Part 4
1. Do keemen to Em de Schriftgelehrten un Pharisäers vun Jerusalem un sproken:
2. Warum öwertredt Din Jüngers de Öldsten ehr Upsätze? Se wascht ehr Hann nich, wenn se Brod eten doht.
3. He antworte un sprok to se: Warum öwertredt ji denn GOtt Sin Gebode um ju Upsätze wegen?
4. GOtt hett geboden: Du schast Vader un Moder ehrn; wer awer Vader un Moder flucht, de schall den Dod starven. _2. Mos. 20, 12. 21, 17. Mark. 7, 10._
5. Awer ji lehrt: Wer to den Vader oder to de Moder sprickt: Wenn ik dat opfer, so is dat för di veel beter, de deiht wol. _Spr. 28, 24._
6. Darmit geschüht dat, dat Nüms mehr sin Vader oder Moder ehrt, un hebbt also GOtt Sin Gebode uphaben um ju Upsätze willen.
7. Ji Heuchlers, dat hett wull Jesaias vun ju weissagt un spraken: _Jes. 29, 13. Mark. 7, 6._
8. Düt Volk kummt to Mi mit sin Mund un ehrt Mi mit sin Lippen, awer ehr Hart is wiet af vun Mi.
9. Awer vergevens deent se Mi, dewiel se lehrt son Lehrn, de nicks as Minschengebode sünd.
10. Un He reep dat Volk to Sik un sprok to se: Hört to un verstaht dat!
11. Wat to den Mund ingeiht, dat makt den Minsch nich unrein, awer wat to den Mund utgeiht, dat makt den Minsch unrein.
12. Do treden Sin Jüngers to Em un sproken: Weetst Du ok, dat de Pharisäers sik argert, as se dat Wort hört?
13. Awer He antworte un sprok: Alle Planten, de Min himmlische Vader nich plant hett, de ward utreeten.
14. Lat se fahrn, se sünd blinde Blindenföhrers. Wenn awer en Blinde den annern föhrt, so fallt se beide in de Kul. _Luk. 6, 39. Röm. 2, 19._
15. Do antworte Petrus un sprok to Em: HErr, düd’ uns düt Glieknis.
16. Un JEsus sprok to se: Sünd ji denn ok noch unverstännig?
17. Markt ji noch nich, dat alles, wat to den Mund ingeiht, dat geiht in den Buk un ward dörch den natürlichen Gang utsmeten.
18. Wat awer ton Mund rutgeiht, dat kummt ut dat Hart, un dat makt den Minsch unrein. _Jak. 3, 6. 10._
19. Denn ut dat Hart kamt böse Gedanken, Mord, Ehebreken, Horerie, Deverie, falsche Tügnisse, Lästerung. _Matth. 9, 4. 1. Mos. 6, 5. 8, 21._
20. Dat sünd de Stücke, de den Minsch unrein makt. Awer mit Hann to eten, de nich wuschen sünd, makt den Minsch nich unrein.
21. Un JEsus gung ut vun dar un trock sik heemlich torügg in de Gegend vun Tyrus un Sidon.
22. Un süh, en kananäische Fru gung ut desülve Grenz un schreeg Em na un sprok: Ach, HErr, Du Söhn Davids, erbarm Di öwer mi. Min Dochter ward vun den Düvel öwel plagt. _Matth. 20, 30._
23. Un He antworte ehr nich en Wort. Do treden Sin Jüngers to Em un beden Em un sproken: Lat ehr doch vun Di, denn se schriggt uns na.
24. He awer antworte un sprok: Ik bün nich schickt, as blot to de verlarn Schap vun dat Hus Israel. _Matth. 10, 6. Apost. 3, 26._
25. Se keem awer un full vör Em dal un sprok: HErr, help mi!
26. Awer He antworte un sprok: Dat is nich fien, dat man de Kinner dat Brod nimmt un smitt dat vör de Hunn’. _Mark. 7, 27._
27. Se sprok: Ja, HErr, doch eet de lüttjen Hunn’ vun de Kromen, de vun ehr Herrn ehr Dischen fallt.
28. Do antworte JEsus un sprok to ehr: O, Fru, din Glov is grot, di gescheh, as du wullt. Un ehr Dochter war gesund to desülvige Stunn. _Matth. 8, 10. 13._
29. Un JEsus gung vun dar wieder un keem an den galiläischen See un gung up en Barg un sett Sik dal. _Mark. 7, 31._
30. Un veel Volk keem to Em, de harrn mit sik Lahme, Blinde, Stumme, Kröpels un veele annere un smeten se JEsus vör de Föt, un He mak se gesund. _Matth. 11, 5. 21, 14. Jes. 35, 5. Luk. 7, 22._
31. Dat sik dat Volk wunner, as se seegen, dat de Stummen spreken dän, de Kröpels gesund warn, de Lahmen gungen, de Blinden sehn dän, un priesen den GOtt Israels.
32. Un JEsus reep Sin Jüngers to Sik un sprok: Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu wull dree Dag’ bi Mi bleven un hebbt Nicks to eten, un Ik will se nich hungrig vun Mi laten, up dat se nich up den Weg versmachten doht. _Mark. 8, 1. Matth. 20, 34._
33. Do sproken Sin Jüngers to Em: Wo künnt wi hier so veel Brod herkriegen in de Wüstenie, dat wi so veel Volk satt makt?
34. Un JEsus sprok to se: Wa veel Brode hebbt ji? Se sproken: Söven, un en beten Fisch.
35. Un He leet dat Volk sik up de Eer henleggen,
36. Un neem de söven Brode un de Fisch, dankte, brok se un geev se Sin Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk. _Mark. 8, 6._
37. Un se eeten all un warn satt un neemen up, wat öwrig bleven weer vun Kromen, söven Körv vull. _Mark. 8, 8._
38. Un de dar eten harrn, dat weern veerdusend Mann ahn de Fruens un Kinner.
39. Un as He dat Volk harr vun sik laten, steeg He in en Schipp un keem in de Grenz vun Magdala.
Dat 16. Kapitel.
1. Do treden de Pharisäers un Sadducäers to Em; de versöchten Em un verlangten, dat He se en Teken vun den Himmel sehn leet. _Mark. 8, 11._
2. Awer He antworte un sprok to se: Des Abends sprekt ji: Dat ward en schönen Dag warrn, denn de Himmel is roth; _Luk. 12, 54._
3. Un des Morgens sprekt ji: Dat ward hüt Unwedder warrn, denn de Himmel is roth un düster. Ji Heuchlers, den Himmel sin Gestalt künnt ji beordeeln, künnt ji denn nich ok de Teken vun düsse Tied beordeeln? _Matth. 11, 4._
4. Düsse böse un ehebrekerische Art söcht en Teken, un keen Teken schall se geven warrn as dat Teken vun den Prophet Jonas. Un He verleet se un gung darvun. _Matth. 12, 39. 40. Luk. 11, 29. 30. Jon. 2, 1._
5. Un as Sin Jüngers röwer föhrt weern, harrn se vergeten, Brod mit sik to nehmen.
6. JEsus awer sprok to se: Seht to un höd ju vör de Pharisäer un Sadducäer ehrn Suerdeeg. _Mark. 8, 15. Luk. 12, 1. 1. Cor. 5, 6. Gal. 5, 9._
7. Do dachen se bi sik sülvst un sproken: Dat ward dat wesen, dat wi keen Brod mit uns nahmen hebbt.
8. Do dat JEsus hör, sprok He to se: Ji Kleenglövigen, wat bekümmert ji ju doch, dat ji keen Brod mit ju nahmen hebbt? _Matth. 6, 30._
9. Vernehmt ji noch Nicks? Denkt ji nich an de fief Brode mank de Fiefdusend, un wa veel Körv ji do upsammelt hebbt? _Matth. 14, 17. Mark. 8, 19. Joh. 6, 9._
10. Ok nich an de söven Brode mank de Veerdusend, un wa veel Körv ji dar upsammelt hebbt? _Matth. 15, 34. 37. Mark. 8, 20._
11. Wa verstaht ji denn nich, dat Ik ju nich segg vun dat Brod, wenn Ik segg: Höd ju vör de Pharisäers un Sadducäers ehrn Suerdeeg?
12. Do verstunn se, dat He nich seggt harr, dat se sik höden schulln vör den Suerdeeg vun dat Brod, sonnern vör de Pharisäers un Sadducäers ehr Lehr. _1. Cor. 5, 6. Gal. 5, 9._
13. Do keem JEsus in de Gegend vun de Stadt Cäsarea Philippi un frog Sin Jüngers un sprok: Wat seggt de Lüd, dat de Minschensöhn is? _Mark. 8, 27._
14. Se sproken: Weke seggt, Du büst Johannes de Döper, de annern, Du büst Elias, weke, Du büst Jeremias oder een vun de Propheten.
15. He sprok to se: Wat seggt ji denn, wer Ik bün?
16. Do antworte Simon Petrus un sprok: Du büst Christus, den lebendigen GOtt Sin Söhn. _Mark. 8, 29. Joh. 1, 49. 6, 69._
17. Un JEsus antworte un sprok to em: Selig büst du, Simon, Jonas Söhn; denn Fleesch un Blod hett di dat nich apenbart, sonnern Min Vader in den Himmel. _1. Cor. 2, 10. Gal. 1, 16._
18. Un ik segg di ok: Du büst Petrus, un up düssen Fels will Ik Min Gemeen buen, un de Porten vun de Höll schüllt se nich to nichte maken. _Joh. 1, 42._
19. Un Ik will di de Slötel to dat Himmelriek geven. All, wat du up de Eer tosamen binnen warrst, schall ok in den Himmel tosamen bunnen wesen, un all, wat du up de Eer los maken warrst, schall ok in den Himmel los wesen. _Matth. 18, 18._
20. Do verbo He Sin Jüngers, dat se nüms seggen schulln, dat He JEsus, de Christ, weer. _Matth. 17, 9._
21. Vun de Tied an fung JEsus an un wies Sin Jüngers, wa He müß na Jerusalem gahn un veel lieden vun de Öldsten un Hohepresters un Schriftgelehrten un dod makt warrn un an den drüdden Dag wedder upstahn. _Matth. 17, 22._
22. Un Petrus neem Em to sik, fahr Em an un sprok: HErr, schon Di Sülvst, lat Di so wat nich wedderfahrn.
23. Awer He wenn Sik um un sprok to Petrus: Mak di vun Mi, Satan, du büst Mi towedder, denn du meenst nich, wat göttlich, sonnern wat minschlich is. _2. Sam. 19, 22. Mark. 8, 33._
24. Do sprok JEsus to Sin Jüngers: Will Mi Jemand nafolgen, de mutt sik sülvst upgeven un sin Krüz up sik nehmen un Mi nafolgen. _Matth. 10, 38. Mark. 8, 34. Luk. 9, 23._
25. Denn wer sin Leven beholn will, de schall dat verleern; wer awer sin Leven verlüst Minetwegen, de schall dat finnen. _Luk. 17, 33._
26. Wat hülp dat den Minschen, wenn he de ganze Welt gewunn un neem doch Schaden an sin Seel? Oder wat kann de Minsch geven, dat he sin Seel wedder inlöst? _Mark. 8, 36. Luk. 9, 25. Ps. 49, 9._
27. Denn dat ward so togahn, dat de Minschensöhn kummt in Sin Vader Sin Herrlichkeit mit Sin Engeln, un denn ward He Jedereen geven na sin Warke. _Matth. 25, 31. Röm. 2, 6._
28. Wahrlich, Ik segg ju: Hier staht weke, de den Dod nich smecken ward, bet dat se den Minschensöhn kamen seht in Sin Riek. _Mark. 9, 1. Luk. 9, 27._
Dat 17. Kapitel.
1. Un söß Dag’ naher neem JEsus to Sik Petrus, Jakobus un Johannes, sin Broder, un föhr se afsieden up en hogen Barg. _Mark. 9, 2._
2. Un war verklärt vör se, un Sin Gesicht lüch as de Sünn, un Sin Kleder war witt as en Licht. _Joh. 1, 14. 2. Pet. 1, 16. 17._
3. Un süh, do seegen se Moses un Elias, de reden mit Em. _Luk. 9, 31._
4. Petrus awer antworte un sprok to JEsus: HErr, hier is gut wesen; wenn Du wullt, so lat uns hier dree Hütten maken, een för Di, een för Moses, een för Elias.
5. As he noch so spreken dä, süh, do öwerschatt se en helle Wolk. Un süh, en Stimm ut de Wolk sprok: Düt is Min leeve Söhn, an Den Ik en Wolgefalln hef, Den schüllt ji hörn. _Matth. 3, 17. 2. Pet. 1, 17._
6. As de Jüngers dat hörn dän, fulln se dal up ehr Gesicht un verfehrn sik gewaltig.
7. JEsus awer tred to se, rög se an un sprok: Staht up un fürcht ju nich. _Dan. 8, 19. 10, 10._
8. As se awer ehr Ogen updän, seegen se Nüms as JEsus alleen.
9. Un as se den Barg dal gungen, befohl se JEsus un sprok: Ji schüllt düt Gesicht Nüms seggen, bet de Minschensöhn vun de Doden upstahn is. _Matth. 16, 20._
10. Un Sin Jüngers frogen Em un sproken: Wat seggt denn de Schriftgelehrten, Elias mutt eerst kamen? _Matth. 11, 14. Mal. 4, 5._
11. JEsus antworte un sprok to se: Elias schall jo eerst kamen un Allns torecht bringen. _Mark. 9, 13._
12. Doch Ik segg ju: Elias is all kamen, un se hebbt em nich kennt, sonnern hebbt an em dahn, wat se wulln. So ward ok den Minschensöhn vun se lieden möten. _Matth. 11, 14. 14, 9._
13. Do verstunn de Jüngers, dat He vun Johannes den Döper to se spraken harr.
14. Un as se to dat Volk kamen dän, tred en Minsch to se un full Em to Föten, _Mark. 9, 17. Luk. 9, 38._
15. Un sprok: HErr, erbarm Di öwer min Söhn, denn he is maandsüchtig un hett en sware Lieden, he fallt oft in dat Füer un oft in dat Water;
16. Un ik hef em to Din Jüngers brocht, un se kunnen em nich helpen.
17. JEsus awer antworte un sprok: O du unglövige un verkehrte Geslecht, wa lang schall Ik bi ju wesen? Wa lang schall Ik ju dulden? Bringt Mi em her!
18. Un JEsus bedroh em, un de Düvel fahr vun em ut, un de junge Minsch war gesund to desülvige Stunn.
19. Do treden Sin Jüngers to Em alleen un sproken: Warum kunnen wi em nich utdrieven?
20. JEsus awer antworte un sprok to se: Wegen ju Unglov. Denn Ik segg ju: Wahrlich, wenn ji Glov hebbt as en Sempkorn, so mögt ji to düssen Barg seggen: Mak di vun hier darhen, so ward he sik wegmaken, un ju ward Nicks unmöglich wesen. _Matth. 21, 21. Mark. 11, 23. Luk. 17, 6._
21. Awer düsse Art fahrt nich ut, denn dörch Beden un Fasten.
22. Do se awer ehr Wesen harrn in Galiläa, sprok JEsus to se: Dat is tokünftig, dat de Minschensöhn öwerantwort ward in de Minschen ehr Hann; _Matth. 20, 17. 18. Mark. 9, 31. Luk. 9, 22. 18, 31._
23. Un se ward Em dod maken, un den drütten Dag ward He wedder upstahn. Un se warn heel bedrövt.
24. As se nu na Capernaum keemen, gungen de Lüd, de den Zinsgroschen inheven dän, to Petrus un sproken: Pleggt ju Meister nich den Stüergroschen to geven? _2. Mos. 30, 13. 2. Chron. 24, 6._
25. He sä: Ja. Un as he to Hus keem, keem em JEsus tovör un sprok: Wat dünkt di, Simon? Vun wen nehmt de Könige up de Eer den Toll oder dat Koppgeld? vun ehr Kinner oder vun de Fremden?
26. Do sprok Petrus to Em: Vun de Fremden. JEsus sprok to em: So sünd de Kinner frie.
27. Up dat wi se awer nich argern doht, so gah hen an den See un smiet din Angel ut, un den eersten Fisch, de sik upgift, den nimm, un wenn du sin Mund updeihst, warrst du en Stater finnen, densülven nimm un gif em för Mi un di. _Luk. 23, 2._
Dat 18. Kapitel.
1. To desülvige Stunn treden de Jüngers to JEsus un sproken: Wer is de Gröttste in dat Himmelriek? _Mark. 9, 34._
2. JEsus reep en Kind to Sik un sett dat merrn mank se,
3. Un sprok: Wahrlich, Ik segg ju, dat wes’ denn, dat ji umkehrt un ward as de Kinner, so ward ji nich in dat Himmelriek kamen. _Matth. 19, 14. Mark. 10, 15. 1. Cor. 14, 20._
4. Wer sik sülvst lütt makt as düt Kind, de is de gröttste in dat Himmelriek. _1. Pet. 5, 6._
5. Un wer son Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi up. _Matth. 10, 40._
6. Wer awer een vun düsse Geringsten argern deiht, de an Mi gloven doht, den weer dat beter, dat en Mölsteen an sin Hals hangt war, un dat he versapen war in de See, wo se am deepsten is. _Mark. 9, 42. Luk. 17, 1. 2. Röm. 14, 13._
7. Wehe öwer de Welt wegen de Argernis. Dat mutt jo Argernis kamen, doch wehe den Minsch, dörch den Argernis kummt.
8. So di awer din Hand oder din Fot argert, so hau em af un smiet em vun di. Dat is beter, dat du to dat Leven lahm oder as en Kröpel ingeihst, as dat du twee Hann un twee Föt hest un warrst in dat ewige Füer smeten. _Matth. 5, 30. Mark. 9, 43. 45._
9. Un so di din Oog argert, riet dat ut un smiet dat vun di. Dat is di beter, dat du eenögig to dat Leven ingeihst, as dat du twee Ogen hest un warrst in dat höllische Füer smeten. _Mark. 9, 47._
10. Seht to, dat ji nich een vun düsse Lüttjen verachten doht, denn Ik segg ju: Ehr Engeln in den Himmel seht alletied Min Vader Sin Angesicht in den Himmel.
11. Denn de Minschensöhn is kamen, selig to maken, wat verlarn is. _Matth. 9, 13. Mark. 2, 17. Luk. 19, 10. 1. Tim. 1, 15._
12. Wat dünkt ju? Wenn irgend en Minsch hunnert Schap hett, un een vun desülvigen verbiestern deiht, lett he nich de neegenunneegentig up de Bargen, geiht hen un söcht dat verbiesterte? _Luk. 15, 4. Jer. 50, 6. Hes. 34, 11. 12._
13. Un wenn dat sik begift, dat he dat findt, wahrlich, Ik segg ju, he freut sik dar mehr öwer as öwer de neegenunneegentig, de nich verbiestert sünd.
14. Also is dat ok nich ju Vader in den Himmel Sin Will, dat jemand vun düsse Lüttjen verlarn ward. _2. Pet. 3, 9._
15. Sündigt awer din Broder an di, so gah hen un straf em twischen di un em alleen. Hört he di, so hest du din Broder wunnen. _3. Mos. 19, 17. Luk. 17, 3._
16. Hört he di nich, so nimm noch een oder twee to di, up dat alle Sak bestah up tweer oder dreer Tügen Mund.
17. Hört he de nich, so segg dat de Gemeen. Hört he de Gemeen nich, so hol em as en Heiden un Töllner.
18. Wahrlich, Ik segg ju: Wat ji up de Eer binnen ward, schall ok in den Himmel bunnen wesen, un wat ji up de Eer los maken ward, schall ok in den Himmel los wesen. _Matth. 16, 19. Joh. 20, 23._
19. Wieder segg Ik ju: Wenn twee mank ju eens ward up de Eer, warum dat is, dat se beden wüllt, dat schall se wedderfahrn vun Min Vader in den Himmel.
20. Denn wo twee oder dree versammelt sünd in Min Nam, dar bün Ik merrn mank se.
21. Do trä Petrus to Em un sprok: HErr, wa oft mutt ik denn min Broder, de an mi sündigen deiht, vergeven? Is söven Mal genog?
22. JEsus sprok to em: Ik segg di, nich söven Mal, sonnern söventig mal söven Mal.
23. Darum is dat Himmelriek liek en König, de mit sin Knechten reken wull.
24. Un as he anfung to reken, keem em een vör, de weer em teindusend Pund schüllig.
25. As he nu nich harr to betaln, befohl de Herr, to verkopen em un sin Fru un sin Kinner un Allns, wat he harr, un darmit to betaln.
26. Do full de Knecht dal un bä em an un sprok: Herr, hef Geduld mit mi, ik will di Allns betaln.
27. Do dä de Knecht den Herrn leed un leet em los, un de Schuld schenk he em ok.
28. Do gung desülve Knecht rut un funn een vun sin Mitknechts, de weer em hunnert Groschen schüllig. Un he greep em an, fat em an de Kehl un sprok: Betal mi, wat du mi schüllig büst.
29. Do full sin Mitknecht dal un bä em un sprok: Hef Geduld mit mi, ik will di Allns betaln.
30. He wull awer nich, sonnern gung hen un smeet em in dat Stockhus, bet dat he betal, wat he schüllig weer.
31. Do awer sin Mitknechten dat seegen, warn se heel bedrövt un keemen un brochten vör ehrn Herrn alles, wat sik todragen harr.
32. Do leet sin Herr em vör sik kamen un sprok to em: Du Schalksknecht, all din Schuld hef ik di vergeven, wiel dat du mi beden däst;
33. Schullst du di denn nich ok erbarmen öwer din Mitknecht, as ik mi öwer di erbarmt hef? _Matth. 5, 7. Jak. 2, 13._
34. Un sin Herr war falsch un öwergev em de Pienigers, bet dat he betal alles, wat he schüllig weer. _Matth. 5, 26._
35. Also ward ju Min himmlische Vader ok dohn, wenn ji nich vergevt vun ju Harten, Jedereen sin Broder sin Fehlers. _Mark. 11, 25. 26._
Dat 19. Kapitel.
1. Un dat begev sik, do JEsus düsse Red to Enn brocht harr, mak He Sik up ut Galiläa un keem in de Grenzen vun dat jüdische Land, up gündsiet vun den Jordan. _Mark. 10, 1._
2. Un veel Volk folg Em na, un He mak se darsülvst gesund.
3. Do treden de Pharisäers to Em, versöchten Em un sproken to Em: Is dat ok recht, dat sik en Mann scheeden deiht vun sin Fru wegen irgend en Orsak?
4. He antworte awer un sprok to se: Hebbt ji nich les’t, dat, De in den Anfang den Minsch makt hett, De mak, dat en Mann un en Fru wesen schull. _1. Mos. 1, 27._
5. Un sprok: Darum ward en Minsch Vader un Moder verlaten un an sin Fru hangen, un de Twee ward een Fleesch wesen. _1. Mos. 2, 24. Mark. 10, 7. 1. Cor. 6, 16. Eph. 5, 31._
6. So sünd se nu nich twee, sonnern een Fleesch. Wat nu GOtt tosamenfogt hett, dat schall de Minsch nich scheeden. _1. Cor. 7, 10._
7. Do sproken se: Warum hett denn Moses gebaden, en Scheedebref to geven un sik vun se to scheeden? _Matth. 5, 31. Mark. 10, 4._
8. He sprok to se: Moses hett ju Frilöv geven, ju to scheeden vun ju Fruens wegen ju Hart sin Hartigkeit. Vun Anbeginn is dat nich so west.
9. Ik segg ju awer: Wer sik vun sin Fru scheeden deiht (dat wes’ denn wegen Horerie), un friet en anner, de brickt de Eh, un wer de scheeden Fru friet, de brickt ok de Eh.
10. Do sproken de Jüngers to Em: Steiht en Mann sin Sak mit sin Fru also, so is dat nich gut, to frien.
11. He sprok awer to se: Dat Wort fat nich jeder, sonnern de, den dat geven is. _1. Cor. 7, 7. 17._
12. Denn dar sünd weke versneden, de sünd ut ehr Moder ehrn Lief so gebarn. Un dar sünd weke versneden, de vun de Minschen versneden sünd. Un dar sünd weke versneden, de sik sülvst versneden hebbt wegen dat Himmelriek. Wer dat faten kann, de fat dat.
13. Do warn lüttje Kinner to Em brocht, dat He de Hann up se leggen un beden schull; de Jüngers awer fahrn se öwel an. _Mark. 10, 13. Luk. 18, 15._
14. Awer JEsus sprok: Lat de lüttjen Kinner betemen un wehrt se nich af, to Mi to kamen, denn dat Himmelriek is ehr. _Matth. 18, 2. Luk. 18, 16._
15. Un He lä de Hann up se un trock darvun.
16. Un süh, do trä een to Em un sprok: Gude Meister, wat schall ik Gudes dohn, dat ik dat ewige Leven hebben mag? _Luk. 18, 18._
17. He awer sprok to em: Wat heetst du Mi gut? Nüms is gut, denn de eenige GOtt. Wullt du awer to dat Leven ingahn, so hol de Gebode. _Luk. 10, 26. 28._
18. Do sprok he to Em: Weke? JEsus awer sprok: Du schast nich dod maken. Du schast nich ehebreken. Du schast nich stehlen. Du schast nich falsch Tügnis geven. _2. Mos. 20, 13._
19. Ehre Vader un Moder. Un du schast din Nächsten leef hebben as di sülvst. _Matth. 15, 4._
20. Do sprok de Jüngling to Em: Dat hef ik Allns holn vun min Jugend up, wat fehlt mi noch?
21. JEsus sprok to em: Wullt du vullkamen wesen, so gah hen, verkop, wat du hest, un gif dat de Armen, so warrst du en Schatz in den Himmel hebben, un kumm un folg Mi na. _Matth. 6, 20. Luk. 16, 9. 12, 33._
22. Do de Jüngling dat Wort hör, gung he bedrövt vun Em, denn he harr veele Göder. _Ps. 62, 11. Luk. 12, 15. 19._
23. JEsus awer sprok to Sin Jüngers: Wahrlich, Ik segg ju: En Rieken ward swar in dat Himmelriek kamen. _Mark. 4, 19. 10, 23._
24. Un wieder segg Ik ju: Dat is lichter, dat en Kameel dörch en Nadelohr gah, as dat en rieke Mann in dat Riek GOttes kamen deiht. _Luk. 18, 25._
25. Do dat Sin Jüngers hörn, verfehrn se sik heel un sproken: Wer kann denn selig warrn?
26. JEsus awer seeg se an un sprok to se: Bi de Minschen is dat unmöglich, awer bi GOtt sünd alle Dinge möglich.
27. Do antworte Petrus un sprok: Süh, wi hebbt all’ unse Saken verlaten un sünd Di nafolgt. Wat ward uns darför? _Mark. 10, 27. Luk. 18, 28._
28. JEsus awer sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju, dat ji, de ji Mi nafolgt sünd in de Weddergeburt, wenn de Minschensöhn ward sitten up den Stohl vun Sin Herrlichkeit, schüllt ok sitten up twölf Stöhl un richten de twölf Geslechter vun Israel. _Weish. 3, 8. Luk. 22, 30._
29. Un wer verlett Hüser oder Bröder, oder Swestern, oder Vader, oder Moder, oder Fru, oder Kinner, oder Acker för Min Nam, de ward dat hunnertfältig wedder kriegen un dat ewige Leven arven.
30. Awer veele, de dar sünd de Eersten, schüllt de Letzten warrn, un de Letzten schüllt de Eersten wesen. _Matth. 20, 16. 22, 14. Mark. 10, 31. Mark. 13, 30._
Dat 20. Kapitel.
1. Dat Himmelriek is en Husvader to verglieken, de morgens utgung, Arbeitslüd to meeden in sin Wienbarg. _Matth. 21, 33._
2. Un do he mit de Arbeitslüd eenig warn weer um een Groschen ton Daglohn, schick he se hen in sin Wienbarg.
3. Un gung ut um de drütte Stunn un seeg weke annere up den Markt müssig stahn.
4. Un sprok to se: Gaht ji ok hen in den Wienbarg, ik will ju geven, wat recht is.
5. Un se gungen hen. Awermals gung he ut um de sößte un negende Stunn un dä ebenso.
6. Um de ölvte Stunn awer gung he ut un funn annere müssig stahn un sprok to se: Wat staht ji hier den ganzen Dag müssig?
7. Se sproken to em: Uns hett nüms meed. He sprok to se: Gaht ji ok hen in den Wienbarg, un wat recht wesen ward, schall ju ok warrn.
8. As dat nu Abend war, sprok de Herr vun den Wienbarg to sin Schaffner: Rop de Arbeitslüd un gif se den Lohn un hev an vun den letzten bet to den eersten.
9. Do keemen de, de um de ölvte Stunn meed weern, un en jeder kreeg sin Groschen.
10. As awer de Eersten keemen, meenen se, se warn mehr kriegen, un se kregen ok jeder sin Groschen.
11. Un as se den kregen, murrn se gegen den Husvader:
12. Düsse letzten hebbt man een Stunn arbeidt, un du hest se uns liek stellt, de wi den Dag sin Last un Hitt dragen hebbt.
13. He antworte awer un sä to een vun se: Min Fründ, ik doh di keen Unrecht, büst du nich mit mi eens warn um een Groschen?
14. Nimm, wat din is, un gah weg! Ik will awer düsse Letzten geven gliek as di.
15. Oder hef ik keen Macht, to dohn, wat ik will, mit dat, wat min is? Sühst du darum so bös ut, dat ik so gut bün? _Röm. 9, 21._
16. Also ward de Letzten de Eersten un de Eersten de Letzten wesen. Denn veele sünd beropen, awer wenige sünd utwählt.
17. Un He trock rup na Jerusalem un neem to Sik de twölf Jünger up den Weg alleen un sprok to se: _Kap. 17, 22._
18. Seht, wi treckt rup na Jerusalem un de Minschensöhn ward de Hohenpresters un Schriftgelehrten öwerantwordt warrn, un se ward Em verdammen to’n Dod. _Mark. 9, 31._
19. Un ward Em de Heiden öwerlevern to verspotten un to geißeln un to krüzigen. Un am drütten Dag ward He wedder upstahn. _Luk. 8, 32._
20. Do treden to Em Zebedäus sin Kinner, de Moder mit ehr Söhns, full vör Em dal un be’ wat vun Em. _Mark. 10, 35._
21. Un He sprok to ehr: Wat wullt du? Se sprok to Em: Lat düsse min beide Söhns sitten in Din Riek, een to rechter un den annern to linker Hand.