Part 24
9. De hörte Paulus reden. Un as he em anseeg un marken dä, dat he glöv em kunn hulpen warrn, _Matth. 9, 28._
10. Sprok he mit lude Stimm: Stah grad up dien Föt! Un he sprung up un gung umher. _Kap. 3, 6. Jes. 35, 6._
11. Do awer dat Volk sehn dä, wat Paulus dahn har, leeten se ehre Stimm hören un sproken up lykaonisch: De Götter sünd de Minschen liek worden un to uns dal kamen. _Kap. 28, 6._
12. Un se nennten Barnabas Jupiter un Paulus Merkurius, dewiel he dat Wort föhren dä.
13. De Preester awer vun den Jupitertempel, de vör ehre Stadt weer, broch Ossen un Kränz vör dat Dohr, un wull opfern mit dat Volk.
14. As dat de Apostel Barnabas un Paulus hören dä’n, reeten se ehre Kleder intwei un sprungen mank dat Volk, schreegen _4. Mos. 14, 6._
15. Un sproken: Ji Männer, wat makt ji dar? Wi sünd ok starvliche Minschen gliek as ji, un predigen jug dat Evangelium, dat ji jug bekehren schüllt vun düsse falschen Götter to den lebendigen GOtt, weke makt hett Himmel un Eer un dat Meer un alles wat darin is. _Kap. 10, 16. 4, 24. Ps. 146, 6. Offenb. 14, 7._
16. In ole Tieden hett He laten alle Heiden ehre egene Wege gahn. _Kap. 17, 30. Ps. 81, 13._
17. Un He hett Sik twor sülvst nich unbetüget laten, hett uns veel Godes dahn un vun den Himmel Regen un fruchtbare Tieden geven, unsere Harten erfüllt mit Spies un Freud. _Ps. 147, 8. Jer. 5, 24._
18. Un as se dat seggen dä’n, stillten se kum dat Volk, dat se ehr nich opfern dä’n.
19. Do keemen awer Juden hen vun Antiochien un Ikonien un överredeten dat Volk un steenigten Paulus un schlepten em to de Stadt rut un meenten, he weer dod. _2. Cor. 11, 25. 2. Tim. 3, 11._
20. As em awer de Jüngers umringen dä’n, stunn he up un gung in de Stadt. Un up den annern Dag gung he rut mit Barnabas na Derbe.
21. Un predigten in desülvige Stadt dat Evangelium un unnerwiesten veele un trocken wedder na Lystra un Ikonien un Antiochien,
22. Stärkten de Jünger ehre Seelen un ermahnten se, dat se in den Gloven blieven dä’n un dat wi dörch veele Bedrövnis möten in GOttes Riek ingahn. _Matth. 10, 38._
23. Un se erwählten ehr hier un dar Öbbersten in de Gemeenen, bäden un fasteten un befohlen se den HErrn, an den se glövig worden weern. _Kap. 6, 6._
24. Un trocken dörch Pisidien un keemen in Pamphylien.
25. Un redeten dat Wort in Perge un trocken dal na Attalien.
26. Un vun dar föhren se to Schip na Antiochien vun wo se utschickt weern dörch GOtt Siene Gnad, to dat Wark dat se utrichtet harn. _Kap. 13, 1. 2._
27. As se dar awer kamen dä’n, versammelten se de Gemeen un verkündigten wo veel GOtt mit ehr dahn har un woans He de Heiden har de Döhr vun den Gloven updahn. _Kap. 15, 4. 1. Cor. 16, 9._
28. Se harn awer ehr Wesen dar nich ene kleene Tied bi de Jüngers.
Dat 15. Kapitel.
1. Un etliche keemen dal vun Judäa un lehrden de Bröder: Wenn ji jug nich beschnieden laten doht na Moses siene Wies’, so könnt ji nich selig warden. _Gal. 5, 2._
2. As nu en grote Upregung entstahn dä un Paulus un Barnabas en groten Striet mit ehr harn, befohlen se, dat Paulus un Barnabas un etliche annere mank ehr rup trecken schulln na Jerusalem to de Apostels un Öllsten wegen düsse Frag. _Kap. 11, 30._
3. Un se warn vun de Gemeen geleitet un trocken dörch Phönicien un Samarien un vertellten de Heiden ehren Wandel un maken alle Bröder grote Freude.
4. As se awer henkeemen na Jerusalem, worden se upnahmen vun de Gemeen un vun de Apostel un vun de Öllsten. Un se verkündigten, woveel GOtt mit ehr dahn har. _Kap. 14, 27._
5. Do träden up etliche vun de Pharisäer ehr Sekte, de glövig worden weern un sproken: Man mutt se beschnieden un ehr befehlen to hollen Moses sien Gesetz.
6. Awer de Apostels un de Öllsten keemen tosamen um düsse Red to verhanneln.
7. Do man sik awer lang hen un her streden har, stunn Petrus up un sprok: Ji Männer, leeven Bröder, ji weet, dat GOtt lang vör düsse Tied mank uns mi utwählt hett, dat dörch mienen Mund de Heiden dat Wort vun dat Evangelium hören un gloven schullen.
8. Un GOtt, de Hartenkenner, tügte över se un gev ehr den heiligen GEist grad ebenso as uns. _Ps. 7, 10._
9. Un mak keenen Unnerscheed twischen uns un ehr un mak ehre Harten dörch den Gloven rein. _Kap. 10, 34._
10. Wat versökt ji denn nu GOtt un leggt dat Joch up de Jünger ehren Hals, dat weder unsere Vaders noch wi hebbt drägen kunnt? _Matth. 23, 4._
11. Sonnern wi gloven, dörch den HErrn JEsum Christum Siene Gnad selig to warden gliekerwies as se ok. _Eph. 2, 4. 8._
12. Do schweeg de ganze Hupen still un hörten Paulus un Barnabas an, de do vertellen dä’n, wat för grote Teken un Wunner GOtt dörch se dahn har mank de Heiden. _Kap. 11, 18._
13. Darna as se still schweegen, antworde Jakobus un sprok: Ji Männer, leeven Bröder, hört mi to.
14. Simon hett vertellt woans GOtt toeerst heimsöcht hett un annahmen en Volk ut de Heiden to Sienen Namen. _Kap. 10, 44._
15. Un dat stimmt mit de Propheten ehre Reden, as schreben steiht:
16. Darna will ik wedderkamen un will wedder buen David siene Hütt, de verfallen is un ehre Löcker will ik wedder tomaken un will se uprichten; _Amos. 9, 11._
17. Up dat, wat dar över is vun de Minschen, na den HErrn fragen schall, darto alle Heiden, över weke Mien Namen nennt is, sprickt de HErr, de dat alles deiht.
18. GOtt sünd alle Siene Warke bewußt vun de Welt her.
19. Darum beschlut ik, dat man de, so ut de Heiden to GOtt sik bekehren dohn, nich Unruh maken schall;
20. Sonnern dat ehr schreben ward, dat se sik enthollen vun de Unreinigkeit, de Avgötterie, vun Horerie un vun dat Erstickte un vun dat Blot. _3. Mos. 3, 17._
21. Denn Moses hett siet langer Tied in alle Städe son Lüd, de Em predigen dohn, un he ward alle Sabbatdage in de Scholen lest. _Kap. 13, 15._
22. Un dat düch got de Apostel un de Öllsten, mit de ganze Gemeen, ut ehr Männer to erwählen un to schicken na Antiochien mit Paulus un Barnabas un Silas, weke Männer Lehrer weeren mank de Bröder.
23. Un se geven en Schrift in ehre Hand, de heet also: Wi, de Apostel un Öllsten un Bröder, wünschen Heil de Bröder ut de Heiden, de to Antiochien un Syrien un Cilicien sünd.
24. Dewiel wi dat hört hebbt, dat etliche vun de Unsern sünd utgahn un hebbt jug mit Lehren irre makt un jug Seelen bekümmert un seggt: Ji schüllt jug beschnieden laten un dat Gesetz hollen, weke wi nicks befahlen hebbt. _Kap. 20, 30. Gal. 2, 4._
25. Hett uns dat got dücht, as wi eendrächlich versammelt weern, Männer to erwählen un to jug to schicken mit unse leevsten Bröder Barnabas un Paulus,
26. Weke Minschen ehre Seelen hebbt hengeven för unsern HErrn JEsum Christum Sienen Namen.
27. So hebbt wi mit se schickt Judas un Silas, weke ok mit Worden datsülvige jug verkündigen warden.
28. Denn dat gefallt den heiligen GEist un uns, jug keene Beschwerung mehr uptoleggen, as alleen düsse nothwendigen Stücke,
29. Dat ji jug enthollen schüllt vun de Götzenopfer un vun dat Blot un vun dat Erstickte un vun Horerie; wenn ji jug vun düt enthollen doht, doht ji Recht. Un nu levt wol!
30. As düsse afferdigt weeren, keemen se na Antiochien un versammelten de Gemeen un överantworten den Breef.
31. As se den lesen dän, warn se froh över den Trost. _Kap. 13, 48._
32. Judas awer un Silas, de ok Propheten weeren, ermahnten de Bröder mit veele Reden un stärkten se. _Kap. 11, 27. 13, 1._
33. Un as se en Tied lang sik dar uphollen harn, warn se vun de Bröder mit Freden afferdigt an de Apostel.
34. Dat gefull awer Silas, dat he dar blieven dä.
35. Paulus awer un Barnabas harn ehr Wesen in Antiochien, lehrten un predigten mit veele Annere den HErrn Sin Wort.
36. Na etliche Dag awer sprok Paulus to Barnabas: Lat uns nu wedder uttrecken un unse Bröder besöken dörch alle Städe, in de wi den HErrn Sin Wort verkündigt hebbt, woans se sik hollen doht.
37. Barnabas awer gev den Rat, dat se mit sik nehmen schullen Johannes, mit den Tonamen Markus.
38. Paulus awer heel dat nich för billig, dat se so enen Mann mit sik nehmen dä’n, de vun ehr weken weer in Pamphylien un weer nich mit ehr trocken to dat Wark. _Kap. 13, 13._
39. Un se keemen hart tosamen, so dat se vun enanner trocken un Barnabas to sik neem Markus un fohr mit em to Schip na Cypern.
40. Paulus awer wählte Silas un trock hen, GOtt Sin Gnad befahlen vun de Bröder.
41. He trock awer dörch Syrien un Cilicien un stärkte de Gemeen.
Dat 16. Kapitel.
1. He keem awer na Derbe un Lystra un süh, en Jünger weer dar, mit Namen Timotheus, en jüdische Fru ehr Söhn, de weer glövig, awer sin Vader weer en Grieche. _Kap. 19, 22._
2. De har en goden Rop bi de Bröder mank de Lystraner un in Ikonien. _Kap. 6, 3. 10, 22._
3. Düssen wull Paulus mit sik trecken laten, un neem un beschned em um de Juden willen, de an densülvigen Ort wahnen dä’n, denn se wussen alle, dat sin Vader en Grieche west weer.
4. As se awer dörch de Städe trecken dän överantworten se ehr, to hollen den Spruch, de vun de Aposteln un de Öllsten in Jerusalem beslaten weer. _Kap. 15, 20. 29._
5. Dar warn de Gemeenen in den Gloven fast makt un neemen däglich to an Tall.
6. As se awer dörch Phrygien un dat Land Galatien trecken dä’n, war ehr wehrt vun den heiligen GEist, to reden dat Wort in Asien. _Kap. 18, 23._
7. As se awer keemen in Mysien, versöchten se dörch Bithynien to reisen; un de GEist leet ehr dat nich to.
8. As se awer vör Mysien vörbi trecken dän, keemen se hendal na Troas. _Kap. 20, 6. 2. Cor. 2, 12. 2. Tim. 4, 13._
9. Un Paulus seeg en Gesicht in de Nacht, dat weer en Mann ut Macedonien, de stunn un bä em un sprok: Kumm dal na Macedonien un help uns.
10. As he awer dat Gesicht sehn har, do söchten wi alsbald to reisen na Macedonien, säker, dat uns de HErr darhen beropen har, ehr dat Evangelium to predigen.
11. Do fohren wi ut vun Troas un in graden Lop keemen wi na Samothracien, den annern Dag na Neapolis.
12. Un vun dar na Philippi, wat de Hauptstadt is vun dat Land Macedonien un en Friestadt. Wi heeln uns awer in düsse Stadt etliche Dage up.
13. An den Sabbatdag gungen se rut vör de Stadt an dat Water, wo man pleggt to bäden, un setten sik un redten to de Fruens, de dar tosamen keemen.
14. Un en gottesfürchtige Fru mit Namen Lydia, en Purpurkrämersch ut de Thyatirer ehre Stadt, hörte to, de dä de HErr dat Hart up, dat se darup Acht har, wat Paulus redt har. _Luk. 24, 45._
15. As se awer un ehr Hus döfft war, vermahnte se uns un sprok: So ji mi darvör hollen doht, dat ik glövig bün an den HErrn, so kamt in min Hus un blievt dar. Un se dwung uns. _1. Mos. 18, 3._
16. Dat gescheeg awer, as wi to dat Gebed gahn dä’n, dat uns en Deern entgegen kamen dä, de har en Wahrsagergeist, un brocht ehren Herren veelen Gewinn mit Wahrseggen.
17. Desülvige folgte uns allerwärts, Paulus un uns, schreeg un sprok: Düsse Minschen sünd GOtt den Allerhöchsten Sine Knechts, de jug den Weg to de Seligkeit verkündigen doht. _Mark. 1, 24. 34._
18. Düt dä se mennigen Dag. Paulus awer dä dat weh un he dreih sik um un sprok to den Geist: Ik befehl di in JEsus Christus Sinen Namen, dat du vun ehr utfahren deihst. Un he fahr ut to desülvige Stunn. _Mark. 16, 17._
19. As awer ehre Herrschaft sehn dä, dat de Hoffnung up ehren Gewinn utfahrt weer, neemen se Paulus un Silas, trocken se up den Markt vör de Öbbersten,
20. Un föhrten se to de Hauptlüd un sproken: Düsse Minschen maken unse Stadt wirr un sünd Juden; _Kap. 17, 6. 1. Kön. 18, 17._
21. Un verkündigt en Wies’, de sik för uns nich schickt antonehmen, noch darna to dohn, wiel wi Römer sünd.
22. Un dat Volk war upwiegelt gegen se un de Hauptlüd leeten ehr de Kleder afrieten un heeten se utpietschen. _2. Cor. 11, 25. Phil. 1, 30. 1. Thess. 2, 2._
23. Un as se se düchtig utpietscht harn, schmeeten se se in dat Gefangenhus un befohlen den Stockmeister dat he se got bewahren dä.
24. De neem düt Gebot an un schmeet se in dat binnerste Gefängnis un lä ehre Föt in den Stock.
25. Um Middernacht awer bäden Paulus un Silas un lavten GOtt, un de Gefangenen hörten se. _Kap. 4, 31. 5, 41._
26. Un nich lang darna war en grot Eerdbeben, so dat de Grund vun dat Gefangenhus sik bewegen dä. Un vun de Stunn an warn alle Döhren updahn un all ehr Bande los.
27. As awer de Stockmeister ut den Slap fohr un seeg de Döhren vun dat Gefangenhus updahn, trock he dat Schwert un wull sik sülvst dod maken, denn he dach, de Gefangenen weern weglopen.
28. Paulus awer reep lut un sprok: Doh di nicks to leed, denn wi sünd alle hier.
29. He förrer awer en Licht un sprung rin un fung an to bevern un full Paulus un Silas to Föten.
30. Un föhr se rut un sprok: Leeve Herren, wat schall ik dohn, dat ik selig warr? _Luk. 3, 10._
31. Se sproken: Glov an den HErrn JEsum Christum, so warst du un din Hus selig. _Joh. 3, 16._
32. Un sän em dat Wort vun den HErrn un alle, de in sin Hus weeren.
33. Un he neem se to sik in desülvige Stunn vun de Nacht un wusch ehr de Stremen af; un he leet sik döpen un ebenso all de Sienigen.
34. Un föhr se in sin Hus un spieste un freute sik mit sin ganzes Hus, dat he an GOtt glövig worden weer. _Luk. 5, 29._
35. Un as dat Dag war, schickten de Hauptlüd Stadtdeeners hen un sproken: Lat de Minschen gahn!
36. Un de Stockmeister verkündigt düsse Red Paulus: De Hauptlüd hebbt herschickt, dat ji los sin schüllt. Nu treckt ut un gaht hen mit Freden.
37. Paulus awer sprok to ehr: Se hebbt uns, de wi doch Römer sünd, ohne Recht un Urdeel öffentlich utpietscht un in dat Gefangenhus schmeeten un schulln uns nu heemlich rutstöten? Nich also, sonnern lat se sülvst kamen un uns rutföhren. _Kap. 22, 25._
38. De Stadtdeeners verkündigten düsse Worde de Hauptlüd, un de warn bang, as se hören dä’n, dat se Römer weeren.
39. Un keemen un vermahnten se un föhrten se rut un bän se, dat se uttrocken ut de Stadt. _Matth. 8, 34._
40. Do gungen se ut dat Gefangenhus un gungen na Lydia hen. Un as se de Bröder sehn un tröstet harn, trocken se ut.
Dat 17. Kapitel.
1. As se awer dörch Amphipolis un Appolonia reisen dä’n, keemen se na Tessalonich, dar weer en Judenschol. _1. Thess. 2, 2._
2. So as Paulus dat gewohnt weer, gung he to ehr rin un redete mit ehr up dree Sabbate ut de Schrift.
3. Mak ehr desülvige apenbar un lä ehr dat ut, dat Christus muß lieden un upstahn vun de Doden un dat düsse JEsus, den ik (sprok he), jug verkündigen do, is de Christ. _Luk. 24, 27. 45._
4. Un etliche mank ehr fullen em to un gesellten sik to Paulus un Silas, ok en grote Hupen vun gottesfürchtigen Griechen, darto nich wenige vun de vörnehmsten Fruens. _v. 17. Kap. 28, 24._
5. Awer de eegensinnigen Juden weeren neidisch un neemen to sik etliche schlechte Kerls vun dat Pöbelvolk, maken en Rotte, un richten enen Uplop in de Stadt an un keemen vör Jason sin Hus un söchten se herrut to föhren vör dat gemeene Volk.
6. Do se ehr awer nich finnen dä’n, schleepten se Jason un etliche vun de Bröder vör de Böversten vun de Stadt un schreegen: Düsse, de den ganzen Weltkreis upregen doht, sünd hier ok her kamen. _Kap. 16, 20. 1. Kön. 18, 17._
7. De beharbargt Jason, un düsse alle handelt gegen den Kaiser sin Gebot, seggt, en anner si de König, nämlich JEsus. _Luk. 23, 2._
8. Se bröchten awer dat Volk in Uprohr un de Böversten vun de Stadt, de dat hören dä’n.
9. Un dar se Verantwortung vun Jason un de annern kregen harn, leeten se se los.
10. De Bröder awer schickten alsobald Paulus un Silas weg in de Nacht, na Beröam. As se dar kamen dä’n, gungen se in de Judenschol.
11. Denn düsse Juden harn en beter Gemöth as de to Thessalonich un neemen dat Wort up, ganz willig un forschten däglich in de Schrift, ob sik dat so verhollen dä. _Jes. 34, 16. Luk. 16, 29. Joh. 5, 39._
12. So glovten nu veele mank ehr un ok nich wenige vun de griechischen ehrbaren Fruens un Mannslüd.
13. As awer de Juden to Thessalonich hörn dä’n, dat ok to Beröa dat Wort GOttes vun Paulus verkündigt war, keemen se un regten dar ok dat Volk up.
14. Awer dar schickten de Bröder Paulus alsbald weg, dat he bet an dat Meer gung; Silas awer un Timotheus bleven dar. _Kap. 16, 1._
15. De awer Paulus begleiten dä’n, brochten em bet na Athen. Un as se Order kregen an Silas un Timotheus, dat se ok bald to em kamen schulln, trocken se hen.
16. As awer Paulus to Athen up ehr töven dä, war he in sin Geist gewaldig daröver upbröcht, dat he sehn dä, dat de Stadt so ganz afgöttisch weer. _1. Thess. 3, 1._
17. Un he redete to de Juden un to de Gottesfürchtigen in de Schol, ok up den Markt, alle Dage to de, so sik hento funnen.
18. Etliche awer vun de Gelehrten de Epikurer un Stoiker heeten dä’n, streden sik mit em. Un etliche sproken: Wat will düsse Saatkrai seggen? Etliche awer: Dat lett ja, as wull he nie Götter verkündigen. Dat mak, dat he ehr dat Evangelium vun JEsu un vun de Uperstahung verkündigt har. _1. Cor. 4, 12._
19. Se neemen em awer un föhrten em up den Richtplatz un sproken: Könnt wi ok erfahren, wat dat för en nie Lehr is, de du lehrn deihst?
20. Denn du bringst wat Nies vör unse Ohren, so wulln wi gern weten, wat dat wesen deiht.
21. De Athener awer alle, ok de Utlänners un Gäste, dachten an nicks anners, as wat nies to seggen oder to hören.
22. Paulus awer stunn midden up den Richtplatz un sprok: Ji Männer vun Athen: ik seh, dat ji in alle Stücken sehr gottsfürchtig wesen doht.
23. Denn ik bün hier dörchgahn un hef sehn jug Gottesdeenste un funn eenen Altar, up den weer schreben: »För den unbekannten GOtt!« Nu verkündige ik jug densülvigen, den ji ahn dat to weten, Gottesdeenst doht.
24. GOtt, de de Welt makt hett, un alles wat darin is, dewiel He en HErr is vun den Himmel un de Eer, wahnt nich in Tempel de mit de Hann makt sünd. _Kap. 7, 48._
25. He ward ok nich mit Minschenhann plegt, as ob He jemand nödig har, dar He sülvst jedermann Leven un Athem un alles geven deiht. _Ps. 50, 8._
26. Un He hett makt, dat vun een Blot alle Minschengeschlechter sünd, de up den ganzen Eerdboden wahnen doht un hett en Maal sett, as He dat tovör utsehn hett, wo lang un breet se wahnen schulln. _5. Mos. 32, 8._
27. Dat se den HErrn söken schulln, ob se Em doch föhlen un finnen mögen. Un twar is He nich wiet vun Jedereen mank uns. _Jes. 55, 6._
28. Denn in Em levt, webt un sünd wi, as ok etliche Dichters bi jug seggt hebbt: Wi sünd vun Sin Geschlecht.
29. So wi denn nu vun göttlich Geschlecht sünd, schülln wi nich meenen, de GOttheit si gliek de goldenen, sülvernen oder steenernen Biller, dörch minschliche Gedanken makt. _Jes. 46, 5._
30. Un GOtt hett twar de Tied vun de Unwissenheit bether översehn, nu awer gebütt He alle Minschen an alle Enden Buße to dohn. _Kap. 14, 16. Luk. 24, 47._
31. Darum, dat He en Dag sett hett up den He richten will den Eerdkreis mit Gerechtigkeit dörch enen Mann, in den He dat beslaten hett un Jedereen vörhollt den Gloven, indem He Em hett vun de Doden uperweckt. _Röm. 14, 10. Apost. 3, 15._
32. As se hören dä’n de Uperstahung vun de Doden, do harn weke ehren Spott, weke awer sproken: Wi wöllt di darvun en anner Mal wieder hören. _1. Cor. 1, 23._
33. Also gung Paulus vun ehr.
34. Weke Männer awer hungen em an un warn glövig, mank düsse weer Dionysius, een ut den Rat, un en Fru, mit Namen Damaris, un etliche annere mit ehr.
Dat 18. Kapitel.
1. Darna gung Paulus vun Athen un keem na Korinth.
2. Un funn dar en Juden, mit Namen Aquila, de Geburt na ut Pontos, de körtlich ut Welschland kamen weer, samt siene Fru, Priscilla (darum, wiel de Kaiser Claudius gebaden har, dat alle Juden ut Rom gahn schulln). _Röm. 16, 3._
3. Na densülvigen gung he rin, un dewiel he datsülvige Handwark har, bleev he bi ehr un arbeidte. Se weeren awer vun Handwark Teppichmakers. _1. Cor. 4, 12._
4. Un he lehrde in de Schol up alle Sabbate un överred beide, Juden un Griechen.
5. As awer Silas un Timotheus ut Macedonien kamen dä’n, drängte Paulus de GEist, de Juden to betügen, dat JEsus de Christ is. _Kap. 17, 14. 15._
6. As se awer wedderstreven un lästern dä’n, schürr he sien Kleder ut un sprok to ehr: Jug Blot si över jug’n Kopp, ik gah nun nu af an blot to de Heiden. _Kap. 13, 51. Matth. 10, 14._
7. Un mak sik vun dar un keem in Enen sin Hus, de Just heeten dä un gottesfürchtig weer un den sin Hus dicht bi de Schol weer.
8. Crispus awer, de Böverste vun de Schol glovte an den HErrn mit sin ganzes Hus; un veele Korinther, de anhören dä’n, warn glövig un leeten sik döpen.
9. De HErr sprok awer dörch en Gesicht in de Nacht to Paulus: Wes’ nich bang, sonnern red un si nich still! _1. Cor. 2, 3._
10. Denn Ik bün mit di, un nüms schall sik unnerstahn, di Schaden to dohn, denn Ik hef en grotes Volk in düsse Stadt. _Jes. 41, 10. Jer. 1, 18. Hohel. 2, 23. Joh. 10, 16._
11. He blev dar en Jahr un söß Monat un lehrte se dat Wort GOttes.
12. As awer Gallion Landvogt weer in Achaja, makten de Juden eendrächdiglich Uprohr gegen Paulus un föhrten em vör den Richtstohl.
13. Un sproken: Düsse överredt de Lüd, GOtt to deenen gegen dat Gesetz.
14. As awer Paulus den Mund updohn wull, sprok Gallion to de Juden: Wenn dat sik um en Verbreken oder um en Frevel handeln dä, so war ik jug billig anhörn. _Kap. 25, 11._
15. Dewiel dat awer en Frag is vun de Lehr, un vun dat Wort un vun dat Gesetz mank jug, so seht ji sülvst to, ik gedenk nich Richter daröver to sin. _Matth. 27, 24. Joh. 18, 31._
16. Un dreev se vun den Richtstohl.
17. Do greepen all de Griechen Sosthenes, den Böversten vun de Schol, un schlogen em vör den Richtstohl un Gallion neem sik dat nich an. _1. Cor. 1, 1._
18. Paulus awer bleev noch lang dar, darna mak he sinen Afscheed mit de Bröder un wull na Syrien schepen un mit em Priscilla un Aquila un he beschor sin Kopp to Kenchrea, denn he har en Gelövnis. _Kap. 21, 4. 4. Mos. 6, 9. 18._
19. Un keem dal na Ephesus un leet se dar. He awer gung in de Schol un sprok mit de Juden.
20. Se bäden em awer, dat he noch längere Tied bi ehr bliven dä. Un he wull dat nich;
21. Sonnern neem Afscheed vun ehr un sprok: Ik mutt up jeden Fall dat kamende Fest to Jerusalem fieren, will’t GOtt, so will ik wedder to jug kamen. Un fohr weg vun Ephesus. _1. Cor. 4, 19. Ebr. 6, 3. Jak. 4, 15._
22. Un keem na Cäsarea un gung rup un gröte de Gemeen un trock dal na Antiochien.
23. Un blev dar enige Tied un reiste wieder un dörchwandelte na enanner dat galatische Land, un Phrygien un stärkte alle Jünger.
24. Dar keem awer na Ephesus en Jud mit Namen Apollo, vun Geburt vun Alexandria, en beredte Mann un mächtig in de Schrift.
25. Düsse weer ünnerwiest in den HErrn Sin Weg un ivrig im GEist, sprok brünstig un he lehrte mit Fliet vun den HErrn un wuß blot vun Johannes sin Döp.
26. Düsse fung an frie to predigen in de Schol. Do em awer Aquila un Priscilla hören dä’n, neemen se em to sik un läden em GOtt Sinen Weg noch gründlicher ut.
27. As he awer in Achaja reisen wull, schreven se de Bröder un vermahnten de Jünger, dat se em upnehmen schulln. Un as he dar ankamen weer, holp he veele vun de, de glövig worden weern dörch de Gnad.
28. Denn he överwunn de Juden beständig un bewieste dütlich dörch de Schrift, dat JEsus de Christ weer. _Kap. 9, 22._
Dat 19. Kapitel.
1. Dat gescheeg awer, do Apollo to Korinth weer, dat Paulus dörchwandeln dä de bövere Landschaften un na Ephesus keem un enige Jünger funn. _Kap. 18, 19. 21._
2. To de sprok he: Hebbt ji den heiligen GEist kregen, as ji glövig worden sünd? Se sproken to em: Wi hebbt noch nümmer hört, ob en heilige GEist dar is.
3. Un he sprok to ehr: Warup sünd ji denn döfft? Se sproken: Up Johannes sin Döp.
4. Paulus awer sprok: Johannes hett döfft mit de Döp vun de Buße un sä dat Volk, dat se glöven schulln an Den, de na em kamen schull, dat is, an JEsum, dat He Christus sin deiht. _Matth. 3, 11._
5. As se dat hören, leeten se sik döpen up den HErrn JEsum Sinen Namen.
6. Un as Paulus de Hann up se leggen dä, keem de heilige GEist up se un se redten mit Tungen un prophezeiten. _Kap. 1, 5. 6, 6. Kap. 8, 17. 2, 4. 10, 44. 11, 15._
7. Un alle düsse Männer weeren bi twölf.
8. He gung awer in de Schol un predigte frie dree Monate lang, lehrte se vun dat Riek GOttes un söch se to övertügen.