Part 30
7. Denn wokeen hett di vörtrocken? Wat hest du awer, dat du nich kregen hest? So du dat awer kregen hest, wat deihst du denn grot darmit, as ob du dat nich kregen harst? _Joh. 3, 27. Röm. 12, 6. 1. Pet. 4, 10. Jak. 1, 17._
8. Ji sünd all satt warn, ji sünd all riek warn, ji herrscht ahn uns; un wull GOtt, ji herrschen, up dat ok wi mit ju herrschen dän.
9. Ik meen awer, GOtt hett uns Apostel as de Allerlüttsten darstellt, as den Dod öwergeven. Denn wi sünd en Truerspill warn för de Welt, de Engeln un de Minschen. _Ps. 44, 23. Röm. 8, 36. Ebr. 10, 33._
10. Wi sünd Narren wegen Christus, ji awer sünd klok in Christus, wi swach, ji stark; ji herrlich, wi awer veracht. _Kap. 3, 18._
11. Bet up düsse Stund lied wi Hunger un Döst, un sünd nakt un ward slan un hebbt keen gewiß Stell. _2. Cor. 11, 27._
12. Un arbeit un schafft mit unse egen Hann. Wenn se uns schellt, so segent wi, wenn se uns verfolgt, so duld wi dat, wenn se uns lästert, so lied wi dat. _Apost. 18, 3. 20, 34. 1. Cor. 9, 15. 1. Thess. 2, 9. 2. Thess. 3, 8. Röm. 12, 14. Ps. 109, 28._
13. Wi sünd ümmer as de Welt ehr Utfegsel un Utwurf vör alle Lüd.
14. Nich schriev ik düt, dat ik ju beschämen wull, sonnern ik vermahn ju, as mine leeven Kinner. _1. Thess. 2, 11._
15. Denn wenn ji ok tein dusend Tochtmeisters hebbt in Christus, so hebbt ji doch nich veele Vaders. Denn ik hef ju tügt in Christus JEsus dörch dat Evangelium.
16. Darum vermahn ik jug, west min Nafolgers. _Kap. 11, 1._
17. Ut desülvige Orsak hef ik Timotheus to ju schickt, weke is min leeve un true Söhn in den HErrn, dat he ju denken helpen schull an min Weg’, de dar sünd in Christus, as ik se öwerall in jede Gemeen lehrn doh.
18. Enige makt sik wichtig, as war ik nich to ju kamen.
19. Ik will awer in korten to ju kamen, so de HErr will, un kennen lehrn nich de Wör’ vun de, de dar wichtig doht, sonnern ehr Kraft. _Apost. 18, 21. Ebr. 6, 3. Jak. 4, 15._
20. Denn GOtt Sin Riek besteiht nich in Wör’, sonnern in Kraft. _Kap. 2, 4. Luk. 17, 20._
21. Wat wüllt ji? Schall ik mit de Rod to ju kamen, oder mit Leev un sanftmödigen Geist?
Dat 5. Kapitel.
1. En allgemeen Geschrie geiht, dat Horeri mank ju is un son Horeri, wovun de Heiden sogar nicks weet, dat Een sin Vader sin Fru hett. _3. Mos. 18, 7. 8._
2. Un ji makt ju wichtig, wo ji harrn trurig sien schullt, up dat de, de dat Wark dahn hett vun ju utstött ward.
3. Ik twar, de ik min Lief na nich dar bün, bün doch mit den GEist gegenwärtig, un hef all as gegenwärtig beslaten öwer den, de so wat dahn hett. _2. Cor. 10, 1. Kol. 2, 5._
4. In unsen HErrn JEsus Christus Sin Nam, in ju Versammlung mit min GEist un mit unsen HErrn JEsus Christus Sin Kraft, _Matth. 16, 19. 18, 18._
5. Em to öwergeven den Satan, dat de dat Fleesch verdarven deiht, up dat de Geist selig ward an den HErrn JEsus Sin Dag. _1. Tim. 1, 20._
6. Ju Gereede is nich fein. Weet ji nich, dat en beten Suerdeeg den ganzen Deeg suer maken deiht? _Matth. 16, 6. Gal. 5, 9._
7. Darum fegt den olen Suerdeeg rut, up dat ji en nien Deeg wesen doht, wiel ji denn nich ansüert sünd. Denn wi hebbt ok en Osterlamm, dat is Christus, för uns opfert. _Jes. 53, 7. 1. Pet. 1, 19._
8. Darum lat uns Ostern holn, nich in den olen Suerdeeg, ok nich in den Suerdeeg vun Bosheit un Schalkheit, sonnern in den Söddeeg vun Reinheit un Wahrheit. _2. Mos. 12, 3. 15. 19._
9. Ik hef ju schreven in den Breef, dat ji nicks to dohn hebben schüllt mit de Horers. _Matth. 18, 17. 2. Thess. 3, 14._
10. Dat meen ik nich vun de Horers in düß Welt, oder vun de Giezigen, oder vun de Röwers, oder vun de Afgöttischen; sunst mußt ji de Welt verlaten.
11. Nu awer hef ik ju schreven, ji schüllt nicks mit ehr to dohn hebben; nämlich, so dar Jemand is, de sik let en Broder nennen un is en Horer, oder en Giezigen, oder en Afgöttischen, oder en Lästerer, oder en Süper, oder en Röwer, mit densülvigen schüllt ji ok nich eten. _Matth. 18, 17. 2. Thess. 3, 6. Tit. 3, 10. 2. Joh. v. 10._
12. Denn wat gaht mi de dar buten an, dat ik se richten schull? Richt ji nich, de dar binnen sünd? _Man. 4, 11._
13. GOtt awer ward, de buten sünd, richten. Smiet vun ju sülvst rut, de dar bös is. _5. Mos. 13, 5._
Dat 6. Kapitel.
1. Wa dörf Jemand mank ju, so he en Handel hett mit en Annern, strieden vör de Ungerechten, un nich vör de Hilligen?
2. Weet ji nich, dat de Hilligen de Welt richten ward? So denn nu de Welt schall vun ju richt warrn, sünd ji denn nich gud genog, öwer lütte Saken to richten? _Weish. 3, 8. Offenb. 2, 26._
3. Weet ji nich, dat wi öwer de Engeln richten ward? Wo veel mehr öwer de irdischen Göder?
4. Ji awer, wenn ji öwer irdische Göder Striet hebbt, so nehmt ji de, de bi de Gemeen veracht sünd un sett se to Richters.
5. To ju Schann mutt ik dat seggen. Is denn gar keen Kloken mank ju? Oder is dar nich Een, de kunn richten twischen Broder un Broder?
6. Sonnern een Broder stritt mit den annern, darto vör de Unglövigen.
7. Dat is all en Fehler an ju, dat ji mit Enanner strieden doht. Warum lat ji ju nich veel lever Unrecht dohn? Warum lat ji ju nich veel lever bedregen? _Spr. 20, 22. Matth. 5, 39. Luk. 6, 29. Röm. 12, 19. 1. Thess. 5, 15. 1. Pet. 3, 9._
8. Awer ji doht Unrecht un bedregt, un dat de Bröder.
9. Weet ji nich, dat de Ungerechten GOtt Sin Riek nich arven doht? Lat ju nich verföhrn, weder de Horer, noch de Afgöttischen, noch de Ehebrekers, noch de Weeklinge, noch de, de mit Jungs Schann drieven doht. _Gal. 5, 19-21._
10. Noch de Deev, noch de Giezigen, noch de Süpers, noch de Lästerers, noch de Röwers ward GOtt Sin Riek arven.
11. Un son sünd Enige vun ju west, awer ji sünd afwuschen, ji sünd hilligt, ji sünd gerecht warn dörch den HErrn JEsus Sin Nam un dörch unsen GOtt Sin GEist. _Tit. 3, 3. Ebr. 9, 14._
12. Ik hef Macht öwer all dat, awer dat nützt nich Allns. Ik hef Macht öwer all dat, mi schall awer Nicks gefangen nehmen. _Kap. 10, 23._
13. De Spies för den Buk un de Buk för de Spies’, awer GOtt ward de Een as de Anner to Nich maken. Dat Lief awer nich för de Horeri, sonnern för den HErrn un de HErr för dat Lief. _Matth. 15, 17. 1. Thess. 4, 3._
14. GOtt awer hett den HErrn uperweckt un ward uns ok upwecken dörch Sin Kraft. _Apost. 3, 15._
15. Weet ji nich, dat ju Liever Christus Sin Lidmaten sünd? Schull ik nu Christus Sin Lidmaten nehmen un Horenlidmaten darut maken? Dat fehl ok noch! _Eph. 4, 12. 15._
16. Oder weet ji nich, dat, wokeen sik an de Hor hangen deiht, de is een Lief mit ehr? Denn se ward (sprickt He) twee in een Fleesch sein. _Matth. 19, 5._
17. Wokeen awer den HErrn anhangen deiht, de is een GEist mit Em. _Joh. 17, 21. 22. Eph. 5, 30._
18. Gevt ju nich mit de Horeri af. Alle Sünd, de de Minsch deiht, geschüht buten sin Lief, wokeen awer horen deiht, de sündigt an sin egen Lief.
19. Oder weet ji nich, dat ju Lief en Tempel vun den hilligen GEist is, weke in ju is, weken ji hebbt vun GOtt un sünd nich ju sülvst? _Kap. 3, 16._
20. Denn ji sünd düer kofft. Darum so priest GOtt an ju Lief un in ju GEist, weke GOtt tohört. _Kap. 7, 23. 1. Pet. 1, 18. 19. Phil. 1, 20._
Dat 7. Kapitel.
1. Darup awer, wat ji mi schreven hebbt antwort ik: Dat is gud för den Minschen, dat he keen Fru anfaten deiht.
2. Awer vun wegen de Horeri lat Jedereen sin egen Fru un en Jede ehr egen Mann hebben.
3. Lat den Mann de Fru de schuldige Fründschaft geven, dessülvigen glieken de Fru den Mann.
4. De Fru hett ehr Lief nich in ehr Macht, sonnern de Mann. Dessülvigen glieken hett de Mann sin Lief nich in de Macht, sonnern sin Fru.
5. Lat sik nich Een den Annern enttrecken, dat sie denn mit beide Inwilligung för en korte Tied, so lang dat ji fasten un beden künnt; un kamt denn wedder tosamen, up dat ju de Satan nich versöken doh wegen ju Liederlichkeit.
6. All düt segg ik ju ut guden Willen, un nich, wiel ik mutt.
7. Ik wull awer veel leever, all Minschen weern as ik; awer jedereen hett sin egen Gav vun GOtt, de Een so, de Anner so. _Matth. 19, 12._
8. Ik segg twar de Unbegevenen un Weetfruens: Dat deiht se gud, wenn se ok blievt as ik.
9. Wenn se dat awer nich utholn könnt, so lat se frien; frien is beter as Brunst lieden. _1. Tim. 5, 14._
10. De Verheiraten awer befehl nich ik, sonnern de HErr, dat de Fru sik nich scheden deiht vun den Mann. _1. Thess. 4, 15. Matth. 5, 32._
11. Wenn se sik awer scheden deiht, lat se unverheiratet blieven, oder lat se sik wedder mit ehrn Mann verdregen un lat den Mann de Fru bi sik beholn.
12. De Annern awer segg ik, nich de HErr: Wenn en Broder en unglövig Fru hett un desülvige is tofreden, bi em to wahnen, de schall sik nich vun ehr scheden.
13. Un wenn en Fru en unglövigen Mann hett, un he leet sik dat gefalln, bi ehr to wahnen, de schall sik nich vun em scheden.
14. Denn de unglövige Mann is hilligt dörch de Fru un de unglövige Fru is hilligt dörch den Mann. Sunst weern ju Kinner unrein, nu awer sünd se hillig. _Röm. 11, 16._
15. Wenn awer de Unglövige sik scheden deiht, so lat em sik scheden. De Broder oder de Swester sünd nich bunn in son Fall. GOtt hett uns awer to den Freden beropen. _Eph. 2, 14. 17._
16. Wat weetst du awer, du Fru, ob du den Mann selig maken warrst? Oder du Mann, wat weetst du, ob du de Fru selig maken warrst? _1. Pet. 3, 1._
17. Doch so as GOtt an jedereen utdeelt hett, so as de HErr jedereen beropen hett, so schall he wandeln, un so befehl ik dat in alle Gemeenen.
18. Is jemand besneden beropen, so lat em keen Vörhut tügen. Is Jemand in de Vörhut beropen, de lat sik nich besnieden.
19. De Besniedung is Nicks un de Vörhut is Nicks, sonnern GOtt Sin Gebot holn is wat. _Gal. 5, 6. 6, 15._
20. Lat Jedereen in den Berop blieven, in den he beropen is. _v. 17. 24. Eph. 4, 1._
21. Büst du beropen as Knecht, frag dar Nicks na, kannst du awer frie warrn, so mak veelmehr darvun Gebruck.
22. Denn wokeen as Knecht beropen is in den HErrn, de is frie makt vun den HErrn, dessülvigen glieken, wokeen as en frie Mann beropen is, de is Christus Sin Knecht. _Joh. 8, 36. Eph. 6, 6._
23. Ji sünd düer kofft, ward nich de Minschen ehr Knechts. _Kap. 6, 20. 1. Pet. 1, 18. 19._
24. Lat jedereen, leeve Bröder, darin bi GOtt blieven, worin he beropen is.
25. Wat de Jumfern angeiht, so hef ik keen Gebot vun den HErrn; ik segg awer min Meenung, as ik Barmhartigkeit vun den HErrn kregen hef, tru to sien.
26. So meen ik nu, dat sie gud wegen de gegenwärtige Noth, dat dat gud för den Minschen is, so to sien. _Jer. 16, 2._
27. Büst du an en Fru bunn, so sök nich, los to warrn; büst du awer los vun en Fru, so sök keen Fru.
28. Wenn du awer friet hest, so hest du keen Sünd dahn, un wenn en Jungfru friet, so sündigt se nich; doch warrn solke Drövsal an ehren Lief hebben. Ik verschon se awer geern darmit.
29. Dat segg ik awer, leeve Brüder, de Tied is kort. Un dennoch is dat de Meenung: De dar Fruens hebbt, lat se sien, as harrn se keen, un de dar weent, as weenen se nich. _Röm. 13, 11._
30. Un de sik freuen doht, as freut se sik nich, un de dar höpt, as harrn se Nicks;
31. Un de düsse Welt brukt, as brukt se desülvige nich, denn düsse Welt ehr Wesen vergeiht. _1. Joh. 2, 17._
32. Ik wull awer, dat ji ahn Sorg weert. Wer ledig is, de sorgt wat den HErrn tohört, wa he den HErrn gefallt.
33. Wokeen awer friet, de sorgt wat de Welt tohört, woans he de Fru gefalln kann. Dar is en Unnerscheed twischen en Fru un en Jumfer. _Eph. 5, 29._
34. Weke nich frien deiht, de sorgt, wat den HErrn tohört, up dat se hillig sie, beides an Lief un an Seel; weke awer frien deiht, de sorgt, wat de Welt tohört, woans se den Mann gefalln kann.
35. All düt awer segg ik to ju Nutzen, nich dat ik ju en Strick um den Hals smieten doh, sonnern darto, dat dat sien is un dat ji ümmer un ahn Umständ den HErrn deenen könnt.
36. Wenn awer Jemand sik dünken lett, dat gung nich gud an mit sin Jumfer, wiel se eben mannbar is, un dat will nich anners sien, so lat em dohn wat he will, he sündigt nich, lat he se frien laten.
37. Wenn sik Een awer fast vörnehmen deiht, wiel he dat nich nödig hett un sin frien Willen hett un in sin Hart besluten deiht, sin Jumfer so blieven to laten, de deiht wol.
38. Endlich, weke heirathen deiht, de deiht wol, weke awer nich heirathen deiht, de deiht beter.
39. En Fru is fast an dat Gesetz, so lang ehr Mann leven deiht, wenn awer ehr Mann dod blift, is se frie, sik to verheirathen mit wen se will; awer lat dat in den HErrn geschehn. _Röm. 7, 2._
40. Seliger is se awer, wenn se so blieven deiht, na min Meenung. Ik hol awer darför, ik hef ok GOtt Sin GEist.
Dat 8. Kapitel.
1. Vun dat Götzenopfer awer weet wi, denn wi hebbt All dat Weten. Dat Weten blast up, awer de Leev makt beter. _Apost. 15, 20._
2. Wenn awer Jemand sik dünken let, dat he wat weten deiht, de weet noch Nicks so as he dat weten schall. _Gal. 6, 3. 1. Tim. 6, 4._
3. Wenn awer Jemand GOtt leef heet, de is GOtt kund warn. _Gal. 4, 9._
4. So weet wi nu vun de Götzenopferspies, dat en Götz Nicks in de Welt is un dat keen anner GOtt is, as de eenige.
5. Un wenn ok weke sünd, de Götter nennt ward, dat mag in den Himmel oder up de Eer sien, wiel dat veel Götter un veel Herrn gift: _Joh. 10, 34._
6. So hebbt wi doch man een GOtt, den Vader, vun den all Ding sünd, un wi in Em, un een HErrn, JEsus Christus, dörch weken all Ding sünd un wi dörch Em.
7. Jedereen hett awer dat Weten nich. Denn etliche makt sik noch en Geweten öwer den Götzen un eet dat vör Götzenopfers; darmit ward ehr Geweten, wiel dat so swach is, vull Placken.
8. Awer de Spies bringt uns keen Vordeel vör GOtt. Eet wi, so ward wi darum nich beter; eet wi nich, so ward wi darum Nicks weniger sien. _Röm. 14, 17._
9. Seht awer to, dat düsse Frieheit nich to en Anstot vun de Swachen ward. _Gal. 5, 13._
10. Denn wenn Jemand di, de du dat Erkenntnis hest, to Disch sitten seeg in dat Götzenhus, ward nich sin Geweten, wiel he swach is, bewagen dat Götzenopfer to eten?
11. Un ward also öwer din Erkenntnis de swache Broder umkamen, um den sin willen doch Christus dod bleven is. _Röm. 14, 15._
12. Wenn ji awer so sündigen doht an de Bröder un slat ehr swach Geweten, so sündigt ji an Christus.
13. Darum, wenn de Spies min Broder argern deiht, wull ik nümmer mehr Fleesch eten, up dat ik min Broder nich argern dä. _Röm. 14, 21._
Dat 9. Kapitel.
1. Bün ik nich en Apostel? Bün ik nich frie? Hef ik nich unsen HErrn JEsus Christus sehn? Sünd ji nich min Arbeit in den HErrn? _Kap. 15, 8. Apost. 9, 3. 26, 16. 22, 17._
2. Bün ik ok nich för Anner en Apostel, so bün ik doch ju Apostel; denn dat Segel vun min Apostelamt sünd ji in den HErrn.
3. Wenn man mi fragen deiht, so antwort ik also:
4. Hebbt wi nich Macht, to eten un to drinken?
5. Hebbt wi nich ok Macht, en Swester as Fru mit uns to föhrn, as de annern Apostel un den HErrn Sin Bröder un Kephas. _Matth. 8, 14._
6. Oder hebbt blot Barnabas un ik nich Macht, so wat to dohn?
7. Wokeen treckt jemals in den Krieg för sin egen Geld? Wokeen plant en Wienbarg un itt nich vun sin Frucht? Oder wokeen weidet en Koppel Köh un genütt nich ehr Melk?
8. Red ik awer dat na Minschenwies? Seggt dat Gesetz dat ok nich?
9. Denn in Moses sin Gesetz steiht schreven: Du schast den Ossen, de döschen deiht, dat Mul nich tobinden. Sorgt GOtt för de Ossen?
10. Oder seggt He dat nich velmehr unsertwegen? Denn dat is ja för uns schreven. Denn de plögen deiht, schall up Hoffnung plögen, un de da döschen deiht, schall up Hoffnung döschen, dat he dat ok geneten ward.
11. Wenn wi för ju dat Geistliche saien doht, is dat denn wat Grotes, wenn wi ju Irdisches aarnt?
12. Wenn awer Anner düt Recht an ju hebbt, warum hebbt wi dat nich velmehr? Awer wi hebbt düt Recht nich brukt; denn wi verdregt Allns, damit wi Christus Sin Evangelium nicks in den Weg stellt. _Apost. 20, 23. 2. Cor. 11, 9._
13. Weet ji nich, dat de, weke opfern doht ok vun dat Opfer eten doht un de bi den Altar upwahrt, vun den Altar levt?
14. Also hett ok de HErr befahlen, dat de dat Evangelium verkündigt, schüllt sik vun dat Evangelium nährn. _Luk. 10, 7._
15. Ik hef awer Nicks darvun brukt. Ik schriev ok nich darum darvun, dat dat bi mi darna schull holn warrn. Dat weer mi leever to starven, denn dat Jemand min Ehr tonich maken schull. _Apost. 18, 3._
16. Denn darvun, dat ik dat Evangelium predigen doh, dörf ik nich grotspreken, denn ik mutt dat dohn. Un dat gung mi slecht, wenn ik dat Evangelium nich predigen dä.
17. Doh ik dat geern, so ward dat mi lohnt; doh ik dat ungeern, so is mi dat Amt doch befahlen. _Kap. 4, 1._
18. Wat is nu denn min Lohn? Dat, dat ik Christus Sin Evangelium predigen doh un datsülvige umsonst dohn kann, so dat ik vun min Recht an dat Evangelium keen Gebruk mak. _Kap. 8, 9._
19. Denn obwol ik vun Jedereen frie bün, hef ik mi doch sülvst Jedereen to en Knecht makt, up dat ik Veele vun se gewinnen doh. _Matth. 20, 27. 28._
20. Den Juden bün ik warn as en Jud, up dat ik de Juden gewinn. De unner dat Gesetz sünd bün ik warn as unner dat Gesetz, up dat ik de, de unner dat Gesetz sünd, gewinnen doh.
21. De, de ahn Gesetz sünd, bün ik as ahn Gesetz warn (obgliek ik vör GOtt nich ahn Gesetz bün, sonnern unner Christus Sin Gesetz), up dat ik de, de ahn Gesetz sünd gewinnen doh. _Gal. 2, 3._
22. De Swachen bün ik warn as en Swachen, up dat ik de Swachen gewinnen doh. Ik bün Jedereen Allns warn, up dat ik öwerall weke selig mak. _2. Cor. 11, 29. Röm. 11, 14._
23. Dat Allns doh ik wegen dat Evangelium, up dat ik Deel daran hef.
24. Weet ji nich, dat de, de in de Bahn lopen doht, de lopt all, awer Een krigt dat Kleenod. Lopt ji nu so, dat ji dat kriegen doht.
25. Jedereen, de kämpfen deiht, verseggt sik Allns, un twar düsse, up dat se en vergängliche Kron kriegt; wi awer en unvergängliche. _Eph. 6, 12._
26. Ik awer lop as Een, de nich up dat Ungewisse löpt. Ik fecht as Een, de nich in de Luft haut;
27. Sonnern ik betäm min Lief un mak em mi unnerdahn, darmit ik nich Annern predigen doh un sülvst Nicks nütz bün.
Dat 10. Kapitel.
1. Ik will ju awer, leeve Bröder, daran erinnern, dat unse Vaders all unner de Wolk wesen sünd, un dat se all dörch de See gahn sünd; _2. Mos. 13, 21. 2. Mos. 14, 22._
2. Un sünd all unner Moses döfft warn in de Wolk un mit de See;
3. Un hebbt all desülvige geistliche Spies eten _2. Mos. 16, 15._
4. Un hebbt all densülvigen geistlichen Drunk drunken; se drunken awer vun den geistlichen Fels, de mitfolgen dä, weke weer Christus. _2. Mos. 17, 6._
5. Awer an veele vun se harr GOtt keen Gefalln, denn se sünd all in de Wüstenie dalsla’n warn. _Joh. 6, 49._
6. Dat is awer uns to en Vörbild geschehn, dat wi uns nich lüsten na dat Böse, as jene lüstet hett. _4. Mos. 11, 4._
7. Ward ok nich afgöttisch, as weke vun se warn, as schreven steiht: Dat Volk sett sik dal, to eten un to drinken un stunn up to spelen. _2. Mos. 20, 3. 32, 6._
8. Ok lat uns nich Horeri drieven, as weke mank se Horeri dreven, un fulln up een Dag dreeuntwintig dusend. _4. Mos. 25, 1. 9._
9. Lat uns awer Christus ok nich versöken, as weke vun se Em versöchen un warn vun de Slangen umbrocht. _4. Mos. 21, 5. 6. Weish. 16, 5._
10. Murrt ok nich, as weke vun se murren dän un warn umbrocht dörch den Verdarver. _4. Mos. 14, 2. 36. Ebr. 3, 11. 17._
11. All dat wedderfohr se to’n Vörbild; uns is dat awer, up de dat End vun de Welt kamen is, schreven to en Warnung.
12. Darum, de dar meent, dat he steiht, mag wol tosehn, dat he nich fallt. _Röm. 11, 20._
13. Dar is noch keen as minschliche Versökung öwer ju kamen; denn GOtt is tru, de ju nich versöken lett öwer ju Künnen, sonnern makt, dat de Versökung so en Utgang nimmt, dat ji dat utholn könnt.
14. Darum, min Leevsten, flücht ju vör den Götzendeenst. _2. Mos. 20, 3. 1. Joh. 5, 21._
15. Ik red mit ju as mit de Kloken; richt ji, wat ik seggen doh.
16. De gesegent Kelch, den wi segent, is de nich de Gemeenschaft vun Christus Sin Blod? Dat Brod, dat wi brekt, is dat nich de Gemeenschaft vun Christus Sin Lief? _Matth. 26, 27. Apost. 2, 42._
17. Denn een Brod is dat, so sünd wi veele een Lief, wiel wi All vun een un datsülvige Brod eten hebbt. _Röm. 12, 5. 1. Cor. 12, 27._
18. Seht dat Israel na dat Fleesch an. Weke de Opfer eten doht, sünd de nich in de Gemeenschaft mit den Altar? _3. Mos. 7, 6. 14._
19. Wat schall ik denn nu seggen? Schall ik seggen, dat de Afgott wat is, oder dat dat Götzenopfer wat is? _Ps. 96, 5. 1. Cor. 8, 4._
20. Awer ik segg, wat de Heiden opfern doht, dat opfert se de Düvels, awer nich GOtt. Nu will ik nich, dat ji in de Düvels ehr Gemeenschaft sien schüllt. _3. Mos. 17, 7. 5. Mos. 32, 17. Ps. 106, 37. Offenb. 9, 20._
21. Ji künnt nich togliek den Düvel sin Kelch un den HErrn Sin Kelch drinken, ji könnt nich togliek Deel hebben an den HErrn Sin Disch un den Düvel sin Disch. _2. Cor. 6, 15._
22. Oder wüllt wi den HErrn trotzen? Sünd wi stärker as He? _5. Mos. 32, 21. Hiob. 9, 19._
23. Ik hef dat twar Allns in de Macht, awer nich Allns is deenlich; ik hef dat Allns in de Macht, awer dat betert nich Allns. _Kap. 6, 12. Sir. 37, 31._
24. Lat Nüms söken wat sin is, sonnern Jedereen, wat den Annern sin is. _Kap. 10, 33. Röm. 15, 2._
25. Allns, wat up den Fleeschmark verköfft ward, dat eet un forscht nich na, woher dat kummt, up dat ji dat Geweten schonen doht. _1. Tim. 4, 4._
26. Denn de Eer un wat darup is, is den HErrn Sin. _2. Mos. 19, 5. Ps. 24, 1. 50, 12._
27. So awer Jemand vun de Unglövigen ju inladen deiht un ji wüllt hengahn; so eet Allns, wat ju vörsett ward un forscht nich na, wo dat her kummt, up dat ji dat Geweten schonen doht. _Luk. 10, 7._
28. Wenn awer Jemand to ju seggen war: »Dat is Götzenopfer!« eet nich um den sin willen, de ju dat seggt hett, up dat ji dat Geweten schonen doht. (De Eer un wat darup is, is den HErrn Sin.)
29. Ik meen awer nich din Geweten, sonnern den Annern sin Geweten. Denn warum schull ik min Friheit richten laten vun en Annern sin Geweten?
30. Denn wenn ik dat mit Dankgebet geneten doh, wat schull ik dann Öwel vun mi reden laten öwer dat, woför ik danken doh? _1. Tim. 4, 4._
31. Ji mögt nu eten oder drinken oder sünst wat dohn, so doht Allns to GOtt Sin Ehr. _Kol. 3, 17._
32. Gevt keen Anstot, weder de Juden noch de Griechen, noch GOtt Sin Gemeen; _Röm. 14, 13._
33. Ebenso as ik ok Jedereen in Allns mi gefällig maken doh un sök, nich wat mi, sonnern wat Veele deent, up dat se selig ward.
Dat 11. Kapitel.
1. West min Nafolgers, ebenso as ik Christus Sin Nafolger bün.
2. Ik lav ju, leeve Bröder, dat ji in allen Stücken an mi denken doht un holt min Vörschriften, as ik se ju geven hef.
3. Ik lat ju awer weten, dat Christus is Jedereen sin Haupt, de Mann awer is de Fru ehr Haupt, GOtt awer is Christus Sin Haupt. _Eph. 5, 23. 1. Cor. 3, 23._
4. Jede Mann, de beden oder prophezien deiht un hett wat up den Kopp, de schänd sin Kopp. _Kap. 12, 10. 14, 1._
5. En Fru awer, de beden oder prophezien deiht mit unbedeckten Kopp, de schänd ehrn Kopp, denn dat is ebenso veel, as wenn se scharen weer.
6. Will se sik nich bedecken, so snied ehr ok dat Haar af. Wiel dat nu awer slecht utsüht, dat en Fru afsneden Haar hett oder scharen is, so lat ehr den Kopp bedecken.
7. De Mann awer schall den Kopp nich bedecken, wiel he GOtt Sin Bild un Ehr is; de Fru awer is den Mann sin Ehr. _1. Mos. 1, 27._
8. Denn de Mann is nich vun de Fru, sonnern de Fru is vun den Mann.
9. Un de Mann is nich schaffen wegen de Fru, sonnern de Fru wegen den Mann. _1. Mos. 2, 18. 13._
10. Darum schall de Fru wegen de Engel en Macht up den Kopp hebben.
11. Doch is weder de Mann ahn de Fru, noch de Fru ahn den Mann, in den HErrn. _Gal. 3, 28._
12. Denn as de Fru vun den Mann, so kummt ok de Mann dörch de Fru, awer Allns vun GOtt.
13. Richt bi ju sülvst, ob dat wol angeiht, dat en Fru unbedeckt vör GOtt beden deiht. _Apost. 4, 19._
14. Oder lehrt ju ok de Natur nich, dat dat för den Mann en Schann is, sin Haar lang wassen to laten,
15. Un en Ehr för de Fru, wenn se ehr Haar lang wassen lett? Dat Haar is ehr to en Dek geven.