Part 22
17. Do stunn awer up de Hohepreesters un alle, de mit em weeren, dat heet vun Sekte de Sadducäer, un weern vull Iwer.
18. Un län de Hänn an de Apostel un schmeeten se in dat gemeene Gefängnis.
19. Awer den HErrn Sien Engel mak in de Nacht de Döhr vun dat Gefängnis apen un föhr se rut un sprok: _Kap. 12, 7._
20. Gaht hen un tredt up un redet in den Tempel to dat Volk alle Worde vun düt Leven. _Joh. 12, 50._
21. Do se düt hört harn, gungen se fro in den Tempel un lehrden. De Hohepreester awer keem un de mit em weeren, un repen tosamen den Rat un alle Öllsten vun de Kinner Israel un schickten hen na dat Gefangenhus, se to haln. _Kap. 4, 5._
22. De Deeners awer keemen dar un funnen se nich in dat Gefangenhus, keemen wedder un verkündigten,
23. Un sproken: Dat Gefangenhus funnen wi verslaten mit allen Fliet, un de Wächders buten stahn vör de Döhren, awer do wi updä’n, funnen wi nüms darin.
24. Do düsse Red hören dä’n de Hohepreester un de Hauptmann vun den Tempel un annere Hohepreesters, verfehrten se sik un fragden sik, wat doch dat warden wull.
25. Do keem eener an, de verkündigte ehr: Seht, de Lüd, de ji in dat Gefängnis schmeeten hebbt, sünd in den Tempel, stahn un lehrn dat Volk.
26. Do gung hen de Hauptmann mit de Deeners un halt se, nich mit Gewalt, denn se weeren bang vör dat Volk, dat se nich steenigt wör.
27. Un as se se bringen dä’n, stellden se se vör den Rad. Un de Hohepreester frag se,
28. Un sprok: Hebbt wi jug nich mit Ernst gebaden, dat ji nich schüllt lehrn in düssen Namen? Un seht, ji hebbt Jerusalem vull makt mit jug Lehr un wüllt düssen Minschen sien Blod över uns bringen. _Kap. 4, 18. 2, 23._
29. Petrus awer antworde un de Apostel un sproken: Man mutt GOtt mehr gehorchen, as de Minschen. _Kap. 4, 10. Dan. 6, 10._
30. Unse Vadders ehr GOtt hett JEsum uperweckt, weken ji dod makt un an dat Holt hangt hebbt. _Kap. 3, 15._
31. Den hett GOtt dörch Sien rechte Hand erhöget to enen Fürsten un HEiland to geven Israel Buße un Vergevung vun de Sünnen. _Kap. 2, 33._
32. Un wi sünd Siene Tügen över düsse Worde, un de heilige GEist, weken GOtt geven hett de, weke Em gehorchen dohn. _Luk. 24, 48. Joh. 15, 26. 27._
33. Do se dat hörn dä’n, gung ehr dat dörch dat Hart un dachten se dod to maken.
34. Do stunn aver up in den Rat en Pharisäer, mit Namen Gamaliel, en Schriftgelehrte, hoch hullen vun all dat Volk un heet de Apostel en beden rut dohn. _Kap. 22, 3._
35. Un sprok to ehr: Ji Männer vun Israel, nehmt jug wol in Acht vör düsse Minschen, wat ji dohn schüllt.
36. Vör düsse Dag’ stunn up Theudas un gev vör, he wär wat un hungen an em en Hupen Lüd, bi veer hunnert; de is dod slagen, un alle, de em tofallen dä’n, sünd ut enanner jagt un to nicks worden.
37. Darna stunn up Judas ut Galiläa, in de Dag’ vun de Inschätzung un mak veel Volk avtrünnig achter sik her; un he is ock umkamen, un alle, de em tofallen dä’n, sünd ut enanner jagt.
38. Un nu segg ik jug: Lat av vun düsse Minschen un lat se fahren. Is de Rat oder dat Wark ut de Minschen, so ward dat ünnergahn. _Matth. 15, 13._
39. Is dat aver ut GOtt, so künnt ji dat nich dämpen, up dat ji nich erfunnen warn as de gegen GOtt strieden wülln. _Kap. 9, 5._
40. Do fullen se em to un repen de Aposteln, leten se utpitschen un gebaden ehr, se schulln nich reden in JEsus Sienen Namen un leten se gahn.
41. De gungen aver fro vun den Rat sien Angesicht, dat se würdig west weeren, um Sienes Namen’s willen Schann to lieden. _Matth. 5, 10. 12. 1. Pet. 4, 13._
42. Un hörten nich up, alle Dag’ in den Tempel, un hen un her in Hüser to lehrn un to predigen dat Evangelium vun JEsus Christus.
Dat 6. Kapitel.
1. In de Dag’ awer, as de Jünger veele worden weern, leet sik en Murmeln hörn mank de Griechen gegen de Ebräer, dorum, dat ehr Wittfruen översehn in de dägliche Spiesung.
2. Do repen de twölf de Hupen vun de Jüngers tosamen un sproken: Dat döcht nicks, dat wi dat Word GOttes nalaten un to Disch deenen dohn.
3. Dorum, ji leeven Bröder, seht mank jug na söben Männer, de enen goden Rop hebbt, un vull vun den heiligen GEist un vun Weisheit sünd, weke wi bestellen mögen to düsse notwendigen Warke. _1. Tim. 3, 7. 8._
4. Wi aver wülln nich avlaten vun dat Gebet un vun dat Amt vun dat Word.
5. Un de Red gefüll den ganzen Hupen wol; un se erwählden Stephanum, enen Mann vull vun Gloven un vun den heiligen GEist, un Philippus, un Pochorum, un Nikanor, un Timon, un Parmenam, un Nikolaum, den Judengenossen vun Antiochia. _Kap. 8, 5._
6. Düsse stellden se vör de Apostel un bedten un lä’n de Hänn up ehr. _Kap. 1, 24._
7. Un GOttes Word neem to un de Tall vun de Jünger war heel grot in Jerusalem. Do warn ock veele Preesters den Gloven gehorsam. _Kap. 19, 20._
8. Stephanus awer vull vun Gloven un Kraft, dä Wunner un Teken mank dat Volk.
9. Do stunnen etliche up vun de School, de do heet vun de Libertiner, un vun de Kyrener, un vun de Alexanderer, un vun de, de ut Cilicien un Asien weeren un befrogen sik mit Stephanus.
10. Un se kunnen nich wedderstahn de Weisheit un den Geist, ut weken he reden dä.
11. Do richteten se to etliche Männer, de sproken: Wi hebben em hört Lästerworde reden gegen Mosen un GOtt.
12. Un bewegden dat Volk un de Schriftgelehrten; un tredten herto un reeten em hen, un föhrten em vör den Rat;
13. Un stellten falsche Tügen up, de sproken: Düsse Minsch hört nich up, Lästerworde to reden gegen düsse hillige Stell un gegen dat Gesetz. _1. Kön. 21, 13._
14. Denn wi hebben em seggen hört: JEsus vun Nazareth ward düsse Stell zerstören un ännern de Sitten, de Moses uns geven hett.
15. Un se keken an alle, de in den Rat sitten dä’n un seegen sien Angesicht, as enen Engel sien Angesicht.
Dat 7. Kapitel.
1. Do sprok de Hohepreester: Is dat also?
2. He awer sprok: Leeve Bröder un Vadders, hört to. De GOtt vun de Herrlichkeit leet Sik sehen unsern Vadder Abraham as he noch in Mesopotamien weer, ehr he in Haran wahnen dä;
3. Un sprok to em: Gah rut ut dien Land un vun diene Fründschaft un treck in en Land, dat Ik di wiesen will. _1. Mos. 12, 1._
4. Do gung he ut de Chaldäer ehr Land un wahnde in Haran. Un vun dar, as sien Vadder storven weer, brocht He em över in düt Land, do ji nu in wahnen doht. _1. Mos. 12, 5. 15, 7._
5. Un gev em keen Arvdeel darin, ock nich eenen Fot breed, un versprok em, He wull em dat geven to besitten un sienen Samen na em, as he noch keen Kind har. _1. Mos. 12, 7. 13, 15. 15, 18._
6. Awer GOtt sprok also: Dien Samen ward en Fremdling sien in en fremdes Land, un se warden em deenstbar maken, un övel behanneln veer hunnert Jahr. _1. Mos. 15, 13. 2. Mos. 12, 40._
7. Un dat Volk, dat se deenen warden, will Ik richden, sprickt GOtt, un darna warden se uttrecken un Mi deenen an düsse Stä.
8. Un gev em den Bund vun de Beschniedung. Un he tügede Isaak, un beschneed em an den achden Dag, un Isaak den Jakob un Jakob de twölf Erzvadders. _1. Mos. 17, 10. 21, 2. 23, 26. 29, 31. 30, 5._
9. Un de Erzvadders weeren up Joseph neidisch un verkofften em in Egypten, aver GOtt weer mit em. _1. Mos. 37, 28. 39, 1._
10. Un rett em ut all sien Drövsal un gev em Gnad’ un Weisheit vör den König Pharao in Egypten, de sett em in as Fürsten över Egypten un över sien ganzes Hus. _1. Mos. 41, 40._
11. Do keem aver en düre Tid över dat ganze Land Egypten un Kanaan un en grote Drövsal un unse Vadders funnen keen Spies.
12. Jakob aver hörde, dat in Egypten Korn weer un schickte unse Vadders ut dat erste Mal. _1. Mos. 42, 1._
13. Un dat annere Mal war Joseph bekannt vun Bröders un wör Pharao Joseph sien Geschlecht apenbar. _1. Mos. 45, 4._
14. Joseph awer schickte hen un leet haln sienen Vadder un siene ganze Fründschaft, fiefunsöventig Seelen. _1. Mos. 45, 9. 10._
15. Un Jakob trock dal na Egypten un blev dar dod, he un unse Vadders. _1. Mos. 46, 1. 49, 33._
16. Un sünd röver brocht na Sichem un leggt in dat Grav, dat Abraham kofft hett vör Geld vun de Kinner Hemors to Sichem. _1. Mos. 23, 16. 17. Joh. 24, 32._
17. Do nu sik de Tid vun de Tosag de GOtt Abraham schworn har, nahen dä, wuß dat Volk un vermehr sik in Egypten,
18. Bet dat en anner König upkeem, de nicks vun Joseph weeten dä.
19. Düsse dreev Hinnerlist mit unse Geschlecht un behandelte unse Vadders övel un befohl, dat man de jungen Kinner wegschmieten muß, dat se nich lebendig bleeven.
20. To de Tid war Moses geborn un weer en fienes Kind vör GOtt un war dree Monat lang ernährt in sien Vadder sien Hus. _2. Mos. 2, 2. Ebr. 11, 23. 1. Sam. 16, 12._
21. As he awer utsett worden weer, neem em Pharao sien Dochter up un trock em up as ehren Söhn. _1. Mos. 2, 10._
22. Un Moses war lehrt in all de Egypter ehr Weisheit un weer düchdig in Warken un Worden.
23. Do he awer veertig Jahr old weer, dacht he to besöken sien Bröder, de Kinner Israel. _2. Mos. 2, 11._
24. Un seeg eenen Unrecht lieden, do hölp he den un rächde den, den Leed geschehn dä un slog den Egypter dod.
25. He meen awer, sien Bröder schullen verstahn, dat GOtt dörch sien Hand ehr Heil geven dä, awer se verstunnen dat nich.
26. Un den annern Dag keem he to ehr as se sik mit enanner strieden dä’n un hannelte mit ehr, dat se Freden maken, un sprok: Leeve Männer, ji sünd Bröder, worum deiht eener den annern Unrecht? _2. Mos. 2, 13._
27. De awer sienen Neegsten Unrecht dä, stött em vun sik un sprok: Wokeen hett di över uns sett to den Böversten un Richter?
28. Wullt du mi ock dod maken, as du güstern den Egypter dod makt hest?
29. Moses awer leep weg över düsse Red un war fremd in dat Land Midian, dor tügete he twee Söhns. _2. Mos. 2, 15._
30. Un över veertig Jahr erschien em in de Wüstenie up den Barg Sinai den HErrn Sien Engel, in en Füerflamm in den Busch. _2. Mos. 3, 2. 5. Mos. 3, 16._
31. Do Moses awer dat sehn dä, wunnerte he sik över düt Gesicht. As he awer hento gung, um to sehn, geschehg den HErrn Sien Stimm to em:
32. Ik bün dien Vadders GOtt, Abraham sien GOtt, un Isaak un Jakob ehr GOtt, Moses awer fung an to bevern un dörf dar nich hen kieken. _2. Mos. 3, 6. 15, 16. Matth. 22, 32._
33. Awer de HErr sprok to em: Treck de Schoh ut vun diene Föt, denn de Stä wo du stahn deihst, is hilliges Land. _2. Mos. 3, 5._
34. Ik hev wol sehn Mien Volk, dat in Egypten is, siene Lieden un hev ehr Süfzer hört, un bün raf kamen se to redden. Un nu kumm her, Ik will di na Egypten schicken. _2. Mos. 3, 10._
35. Düssen Moses, weken se anklagen dä’n un sproken: Wokeen hett di to den Böversten oder Richter sett? Den hett GOtt schickt as enen Böversten un Erlöser, dörch den Engel, de em in den Busch erschienen dä, sien Kraft. _2. Mos. 2, 14._
36. Düsse föhr se rut un dä Wunner un Teken in Egypten, in dat rode Meer, un in de Wüstenie, veertig Jahr. _2. Mos. 7, 10. 14, 21._
37. Düt is Moses, de to de Kinner Israels seggt hett: Enen Propheten ward jug de HErr, jug GOtt, erwecken ut jug Bröder, gliek as mi, den schüllt ji hören. _5. Mos. 18, 15._
38. Düsse is dat, de in de Gemeen in de Wüstenie mit den Engel weer, de mit em reden dä’n up den Barg Sinai, un mit unse Vadders, düsse kreeg dat lebendige Word, uns to geven. _2. Mos. 19, 3._
39. Weken nich wulln gehorsam warden jug Vadders, sonnern stödden em vun sik un kehrden sik torüch mit ehre Harten na Egypten,
40. Un sproken to Aaron: Mak uns Götter, de vör uns hengahn doht, denn wi weeten nich, wat düssen Moses, de uns ut dat Land Egypten föhrt hett, wedderfahrn is. _2. Mos. 32, 1._
41. Un makten en Kalv to de Tid un opferten den Avgott Opfer un weern vergnögt över de Warke vun ehr Hänn.
42. Awer GOtt kehr Sik um un gev se darhen, dat se deenen dä’n dat Heer vun den Himmel; as denn schreben steiht in dat Bok vun de Propheten: Hebbt ji vun dat Hus Israel de veertig Jahr in de Wüstenie Mi ock jemals opfert Opfer un Veh? _Jer. 19, 13. Amos. 5, 25._
43. Un ji neemen Moloch sien Hütt an un de Sterns vun jug GOtt Remphan, de Biller, de ji makt harn, se antobeden, un Ik will jug wegschmieten up jensiet Babylonien.
44. Unse Vadders harn de Hütt vun dat Tügnis in de Wüstenie, as He ehr dat anbefahlen har, do He to Moses reden dä, dat he se maken schull na dat Vörbild, dat he sehn har. _2. Mos. 25, 40. 26, 30._
45. Weke unse Vadders ock annehmen dä’n un brochten se mit Josua in dat Land, dat de Heiden inne harn, weke GOtt utstöten dä vör dat Angesicht vun unse Vadders, bet to David siene Tid. _Joh. 3, 14._
46. De funn Gnad bi GOtt un bed, dat he en Hütt finnen much den GOtt Jakobs. _2. Sam. 7, 2. Ps. 132, 5._
47. Salomon awer bute em en Hus. _1. Kön. 6, 1._
48. Awer de Allerhöchste wahnt nich in Tempels, de mit Hänn makt sünd, as de Prophet spreken deiht:
49. De Himmel is Mien Stohl un de Eer de Fotbank vun Mien Föt; wat wüllt ji Mi denn för en Hus bu’n sprickt de HErr, oder weke is de Stä vun Mien Ruh? _Ps. 11, 4. Jes. 66, 1._
50. Hett nich Mien Hand dat alles makt?
51. Ji Halsstarrigen un Unbeschneedenen an Harten un Ohren, ji wedderstrevt alltid den heiligen GEist, as jug Vadders, so ock ji. _2. Mos. 32, 9._
52. Wokeen Propheten hebbt jug Vadders nich verfolgt un se dod makt, de do tovör verkündigen dä’n de Tokunft vun düssen Gerechden, den Sien Verräders un Mörders ji nu worden sünd. _2. Chron. 36, 16. Matth. 23, 31._
53. Ji hebbt dat Gesetz kregen dörch de Engel ehr Geschäft un hebbt dat nich hollen. _2. Mos. 20, 1._
54. Do se dat hören dä’n, gung ehr dat dörch dat Hart un se beten de Tähnen tosamen över em.
55. As he awer vull vun den heiligen GEist weer, keek he up gen Himmel un seeg GOtt Sien Herrlichkeit un JEsus stahn to de rechde Hand GOttes, un sprok: Seht, ik seh den Himmel apen un des Minschen Söhn to de Rechden GOttes stahn. _2. Tim. 4, 7. 8._
56. Se schreegen awer lut, un höllen ehr Ohren to un störmten eenmödiglich up em in, stötten em to de Stadt rut un steenigten em.
57. Un de Tügen lä’n ehr Kleeder av to enen Jüngling sien Föt, de Saulus heeten dä. _Kap. 22, 20._
58. Un steenigten Stephanus, lut ropen dä un sprok: HErr JEsus, nimm mienen Geist up! _1. Kön. 21, 13. Ebr. 11, 37. Ps. 31, 6._
59. He full awer up siene Knee dal un schreeg lut: HErr, beholl ehr düsse Sünn nich! Un as he dat seggt har, schlöp he in. _Luk. 22, 23._
Dat 8. Kapitel.
1. Saulus awer har Wohlgefallen an sienen Dod. To de Tid fung awer en grote Verfolgung över de Gemeen to Jerusalem an, un mit Utnahme vun de Apostel gungen se alle utenanner in de Länder Judäa un Samaria. _Kap. 7, 57._
2. Awer hillige Männer begravten Stephanus un drogen Leed över em.
3. Saulus awer terstörte de Gemeen, gung hen un her in de Hüser un trock rut Mannslüd un Fruenslüd un överantworde se in dat Gefängnis. _Kap. 7, 57. 9, 1. 13, 21. 22, 4._
4. De nu terstreut weeren, gungen umher un predigten dat Word. _Kap. 11, 19._
5. Philippus awer keem raf in en Stadt in Samaria un predigte ehr vun Christus. _Kap. 6, 5._
6. Dat Volk awer hörte eenmödiglich un flietig to, wat Philippus sä, un seegen de Teken, de he dä.
7. Denn de unreinen Geister fohrten rut ut veele Beseetene mit groten Geschrie, ock veele Gichtbrüchige un Lahme warn gesund makt. _Mark. 16, 17._
8. Un war en grote Freud in desülvige Stadt. _Joh. 4, 40._
9. Do weer awer en Mann, mit Namen Simon, in desülvige Stadt, de tovör Toverie dreev un dat samaritische Volk bezaubern un vörgeven dä, he weer wat Grotes.
10. Un se seegen alle up em, beide, Lütte un Grote, un sproken: De is de Kraft vun GOtt, de do grot is.
11. Se seegen awer dorum up em, dat he se lange Tid mit sien Toverie betovert har.
12. Do se awer Philippus siene Predigten glöven dä’n vun dat Riek GOttes un vun den Namen JEsu Christi, leeten se sik döpen, beide, Mannslüd un Fruenslüd. _Matth. 28, 19._
13. Do war ock Simon glövig un leet sik döpen un holl sik to Philippus. Un as he seeg de Teken un de Daten, de do geschehn dä’n, verwunnerte he sik.
14. Do awer de Apostel hörten to Jerusalem, dat Samaria dat Wort GOttes annahmen har, schickten se to ehr Petrus un Johannes.
15. Weke, do se dal keemen, bäden se över ehr, dat se den hilligen GEist kregen.
16. Denn He weer noch nich up se fullen, sonnern se weeren blot döfft in den Namen JEsu Christi.
17. Do läden se de Hänn up se un se kregen den hilligen GEist.
18. Do awer Simon sehn dä, dat de heilige GEist geven war, wenn de Apostel de Hann upläden, bo he ehr Geld an.
19. Un sprok: Gevt mi ok de Macht, dat, so ik jemand de Hann uplegg, desülvige de heilige GEist kriegen deiht.
20. Petrus awer sprok to em: Du schast verdammt sin mit dien Gold, dat du meenen deihst, GOtt Sien Gav ward dörch Geld erlangt! _Matth. 10, 8._
21. Du warst weder Andeel noch Arvdeel hebben an düt Wort, denn dien Hart is nich rechtschaffen vör GOtt.
22. Darum doh Buße vör düsse dien Bosheit, un bä GOtt, dat di vergeven ward dien Hart sien Argheit.
23. Denn ik seh dat, du büst vull vun bittere Gall un erfüllt mit Ungerechtigkeit. _5. Mos. 29, 18._
24. Do antworde Simon un sprok: Bädet ji den HErrn vör mi, dat darvun nicks över mi kummt, wovun ji seggt hebbt.
25. Se awer, as se betüget un redet harn den HErrn Sien Wort, kehrten se wedder um na Jerusalem un predigten dat Evangelium in veele samaritische Flecken.
26. Awer den HErrn Sien Engel redte to Philippus un sprok: Stah up un gah gegen Middag, up de Strat, de vun Jerusalem dal na Gaza geiht, de dar eensam is.
27. Un he stunn up un gung hen. Un süh, en Mann ut dat Mohrenland, en Kämmerer, un Gewaldiger vun de Königin Kandaze in dat Mohrenland, weke weer över all ehr Schatzkamern, de weer kamen na Jerusalem, antobäden. _Zeph. 3, 10._
28. Un trock wedder nah Hus un seet up sien Wagen un lees’ den Propheten Jesaias.
29. De GEist awer sprok to Philippus: Gah hento un mak di bi düssen Wagen.
30. Do leep Philippus hento un hörde, dat he den Propheten Jesaias lesen dä, un sprok: Versteihst du ok, wat du lesen deihst?
31. He awer sprok: Wi kann ik dat, wenn mi nüms anleiden deiht? Un vermahnte Philippus, dat he upstiegen un sik bi em hensetten dä.
32. De Inhalt awer vun de Schrift, de he lesen dä, weer düsse: He is as en Schap to de Schlachbank föhrt, un still as en Lamm vör sienen Scheerer, also hett he nich updahn sienen Mund. _Joh. 53, 7._
33. In sien Niedrigkeit is sien Gericht erhaben; wokeen ward awer sienes Levens Läng’ utspreken? Denn sien Leven is vun de Eer wegnahmen.
34. Do antworde de Kämmerer Philippus un sprok: Ik bä di, vun wen redt de Prophet dat? Vun em sülvst oder vun wen anners?
35. Philippus awer dä sienen Mund up un fung vun düsse Schrift an un predigte em dat Evangelium vun Christo.
36. Un as se de Strat entlang trocken, keemen se an en Water, un de Kämmerer sprok: Süh, dar is Water, wat hinnert dat, dat ik mi döpen lat?
37. Philippus awer sprok: Glovst du vun ganzen Harten, so kann dat wol angahn. He antworde un sprok: Ik glov, dat JEsus Christus GOttes Söhn is. _Matth. 16, 16._
38. Un he leet den Wagen holen un se stegen av in dat Water, beide, Philippus un de Kämmerer, un he döfft em.
39. As se awer rup stiegen dä’n ut dat Water, rückte den HErrn Sien GEist Philippus weg un de Kämmerer seeg em nich mehr; he trock awer fröhlich sien Strat.
40. Philippus awer war funnen to Asdod un wannerte munter un predigte alle Städe dat Evangelium, bet dat he keem na Cäsarien. _Kap. 21, 8._
Dat 9. Kapitel.
1. Saulus awer schnov noch mit Dräuen un Morden gegen den HErrn Sien Jünger, un gung to den Hohenpreester, _Kap. 26, 9._
2. Un bä em um Brev na Damaskus an de Scholen, up dat, so he etliche düssen Weg finnen dä, Mannslüd un Fruens, he se bunden föhrte na Jerusalem.
3. Un as he up den Weg weer un dicht bi Damaskus keem, umlüchte em mit eenen Mal en Licht vun den Himmel. _Kap. 22, 6. 1. Cor. 15, 8._
4. Un he full up de Eer un hörte en Stimm, de sprok to em: Saul, wat verfolgst du mi?
5. He awer sprok: HErr, wer büst du? De HErr sprok: Ik bün JEsus, den du verfolgen deihst. Dat ward di suer warn, gegen den Stöker achter ut to slagen. _Kap. 5, 39._
6. Un he sprok mit Bevern un Zagen: HErr, wat wist Du, dat ik dohn schall? De HErr sprok to em: Stah up un gah in de Stadt, dar ward man di seggen, wat du dohn schast. _Kap. 10, 6._
7. De Männer awer, de mit em reisen dä’n, stunnen un beverten vör Angst, denn se hörten Sien Stimm un seegen nüms.
8. Saulus awer richt sik up vun de Eer, un as he siene Ogen updä, seeg he nüms. Se neemen em awer bi de Hand un föhrden em na Damaskus.
9. Un he kunn dree Dag nicks sehen un eet nich un drunk nich.
10. Do weer awer en Jünger to Damaskus mit Namen Ananias; to den sprok de HErr in en Gesicht: Ananias! Un he sprok: Hier bün ik, HErr.
11. De HErr sprok to em: Stah up un gah hen in de Strat, de do heet de grade un frag in Juda sien Hus na en Mann, mit Namen Saul vun Tarsen; he bädet,
12. Un hett sehn in dat Gesicht enen Mann, mit Namen Ananias, to em rin kamen un de Hand up em leggen, dat he wedder sehend war.
13. Ananias awer antworde: HErr, ik hev vun veele hört vun düssen Mann, wi veel Övels he Diene Hilligen to Jerusalem dahn hett.
14. Un he hett hier Macht vun de Hohenpreesters to binden alle, de Dienen Namen anropen doht.
15. De HErr sprok to em: Gah hen, denn düsse is Mi en uterwähltes Warktüg, dat he Mienen Namen drägen schall vör de Heiden, un vör de Könige un vör de Kinner Israel. _Kap. 22, 21._
16. Ik will em wiesen, wo veel he lieden mutt um Mienes Namens willen. _2. Cor. 11, 23._
17. Un Ananias gung hen un keem in dat Hus un lä de Hand up em un sprok: Leeve Broder Saul, de HErr, de di erschienen is up den Weg, as du herkeemst, hett mi schickt, up dat du wedder sehn kannst un mit den heiligen GEist erfüllt warst.
18. Un gliek darup full dat vun siene Ogen as Schuppen dal un he kunn wedder sehn.
19. Un stunn up, leet sik döpen un neem Spies to sik un stärkte sik. Saulus awer weer enige Dage bi de Jünger to Damaskus.
20. Un gliek darup predigte he Christum in de Scholen, dat desülvige GOtt Sien Söhn weer.
21. Do verfehrten sik awer alle, de dat hören dä’n un sproken: Is dat nich de, de to Jerusalem verfolgen dä alle, de düssen Namen anropen dä’n? Un weer he nich darum hieher kamen, dat he se bunden föhren dä vör de Hohenpreesters? _Kap. 1, 14. 8, 1. 27, 10._
22. Saulus awer war je länger je mehr kräftiger un drev de Juden, de to Damaskus wahnen dä’n, in de Eng un bewieste dat, dat düsse is de Christ.
23. Un na veele Dag höllen de Juden eenen Rat, dat se em ut den Weg maken dä’n. _2. Cor. 11, 32._
24. Awer dat war Saulus kund makt, dat se em nahstellen dä’n. Se passen awer Dag un Nacht up an de Dohrn, dat se em dod maken dä’n.
25. Do neemen em de Jünger bi de Nacht un dä’n em dörch de Muer un leeten em in en Korv dal.
26. Do awer Paulus na Jerusalem kamen dä, versöch he, sik an de Jüngers to maken; un se wurren alle bang vör em un glövten nich, dat he en Jünger weer.
27. Barnabas awer neem em to sik un föhrde em to de Apostels un vertell ehr, woans he up den Weg den HErrn sehn har, un dat He mit em redt har, un dat he to Damaskus den Namen JEsu fri predigt har. _Kap. 26, 22. 23._
28. Un he gung en Wiel bi ehr ut un in to Jerusalem un predigte den HErrn JEsus Sienen Namen fri.
29. He redte awer ok un befrog sik mit de Griechen. Awer se stellten em na, dat se em dod maken dä’n.
30. As dat de Bröders hören dä’n, föhrten se em na Cäsarien raf un schickten em na Tarsus. _Kap. 11, 25._
31. So har nu de Gemeen Freden dörch ganz Judäa un Galiläa un Samaria un bute sik un wandelte in de Furcht vör den HErrn un war erfüllt mit Trost vun den heiligen GEist.
32. Dat gescheeg awer, do Petrus allerwegen dörchtrecken dä, dat he ok to de Hilligen keem, de to Lydda wahnen dä’n.
33. Darsülbst funn he en Mann, mit Namen Äneas, de har acht Jahr lang to Bett legen, de weer jichtkrank.
34. Un Petrus sprok to em: Änea, JEsus Christus makt di gesund, stah up un mak dien Bett. Un gliek stunn he up.
35. Un em seegen alle, de to Lydda un Sarona wahnen dä’n, de bekehrten sik to den HErrn.
36. To Joppe awer weer en Jüngerin, mit Namen Tabea (wat vetdütscht heet en Reh) de weer vull vun gode Warke un Almosen, de se dä. _Ps. 41, 2._