Part 34
14. Un min Anfechtungen, de ik na dat Fleesch utstahn doh, hebbt ji nich veracht noch versmäht, sonnern as en Engel vun GOtt nehmt ji mi up, ja as JEsus Christus sülvst. _Mal. 2, 7._
15. Wa weert ji dartomal so selig! Ik bün ju Tüg’, dat, wenn dat möglich west weer, ji harrt ju Ogen utreten un mi geven.
16. Bün ik denn nu ju Fiend warn, dat ik ju de Wahrheit vertelln doh? _Amos. 5, 10._
17. Se ivert um ju nich nett, sonnern se wüllt ju vun mi affällig maken, dat ji um se ivern schüllt. _Apost. 20, 30._
18. Ivern is gud, wenn dat geschüt för wat Gudes un nich blot wenn ik bi ju bün.
19. Min leeven Kinner, weke ik noch mal mit Angst to Welt bring, bet dat Christus en Gestalt in ju nehmen deiht. _1. Cor. 4, 15._
20. Ik wull awer, dat ik nu bi ju weer, un min Stimm umwanneln kunn, denn ik bün irr na ju.
21. Seggt mi, de ji unner dat Gesetz sien wüllt, hebbt ji dat Gesetz nich hört? _Kap. 3, 25._
22. Denn dar steiht schreven, dat Abraham twee Söhns harr, een vun de Magd, een vun de Frie. _1. Mos. 21, 2._
23. Awer de vun de Magd weer, is na dat Fleesch geborn, de awer vun de Frie, is dörch de Tosag geborn.
24. De Wör’ hebbt wat to bedüden. Denn dat sünd de twee Testaments, dat een vun den Barg Sinai, dat to de Knechtschaft gebären deiht, weke is de Agar. _Kap. 5, 1. Röm. 8, 15._
25. (Denn Agar heet in Arabien de Barg Sinai) un stellt Jerusalem vör, dat to düsse Tied is, un is deenstbar mit sin Kinner.
26. Awer dat Jerusalem, dat dar baben is, dat is de Frie, de is de Moder vun uns allen. _Ebr. 12, 22. Offenb. 3, 12._
27. Denn dar steiht schreven: Wes’ fröhlich, du Unfruchtbare, de du nich gebären deihst un brek rut un rop, de du nich swanger büst, denn de Unbegevene hett veel mehr Kinner, as de den Mann hett. _Jes. 54, 1._
28. Wi awer, leeve Bröder, sünd Kinner na de Tosag, gliek as Isaak. _Röm. 9, 7._
29. Awer so as to de Tied, de na dat Fleesch geborn weer, den, de na den GEist geborn weer, verfolgen dä, so geiht dat nu noch.
30. Awer wat sprickt de Schrift? Stöt de Magd ut mit ehrn Söhn, denn de Magd ehr Söhn schall nich arven mit de Frie ehrn Söhn. _1. Mos. 21, 10. 12._
31. So sünd wi nu, leeve Bröder, nich de Magd, sonnern de Frie ehr Kinner. _Kap. 3, 29._
Dat 5. Kapitel.
1. So staht nu fast in de Frieheit, to weke uns Christus befriet hett un lat ju nich in dat knechtische Joch wedder fangen. _Joh. 8, 32._
2. Seht, ik Paulus segg ju: Wenn ji ju besnieden lat, so kann Christus ju Nicks nützen.
3. Ik betüg nochmal Jedereen, de sik besnieden lett, dat he noch schuldig is dat ganze Gesetz to holn. _Jak. 2, 10._
4. Ji hebbt Christus verlarn, de ji dörch dat Gesetz gerecht warrn wöllt un sünd ut de Gnad fulln. _Kap. 2, 21. Röm. 7, 2. 3._
5. Wi awer tövt in den GEist dörch de Glov up de Gerechtigkeit, de man höpen mutt. _2. Tim. 4, 8._
6. Denn in Christus JEsus gelt weder Besniedung noch Vörhut wat, sonnern de Glov, de dörch de Leev dädig is. _1. Cor. 7, 19._
7. Ji hebbt gud lopen. Wokeen hett ju upholn, de Wahrheit nich to gehorchen? _Kap. 3, 1. 1. Cor. 9, 24._
8. Son Öwerreden is nich vun den, de ju beropen hett. _Kap. 1, 6._
9. En beten Suerdeeg makt den ganzen Deeg suer. _1. Cor. 5, 6._
10. Ik hef dat Vertruen to ju in den HErrn, ji ward nich anner Sinns wesen. Wokeen ju awer irr maken deiht, de ward sin Ordeel drägen, he mag wesen, wer he will. _2. Cor. 2, 3. 8, 23. Gal. 1, 7._
11. Ik awer, leeve Bröder, de ik de Besniedung noch predigen doh, warum mutt ik denn Verfolgung utstahn? De Argernis an dat Krüz hett denn jo uphört. _1. Cor. 1, 23._
12. Wull GOtt, dat de ok utrod warn, de ju terstört. _Ps. 12, 4._
13. Ji awer, leeve Bröder, sünd to de Frieheit beropen. Seht awer to, dat ji de Frieheit nich brukt’ um dat Fleesch to deenen; sonnern dörch de Leev schall de Een den Annern deenen. _1. Cor. 8, 9._
14. Denn dat ganze Gesetz ward in een Wort erfüllt, in dat: Hef din Neegsten leef as di sülvst. _Mark. 12, 31._
15. Wenn ji ju awer eenanner bieten un freten doht, so nehmt ju in Acht, dat ji ju nich eenanner vertehrn doht. _2. Cor. 12, 20._
16. Ik segg awer: Wandelt in den Geist, denn ward ji dat Fleesch sin Lust nich dohn.
17. Denn dat Fleesch hett Lust to dat, wat den Geist towedder is, un de Geist to dat, wat dat Fleesch towedder is. Desülvigen sünd gegen eenanner, so dat ji nich doht, wat ji wüllt. _Röm. 7, 15. 23._
18. Wenn ju awer de Geist regeren deiht, so sünd ji nich unner dat Gesetz.
19. Apenbar sünd awer dat Fleesch sine Warke, as dar sünd: Ehebruch, Horeri, Unreinigkeit, Untucht, _1. Cor. 6, 9._
20. Afgötterie, Toveri, Fiendschaft, Striederie, Neid, Torn, Kiev, Zwietracht, Rotten, Haß, Mord,
21. Supen, Freten un desglieken, wovun ik ju fröher seggt hef un segg ju nochmal, dat de, de so wat doht, GOtt Sin Riek nich arven künnt. _Luk. 21, 34. Eph. 5, 5._
22. Den Geist sin Frucht awer is: Leev, Freud, Freden, Geduld, Fründlichkeit, Gudheit, Glov, Sachtmoth, Keuschheit. _Eph. 5, 9._
23. Gegen son Lüd is dat Gesetz nich. _1. Tim. 1, 9._
24. De awer Christus tohört, de krüzigt ehr Fleesch mitsamt de Lüste un Begierden. _1. Cor. 15, 28. Röm. 6, 6._
25. Wenn wi in den GEist leven doht, so lat uns ok in den Geist wandeln. _Röm. 8, 5._
26. Lat uns nich na nicksnutzige Ehr gierig sien, uns eenanner herut to förrern un to hassen. _Phil. 2, 3._
Dat 6. Kapitel.
1. Leeve Bröder, wenn en Minsch vun en Fehler öwerielt war, so help em wedder torecht mit sachtmödigen Geist, de ji geistlich sünd. Un seh up di sülvst, dat du nich ok versöcht warrst. _Matth. 18, 15. Röm. 15, 1. Jak. 5, 19._
2. Lat den Een den Annern sin Last mit drägen, so ward ji Christus Sin Gesetz erfülln.
3. Wenn awer Jemand vun sik meent, he is wat, as he doch Nicks is, de bedrügt sik sülvst.
4. Lat Jedereen awer sin Wark unnersöken, un denn ward he an sik sülvst Ehr hebben, un nich an en Annern. _1. Cor. 11, 28._
5. Denn Jedereen ward sin Last drägen. _1. Cor. 3, 8. 2. Cor. 5, 10._
6. De awer mit dat Wort unnerricht ward, de schall den, de em unnerricht, allerhand Gudes mitdeelen.
7. Irrt ju nich, GOtt let sik nich spotten. Denn wat de Minsch seit, dat ward he arn.
8. Wokeen up sin Fleesch seit, de ward vun dat Fleesch dat Verdarven arn. Wokeen awer up den Geist seit, ward vun den Geist dat ewige Leven arn. _Spr. 22, 8. Röm. 8, 13._
9. Lat uns awer Gudes dohn un nich möd warrn, denn to sin Tied ward wi ok arn ahn Uphör. _2. Thess. 3, 13. Offenb. 2, 3._
10. As wi denn nu Tied hebbt, so lat uns Gudes dohn an Jedereen, to allermeist awer an de Glovensbröder.
11. Seht, mit wa veel Wör’ hef ik ju schreven mit min egen Hand.
12. De sik wüllt angenehm maken na dat Fleesch, de dwingt ju, ju besnieden to laten, blot up dat se nich mit Christus Sin Krüz verfolgt warrn. _Phil. 3, 18._
13. Denn ok se sülvst, de sik besnieden lat, holt dat Gesetz nich; sonnern se wüllt, dat ik ju besnieden laten schall, up dat se mit ju Fleesch grot dohn künnt. _Apost. 15, 10._
14. Dat fehl awer ok noch, dat ik mit wat anners grot dä as mit unsen HErrn JEsus Christus Sin Krüz, dörch weke mi de Welt krüzigt is, un ik de Welt. _Jer. 9, 24. 1. Cor. 1, 31. Spr. 29, 27._
15. Denn in Christus JEsus gelt weder Besniedung, noch Vörhut wat, sonnern en nie Kreatur. _Matth. 12, 50. Joh. 15, 14. 1. Cor. 7, 19._
16. Un so Veele as na düsse Regel umher gahn doht, öwer de wes’ Fred un Barmhartigkeit, nämlich öwer GOtt Sin Israel. _Ps. 125, 5._
17. Vun nu af an schall Nüms mi noch Möh maken, denn ik hef den HErrn JEsus Sin Maalteken an min Lief.
18. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju Geist, leeve Bröder! Amen. _Phil. 4, 23. 2. Tim. 4, 22. Philem. v. 25._
An de Galater schickt vun Rom.
De Epistel Pauli an de Epheser.
Dat 1. Kapitel.
1. Paulus, en Apostel JEsu Christi, dörch GOtt Sin Willn, an de Hilligen to Ephesus un Glövigen an Christus JEsus. _2. Cor. 1, 1. Röm. 1, 7. 1. Cor. 1, 2._
2. Gnade wes’ mit ju un Freden vun GOtt unsen Vader un den HErrn JEsus Christus! _Röm. 1, 7. Gal. 1, 3. 2. Pet. 1, 2._
3. Lavt wes’ GOtt und unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader, de uns segent hett mit allerhand geistlichen Segen in himmlische Göder, dörch Christus. _2. Cor. 1, 5. 1. Pet. 1, 3._
4. As He uns utwählt hett dörch densülvigen, ehr de Grund vun de Welt leggt weer, dat wi schüllt hillig wesen, un unsträflich in de Leev; _Joh. 15, 16. 2. Tim. 1, 9._
5. Un hett uns bestimmt to Kindschaft gegen Em sülvst, dörch JEsus Christus, na dat Wolgefalln vun Sin Willen. _Joh. 1, 12._
6. To en Lof vun Sin herrlich Gnad, wodörch He uns angenehm makt hett in den, weken He leef hett; _Matth. 3, 17._
7. An weken wi hebbt de Erlösung dörch Sin Blod, nämlich de Vergevung vun de Sünd, dörch den Riekdom vun Sin Gnad. _Apost. 20, 28. Kol. 1, 14. Ebr. 9, 12. Röm. 9, 23._
8. Weke uns rieklich wedderfahrn is dörch allerhand Weisheit un Klokheit.
9. Un hett uns weten laten dat Geheemnis vun Sin Willn, na Sin Wolgefalln un hett datsülvige apenbar warrn laten dörch Em, _Kap. 3, 9. Röm. 16, 25. Kol. 1, 26._
10. Up dat dat predigt ward, as de Tied erfüllt weer, up dat all Ding tosamen fat warn unner een Haupt in Christus, beides, wat in den Himmel un up de Eer is, dörch Em sülvst. _Gal. 4, 4._
11. Dörch weken wi ok to dat Arfdeel kamen sünd, de wi vörher bestimmt sünd, na den Sin Vörsatz, de all Ding wirken deiht na den Rath vun Sin Willen. _Apost. 26, 18._
12. Up dat wi wat sien schulln to dat Lof vun Sin Herrlichkeit, de wi tovör up Christus höpt hebbt. _Gal. 3, 23. 25._
13. Dörch weken ji ok hört hebbt dat Wort vun de Wahrheit, ik meen dat Evangelium vun ju Seligkeit, dörch weken ji ok, as ji glövig warn, verseegelt warn sünd mit den hilligen GEist vun de Tosag, _Kap. 4, 30. 2. Cor. 1, 22._
14. Weke is dat Handgeld vun uns’ Arf to unse Erlösung, dat wi Sin Egendom warn, to dat Lof vun Sin Herrlichkeit. _2. Cor. 1, 22. 5, 5._
15. Darum ok ik, nadem ik hört hef vun den Glov bi ju, an den HErrn JEsus, un vun ju Leev to alle Hilligen;
16. Hör ik nich up, för ju to danken un denk an ju in min Gebet, _Röm. 1, 9._
17. Dat unsen HErrn JEsus Christus Sin GOtt, de Vader vun de Herrlichkeit, ju gev den GEist vun de Weisheit un de Apenbarung, to Erkenntnis vun Em sülvst, _Röm. 6, 4._
18. Un klare Ogen för ju Verstand, so dat ji erkennen doht, wat dar is de Hoffnung vun ju Berop, un wat dar is de Riekdom vun Sin herrlich Arf an Sin Hilligen. _2. Cor. 4, 4._
19. Un wat dar is de öwerswängliche Grötte vun Sin Kraft an uns, de wi gloven doht, na de Wirkung vun Sin mächtig Kraft,
20. De He wirkt hett in Christus, as He Em vun de Doden upweckt un to Sin rechte Hand in den Himmel sett hett.
21. Öwer all Fürstendömer, Gewalt, Macht, Herrschaft, un Allns, dat nennt warrn kann, nich blot in düsse Welt, sonnern ok in de tokünftige. _Kol. 2, 10._
22. Un hett alle Dinge unner Sin Föt dahn un hett Em sett to en Haupt vun de Gemeenen öwer Allns. _Ps. 8, 7. 8. Matth. 28, 18._
23. De dar is Sin Lief, nämlich de Füll vun dat, dat Allns in Allen erfüllen deiht. _Röm. 12, 5. 1. Cor. 12, 27._
Dat 2. Kapitel.
1. Un ok ji, as ji dod weert dörch Öwertredung un Sünd, _Röm. 5, 6. Kol. 2, 13._
2. In weke ji eenstmals wandelt hebbt na düsse Welt ehr Lop un na den Fürsten, de in de Luft herrschen deiht, nämlich na den GEist, de to düsse Tied sin Spilwark hett in den Ungloven sin Kinner. _Tit. 3, 3. Eph. 6, 12. Joh. 12, 31._
3. Mank weke wi ok All eenstmals unsen Wandel hatt hebbt in unse Fleesch sin Lüste, un dän dat Fleesch un de Vernunft ehr Willn un weern ok vun Natur Kinner vun den Torn, gliek as de Annern. _Kol. 3, 7._
4. Awer GOtt, de dar riek is an Barmhartigkeit dörch Sin grote Leev, womit He uns leef hatt hett, _Kap. 1, 7. Röm. 2, 4. 10, 12._
5. As wi dod weern in de Sünd, hett He uns samt Christus lebendig makt, (denn ut Gnaden sünd ji selig warn,) _Röm. 5, 6._
6. Un hett uns samt Em upweckt un samt Em in dat himmlische Wesen versett, in Christus JEsus, _2. Cor. 4, 14. Phil. 3, 20._
7. Up dat He wiesen dä in de tokünftige Tied Sin Gnad ehr unutsprekliche Riekdom, dörch Sin Gudheit öwer uns in Christus JEsus.
8. Denn ut Gnad sünd ji selig warn dörch de Glov, un datsülvige nich ut ju, GOtt Sin Gav is dat; _Gal. 2, 16._
9. Nich ut de Warke, up dat sik nich Jemand wichtig maken deiht. _1. Cor. 1, 29._
10. Denn wi sünd Sin Wark, schapen in Christus JEsus to gude Warke, to weke GOtt uns vördem torecht makt hett, dat wi darin wandeln schulln. _Tit. 2, 14. Ebr. 13, 21._
11. Darum denkt daran, dat ji, de ji eenstmals na dat Fleesch Heiden west sünd, un de Vörhut nennt warn vun de, de nennt sünd de Besniedung na dat Fleesch, de mit de Hand geschüt, _Kap. 5, 8. 1. Cor. 12, 2._
12. Dat ji to desülvige Tied weert ahn Christus, Frömde un Utländers vun Israel, un Frömde vun de Testamente vun de Tosag, woher ji keen Hoffnung harrt un weert ahn GOtt un de Welt. _Neh. 2, 20. Röm. 9, 4._
13. Nu awer, de ji in Christus JEsus sünd un vördem wiet af weert, sünd nu dicht bi warn dörch Christus Sin Blod.
14. Denn He is unse Freden, de ut beide eens makt hett un hett afbraken den Tun, de dartwischen weer, dardörch, dat He dörch Sin Fleesch de Fiendschaft wegnehm. _Jes. 9, 6. Apost. 10, 36._
15. Nämlich dat Gesetz, dat ut Gebote besteiht, up dat He ut twee een nien Minschen in Em sülvst schapen un Freden maken dä, _Kol. 2, 14. 2. Cor. 5, 17._
16. Un dat He beide versöhn mit GOtt in een Lief, dörch dat Krüz un hett de Fiendschaft dod makt dörch sik sülvst. _Kol. 1, 20._
17. Un is kamen, hett verkündigt in dat Evangelium den Freden, ju, de ji wiet weg weert, un de, de up de Neeg weern. _Jes. 57, 19. Zach. 9, 10._
18. Denn dörch Em hebbt wi den Togang alle beide in een GEist to den Vader. _Kap. 3, 12. Joh. 14, 6._
19. So sünd ji nu nich mehr Gäst un Fremde, sonnern Börger mit de Hilligen un GOtt Sin Huslüd. _Phil. 3, 20. Ebr. 12, 22. 23._
20. Upbut up de Apostel un Propheten ehr Grund, wiel JEsus Christus de Ecksteen is, _Jes. 28, 16._
21. Up den de ganze Bu in enanner fogt waßt to en hilligen Tempel in den HErrn,
22. Up den ji ok mit upbut ward to en Gotteshus in den GEist. _1. Pet. 2, 5._
Dat 3. Kapitel.
1. Darum bün ik, Paulus, Christus JEsus Sin Gefangen för ju Heiden, _Apost. 21, 33. Gal. 5, 11. Phil. 1, 7. 2. Tim. 1, 8._
2. Nadem ji hört hebbt vun dat Amt vun GOtt Sin Gnad, de mi an ju geven is. _Apost. 9, 15._
3. Dat mi is kund warn düt Geheemnis dörch Apenbarung, as ik baben in korten schreven hef. _Kap. 1, 9. 10._
4. Woan ji, wenn ji dat lesen doht, marken künnt min Verstand an dat Geheemnis vun Christus, _Kol. 4, 3._
5. Wat nich kund dahn is in de vörigen Tieden de Minschenkinner, as dat nu Sin hillige Apostel un Propheten dörch den GEist apenbart is. _Kap. 1, 9._
6. Nämlich, dat de Heiden Mitarven sünd un mit infogt un Mackers vun Sin Tosag in Christus, dörch dat Evangelium, _Kap. 1, 13. 2, 13. 15. 16. Gal. 3, 28. 29._
7. Darvun ik en Deener warn bün, na de Gav, ut GOtt Sin Gnad, de mi na Sin mächtige Kraft geven is.
8. Mi, den Allergeringsten mank de Hilligen, is geven düsse Gnad, mank de Heiden to verkündigen Christus Sin Riekdom, de gar nich uttodenken is; _1. Cor. 15, 9. 10. Apost. 9, 15. Gal. 1, 16._
9. Un klar to maken Jedereen, wat dar is de Gemeenschaft vun dat Geheemnis, dat vun de Welt her verborgen west is in GOtt, de all Ding schapen hett dörch JEsus Christus; _Apost. 26, 18._
10. Up dat nu kund war för de Fürstendömer un Herrschaften in den Himmel, an de Gemeen, GOtt Sin männifolige Wiesheit, _1. Pet. 1, 12. Röm. 11, 33._
11. Na den Vörsatz vun de Welt her, den He bewiest hett in Christus JEsus, unsen HErrn;
12. Dörch weken wi hebbt Freudigkeit un Togang in alle Toversicht dörch den Gloven an Em. _Joh. 14, 6. Ebr. 4, 16._
13. Darum bä ik, dat ji nich möd ward wegen min Bedröfnis, de ik för ju utstah, weke ju en Ehr is.
14. Darum bög ik min Knee gegen unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader,
15. De de rechte Vader is öwer Allns wat Kinner heeten deiht in de Himmel un up de Eer,
16. Dat He ju Kraft geven deiht na den Riekdom vun Sin Herrlichkeit, stark to warrn dörch Sin GEist an den inwendigen Minschen, _Kap. 1, 7. 2, 7. 6, 10._
17. Un Christus to wahnen dörch de Glov in ju Harten, un dörch de Leev inplant un gründ to warrn, _Joh. 14, 23._
18. Up dat ji begriept mit all de Hilligen, wat dar is de Breed, un de Läng, un de Deep, un de Hög;
19. Ok erkennt, dat Christus leev hebben, veel beter is, as alles Weten, up dat ji vull makt ward mit allerhand Füll vun GOtt.
20. Den awer, de unutspreklich dohn kann öwer Allns, dat wi bedt oder verstaht, na de Kraft, de in uns arbeiden deiht, _Röm. 16, 25._
21. Den wes’ Ehr in de Gemeen, de in Christus JEsus is, to all Tied, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Amen! _Röm. 11, 36. 16, 27. 1. Tim. 1, 17._
Dat 4. Kapitel.
1. Nu vermahn ik ju, ik Gefangene in den HErrn, dat ji wandeln doht, as sik dat hört vör ju Berop, to den ji beropen sünd,
2. Mit alle Demoth und Sachtmoth, mit Geduld un lat een den annern in de Leev bistahn, _Apost. 20, 19. Kol. 3, 12._
3. Un beflietigt ju to holn de Enigkeit in den GEist, dörch dat Fredensband. _1. Cor. 12, 13._
4. Een Lief un een GEist, as ji ok beropen sünd up een Hoffnung vun ju Beropung. _Röm. 12, 5._
5. Een HErr, een Glov, een Döp, _5. Mos. 6, 4. 1. Cor. 8, 4. 6._
6. Een GOtt un Vader vun uns alln, de dar is öwer ju all un dörch ju all un in ju all. _Mal. 2, 10. 1. Cor. 12, 6._
7. Jedereen awer mank uns is geven de Gnad na dat Maat vun Christus Sin Gnad. _Röm. 12, 3. 1. Cor. 12, 11._
8. Darum sprickt He: He is upfahrn in de Hög un hett dat Gefängnis gefangen föhrt un hett de Minschen Gaven geven. _Ps. 68, 19. Richt. 5, 12. Kol. 2, 15. Apost. 2, 33._
9. Dat He awer upfahrn is, wat is dat anners, as dat He vörher dal fahrt is in de unnersten Stä’n vun de Eer? _Joh. 3, 13._
10. De dal fahrn is, dat is desülvige, de upfahrt is öwer alle Himmel, up dat He Allns erfülln dä. _Apost. 2, 23._
11. Un He hett weke to Apostels sett, weke awer to Propheten, weke to Evangelisten, weke to Harrn un Lehrers, _1. Cor. 12, 28._
12. Dat de Hilligen völlig torecht makt warn to dat Wark vun’t Amt, wodörch Christus Sin Lief upbut war. _Röm. 12, 5. 1. Pet. 2, 5._
13. Bet dat wi All rankamt to een Glov un een Erkenntnis vun GOtt Sin Söhn, un en vullkamen Mann ward na dat Maat vun dat vullkamen Öller vun Christus; _Kap. 3, 18. 19._
14. Up dat wi nich mehr Kinner sünd un uns umherdrieven un umhersmieten lat vun allerhand Wind, vun de Lehr, dörch de Minschen ehr Schalkheit un Verföhrung, womit se to uns ranschliekt, um uns to verföhrn.
15. Lat uns awer rechtschaffen wesen in de Leev un wassen in alln Stücken an den, de dat Haupt is, Christus; _Kap. 5, 23. Kol. 1, 18._
16. Vun den ut de ganze Lief tosamen fogt is un en Lidmat an dat anner hangen deiht dörch alle Gelenke; wodörch dat een den annern helpen deiht na en jeden Lidmat sin Wark in sin Maat, un makt, dat de Lief wassen deiht to sin egen Beterung, un dat all in de Leev. _Röm. 12, 5._
17. So segg ik nu un tüg dat in den HErrn, dat ji nich mehr wandeln doht as de annern Heiden in de Nichtigkeit vun ehrn Sinn, _Röm. 1, 21._
18. Weke ehr Verstand düster makt is un sünd afkamen vun dat Leven, dat ut GOtt is, dörch de Unwissenheit, de in se is, dörch ehr Hart sin Blindheit. _Kap. 2, 12._
19. Weke ruchlos sünd un sik de Untucht hengeven hebbt, un drievt allerhand Unreinigkeit togliek mit den Giez.
20. Ji awer hebbt Christus nich so kennen lehrt;
21. Wenn ji anners vun Em hört hebbt un in Em lehrt sünd, dat in JEsus en rechtschaffen Wesen is. _Kap. 1, 13._
22. So leggt nu vun ju af, na den vörigen Wandel, den olen Minschen, de dörch Lüste sik in Irrdom verdarven deiht. _Röm. 6, 6. Kol. 3, 9. Gal. 6, 8._
23. Verniert ju awer in ju Gemöth sin Geist; _Röm. 12, 2._
24. Un treckt den nien Minschen an, de na GOtt schapen is in rechtschaffene Gerechtigkeit un Hilligkeit. _1. Mos. 1, 26. 27._
25. Darum lat dat Leegen na un red de Wahrheit, Jedereen mit sin Neegsten, wiel wi unner eenanner Lidmaten sünd. _Kol. 3, 9._
26. Törnt un sündigt nich, lat de Sünn nich öwer ju Torn unnergahn. _Ps. 4, 5. Jak. 1, 19. 20._
27. Gevt ok den Düwel nich na. _1. Pet. 5, 9. Jak. 4, 7._
28. Wokeen stahlen hett, de stehl nich wedder, sonnern he schall arbeiden un schaffen mit de Hann wat Gudes, up dat he wat to geven hett an de, de dat nödig hebbt. _1. Thess. 4, 11. 2. Thess. 3, 8. 12._
29. Lat keen ful Snack ut ju Mund gahn, sonnern wat nützlich to Beterung is, wa dar Noth deiht, dat dat holdselig to hörn is. _Kap. 5, 4. Matth. 12, 36._
30. Un bedrövt nich GOtt Sin hilligen GEist, womit ji versegelt sünd up den Dag vun de Erlösung. _Jes. 7, 13. 63, 10._
31. All Bitterkeit un Grimm, un Torn, un Geschrie, un Lästerung schall wiet vun ju wesen, togliek mit all Bosheit. _Kol. 3, 8._
32. West gegen eenanner fründlich, hartlich, un vergevt de Een den Annern so, as GOtt ju vergeven hett in Christus.
Dat 5. Kapitel.
1. So ward nu GOtt Sin Nafolgers as de leeven Kinner,
2. Un wandelt in de Leev, gliek as Christus uns leef hatt hett un Sik Sülvst hengeven för uns to en Gav un Opfer, GOtt to en söten Geruch. _Mark. 12, 31._
3. Horeri awer un all Unreinigkeit oder Giez lat nich vun ju seggt warrn, as dat sik för de Hilligen schicken deiht. _Kol. 3, 5._
4. Ok schandbare Wör’ oder Narrerien oder Possenrieten, wat ju nich anstahn deiht, sonnern veelmehr Dankseggung. _Kap. 4, 29. Matth. 12, 36._
5. Denn dat schüllt ji weten, dat keen Horer oder Unreiner, oder Gieziger (de en Götzendeener is), Arfdeel hett an dat Riek vun Christus oder GOtt. _1. Cor. 6, 9. 10._
6. Lat ju vun Nüms verföhrn mit nichtige Wör’, denn wegen de kummt GOtt Sin Torn öwer de Kinner vun den Ungloven. _Matth. 24, 4. Mark. 13, 5. Luk. 21, 8. 1. Cor. 15, 33. 2. Thess. 2, 3._
7. Darum hebbt Nicks mit se to dohn.
8. Denn ji weert eenstmals in Düstern, nu awer sünd ji en Licht in den HErrn. _Kap. 2, 11. 1. Pet. 2, 9._
9. Wandelt as de Kinner vun dat Licht. Den GEist Sin Frucht is allerhand Güdigkeit un Gerechtigkeit un Wahrheit. _Joh. 12, 36._
10. Un prövt ut, wat den HErrn wolgefalln deiht. _Röm. 12, 2._
11. Un hebbt keen Gemeenschaft mit de unfruchtbaren Warke vun de Düsternis, straft se veelmehr.
12. Denn wat se heemlich doht, dat is ok schändlich to seggen. _Röm. 1, 24._
13. All dat ward awer apenbar, wenn dat vun dat Licht straft ward. Denn Allns, wat apenbar ward, dat is Licht. _Joh. 3, 20. 21._
14. Darum sprickt He: Wak up, de du slapen deihst un stah up vun de Doden, so ward Christus di hell maken. _Jes. 60, 1._
15. So seht nu to, dat ji vörsichtig wandeln doht, nich as de Unwiesen, sonnern as de Wiesen. _Matth. 10, 16. Jak. 3, 13._
16. Un schickt ju in de Tied, denn dat is böse Tied. _Röm. 12, 11._
17. Un ward nich unverständig, sonnern verständig, wat den HErrn Sin Will wesen mag. _Röm. 12, 2. 1. Thess. 4, 3._
18. Un supt ju nich vull Wien, worut en unordentlich Wesen kamen deiht, sonnern ward vull vun GEist,
19. Un red mank ju in Psalmen, Lofgesänge un geistliche Leeder, singt un speelt vun den HErrn in ju Harten. _Kol. 3, 16. Ps. 33, 2. 3._
20. Un dankt ümmer GOtt den Vader för Allns, in unsen HErrn JEsus Christus Sin Nam. _Jes. 63, 7. Kol. 3, 17._
21. Un de Een wes’ den Annern unnerdahn in de Gottesfurcht.
22. De Fruens west ehr Männer unnerdahn as den HErrn. _1. Mos. 3, 16. Kol. 3, 18. 1. Pet. 3, 1._
23. Denn de Mann is de Fru ehr Haupt, gliek as Christus dat Haupt vun de Gemeen is, un He is de HEiland vun sin Lief. _1. Cor. 11, 3._
24. Awer so as nu de Gemeen Christus unnerdahn is, so ok de Fruen de Männer in alle Dinge.
25. Ji Männer, hebbt ju Fruens leef, gliek as Christus ok de Gemeen leef hatt hett un hett Sik Sülvst för se hengeven. _Kol. 3, 19._
26. Up dat He se hilligen dä un hett se rein makt dörch dat Waterbad in dat Wort. _Joh. 17, 17. 3, 5._
27. Up dat He Em sülvst darstell en Gemeen, de herrlich is, de nich en Placken oder Fohl hett, oder so wat, sonnern dat se hillig un unsträflich is. _Ps. 45, 14. Hohel. 4, 7. 2. Cor. 11, 2._
28. Also schüllt ok de Männer ehr Fruen leef hebben as ehr egen Liever. Wokeen sin Fru leef hett, de hett sik sülvst leef.