Part 39
19. In densülvigen is He ok hengahn un hett predigt vör de Geister in dat Gefängnis, _Kap. 4, 6._
20. De fröher nich gloven dän, as GOtt noch tövte un Geduld harr to Noah sin Tied, as se de Arch torüsten dän, in weke wenige, dat heet acht Seelen, rett warn sünd dörch dat Water; _Matth. 24, 37._
21. Wat nu uns ok selig makt in de Döp, de dörch de Sündflot andüt is, nich dat Afdohn vun Unflath an dat Fleesch, sonnern den Bund vun en gud Geweeten mit GOtt dörch JEsus Christus Sin Uperstahung; _Mark. 16, 16. Eph. 5, 26. 5. Mos. 26, 17. 18._
22. De to GOtt Sin rechte Hand in den Himmel fahrn is, wo Em de Engels un de Gewalten un de Kräfte unnerdänig warn sünd. _Ps. 110, 1. Eph. 1, 20._
Dat 4. Kapitel.
1. Wiel nu Christus in dat Fleesch Veel för uns leden hett, so wapent ju mit densülvigen Sinn, denn de ant Fleesch leden hett, de lett na to sündigen.
2. Up dat so lang as ji noch dat Fleesch leven doht, ji nich na de Lüst vun Minschen, sonnern na GOtt Sin Willn levt. _Gal. 2, 20._
3. Denn dat is genog, dat wi de Tied, de nu vöröwergahn is vun unse Leven tobrocht hebbt na de Heiden ehr Willn, dar wi wandeln dän in Untucht, Lüsten, Drunk, Freten, Supen, in gruliche Afgötterie. _Eph. 4, 17. 18. Tit. 3, 3._
4. Se wunnert sik, dat ji nich mit se lopen doht in datsülvige wüste, unordentliche Wesen, darum lästert se ju.
5. Se möt awer Rekenschaft afleggen vör den, de bereit is to richten de Lebendigen un de Doden. _2. Tim. 4, 1._
6. Denn darto is ok de Doden dat Evangelium verkündigt, up dat se richt ward na den Minschen int Fleesch, awer in den Geist för GOtt leven doht. _Kap. 3, 19._
7. Dat End vun alle Ding’ is awer neegbi kamen. _1. Cor. 10, 11. 1. Joh. 2, 18._
8. So west nu mäßig un nüchtern to dat Gebet. Vör alle anner Ding schüllt ji en hartlich Leev de Een to den Annern hebben, denn de Leev deckt ok de Menge vun Sünden. _Luk. 21, 34. 36. Spr. 10, 12._
9. West gastfrie ahn Murren gegen eenanner. _Ebr. 13, 2._
10. Un deent de Een den Annern mit de Gav, de he kregen hett, as de guden Husholers vun GOtt Sin mannigfache Gnad.
11. Wenn Jemand reden deiht, schall he GOtt Sin Wort reden. Wenn Jemand en Amt hett, schall he dat verwalten mit de Macht, de GOtt em darto geven hett, up dat in all Ding GOtt lavt ward dörch JEsus Christus, weken wes’ Ehr un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. _2. Cor. 2, 17._
12. Min Leeven, wunnert ju nich öwer de Hitt, dörch de ji gahn möt, damit ji versöcht ward, as wedderfahr ju wat ganz Sonnerbares;
13. Sonnern freut ju, dat ji gliek as Christus wat to lieden hebbt, up dat ji to de Tied vun de Apenbarung vun Sin Herrlichkeit ju freuen un juchen doht. _Matth. 5, 10. Apost. 5, 41. Röm. 8, 17. 2. Cor. 1, 7. 8. Jak. 1, 2._
14. Selig sünd ji, wenn ji schimpt ward wegen Christus Sin Nam, denn de GEist, de en GEist vun de Herrlichkeit un vun GOtt is, ruht up ju. Bi de Lüd ward he lästert, awer bi ju ward he lavt. _Jes. 51, 7. Matth. 5, 11._
15. Nüms mank ju schall as Mörder, oder Deef, oder Öveldoer, oder as Een, de in en fremde Amt griepen deiht, lieden.
16. Mutt he awer as en Christ lieden, so schall he sik darum nich schamen, he schall in son Fall awer GOtt ehren. _Joh. 21, 19. Phil. 1, 29._
17. Denn dat ward Tied, dat dat Gericht an GOtt Sin Hus anfangen deiht. Wenn nu toeerst an uns, wat ward dat för en End warrn mit de, de an GOtt Sin Evangelium nich glovt hebbt? _Jes. 25, 29. 49, 12. Ezech. 9, 6._
18. Un wenn de Gerechte kum erholn ward, wat ward ut den Gottlosen un den Sünner warrn? _Spr. 11, 31._
19. Darum schüllt de, de na GOtt Sin Willn Veel utstahn möt, wenn se ok wat Gudes doht, Em ehr Seelen anbefehln, as den truen Schöpfer.
Dat 5. Kapitel.
1. De Öllsten, de mank ju sünd, vermahn ik, de Mitöllste un Tüg’ vun de Lieden, de in Christus sünd, un de Deel hett an de Herrlichkeit, de apenbart warrn schall. _Luk. 24, 48. Röm. 8, 17._
2. Höd Christus Sin Heerde, as ju anbefahln is un paßt gud up, nich dwungen, sonnern friewillig; nich wegen schändlichen Gewinn, sonnern ut Hartensgrund. _Joh. 21, 16. Apost. 20, 28._
3. Nich as wenn ji öwer dat Volk herrschen doht, sonnern ward Vörbilder för de Heerde. _1. Cor. 3, 5. 17. 2. Cor. 1, 24. Phil. 3, 17. 2. Thess. 3, 9. Tit. 2, 7._
4. So ward ji (wenn de Erzharr kamen ward) de unverwelkliche Ehrenkron kriegen. _Joh. 40, 11. 1. Pet. 1, 4._
5. Gliekerwies ji jungen Lüd, west unnerdahn de Olln. West alltosamen de een den annern unnerdahn un holt fast an de Demoth. Denn GOtt will Nicks mit de Hochfarigen to dohn hebben, de Demödigen awer gift He Gnad. _Eph. 5, 21. Matth. 23, 12. Luk. 1, 52. Jak. 4, 6._
6. So makt ju nu ganz lütt unner GOtt Sin gewaltige Hand, up dat He ju grot maken deiht to Sin Tied. _Hiob. 22, 29. Jak. 4, 10._
7. All ju Sorg leggt up Em, denn He sorgt för ju. _Matth. 6, 25. Weish. 12, 13._
8. West nüchtern un wakt, denn ju Weddersaker, de Düvel, geiht umher as en brüllende Löw un söcht, wen he öwersluken kann. _Luk. 21, 36. 1. Thess. 5, 6._
9. Gegen den wehrt ju gud in de Glov; un weet, dat desülvigen Lieden öwer ju Bröder in de Welt gaht. _Eph. 6, 12. 13._
10. De GOtt awer, vun den all Gnad is, de uns beropen hett to Sin ewige Herrlichkeit in Christus JEsus, de ward ju, de ji en lütt Tied to lieden hebbt, vullbereiten, stark un kräftig maken, gründen.
11. Densülvigen wes’ Ehr un Macht vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen.
12. Dörch ju truen Broder Silvanus hef ik, so denk ik, ju en beten schreven, to vermahnen un to betügen, dat dat de rechte Gnad vun GOtt is, in de ji stahn doht. _Ebr. 13, 22._
13. Ju gröt’, de mit ju utwählt sünd to Babylon un min Söhn Marcus. _Apost. 12, 12. 25._
14. Gröt’ ju, de een den annern, mit den Kuß vun de Leev. Freden wes’ mit ju All, de ji in Christus JEsus sünd! Amen. _1. Cor. 16, 20._
De anner Epistel St. Petri.
Dat 1. Kapitel.
1. Simon Petrus, JEsus Christus Sin Knecht un Apostel, an de, de mit uns densülven düren Glov annahmen hebbt in de Gerechtigkeit, de uns GOtt gift un de HEiland JEsus Christus. _Röm. 1, 12._
2. GOtt gev ju veel Gnad un Freden dörch de Erkenntnis vun GOtt un JEsus Christus, unsen HErrn.
3. Wiel Sin göttliche Macht uns geven hett Allns, wat to dat Leven un den göttlichen Wandel gehört dörch de Erkenntnis vun den, de uns beropen hett dörch Sin Herrlichkeit un Tugend; _1. Pet. 2, 9._
4. Dörch wek uns geven sünd de dürsten un allergrötsten Tosagen, nämlich, dat ji dörch datsülvige Andeel kriegt an de göttliche Natur, wenn ji flücht sünd vör de Welt ehr vergängliche Lust:
5. So wend all ju Fliet daran un bewiest in ju Glov Tugend un in de Tugend Beschedenheit, _Gal. 5, 6. 22._
6. Un in de Beschedenheit Mäßigkeit, un in de Mäßigkeit Geduld un in de Geduld Gottseligkeit,
7. Un in de Gottseligkeit bröderliche Leev un in de bröderliche Leev allgemeene Leev.
8. Denn wenn all düt rieklich bi ju is, ward dat ju nich ful noch unfruchtbar wesen laten in de Erkenntnis vun unsen HErrn JEsus Christus. _Tit. 3, 14._
9. Wokeen düt awer nich hett, de is blind un süht nich wiet un vergitt de Reinigung vun sin vörige Sünden. _1. Joh. 2, 9. 11._
10. Darum, leeve Bröder, nehmt ju desto mehr tosamen, ju Berop un Erwählung fast to maken. Denn wenn ji dat doht, ward ji nich utglieden, _Ebr. 3, 14._
11. Un denn ward ju rieklich geven warrn de Ingang to unsen HErrn un HEiland Sin ewig Riek.
12. Darum will ik nich nalaten, ju an all düt to erinnern, wenn ji dat ok weten doht un stark makt sünd in de gegenwärtige Wahrheit. _Röm. 15, 14. 15._
13. Denn ik hol dat för recht, so lang ik in düsse Hütt bün, ju uptowecken un to erinnern.
14. Denn ik weet, dat ik bald ut min Hütt rut mutt, as mi denn ok uns’ HErr Christus seggt hett. _Joh. 21, 18. 19._
15. Ik will awer mit Fliet tosehn, dat ji na min Afscheed allerwärts wat hebbt, düt int Gedächtnis to ropen.
16. Denn wi hebbt keen kloke Fabeln makt, as wi ju kund makt hebbt unsen HErrn JEsus Christus Sin Kraft un Sin Tokunft, sonnern wi hebbt Sin Herrlichkeit sülvst sehn, _1. Cor. 1, 17. 1. Cor. 2, 4._
17. As He vun GOtt den Vader Ehr un Pries kreeg dörch en Stimm, de sik hören leet, also vun de grote Herrlichkeit: Düt is Min leeve Söhn, an den Ik Wolgefalln hef. _Matth. 3, 17. 17, 5. Luk. 9, 35. Eph. 1, 6._
18. Un de Stimm hebbt wi vun den Himmel schalln hört, as wi mit Em up den hilligen Barg weern. _Matth. 17, 5._
19. Wi hebbt en faste prophetische Wort un ji doht gud, darup to achten, as up en Licht, dat an en düstern Ort schienen deiht, bet de Dag anbrickt un de Morgensteern upgeiht in ju Harten. _Ps. 119, 105. 2. Cor. 4, 6._
20. Un dat schüllt ji toeerst weten, dat keen Vörherseggen in de Schrift dörch egen Utleggung geschüht. _Röm. 12, 7. 2. Tim. 3, 16._
21. Denn en Vörherseggen is noch nie ut minschlichen Willen toweg’ brocht, sonnern GOtt Sin hillige Minschen hebbt redt vun den hilligen GEist dreven. _Weish. 7, 27. Apost. 28, 25._
Dat 2. Kapitel.
1. Dar weern awer ok falsche Propheten mank dat Volk, as ok mank ju falsche Lehrer wesen ward, de inföhrn ward Secten ton Verdarven, un verleugnet den HErrn, de se kofft hett, un föhrt öwer sik sülvst heel bald dat Verdarven. _Matth. 24, 11. 1. Tim. 4, 1._
2. Un Veele ward ehr Verdarv nafolgen, dörch weke de Wahrheit ehr Weg lästert ward. _2. Tim. 4, 3. 4._
3. Un ut Giez ward se Lehren, de updicht sünd, verschachern, ehr Ordeel ward awer vun lang her nich up sik töven laten un ehr Verdammnis slöpt nich.
4. Denn wenn GOtt de Engel, de sündigt hebbt, nich verschont hett, sonnern hett se mit dat Düster sin Keden in de Höll stött un öwergeven, dat se to dat Gericht verwahrt ward. _Jud. v. 6._
5. Un hett de ole Welt nich schont un bewahrte blot Noah, den Prediger vun de Gerechtigkeit, sülvst acht, un föhr de Sündflot öwer de Gottlosen ehr Welt. _Kap. 3, 6. 1. Mos. 7, 7. 8._
6. Un hett de Städ, Sodom un Gomorra to Asch makt, umkehrt un verdammt un darmit de Gottlosen, de naher kamen ward, en Exempel sett; _1. Mos. 19, 24. Ebr. 11, 7._
7. Un hett den gerechten Lot erlöst, den de schändlichen Lüd all dat Leed, wat man möglich weer, dän mit ehr untüchtigen Wandel;
8. Denn wiel he gerecht weer un mank se wahnen dä un dat he dat sehn un hörn muß, quälten se de gerechte Seel vun Dag to Dag mit ehr ungerechte Warke, _Ps. 119, 158. Ezech. 9, 4._
9. De HErr weet de Gottseligen ut de Versökung to erlösen, de Ungerechten awer uptowahrn för den Dag vun dat Gericht, se to pienigen; _1. Cor. 10, 13._
10. Am meisten awer de, de dar wandelt na dat Fleesch in unrein Lust un de Herrschaft veracht, frech, egensinnig, sik nich schuet, up de Majestäten to schimpen;
11. So doch de Engel, de mehr Stärk un Macht hebbt, nich verdregt dat lästerliche Gericht gegen se vun den HErrn.
12. Awer se sünd as unvernünftige Deerder, de vun Natur darto gebarn sünd, dat se infungen un slacht ward, schimpt öwer dat, wat se nich kennt un ward in ehr verdarvliche Wesen umkamen, _Jer. 12, 3. Jud. v. 10._
13. Un den Lohn för de Ungerechtigkeit kriegen. Se holt dat Wolleven vun hüt för Wollust, se sünd Schand un Laster, un drievt Bedregeri in ehr Wolleven, wenn se mit ju to Disch sitt, _Jud. v. 12._
14. Hebbt Ogen vull vun Ehebrekeri, lat sik de Sünd nich wehrn, lockt de lichtfardigen Seelen an sik un hebbt en Hart, dörchdreven mit Giez, dat sünd verfluchte Lüd;
15. Gaht vun den rechten Weg af un verbiestert sik un folgt Balam, Basor sin Söhn, sin Weg, de den Lohn för de Ungerechtigkeit geern harr, _Offenb. 2, 14._
16. He kreeg awer de Straf för sin Öwertredung, denn dat stumme lastbare Deerd re’ mit Minschenstimm un hinner den Propheten sin Dohrheit. _4. Mos. 22, 28._
17. Dat sünd Borns ahn Water un Wolken, de de Wind umher drift; en dichte Düsternis is för se upbewahrt in Ewigkeit.
18. Denn se redt stolte Wör’, wo Nicks achter is un reizt de dörch Untucht to fleeschliche Lust, de up den rechten Weg weern un nu umher irrt;
19. Un versprekt se Frieheit, obgliek se sülvst Knechte vun dat Verdarven sünd. Denn vun wen Jemand unner kregen is, den sin Knecht is he. _Joh. 8, 34._
20. Denn wenn se rut sünd ut de Welt ehrn Schmutz dörch de Erkenntnis vun den HErrn un HEiland JEsus Christus, vermengt sik awer wedder darmit un ward unner kregen, so is dat Letzte mit se duller warn, as dat Eerste. _Phil. 3, 7. 8. Matth. 12, 45. Ebr. 10, 26. 27._
21. Denn dat weer beter för se, se harrn den Weg vun de Gerechtigkeit gar nich kennt, as dat se em kennt un sik afkehrt vun dat hillige Gebot, dat se geven is. _Luk. 12, 47. 48._
22. Up se paßt dat wahre Sprickwort: »De Hund fritt wedder, wat he utspiet hett« un »De Sög wälzt sik, nadem se wuschen is, wedder in den Dreck.« _Spr. 26, 11._
Dat 3. Kapitel.
1. Düt is de anner Breef, de ik ju schriev, ji Leeven, in weke dörch Vermahnen ik ju uprichtigen Sinn upwecken doh, _Kap. 1, 13._
2. Dat ji denkt an de Wör’, de ju fröher seggt sünd vun de hilligen Propheten un an unse Gebot, de wi den HErrn un HEiland Sin Apostels sünd;
3. Indem ji tonächst bedenkt, dat in de letzte Dag’ Spötters kamen ward, de na ehr egen Lüst wandelt, _1. Tim. 4, 1._
4. Un seggt: Wo is de Tosag nun Sin Tokunft? Denn nadem de Vaders storven sünd, blift dat Allns, as dat vun de Kreatur ehr Anfang wesen is. _Jes. 5, 19._
5. Se verget awer mit Willn, dat de Himmel vör Tieden ok weer, darto de Eer ut dat Water kamen is un dat se int Water besteiht dörch GOtt Sin Wort; _1. Mos. 1, 2. 6. Ps. 24, 2._
6. Doch ward to de Tied de Welt dörch desülvigen mit de Sündflot verdarvt. _1. Mos. 7, 21. Weish. 10, 4. Matth. 24, 39._
7. So ward nu ok de Himmel un de Eer dörch Sin Wort upspart, dat se to dat Füer upbewahrt ward up den Gerichtsdag un de gottlosen Minschen ehr Verdammnis. _v. 10._
8. Eens awer schüllt ji weeten, min Leeven, dat een Dag vör den HErrn is as dusend Jahr un dusend Jahr as een Dag. _Ps. 90, 4._
9. De HErr vertögert de Tosag’ nich, as wek dat för en Vertögern holt, sonnern He hett Geduld mit uns un will, dat Nüms verlarn ward, sonnern dat Jedereen Buß dohn kann. _Hab. 2, 3. Ezech. 18, 23. 1. Tim. 2, 4._
10. Den HErrn Sin Dag ward awer kamen as en Deef in de Nacht, an weken de Himmel vergahn ward mit grote Krachen, de Elemente ward vör Hitt smölten, un de Eer un de Warke, de darin sünd, ward verbrennen. _1. Thess. 5, 2. 3. 2. Pet. 3, 7. Luk. 21, 33. Ebr. 1, 11. 12._
11. Wenn nu all düt vergahn schall, wa schüllt ji denn dar geschickt wesen mit hilligen Wandel un gottseligen Wesen?
12. Dat ji tövt un ielt na de Tokunft vun den HErrn Sin Dag hen, an weken de Himmel vun Füer vergahn un de Element vör Hitt smölten ward?
13. Wi tövt awer up en nie Eer un en nien Himmel, na Sin Tosag’, in weke Gerechtigkeit wahnen deiht. _Jes. 65, 17. 66, 22. Offenb. 21, 1._
14. Darum, mine Leeven, wiel ji töven schüllt, so gevt ju Möh, dat ji vör Em rein un unsträflich funn ward. _1. Thess. 3, 13. 1. Cor. 1, 8._
15. Un holt den HErrn Sin Geduld för ju Seligkeit, as ok unse leeve Broder Paulus na de Wiesheit, de em geven is, ju schreven hett. _Röm. 2, 4._
16. As he ok in all sin Breev darvun reden deiht, in de weke Ding swar to verstahn sünd, weke de Ungelehrigen un de, de nich fast staht, to ehr egen Verdarv verwirrt as ok de annern Schriften.
17. Ji awer, mine Leeven, wiel ji dat vörut weten doht, so nehmt ju in Acht, dat ji nich dörch de ruchlosen Lüd ehrn Irrdom samt se verföhrt ward un ut ju fasten Standpunkt rutfalln doht. _Mark. 13, 5. 9. 33._
18. Waßt awer in de Gnad un de Erkenntnis vun unsen HErrn un HEiland JEsus Christus. Densülvigen wes’ Ehr, nu un in ewige Tieden! Amen.
De eerste Epistel St. Johannis.
Dat 1. Kapitel.
1. Dat dar vun Anfang west is, dat wi hört hebbt, dat wi sehn hebbt mit unse Ogen, dat wi bekeken hebbt un uns’ Hann beföhlt hebbt, nämlich dat Levens Wort; _Joh. 1, 1. 1, 14. Luk. 24, 39._
2. (Denn dat Leven hett Sik sehn laten, un wi hebbt sehn un betügt un verkündigt ju dat Leven, dat ewig is, wat bi den Vader weer un hett sik bi uns sehn laten;) _Joh. 1, 4. 1, 1._
3. Wat wi sehn un hört hebbt, dat verkündigt wi ju, up dat ok ji mit uns Gemeenschaft hebbt; un up dat unse Gemeenschaft mit den Vader un mit Sin Söhn JEsus Christus is.
4. Un all düt schrievt wi ju, up dat ju Freud völlig wes’. _Joh. 15, 11. 16, 24._
5. Un dat is de Verkündigung, de wi vun Em hört hebbt un ju verkündigen doht, dat GOtt en Licht is un in Em keen Düsternis. _Ps. 104, 2. Joh. 8, 12._
6. Wenn wi nu seggt, dat wi Gemeenschaft mit Em hebbt, un wandelt in de Düsternis, so leegt wi un doht nich de Wahrheit.
7. Wenn wi awer in dat Licht wandelt, as He in dat Licht is, so hebbt wi Gemeenschaft mit eenanner un dat Blod vun JEsus Christus, Sin Söhn, makt uns rein vun all Sünd.
8. Wenn wi seggt, wi hebbt keen Sünd, so verföhrt wi uns sülvst un de Wahrheit is nich in uns.
9. Wenn wi awer uns’ Sünd bekennt, so is He tru un gerecht, dat He uns de Sünd vergeven un uns vun all Untugend rein maken deiht. _Spr. 28, 13. 1. Thess. 5, 24._
10. Wenn wi seggt, wi hebbt nich sündigt, so makt wi Em ton Lögner un Sin Wort is nich in uns.
Dat 2. Kapitel.
1. Min luer lütt Kinner, ik schriev ju düt, up dat ji nich sündigen doht. Un wenn nu Jemand sündigt, so hebbt wi Een bi den Vader, de för uns sprickt, JEsus Christus, de gerecht is. _Röm. 8, 34. Ebr. 7, 25._
2. Un desülvige is de Versöhnung för unse Sünd; nich blot för unse Sünd, sonnern för de ganze Welt ehr. _Kol. 1, 20._
3. Un daran markt wi, dat wi Em kennen doht, wenn wi Sin Gebote holt.
4. Wokeen dar seggt: Ik kenn Em un hollt Sin Gebote nich, de is en Lögner un in den is keen Wahrheit. _Kap. 1, 6. 4, 20._
5. Wokeen awer Sin Wort hollt, in den is wirklich GOtt Sin Leev vullkamen. Daran erkennt wi, dat wi in Em sünd. _Joh. 14, 21. 23._
6. Wokeen seggt, dat he in Em blieven deiht, de schall ok wandeln, as He wandelt hett. _Joh. 15, 4. 5._
7. Bröder, ik schriev ju nich en nie Gebot, sonnern dat ole Gebot, dat ji vun Anfang hatt hebbt. Dat ole Gebot is dat Wort, dat ji vun Anfang hört hebbt.
8. Doch wedder schriev ik ju en nie Gebot, dat wahrhaftig is bi em un bi ju, denn de Düsternis is vörbi, un dat wahre Licht schient nu. _Röm. 13, 12._
9. Wokeen seggt, dat he in dat Licht is, awer sin Broder haßt, de is noch in de Düsternis. _Kap. 3, 15. 4, 20._
10. Wokeen sin Broder leef hett, de blift in dat Licht un keen Argernis is bi em. _Kap. 3, 14._
11. Wokeen awer sin Broder haßt, de is in Düsternis un wandelt in Düsternis un weet nich, wo he hengeiht, denn de Düsternis hett sin Ogen blind makt.
12. Min leeve lütte Kinner, ik schriev ju, dat ju de Sünd vergeven ward dörch Sin Nam. _Luk. 24, 47. Apost. 4, 12._
13. Ik schriev an ju, Vaders, denn ji kennt den, de vun Anfang is. Ik schriev an ju, Junggesellen, denn ji hebbt den Bösewicht unner kregen. Ik schriev an ju, Kinner, denn ji kennt den Vader.
14. Ik hef an ju, Vaders, schreven, wiel ji den kennt, de vun Anfang is. Ik hef an ju, Junggesellen, schreven, wiel ji stark sünd un GOtt Sin Wort bi ju blift un ji den Bösewicht unnerkregen hebbt. _Eph. 6, 10._
15. Ji schüllt de Welt nich leef hebben, noch wat in de Welt is. Wenn Jemand de Welt leef hett, in den is nich den Vader Sin Leev.
16. Denn Allns, wat in de Welt is (ik meen dat Fleesch sin Lust, un de Ogen ehr Lust un hoffärtig Leven) is nich vun den Vader, sonnern vun de Welt.
17. Un de Welt vergeiht mit ehr Lust, wokeen awer GOtt Sin Willen deiht, de blift in Ewigkeit.
18. Min luer lütt Kinner, düt is de letzte Stund, un as ji hört hebbt, dat de Wedderchrist kummt, un nu veele Wedderchristen warn sünd, so is dat uns klar, dat de letzte Stund dar is. _Matth. 24, 5. 24._
19. Se sünd vun uns utgahn, awer se weern nich vun uns, denn wenn se vun uns west weern, weern se ja bi uns bleven, awer up dat se apenbar ward, dat se nich All vun uns sünd. _Apost. 20, 30. 1. Cor. 11, 19._
20. Un ji hebbt de Salvung vun den, de hillig is un weet Allns. _v. 27._
21. Ik hef ju nich schreven, as wüßt ji de Wahrheit nich, sonnern ji weet se un weet, dat keen Lög ut de Wahrheit kamen deiht.
22. Wokeen is en Lögner, wenn nich de, de verleugnen deiht, dat JEsus de Christ is? Dat is de Wedderchrist, de den Vader un den Söhn verleugnen deiht.
23. Wokeen den Söhn leugnet, de hett ok den Vader nich. _Kap. 4, 15._
24. Wat ji nu hört hebbt vun Anfang, dat lat bi ju blieven. Wenn dat bi ju blift, wat ji vun Anfang hört hebbt, so ward ji ok bi den Söhn un den Vader blieven. _v. 7._
25. Un dat is de Tosag’, de He uns makt hett, dat ewige Leven.
26. All düt hef ik ju schreven vun de, de ju verföhrn deiht.
27. Un de Salvung, de ji vun Em kregen hebbt, blift bi ju, un ji brukt Keen, ju wat to lehrn, sonnern Allns, wat ju de Salvung lehrt, dat is wahr un keen Lög, un as se ju lehrt hett, darbi schüllt ji blieven. _v. 20. Joh. 14, 26. 16, 13._
28. Un nu, Kinner, blievt bi Em, up dat, wenn He apenbart ward, wi Friemodigkeit hebbt un nich to Schann ward vör Em bi Sin Tokunft. _Kap. 3, 21. 4, 17. 5, 14._
29. Wenn ji weet, dat He gerecht is, so schall ju dat ok klar wesen, dat, wokeen recht deiht, de is vun Em gebarn. _Kap. 3, 7. 10._
Dat 3. Kapitel.
1. Seht, wat för en Leev hett uns de Vader bewiest, dat wi GOtt Sin Kinner heeten schüllt! Darum kennt de Welt ju nich, denn se kennt Em nich. _Joh. 17, 25._
2. Mine Leeven, wi sünd nu GOtt Sin Kinner, awer wat wi wesen ward, is noch nich apenbar. Wi weet awer, dat, wenn dat apenbar warrn ward, wi Em gliek wesen ward, denn wi ward Em sehn, so as He is. _Joh. 1, 12. Röm. 8, 18._
3. Un Jedereen, de son Hoffnung hett to Em, de makt sik rein, so as He ok rein is.
4. Wokeen Sünd deiht, de deiht ok Unrecht, un de Sünd is dat Unrecht.
5. Un ji weet, dat He kamen is, up dat He unse Sünden wegnehmen dä, un dar is keen Sünd in Em. _Jes. 53, 4. 1. Pet. 2, 24._
6. Wokeen in Em blift, de sündigt nich, wokeen sündigt, de hett Em nich sehn noch kennt.
7. Kinner, lat ju vun Nüms verföhrn. Wokeen recht deiht, de is gerecht, gliek as He gerecht is.
8. Wokeen Sünd deiht, de is vun den Düvel, denn de Düvel sündigt vun Anfang. Darto is GOttes Söhn kamen, dat He den Düvel sin Wark tonicht maken dä. _Joh. 8, 44._
9. Wokeen ut GOtt gebarn is, de deiht keen Sünd, denn Sin Samen blift bi em, un he kann nich sündigen, denn he is vun GOtt gebarn. _v. 6. Kap. 5, 18._
10. Daran ward dat apenbar, weke GOtt Sin Kinner un weke den Düvel sin Kinner sünd. Wokeen nich recht deiht, de is nich vun GOtt un wokeen sin Broder nich leef hett.
11. Denn dat is de Botschaft, de ji hört hebbt vun Anfang, dat wi enanner leef hebben schüllt. _Joh. 13, 34._
12. Nich as Kain, de vun dat Böse weer un sin Broder umbroch. Un worum broch he em um? Wiel sin Warke bös weern un sin Broder sin gerecht. _1. Mos. 4, 8. Matth. 23, 35. Jud. v. 11._
13. Wunnert ju nich daröwer, mine Bröder, dat de Welt ju hassen deiht. _Matth. 5, 11. Joh. 15, 18. 19._
14. Wi weet, dat wi ut den Dod in dat Leven kamen sünd, denn wi hebbt de Bröder leef. Wokeen den Broder nich leef hett, de blift in den Dod. _Kap. 2, 11. 3. Mos. 19, 17._
15. Wokeen sin Broder haßt, is en Dodsläger un ji weet, dat en Dodsläger nich dat ewige Leven bi em blievend hett.
16. Daran hebbt wi de Leev kennt, dat He Sin Leven för uns laten hett, un wi schüllt ok dat Leven för de Bröder laten.
17. Wenn awer Jemand düsse Welt ehr Göder hett un süht sin Broder Noth lieden, un slutt sin Hart vör em to, wa blift GOtt Sin Leev in em?
18. Min luer lütt Kinner, lat uns nich leef hebben mit Wör’, noch mit de Tung, sonnern mit de Daht un mit de Wahrheit. _Jak. 1, 22. 2, 15._
19. Daran kennt wi, dat wi ut de Wahrheit sünd un künnt unse Hart vör Em still maken,
20. Dat, wenn unse Hart uns verdammen deiht, GOtt grötter is, as unse Hart un alle Ding’ kennt.
21. Ji Leeven, wenn unse Hart uns nich verdammt, so hebbt wi Friemodigkeit to GOtt. _Kap. 2, 28. 4, 17. 5, 14. Eph. 3, 12. Ebr. 4, 16._
22. Un wat wi bitten doht, ward wi vun Em nehmen, denn wi holt Sine Gebote un doht, wat Em wol gefallt. _Mark. 11, 24._
23. Un dat is Sin Gebot, dat wi glovt an Sin Söhn, JEsus Christus, Sin Nam, un hebbt uns leef een den annern, as He uns en Gebot geven hett. _Joh. 6, 29. Mark. 12, 31._