeen is, schall grot spreken vun sin Högde.
10. Un de riek is, schall wichtig dohn mit sin Niedrigkeit; denn as en Blom vun Gras ward he vergahn. _1. Pet. 1, 24._
11. De Sünn geiht up mit de Hitt, un dat Gras verdrögt, un de Blom fallt af un ehr schöne Gestalt verdrögt, so ward de Rieke in sin Hand verwelken.
12. Selig is de Mann, de de Anfechtung utholn deiht, denn nadem he bewährt is, ward he de Kron vun dat Leven kriegen, weke GOtt de toseggt hett, de Em leef hebbt. _Offenb. 3, 19. 2. Tim. 4, 8._
13. Nüms schall seggen, wenn he versöcht ward, dat he vun GOtt versöcht ward. Denn GOtt is nich en Versöker to dat Böse, GOtt versöcht Nüms; _1. Cor. 10, 13._
14. Awer Jedereen ward versöcht, wenn he vun sin egen Lust reizt un lockt ward.
15. Darna wenn de Lust empfungen hett, gebärt se de Sünd, de Sünd awer, wenn se vullbrocht is, gebärt se den Dod. _Röm. 6, 23._
16. Irrt ju nich, leeve Bröder,
17. All gude Gav un all vullkamen Gav kummt vun baben dal, vun dat Licht sin Vader, bi weken keen Verännerung is, noch Wessel vun Licht un Düsternis. _Sir. 38, 8. Mal. 3, 6._
18. He hett uns tügt na Sin Willn dörch dat Wort vun de Wahrheit, up dat wi weern de Eerstlinge vun sin Kreaturen. _Joh. 1, 13. 1. Pet. 1, 23._
19. Darum, leeven Bröder, jede Minsch wes’ flink to hörn, langsam awer to reden, un langsam bös to warrn. _Pred. 7, 10._
20. Denn wenn de Minsch bös is, deiht he nich, wat vör GOtt recht is.
21. Darum leggt af all Unreinigkeit un Bosheit un nehmt dat Wort an mit Sachtmoth, dat in ju plant is, dat ju Seelen selig maken kann. _Röm. 13, 12. Kol. 3, 8. 1. Cor. 3, 6._
22. Doht awer na dat Wort un hört dat nich blot, womit ji ju sülvst bedregen doht. _Matth. 7, 21. Luk. 6, 46. Röm. 2, 13._
23. Denn wenn Jemand dat Wort blot hört, un nich darna deiht, de is as en Mann, de sin lieflich Angesicht in en Spegel besüht. _Luk. 6, 49._
24. Denn, nadem he sik besehn hett, geiht he vun Stunn an darvun un vergitt, woans he utsehn deiht.
25. Wokeen awer dörchsehn deiht in dat vullkamen Gesetz vun de Frieheit un darin blift un vergitt nich, wat he hört hett, sonnern deiht darna, de ward selig wesen in sin Dohn. _Kap. 2, 12. Joh. 13, 17._
26. Wenn awer Jemand mank ju sik bedünken lett, dat he GOtt deenen deiht, un hollt sin Tung nich in Tom, sonnern verföhrt sin Hart, den sin Gottesdeenst is Nicks nütz. _Ps. 34, 14._
27. En Gottesdeenst rein un ahn Placken vör GOtt den Vader is de: De Waisen un Wetfruens in ehr Bedröfnis to besöken un sik ahn Placken vör de Welt to holn.
Dat 2. Kapitel.
1. Leeve Bröder, holt nich darför, dat de Glov an JEsus Christus, unsen HErrn vun de Herrlichkeit, up de Person Rücksicht nimmt:
2. Denn wenn in ju Versammlung kamen dä en Mann mit en golden Ring un en smuck Kleed, un ok en arm Mann keem in en smutzig Kleed;
3. Un ji up den sehn dät, de dat smucke Kleed an harr, un sprokt to em: »Sett di hier up den besten Platz« un sprokt to den Armen: »Blief du dar stahn, oder sett di hier to min Föt;«
4. Hebbt ji denn nich bi ju sülvst en Unnerscheed makt un sünd Richter warn, de ungerechte Grundsätz hebbt?
5. Hört to, min leeven Bröder, hett GOtt nich utwählt de Armen up düsse Welt, de riek an Glov sünd un Arven vun dat Riek, dat He de toseggt hett, de Em leef hebbt? _1. Cor. 1, 26. 2. Mos. 20, 6._
6. Ji hebbt awer den Armen Unehr dahn. Sünd dat nich de Rieken, de Gewalt an ju övt un ju vör Gericht trecken doht?
7. Lästert se nich den guden Namen, mit den ji nennt sünd?
8. Wenn ji doht na dat königliche Gesetz, na de Schrift: »Hef din Neegsten leef as di sülvst,« so doht ji wol. _Mark. 12, 31._
9. Wenn ji awer up de Person sehn doht, so doht ji Sünd un ward straft vun dat Gesetz, as de Öwertreders. _3. Mos. 19, 15. 5. Mos. 1, 17. Kap. 16, 19._
10. Denn wenn Jemand dat ganze Gesetz hollt un an Een sündigen deiht, de hett sik an dat ganze schüllig makt. _5. Mos. 27, 26. Matth. 5, 19._
11. Denn de dar seggt hett: Du schast nich ehebreken, de hett ok seggt: Du schast nich dod maken. Wenn du nu nich ehebreken awer dod maken deihst, büst du denn nich en Öwertreder vun dat Gesetz? _2. Mos. 20, 13. 14._
12. Redt also un doht so, as de dar dörch dat Gesetz vun de Frieheit richt warrn schüllt. _Kap. 1, 25._
13. En unbarmhartig Gericht ward awer öwer den gahn, de nich Barmhartigkeit dahn hett: de Barmhartigkeit awer berömt sik wedder dat Gericht. _Matth. 5, 7. 18, 30. 34._
14. Wat helpt dat, leeve Bröder, wenn Jemand seggt, he hett de Glov un hett doch de Warke nich? Kann ok de Glov em selig maken? _Matth. 7, 26._
15. Wenn awer en Broder oder en Swester nakt weer un keen däglich Nahrung harr, _Luk. 3, 11._
16. Un Jemand mank ju sprok to se: GOtt berad ju, warmt ju un mak ju satt, he geev se awer nich, wat dat Lief sin Nothdurft is, wat hölp se dat?
17. So ok de Glov, wenn he keen Wark hett, is he dod in sik sülvst.
18. Awer Jemand kunn seggen: Du hest de Glov un ik de Wark, wies mi din Glov mit din Warke, so will ik ok di min Glov wiesen mit min Warke. _Gal. 5, 6._
19. Du glovst, dat en enig GOtt is, dat is recht, de Düvels glovt dat ok un bevert.
20. Wullt du awer weten, du vergängliche Minsch, dat de Glov ahn Warke dod is?
21. Is nich Abraham, unse Vader, dörch de Warke gerecht warn, as he sin Söhn Isaak up den Altar dä? _1. Mos. 22, 9-12._
22. Dar sühst du, dat de Glov mitwirkt hett an sin Wark, un dörch de Wark is de Glov vullkamen warn.
23. Un hett de Schrift sik erfüllt, de spreken deiht: Abraham hett GOtt glovt un dat is em as Gerechtigkeit torekent un is en Fründ vun GOtt heten. _Röm. 4, 3._
24. So seht ji nu, dat de Minsch dörch de Warke gerecht ward, nich dörch de Glov alleen.
25. Dessülvigenglieken de Hor Rahab, is se nich dörch de Warke gerecht warn, as se de Baden upnehmen dä un se en annern Weg rut let? _Ebr. 11, 31._
26. Denn so as de Lief ahn Geist dod is, so is de Glov ahn Warke dod.
Dat 3. Kapitel.
1. Leeve Bröder, Jedereen schall sik nich rutnehmen, Lehrer to wesen, un ji schüllt weten, dat wi desto scharper Gerichtsordeel kriegen ward.
2. Denn wi fehlt All up allerlei Art. Wokeen awer in keen Wort fehln deiht, de is en vullkamen Mann un kann ok den ganzen Lief in Tom holn.
3. Seht, de Peer holt wi in den Tom, dat se uns gehorcht, un lenkt den ganzen Lief. _Ps. 32, 9._
4. Seht, de Scheep wenn se ok noch so grot sünd, un vun starke Wind dreven ward, ward se doch mit en lütt Stüer lenkt, wo de hen will, de se regeert.
5. So is de Tung ok en lütt Lidmat un richt grote Ding’ an. Se is as en lütte Füer, dat en Wold anstickt. _Ps. 12, 4. 5. 57, 5._
6. Un de Tung is ok en Füer, en Welt vun Ungerechtigkeit. So is de Tung mank unse Lidmaten un makt den ganzen Lief plackig un stickt all unsen Wandel an, wenn se vun de Höll anfängt is. _Matth. 15, 11. 18. 19._
7. Denn all Natur vun de Deerder un vun de Vageln un vun de Slangen un vun de Seedeerder ward tam makt un sünd tämt vun de minschliche Natur;
8. Awer de Tung kann keen Minsch tämen, dat unruhige Öwel, vull vun dödlich Gift. _Ps. 140, 4._
9. Dörch de lavt wi GOtt den Vader un dörch se verflucht wi de Minschen, de na GOtt Sin Bild makt sünd. _1. Mos. 1, 27._
10. Ut densülvigen Mund geiht Laven un Fluchen. Dat schall nich, leeve Bröder, so wesen.
11. Quillt ok en Born ut een Lock söt un bitter?
12. Kann ok, leeve Bröder, en Fiegenbom Öl un en Wienstock Fiegen drägen? So kann ok een Born nich solt un söt Water geven.
13. Wokeen is wies un klok mank ju? Lat den mit sin guden Wandel sin Wark bewiesen in Sachtmoth un Klokheit. _Eph. 5, 15._
14. Hebbt ji awer bittern Nied un Striederie in ju Hart, so makt ju nich wichtig un leegt nich gegen de Wahrheit. _Eph. 4, 31._
15. Denn dat is nich de Klokheit, de vun baben dal kummt, sonnern irdisch, minschlich, düvelsch.
16. Denn wo Nied un Hader is, dar is Unordnung un Nicks as bös Ding.
17. De Klokheit awer vun baben her, de is eerstens küsch, darna fredsam, fründlich, lett sik wat seggen, vull vun Barmhartigkeit un gude Frücht, unpartiisch, ahn Hüchelie.
18. De Frucht awer vun de Gerechtigkeit ward in Freden sei’t för de, de den Freden holt.
Dat 4. Kapitel.
1. Woher kummt Striet un Krieg mank ju? Kummt dat nich ut ju Wollust, de in ju Lidmaten strieden deiht?
2. Ji sünd begierig un kriegt darmit nich, wat ji hebben wöllt; ji haßt un beneidt un gewinnt darmit Nicks; ji hebbt Striet un Krieg un darum kriegt ji nich, um wat ji beden doht.
3. Ji bedt un kriegt Nicks, darum dat ji öwel beden doht, nämlich darto, dat ji dat in ju Wollust vertehrn wüllt. _Ps. 18, 42._
4. Ji Ehebrekers un Ehebrekerschen, weet ji nich dat de Welt ehr Fründschop Fiendschop mit GOtt is? Wokeen de Welt ehr Fründ wesen will, de ward GOtt Sin Fiend wesen.
5. Oder lat ji ju bedünken, dat de Schrift umsunst seggt: Ward de GEist, de in ju wahnt, mit Sin Lust to den Neid drieven? _Gal. 5, 17._
6. Un He gift rieklich Gnad. Denn de Schrift seggt: GOtt weddersteiht de Hoffärtigen, awer de Demödigen gift He Gnad. _Hiob. 22, 29. Matth. 23, 12._
7. So west nu GOtt unnerdahn. Wedderstaht den Düvel, so ward he vun ju weg gahn. _Eph. 6, 12._
8. Naht ju to GOtt, so hollt He Sik to ju. Makt ju Hann rein, ji Sünners, un makt ju Harten keusch, ji Wankelmödigen. _Zach. 1, 3. Jes. 1, 16._
9. West elend, west trurig un weent; ju Lachen ward sik in Weenen verkehrn un ju Freud in Trurigkeit.
10. Demödigt ju vör GOtt, so ward He ju hoch maken. _1. Pet. 5, 6._
11. Makt ju nich unner enanner slecht, leeve Bröder. Wokeen sin Broder slecht makt un sin Broder öwle Nared makt, de makt dat Gesetz slecht un richt dat Gesetz. Richst du awer dat Gesetz, so deihst du nich na dat Gesetz, sonnern steihst öwer dat Gesetz. _Ps. 15, 3. 1. Pet. 2, 1._
12. Dar is blot een Gesetzgever, de selig maken un verdammen kann. Wokeen büst du, de du en Annern afordeelst? _Matth. 7, 1._
13. Wolan, de ji seggen doht: Hüt oder morgen wüllt wi gahn in de oder de Stadt un wüllt een Jahr dar liggen un hanteeren un wat verdeenen; _Spr. 27, 1._
14. De ji nich weten doht, wat morgen wesen ward. Denn wat is ju Leven? En Damp is dat, de en korte Tied duert, darna awer is he weg. _Luk. 12, 20._
15. Woför ji seggen schüllt: So de HErr will, un wi leven doht, wüllt wi düt oder dat dohn. _Apost. 18, 21._
16. Nu awer prahlt ji in ju Hochmoth. Awer son Prahlen döcht Nicks. _1. Cor. 5, 6._
17. Denn wokeen weten deiht Gudes to dohn un deiht dat nich, den is dat Sünd. _Luk. 12, 47._
Dat 5. Kapitel.
1. Wolan denn, ji Rieken, weent un hult öwer ju Elend, dat öwer ju kamen ward. _Spr. 11, 28. Luk. 6, 24._
2. Ju Riekdom is verfult, ju Kleder hebbt de Motten freten. _Matth. 6, 19._
3. Ju Gold un Sülver is verrost warn, un ehr Rost ward ju to en Tügnis warrn un ward ju Fleesch freten, as en Füer. Ji hebbt ju Schätz sammelt up de letzten Dag’.
4. Seht, de Lohn för de Arbeiders, de ju Land inarnt hebbt un de ji den Lohn kört hebbt, de schriet, un de Arbeiders ehr Schrien is vör den GOtt Zebaoth Sin Ohren kamen. _3. Mos. 19, 13._
5. Ji hebbt gut levt up de Eer, un ju Wollust hatt un ju Harten nährt as up en Slachtdag. _Luk. 16, 19. 25._
6. Ji hebbt den Gerechten verordeelt un dod makt, un he hett sik nich wehrt.
7. So west nu geduldig, leeve Bröder, bet de HErr kummt. Süh, en Ackersmann tövt up de köstliche Frucht vun de Eer, un hett Geduld bet de Fröh- un Spätregen kummt. _Luk. 21, 19. Ebr. 10, 36._
8. West ji ok geduldig un stark vun Harten, denn de HErr kummt bald.
9. Beklagt ju nich de Een öwer den Annern, leeve Bröder, up dat ji nich verdammt ward. Seht, de Richter is vör de Döhr. _Matth. 24, 33._
10. Nehmt, min leeve Bröder, to en Vörbild vun Lieden un Geduld de Propheten, de to ju redt hebbt in den HErrn Sin Nam. _Matth. 5, 12._
11. Seht, wi priest selig, de geduldig leden hebbt. Vun Hiob sin Geduld hebbt ji hört un den HErrn Sin End hebbt ji sehn; denn de HErr is barmhartig un en Erbarmer. _Hiob. 1, 21. 22. Ps. 103, 8._
12. Vör All awer, leeve Bröder, swört nich, weder bi den Himmel, noch bi de Eer, noch mit keen annern Eed. Lat awer ju Ja en ja wesen, un ju Nee en nee wesen, up dat ji nich in Hüchelie falln doht. _Matth. 5, 34._
13. Hett Een mank ju wat uttostahn, lat den beden, is Een bi guden Moth, lat den de Psalmen singen. _Ps. 50, 15. Kol. 3, 16._
14. Wenn awer Een krank is, de schall de Öllsten vun de Gemeen to sik ropen un öwer sik beden laten un sik mit Öl salven laten in den HErrn Sin Nam. _Mark. 6, 13._
15. Un dat Gebet in Glov ward den Kranken helpen un de HErr ward em uprichten; un wenn he Sünden begahn hett, ward se em vergeven wesen. _Ps. 30, 3._
16. Een schall den Annern sin Sünd bekennen un för enanner beden, dat ji gesund ward. Den Gerechten sin Gebet kann veel dohn, wenn dat eernstlich is. _Ps. 145, 18._
17. Elias weer en Minsch as wi, un he bä en Gebet, dat dat nich regen schull, un dat regen nich up de Eer dree Jahr un söß Monat. _Luk. 4, 25._
18. Un he bä awermals, un de Himmel gev Regen, un de Eer broch ehr Frucht. _1. Kön. 18, 42._
19. Leeve Bröder, wenn Een mank ju irren schull in de Wahrheit, un en Anner bekehr em;
20. De schall weten, dat, wokeen den Sünner afbrocht hett vun den Irrdom in den he gung, de hett en Seel vun den Dod rett un ward darmit en Barg Sünden todecken.
De Epistel St. Judä.
1. Judas, een vun JEsus Christus Sin Knechts, awer en Broder vun Jakobus, de dar hilligt sünd in GOtt den Vader un in JEsus Christus bewahrt. _Matth. 13, 55. Luk. 6, 16._
2. GOtt gev ju veel Barmhartigkeit un Freden un Leev!
3. Min Leeven, nadem ik vör harr, ju to schrieven vun uns all ehr Heil, heel ik dat för nödig, ju mit Schriften to vermahnen, dat ji vör de Glov kämpfen doht, de eenmal de Hilligen öwergeven is. _Phil. 1, 27. 1. Tim. 1, 18._
4. Denn weke Minschen hebbt sik nebenbi insleken, vun de vör Tieden schreven is, to ehr egen Straf; de sünd gottlos un treckt unsen GOtt Sin Gnad up Mothwillen, un striedt GOtt af un unsen HErrn JEsus Christus, den eenigen Herrscher. _Tit. 1, 16._
5. Ik will ju awer daran denken helpen, dat ji weeten doht, dat de HErr, as He dat Volk ut Egypten hulp, ton annern Mal de umbroch, de nich gloven dän. _4. Mos. 14, 35. 1. Cor. 10, 5._
6. Ok de Engel, de ehr Fürstendom nich bewahrt hebbt, sonnern ehr Wahnung verlaten, hollt He bewahrt mit ewige Keden in Düsternis to den groten Dag sin Gericht. _Joh. 8, 44. 2. Pet. 2, 4._
7. Gliek as Sodom un Gomorra, un de umliggenden Städ’, de gliek as düsse uthort hebbt un na anner Fleesch gahn sünd, to en Exempel sett sünd un de Pien vun dat ewig Füer lieden doht. _1. Mos. 19, 24. 25._
8. Dessülvigenglieken sünd ok düsse Drömers, de dat Fleesch besmutzt, de Herrschaften veracht, un de Majestäten lästern doht. _2. Mos. 22, 28. 2. Pet. 2, 10. 11._
9. Michael awer, de Erzengel, as he mit den Düvel streed, un mit em öwer Moses sin Lieknam reden dä, dörf dat Ordeel vun de Lästerung nich fälln, sonnern sprok: De HErr ward di strafen! _Dan. 12, 1. Zach. 3, 2._
10. Düsse awer lästert, wo se Nicks vun af weet un verdarvt in Allns, wat se fleeschlich kennt, as de unvernünftigen Deerder. _2. Pet. 2, 12._
11. Weh se! Denn se gaht Kain sin Weg un fallt in Balaam sin Irrdom, blot um to geneeten, un kamt um in Korah sin Wedderspreken. _1. Mos. 4, 8. Offenb. 2, 14. 4. Mos. 16, 1. 31._
12. Düsse sünd Schannplacken bi ju Leevtieden, indem se ohne Schann tosamen fret, un sik sülvst plegt, se sünd Wolken ahn Water, de de Wind umher drieven deiht, kahle un unfruchtbare Böm, twee Mal storven un ahn Wottel.
13. Wilde Waggen up de See, de ehr egen Schann utschömt. Irrsteerns, för weke upbewahrt is Dunkel vun Düsternis in Ewigkeit.
14. Vun düsse hett awer ok prophezeit Enoch, de söbente vun Adam, un spraken: Süh, de HErr kummt mit veele dusend Hillige, _1. Mos. 5, 21._
15. Gericht to holn öwer All, un to strafen all ehr Gottlosen, för all ehrn gottlosen Wandel sin Wark, womit se gottlos west sünd, un för all dat Harte, dat de gottlosen Sünders gegen Em redt hebbt. _Matth. 25, 31. 12, 36._
16. Düsse sünd de Querköpp, untofreden mit GOtt un Welt, de na ehr Lust wandelt, un ehr Mund sprickt grothalsige Wör’ un acht dat Ansehn vun en Person na den Nutzen darvun. _Ps. 17, 10._
17. Ji awer, min Leeven, denkt an de Wör’, de fröher seggt sünd vun unsen HErrn JEsus Christus Sin Apostels;
18. As se ju sän, dat to de letzte Tied Spötters wesen ward, de na ehr egen Lüst an dat gottlose Wesen wandelt. _1. Tim. 4, 1. 2. Pet. 3, 3._
19. Düsse sünd dat, de sik afsonnert; Fleeschliche, de keen Geist hebbt. _Spr. 18, 1._
20. Ji awer, min Leeven, but ju up ju allerhilligsten Glov, dörch den hilligen GEist un bedt, _v. 3. Kol. 1, 23. 2, 7._
21. Bewahrt ju in de Leev to GOtt un tövt up unsen HErrn JEsus Christus Sin Barmhartigkeit to dat ewige Leven. _1. Cor. 1, 7._
22. Un hebbt Mitleed mit weke, nadem ji se vun de Annern afsonnert,
23. Makt wek mit Furcht selig un riet se ut dat Füer un haßt dat Fleesch sin plackigen Rock. _Amos. 4, 11. Zach. 3, 2. Röm. 11, 14. Jak. 5, 19. 20. Jes. 64, 6._
24. Den awer, de ju ahn Fehler behöden un vör dat Angesicht vun Sin Herrlichkeit ahn Straf mit Freud stellen kann;
25. Den GOtt, de alleen klok is, unsen HEiland, wes’ Ehr un Majestät un Gewalt un Macht, nu un in alle Ewigkeit! Amen. _Röm. 16, 27. 1. Tim. 1, 17._
De Apenbarung vun St. Johannes, de Theolog.
Dat 1. Kapitel.
1. Düt is de Apenbarung vun JEsus Christus, de Em GOtt geven hett, sin Knecht kund to dohn, wat in Korten geschehn schall, un hett se utdüt un schickt dörch Sin Knecht Johannes, _Joh. 3, 32. v. 19. Kap. 22, 6. 7._
2. De betügt hett dat Wort vun GOtt un dat Tügnis vun JEsus Christus, wat he sehn hett. _Kap. 6, 9._
3. Selig is de, de de Wör’ vun de Prophezeiung lesen un hörn un beholn doht, wat darin schreven is, denn de Tied is neeg bi. _Kap. 22, 7. 10. Röm. 13, 11. 1. Pet. 4, 7._
4. Johannes an de söben Gemeenen in Asien. Gnad wes’ mit ju un Freden vun den, de dar is, de dar weer un de kamen deiht, un vun de söben Geister, de dar sünd vör Sin Stohl; _2. Mos. 3, 14. Ebr. 13, 8. Jes. 11, 2._
5. Un vun JEsus Christus, weke is de true Tüg’ un Eerstgebarne vun de Doden un de Königs up de Eer ehr Fürst, de uns leef hatt hett un wuschen vun de Sünden mit Sin Blod, _Kap. 3, 14. Apost. 26, 23. Gal. 2, 20. Ebr. 9, 14._
6. Un hett uns to Königs un Presters makt vör GOtt un Sin Vader, densülvigen wes’ Ehr un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. _Kap. 5, 10. 1. Pet. 2, 5. 9._
7. Süh, He kummt mit de Wolken, un alle Ogen ward Em sehn, ok de, weke Em dörchstaken hebbt un all de Geslechter vun de Eer. Ja, Amen. _Zach. 12, 10. Joh. 19, 37._