Part 33

5. Womit wi terstört de Ansläg un all dat Hoge, dat sik upsetten deiht gegen de Erkenntnis vun GOtt, un womit wi gefangen nehmt all Vernunft unner den Gehorsam gegen Christus;

6. Un sünd bereit to rächen allen Ungehorsam, wenn ju Gehorsam erfüllt is. _Apost. 8, 20. 1. Cor. 5, 3-5._

7. Richt ji na dat Ansehn? Verlett sik Jemand darup, dat he Christus tohörn deiht, de schall ok wedder bi sik bedenken, dat, ebenso as he Christus tohörn deiht, so hört wi ok Christus to.

8. Wenn ik mi nu ok noch mehr wichtig maken dä mit uns’ Gewalt, de uns de HErr geven hett, ju to betern un nich to verdarven, warr ik nich to Schann warrn. _Kap. 12, 6. 1. Cor. 5, 2. 4, 5._

9. Dat segg ik awer, dat ji ju nich bedünken lat, as harr ik ju mit min Breef bang maken wullt. _1. Cor. 5, 9. 11._

10. Denn de Breev (sprekt se) sünd swar un stark, awer de Gegenwartigkeit vun den Lief is swach un de Red verächtlich.

11. Wer so een is, de schall bedenken, dat so as wi sünd mit Word in de Breev wenn wi weg sünd, so schüllt wi, wenn wi dar sünd, sien mit de Daht. _Kap. 12, 20. 13, 2. 10._

12. Denn wi dörft uns nich to de reken oder stellen, de sik sülvst lavt; awer wiel se sik bi sik sülvst lavt un holt blot vun sik wat, verstaht se Nicks. _Kap. 3, 1. 5, 12._

13. Wi awer makt uns nich grot öwer dat Maat, sonnern blot mit dat Maat vun de Meetsnor, womit GOtt uns dat Maat afmeeten hett, bet na ju hentokamen. _Röm. 12, 3._

14. Denn wi fahrt nich to wiet, as weern wi nich bet na ju hen reckt, denn wi sünd jo ok bet na ju henkamen mit dat Evangelium vun Christus.

15. Un wi sprekt nich grot vun uns öwer dat Maat in fremde Arbeit un hebbt de Hoffnung, wenn nu ju Glov in ju wussen is, dat wi, na unse Regel wieder kamen wüllt, _Röm. 15, 20._

16. Un dat Evangelium ok de predigen, de wieder as ji wahnen doht un nich grot dohn mit dat, wat mit fremde Kräfte fardig makt is.

17. Wokeen awer sik rühmen deiht, de schall sik öwer den HErrn rühmen. _Jer. 9, 23. 24. 1. Cor. 1, 31._

18. Denn darmit is Een nich düchtig, dat he sik sülvst lavt, sonnern dat de HErr em lavt.

Dat 11. Kapitel.

1. Wull doch GOtt, ji heelt mi en beten Dohrheit to gud, doch ji holt mi dat wol to gud.

2. Denn ik iver öwer ju mit göttlichen Iver. Denn ik hef ju mit en Mann verlavt, up dat ik Christus en reine Jumfer tobringen dä. _3. Mos. 21, 13. Eph. 5, 26. 27._

3. Ik bün awer bang, dat, as de Slang Eva verföhrn dä mit ehr Slauheit, so ok ju Sinn afkamen ward vun de Eenfoltigkeit in Christus. _1. Mos. 3, 4. 13._

4. Denn, wenn de, weke to ju kummt, en annern Christus predigen deiht, den wi ju nich predigt hebbt, oder ji en annern Geist kriegen doht, den ji nich kregen hebbt, oder en anner Evangelium, dat ji nich annahmen hebbt, so lat ji ju dat ok wol gefalln. _Gal. 1, 8. 9._

5. Denn ik hol dat darvör, ik bün nich ringer, as de hogen Apostel sünd. _Kap. 12, 11. 1. Cor. 15, 10. Gal. 2, 6. 9._

6. Un wenn ik ok unverständig bün in Reden, so bün ik doch nich unverständig in de Erkenntnis. Doch ik bün jo allerwärts bi ju wol bekannt. _1. Cor. 2, 1. 2. 13. Eph. 3, 4._

7. Oder hef ik sündigt, dat ik mi lütt makt hef, up dat ji grot wardt? Denn ik hef ju dat Evangelium verkündigt, ahn wat darför to nehmen. _1. Cor. 9, 12. 18._

8. Un hef anner Gemeenen berovt un Sold vun se nahmen, dat ik ju predigen kunn.

9. Un as ik bi ju gegenwärtig weer, un Mangel harr, full ik Keen to Last (denn min Mangel helpen de Bröder af, de ut Macedonien keemen) un bün in all Stücken ju nich to Last fulln un will ok noch mi so holn. _Kap. 12, 13._

10. So gewiß as de Wahrheit vun Christus in mi is, so schall mi düsse Ruhm in de Länner vun Achaja nich nahmen warrn.

11. Warum dat? Dat ik ju nich schull leef hebben? GOtt weet dat. _Kap. 6, 11-13._

12. Wat ik awer doh un dohn will, dat doh ik darum, dat ik de Orsak afsnie vör de, de Orsak sökt, dat se sik wichtig maken kunn’, se sien as wi. _1. Cor. 9, 12._

13. Denn son falsche Apostels un bedregerische Arbeiders verstellt sik to Apostels vun Christus. _Phil. 3, 2._

14. Un dat is ok keen Wunner, denn he sülvst, de Satan, verstellt sik as en Engel vun dat Licht.

15. Darum is dat nicks Besonners, wenn sik ok sin Deeners verstellt to Predigers vun de Gerechtigkeit, weke ehr End sien ward na ehr Dathen. _Phil. 3, 19._

16. Ik segg nochmal, lat Nüms gloven, ik wes’ döricht, wo awer nich, so nehmt mi an as en Dörichten, dat ik mi ok een beten wichtig maken kann. _Kap. 12, 6._

17. Wat ik nu reden doh, dat red ik nich as in den HErrn, sonnern as in de Dohrheit, wiel wi in dat wichtig dohn kamen sünd.

18. Wiel Veele vun sik rühmen doht na dat Fleesch, will ik mi ok rühmen. _Kap. 10, 13. 12, 9._

19. Denn ji hebbt de Narren geern, wiel ji klok sünd. _1. Cor. 4, 10._

20. Ji verdregt, wenn ju Jemand to Knechten makt, wenn ju Jemand schinden deiht, wenn ju Jemand nimmt, wenn ju Jemand trotzen deiht, wenn ju Jemand in dat Gesicht sleit.

21. Dat segg ik ju ton Schimp, as weern wi swach warn. Worup nu Jemand pochen deiht (ik red in Dohrheit), darup poch ik ok.

22. Se sünd Ebräers, ik ok. Se sünd Israeliten, ik ok. Se sünd Abraham sin Samen, ik ok.

23. Se sünd Christus Sin Deeners (ik sprek unvernünftig), ik bün wat mehr. Ik hef mehr arbeit, ik hef mehr Släg kregen, ik bün ofter gefangen, oft in Dodesgefahrn west. _1. Cor. 15, 10._

24. Vun de Juden hef ik fief mal veertig Släg weniger een kregen. _5. Mos. 25, 3._

25. Ik bün dree mal utpietscht, een mal steenigt, dree mal hef ik Schiffbruch leden, Dag un Nacht hef ik tobrocht in de Deep vun de See. _Apost. 16, 22. 14, 19._

26. Ik hef oft reist, ik bün in Gefahr west to Water, in Gefahr mank de Mörders, in Gefahr mank de Juden, in Gefahr mank de Heiden, in Gefahr in de Städ, in Gefahr in de Wüstenie, in Gefahr up de See, in Gefahr mank de falschen Bröder; _Apost. 27, 2._

27. In Möh un Arbeit, in veel Waken, in Hunger un Döst, in veel Fasten, in Frost un Naktheit. _Kap. 6, 5._

28. Oder wat sik süns noch todregen deiht, dat ik däglich anlopen war, un Sorg dregen doh um de Gemeenen. _Apost. 20, 18._

29. Wokeen is nich swak, un ik ward nich swak? Wokeen ward argert, un ik brenn nich?

30. Wenn ik mi jemals mit wat rühmen schull, so will ik mi mit min Swakheit rühmen. _Kap. 12, 5._

31. GOtt un unsen HErrn JEsus Christus Sin Vader, de lavt sie in Ewigkeit, weet, dat ik nich leegen doh. _Röm. 1, 25._

32. To Damaskus, verwahr den König Areta sin Landpleger de Damasker ehr Stadt, un wull mi griepen. _Apost. 9, 24._

33. Un ik war in en Korv to dat Finster rut dörch de Mur dal laten un keem weg ut sin Hand. _Joh. 2, 15. Apost. 9, 25._

Dat 12. Kapitel.

1. Dat Grotspreken nützt mi jo Nicks, doch will ik kamen up den HErrn Sin Gesichte un Apenbarungen.

2. Ik kenn en Minschen in Christus vör veertein Jahr (is he in den Lief west, so weet ik dat nich, oder is he ut den Lief herut west, so weet ik dat ok nich, GOtt weet dat), desülvige war entzückt bet in den drüdden Himmel.

3. Un ik kenn densülvigen Minschen (ob he in den Lief oder ut den Lief west is, weet ik nich, GOtt weet dat). _Kap. 11, 11._

4. He war entzückt in dat Paradies, un hör unutsprekliche Wör’, weke keen Minsch seggen kann.

5. Darmit will ik mi rühmen, vun mi sülvst will ik awer nicks rühmen, as min Swakheit. _Kap. 11, 30._

6. Un wenn ik grot vun mi spreken wull, dä ik darum nicks Döricht, denn ik wull de Wahrheit seggen. Ik doh dat awer nich, up dat nich Jemand mi mehr achten deiht, as he an mi süht, oder vun mi hört. _Kap. 10, 8. 11, 16._

7. Un up dat ik mi nich mit de ganz unöwerschwängliche Apenbarung to wichtig mak, is mi en Pahl in dat Fleesch geven, ik meen den Satan sin Engel, de mi mit de Füst slan deiht, up dat ik mi nich to grot maken doh. _Hiob. 2, 6._

8. Darum ik dree mal to den HErrn fleht hef, dat he vun mi wieken schull.

9. Un He hett to mi seggt: Lat di Min Gnad genog sien, denn Min Kraft is in den Swacken mächtig. Darum will ik am allerleevsten mit min Swakheit rühmen, up dat Christus Sin Kraft bi mi wahnen deiht.

10. Darum hef ik guden Moth in Swakheiten, in Schimp, in Not, in Verfolgung, in Angsten, wegen Christus. Denn wenn ik swak bün, bün ik stark.

11. Ik bün en Narr warn öwer dat rühmen, darto hebbt ji mi dwungen. Denn ik schull vun ju lavt warn, wiel ik nich ringer bün, as de hogen Apostels sünd, obgliek ik nicks bün. _Kap. 11, 1. 6. 11, 5._

12. Denn de Teken vun en Apostel sünd jo mank ju geschehn, mit alle Geduld, mit Teken un mit Wunner un mit Dahten.

13. Wat is dat, worin ji ringer sünd as de annern Gemeenen, ahn dat ik sülvst ju nich beswert hef? Vergevt mi düsse Sünd. _Kap. 11, 9. 1. Cor. 9, 12._

14. Seht, ik bün bereit, ton drüdden Mal na ju hen to kamen un will ju nich to Last falln, denn ik sök nich ju Eegendom, sonnern ju sülvst. Denn de Kinner schüllt nich för de Öllern Göder sammeln, sonnern de Öllern för de Kinner. _Kap. 13, 1._

15. Ik awer will geern utgeven un utgeven warrn för ju Seelen, obgliek ik ju heel leef hef un doch wenig leevt warr. _Kap. 1, 6._

16. Awer dat mag sien, dat ik ju nich to Last west bün, sonnern wiel ik slau bün, hef ik ju mit List fungen. _2. Thess. 3, 8. Kap. 11, 9._

17. Hef ik awer ok Jemand benadeelt dörch weke, de ik na ju hen schickt hef?

18. Ik hef Titus vermahnt un en Broder mit em schickt. Hett Titus ju ok benadeelt? Hebbt wi nich in een GEist wandelt? Sünd wi nich in desülvigen Fotsporn gahn? _Kap. 8, 6. 16. 18._

19. Meent ji wedder, wi verantwort uns? Wi red in Christus vör GOtt; awer all dat, min Leevsten, geschüt ju to Beterung.

20. Denn ik bün bang, wenn ik kam, dat ik ju nich finn, as ik will, un ji mi ok nich finnt as ji wüllt, dat nich Striet, Afgunst, Torn, Kiev, Nareden, Ohrenblasen, Grotdohn, Uprohr dar wes’; _Kap. 10, 2. 1. Cor. 4, 6._

21. Dat ik nich nochmal kam un mi min GOtt demödigen deiht bi ju, un dat ik Leed dregen mutt öwer Veele, de vörher sündigt un keen Buß dahn hebbt, för de Unreinigkeit, un Horeri un Untucht, de se dreven hebbt. _Kap. 13, 2._

Dat 13. Kapitel.

1. Kam ik ton drüdden Mal to ju hen, so schall jede Sak dörch twee oder dree Tügen fastsett warrn.

2. Ik hef ju dat all seggt un segg ju dat vörut, as wenn ik dar weer, ton annern Mal, un schriev dat nu, wo ik weg bün, an de, de fröher sündigt hebbt, un de Annern all: wenn ik nochmal kamen doh, so will ik nich schonen.

3. Denn ji sökt, dat ji den mal gewahr ward, de in mi reden deiht, ik meen Christus, de mank ju nich swak is, sonnern mächtig mank ju is.

4. Un wenn He ok krüzigt is in de Swakheit, so levt He doch in GOtt Sin Kraft. Un wenn wi ok swak sünd in Em, so levt wi doch mit Em in de Kraft vun GOtt mank ju. _Phil. 2, 7. 8._

5. Prövt ju sülvst, ob ji in den Gloven staht, prövt ju sülvst. Oder erkennt ji ju nich sülvst, dat JEsus Christus in ju is? Dat wes’ denn, dat ji undüchtig sünd. _1. Cor. 11, 28. Röm. 8, 9. 10. Gal. 2, 20. Kol. 1, 27._

6. Ik höp awer, ji seht in, dat wi nich undüchtig sünd.

7. Ik bä awer GOtt, dat ji nicks Övels doht, nich up dat wi düchtig sehn ward, sonnern up dat ji dat Gude doht un wi as de Undüchtigen sünd.

8. Denn wi künnt Nicks gegen de Wahrheit, sonnern för de Wahrheit.

9. Wi freut uns awer, wenn wi swak sünd un ji mächtig. Un datsülvige wünscht wi ok, ik meen ju Vullkamenheit.

10. Darum schriev ik ok all düt wo ik vun ju weg bün, up dat ik nich, wenn ik bi ju bün, scharp to sien bruk, na de Macht, de de HErr mi geven hett, to betern, un nich to verdarven. _Kap. 2, 3. 10, 8._

11. Toletzt, leeve Bröder, freut ju, west vullkamen, tröst ju, hebbt een Sinn, west fredlich, so ward de GOtt vun de Leev un den Freden mit ju sien. _Phil. 4, 4. Röm. 15, 33._

12. Gröt’ ju eenanner mit den bröderlichen Kuß. All de Hilligen gröt’ ju. _1. Cor. 16, 20._

13. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Leev un den hilligen GEist Sin Gemeenschaft wes’ mit ju all! Amen.

De anner Epistel an de Corinther, schickt vun Philippi in Macedonien, dörch Titus un Lukas.

De Epistel St. Pauli an de Galater.

Dat 1. Kapitel.

1. Paulus, en Apostel, (nich vun Minschen, ok nich dörch Minschen, sonnern dörch JEsus Christus, un GOtt den Vader, de Em upweckt hett vun de Doden). _v. 11. 12. Apost. 3, 15._

2. Un all de Bröder, de bi mi sünd, an de Gemeenen in Galatien.

3. Gnad wes’ mit ju, un Freden vun GOtt, den Vader, un unsen HErrn, JEsus Christus, _Röm. 1, 7. 1. Cor. 1, 3. Eph. 1, 2. 1. Pet. 1, 2. 2. Joh. v. 3._

4. De sik sülvst för unse Sünden hengeven hett, dat He uns retten dä vun düsse gegenwärtige böse Welt na GOtt un unsen Vader Sin Willen, _Kap. 2, 20. 1. Tim. 2, 6. Tit. 2, 14. 1. Joh. 5, 19._

5. Weken wes’ Ehr vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. _1. Tim. 4, 18._

6. Mi wunnert, dat ji ju so bald afwenden lat vun den, de ju beropen hett in de Gnad vun Christus, to en anner Evangelium; _Kap. 5, 8._

7. So dat doch keen anner geven deiht, ahn dat dat weke gift, de ju verbiestert, un dat Evangelium vun Christus verdreihn wüllt. _Apost. 15, 1. 24._

8. Awer wenn ok wi oder en Engel vun den Himmel ju en anner Evangelium predigen war, as wi ju dat predigt hebbt, de schall verflucht sien. _1. Cor. 16, 22._

9. So as wi nu seggt hebbt, so seggt wi ju nochmal: Wenn Jemand ju en anner Evangelium predigen deiht, as wat ji kregen hebbt, de schall verflucht sien.

10. Predig ik denn nu Minschen, oder GOtt ton Deenst? Oder denk ik Minschen gefällig to sien? Wenn ik de Minschen noch gefällig weer, so weer ik Christus Sin Knecht nich. _1. Thess. 2, 4._

11. Ik gev ju awer to weeten, leeve Bröder, dat dat Evangelium, dat vun mi predigt ward, nich minschlich is. _1. Cor. 15, 1. 3._

12. Denn ik hef dat vun keen Minschen kregen noch lehrt, sonnern dörch de Apenbarung vun JEsus Christus. _1. Cor. 11, 23._

13. Denn ji hebbt wol hört vun min Wandel in dat Judendom, as ik öwer alle Maaten GOtt Sin Gemeen verfolgen un terstören dä, _Apost. 26, 9._

14. Un nehm to int Judendom öwer Veele vun min Glieken in min Geslecht un iverte öwer alle Maaten um dat Gesetz vun uns’ Vaders.

15. As dat awer GOtt wol gefalln dä, de mi vun min Moderlief hett utsonnert un beropen dörch Sin Gnad, _Röm. 1, 1._

16. Dat He Sin Söhn in mi apenbaren dä, up dat ik Em dörch dat Evangelium mank de Heiden predigen dä, do töger ik nich un frog nich eerst Fleesch un Blot um Rath. _Matth. 16, 17._

17. Keem ok nich na Jerusalem to de hen, de vör mi Apostels weern, sonnern trock hen na Arabien un keem wedder na Damaskus.

18. Dree Jahr darna keem ik na Jerusalem, Petrus to sehn un blev foftein Dag’ bi em. _Apost. 9, 26._

19. Vun de annern Apostel awer seeg ik Keen, blot Jacobus, den HErrn Sin Broder. _Matth. 13, 55._

20. Wat ik ju awer schrieven doh, seht, GOtt weet dat, dat leeg ik nich.

21. Naher keem ik in de Länner Syrien un Cilicien. _Apost. 9, 30._

22. Ik weer awer de christlichen Gemeenen in Judäa vun Person unbekannt.

23. Se harrn blot hört, dat de uns fröher verfolg, de predigt nu den Gloven, den he fröher terstört hett;

24. Un lavten GOtt wegen mi.

Dat 2. Kapitel.

1. Veertein Jahr naher trock ik nochmal rup na Jerusalem, mit Barnabas un neem Titus ok mit mi.

2. Ik trock awer rup wegen en Apenbarung un besprok mi mit se öwer dat Evangelium, dat ik mank de Heiden predigen dä, besonners mit de, de dat Ansehn harrn, up dat ik nich umsunst leep oder lopen harr.

3. Awer ok Titus, de mit mi weer, war nich dwungen, sik to besnieden, obgliek he en Grieche weer. _Apost. 16, 3._

4. Denn wiel falsche Bröder mit indrungen weern un sik nebenbi insleken harrn, um up to luern uns’ Frieheit, de wi hebbt in Christus JEsus, dat se uns knechten kunnen. _Apost. 15, 24._

5. Weken wi ok nich een Stunn nageven, dat wi se gehorcht harrn, up dat de Wahrheit vun dat Evangelium bi ju bestahn dä.

6. Vun de awer, de dat Ansehn harrn, wat se ok fröher west sien mögt, daran liggt mi Nicks, denn GOtt nimmt keen Rücksicht up de Minschen ehr Ansehn. Mi awer hebbt de, de dat Ansehn harrn, Nicks Anners lehrt; _Apost. 10, 34._

7. Sonnern as se sehn dän, dat mi vertrut weer dat Evangelium an de Vörhut, as Petrus dat Evangelium an de Besniedung. _Apost. 13, 46._

8. (Denn de, weke Petrus kräftig west is to dat Apostelamt unner de Besniedung, de is mit mi ok kräftig west mank de Heiden;)

9. Un as se erkennen de Gnad, de mi geven weer, geven se, nämlich Jacobus un Kephas un Johannes, de för Pilers ansehn weern, mi un Barnabas de rechte Hand un warn mit uns eens, dat wi mank de Heiden, se awer unner de Besniedung predigen schulln;

10. Blot schulln wi an de Armen denken, wat ik ok flietig dahn hef. _Apost. 11, 30. 12, 25. 24, 19._

11. As awer Petrus na Antiochien keem, trä ik gegen em up, denn dar weer Klag öwer em kamen.

12. Denn vörher, ehr weke vun Jacobus Sin keemen, eet he mit de Heiden; as se awer keemen, gung he weg un scheed sik vun se, darum, dat he vör de vun de Besniedung bang weer.

13. Un de annern Juden heuchelten mit Em, so dat ok Barnabas verföhrt war, mit se to heucheln.

14. Awer as ik seeg, dat se nich uprichtig wandeln dän, na de Wahrheit vun dat Evangelium, sprok ik to Petrus, frie un frank vör All: Wenn du, de du en Jud büst, heidnisch leven deihst un nich jüdisch, warum dwingst du denn de Heiden, jüdisch to leven? _1. Tim. 5, 20._

15. Wenn wi ok vun Natur Juden sünd, un nich Sünners ut de Heiden,

16. Doch, wiel wi weet, dat de Minsch dörch de Warke vun dat Gesetz nich gerecht ward, sonnern dörch den Gloven an JEsus Christus, so glovt wi ok an JEsus Christus, up dat wi gerecht ward dörch den Gloven an Christus un nich dörch de Warke vun dat Gesetz, denn dörch de Gesetzes Warke ward keen Fleesch gerechtfardigt. _Apost. 15, 10. 11. Röm. 3, 20. 28. 4, 5. 11, 6. Eph. 2, 8._

17. Schulln wi awer, de dar sökt dörch Christus gerecht to warrn, ok noch sülvst as Sünders funnen warrn, so weer Christus en Sündendeener. Dat fehl ok noch!

18. Wenn ik awer dat, wat ik tweibraken hef, wedder upbu, so mak ik mi sülvst to en Öwertreder.

19. Ik bün awer dörch dat Gesetz dat Gesetz afstorven, up dat ik för GOtt leven doh; ik bün mit Christus krüzigt. _Röm. 14, 7._

20. Ik lev, awer doch nich ik, sonnern Christus levt in mi. Denn wat ik nu int Fleesch leven doh, dat lev ik in den Gloven an GOtt Sin Söhn, de mi leev hatt hett un sik sülvst för mi hengeven. _2. Cor. 13, 5. Gal. 1, 4._

21. Ik smiet GOtt Sin Gnad nich weg, denn wenn dörch dat Gesetz de Gerechtigkeit kummt, so is Christus umsunst storven.

Dat 3. Kapitel.

1. O, ji unverständigen Galater, wokeen hett ju betovert, dat ji de Wahrheit nich gehorchen doht? weke Christus JEsus vör Ogen malt weer un nu mank ju krüzigt is? _Luk. 24, 25._

2. Dat alleen will ik vun ju hörn: Hebbt ji den GEist kregen dörch de Warke vun dat Gesetz oder dörch de Predigt vun den Gloven?

3. Sünd ji so unverständig? In den GEist hebbt ji anfungen. Wüllt ji nu dat int Fleesch to End föhrn?

4. Hebbt ji denn umsunst so Veel utstahn? wenn dat Allns umsunst is?

5. De ju nu den GEist geven deiht un son Dahten in ju wirken deiht, deiht He dat dörch de Gesetzes Warke, oder dörch de Predigt vun den Gloven? _Röm. 10, 8._

6. Ebenso as Abraham GOtt glovt hett, un em dat to Gerechtigkeit rekent is; _Röm. 4, 3._

7. Seht nu in, dat de, de ut den Gloven sünd, Abraham sin Kinner sünd.

8. De Schrift awer hett dat vörher sehn, dat GOtt de Heiden dörch den Gloven gerecht maken dä, darum verkündigt se Abraham: In di schüllt alle Heiden segent warrn. _1. Mos. 12, 3._

9. Also ward de, de ut den Gloven sünd, mit den glövigen Abraham segent.

10. Denn de mit de Gesetzes Warke to dohn hebbt, de sünd unner den Fluch. Denn dat steiht schreven: Verflucht schall Jedereen wesen, de nich blift in all dat, dat schreven steiht in dat Gesetzbok, dat he dat deiht. _5. Mos. 27, 26._

11. Dat awer dörch dat Gesetz Nüms gerecht ward vör GOtt, is apenbar; de Gerechte ward dörch sin Gloven leven. _Röm. 1, 17._

12. Dat Gesetz is awer nich ut den Gloven, sonnern de Minsch de dat Gesetz hollt, ward dardörch leven.

13. Christus awer hett uns erlöst vun dat Gesetz sin Fluch, as He ward en Fluch för uns (denn dat steiht schreven: Verflucht is Jedereen, de ant Holt hangen deiht,) _Röm. 8, 3. 2. Cor. 5, 21. 5. Mos. 21, 23._

14. Up dat de Segen vun Abraham to de Heiden, keem, in Christus JEsus, un wi de Tosag vun den GEist dörch den Gloven kregen. _1. Mos. 12, 3._

15. Leeve Bröder, ik will na minschliche Wies’ reden: man veracht doch en Minsch sin Testament nich, wenn dat bestätigt is un sett ok Nicks to. _Ebr. 9, 17._

16. Nu is de Tosag Abraham un sin Samen makt. He sprickt nich: »dörch den Samen«, as dörch Veele, sonnern as dörch een, »dörch din Samen,« weke is Christus. _1. Mos. 22, 18._

17. Ik segg awer darvun: dat Testament, dat vun GOtt fröher bestätigt is up Christus, ward nich uphaven, dat de Tosag schull dörch dat Gesetz uphörn, wat geven is awer veer hunnert un dörtig Jahr naher. _2. Mos. 12, 40. Apost. 7, 6._

18. Denn wenn dat Arv dörch dat Gesetz erworben war, so war dat nich dörch Tosag geven. GOtt awer hett dat Abraham dörch Tosag frie schenkt.

19. Wat schall denn dat Gesetz? Dat is hento kamen wegen de Sünd, bet de Samen keem, den de Tosag makt is un is stellt vun de Engeln dörch den Middelsmann sin Hand. _2. Mos. 19, 3._

20. Nu is awer en Middelsmann nich de Middelsmann vun een eenzigen; GOtt awer is Eener. _5. Mos. 4, 39. 6, 4._

21. Wat? Is denn dat Gesetz gegen GOtt Sin Tosag? Dat fehl ok noch. Wenn awer en Gesetz geven weer, dat lebendig maken kunn, denn keem de Gerechtigkeit wahrhaftig ut dat Gesetz. _Röm. 8, 2-4._

22. Awer de Schrift hett Allns beslaten unner de Sünd, dat alle Minschen Sünders sünd, up dat de Tosag kamen dä dörch den Gloven an JEsus Christus, an de geven, de gloven doht. _Röm. 3, 9. 11, 32. Gal. 3, 14. 26._

23. Bevör nu awer de Glov kamen dä, warn wi unner dat Gesetz verwahrt un verslaten up den Gloven, de schull apenbart warrn. _Kap. 4, 3._

24. Also is dat Gesetz uns’ Tuchtmeister west up Christus, up dat wi dörch den Gloven gerecht warn. _Röm. 10, 14._

25. Nu awer de Glov kamen is, sünd wi nich mehr unner den Tuchtmeister.

26. Denn ji sünd all GOtt Sin Kinner, dörch den Gloven an Christus JEsus. _Jes. 56, 5. Joh. 1, 12. Röm. 8, 17._

27. Denn so veel vun ju döfft sünd, de hebbt Christus antrocken. _Röm. 6, 3. 13, 14._

28. Hier is keen Jud noch Grieche, hier is keen Mann noch Fru, denn ji sünd alltomal Een in Christus JEsus. _Röm. 10, 12. 1. Cor. 12, 13._

29. Sünd ji awer Christus Sin, so sünd ji jo Abraham sin Samen un na de Tosag Arven. _Röm. 9, 7._

Dat 4. Kapitel.

1. Ik segg awer, so lang de Arv en Kind is, is twischen em un en Knecht keen Unnerscheed, obgliek he en Herr is vun all de Göder;

2. Sonnern he is unner de Vörmünners un Plegers, bet up de vun den Vader bestimmte Tied.

3. So ok wi, as wi Kinner weern, weern wi unner dat Regiment vun de üteren Ordnungen. _Kap. 3, 23. 5, 1. Kol. 2, 20._

4. As awer de Tied erfüllt weer, schick GOtt Sin Söhn, geborn vun en Wief, un unner dat Gesetz dahn, _1. Mos. 49, 10._

5. Up dat He de, de unner dat Gesetz weern, erlösen dä un dat wi de Kindschaft kregen. _Kap. 3, 13._

6. Dewiel ji nu Kinner sünd, hett GOtt den GEist vun Sin Söhn in ju Harten schickt, de dar schrigt: Abba, leev Vader! _Röm. 8, 15._

7. Also is hier keen Knecht mehr, sonnern luter Kinner. Sünd dat awer Kinner, so sünd dat ok GOtt Sin Arven dörch Christus. _Kap. 3, 29. Röm. 8, 16. 17._

8. Awer to de Tied, as ji GOtt nich erkennen dän, hebbt ji deent de, de vun Natur keen Götter sünd.

9. Nu awer ji GOtt erkennt hebbt, ja veelmehr vun GOtt erkennt sünd, woans dreiht ji ju nu wedder um na de swacken un eenfoltigen Satzungen, de ji nu wedder deenen wüllt?

10. Ji holt Dag un Monat un Fest un Jahrstieden. _Röm. 14, 5._

11. Ik bün bang för ju, dat ik vellicht umsonst an ju arbeit hef. _2. Joh. v. 8._

12. West doch ebenso as ik, denn ik bün ebenso as ji. Leeve Bröder, ik bä ju, ji hebbt mi keen Leed dahn. _2. Cor. 2, 5._

13. Denn ji weet, dat ik ju in Swackheit na dat Fleesch dat Evangelium predigt hef ton eersten Mal. _1. Cor. 2, 3._