Part 21
7. Do sprickt de Jünger, den JEsus leef harr, to Petrus: Dat is de HErr. As Simon Petrus hörn dä, dat de HErr dat weer, gört he dat Hemd um sik (denn he weer nakelt), un smeet sik in den See.
8. De annern Jüngers awer keemen up dat Schipp (denn se weern nich wiet vun’n Land, sonnern ungefehr twee hunnert Eln wiet af,) un trocken dat Nett mit de Fisch.
9. As se nu utstiegen dä’n up dat Land, seegen se Köhln leggt, un Fisch darup, un Brod.
10. Sprickt JEsus to se: Bringt her vun de Fisch, de ji nu fungen hebbt.
11. Simon Petrus steeg rin, un trock dat Nett up dat Land, vull grote Fisch, hunnert un dree un föftig. Un obgliek dar so veele weern, reet dat Nett doch nich twei.
12. Sprickt JEsus to se: Kamt un holt de Mahltied. Nüms awer mank de Jüngers dörf Em fragen: Wer büst Du? Denn se wussen, dat de HErr dat weer.
13. Do kummt JEsus, un nimmt dat Brod, un gift se dat, desglieken ok de Fisch.
14. Dat is nu dat drütte Mal, dat JEsus Sik Sin Jüngers apenbart hett, nadem He vun de Doden upstahn is.
15. As se nu de Mahltied holn harrn, sprickt JEsus to Simon Petrus: Simon Johanna, hest du Mi leever as Mi düsse hebbt? He sprickt to Em: Ja, HErr, Du weest, dat ik Di leef hef. Sprickt He to em: Weide Min Lämmer.
16. Sprickt He to’n annern Mal to em: Simon Johanna, hest du Mi leev? He sprickt to Em: Ja, HErr, Du weest, dat ik Di leev hev. Sprickt He to em: Weide Mien Schap. _Apost. 20, 28. 1. Pet. 5, 2. 4._
17. Sprickt He to’n drüdden Mal to em: Simon Johanna, hest du Mi leev? Petrus wör trurig, dat He to’n drüdden Mal to em seggen dä: »Hest du Mi leev?« un sprok to Em: HErr, Du weest alle Dinge, Du weest, dat ik Di leev hev. Sprickt JEsus to em: Weide Mien Schap. _Joh. 16, 30. Sir. 42, 19. Bar. 3, 32._
18. Wahrlich, wahrlich, Ik segg Di: As du jünger weerst, görtest du di sülvst, un wanneltest, wo du hen wullst; wenn du awer old warst, warst du dien Hand utstrecken, un en annerer ward di de Gört umdohn, un föhren, wo du nich hen wullt. _2. Pet. 1, 14._
19. Dat sä He aver, um antodüden, mit wat för enen Dod he GOtt priesen wür. As He dat aver seggt har, sprickt He to em: Folge Mi na.
20. Petrus aver dreih sik üm, un seeg den Jünger folgen, den JEsus leev har, de ok an Sien Bost bi dat Abendeeten legen, un seggt har: HErr, wer is dat, de Di verraden deiht? _Joh. 13, 23._
21. As Petrus düssen seeg, sprickt he to JEsu: HErr, wat schall awer düsse?
22. JEsus sprickt to em: So Ik will, dat he blieven deiht, bet dat Ik kamen doh, wat geiht dat di an? Folge du Mi na.
23. Do gung en Red’ ut mank de Bröders: Düsse Jünger starvt nich. Un JEsus sprok nich to em: »He starvt nich,« sonnern: »So Ik will, dat he blieven deiht, bet Ik kamen doh, wat geiht dat di an?«
24. Düt is de Jünger, de vun düsse Dinge tügen deiht, un hett düt schreven. Un wi weeten, dat sien Tügnis wahrhaftig is. _Joh. 15, 27._
25. Dar sünd ock veel annere Dinge, de JEsus dahn hett, de, so se schulln een na dat annere beschreven warden, glöv ik, de Welt wor de Böker nich begriepen, de to beschrieven weern.
De Apostelgeschicht vun den heiligen Lukas schreben.
Dat 1. Kapitel.
1. De eerste Bericht hev ik di twor geven, leeve Theophile, vun all dat, wat JEsus anfung, beides, to dohn un to reden.
2. Bet an den Dag, dar He upnahmen wör, nahdem He de Apostels, de He utwählt har, dörch den heiligen GEist Befehl dahn har.
3. Weke He Sik nah Sienen Leiden lebendig wiest hett, dörch männie Erwiesungen un let Sik sehn mank ehr veerdig Dag’ lang un sprok mit ehr vun dat GOttes Riek. _Luk. 17, 20. 21. Röm. 14, 17._
4. Un as He se versammelt har, befohl He ehr, dat se nich vun Jerusalem wieken dä’n, sonnern töven dä’n up den Vadder Sien Verheetung, de ji hebben hört (sprok He) vun Mi. _Joh. 15, 26._
5. Denn Johannes hett mit Water döfft, ji awer schüllt mit den heiligen GEist döfft warden, nich lang na düsse Dag’. _Kap. 11, 16. 13, 24. 19, 4. Matth. 3, 11._
6. De awer so tosamen kamen weeren, fragden Em un sproken: HErr, warst Du up düsse Tid wedder uprichten dat Riek Israel? _Luk. 24, 21._
7. He sprok awer to ehr: Dat hört sik för jug nich to weeten Tid oder Stunn, weke de Vadder Siene Macht vörbeholen hett.
8. Sonnern ji ward den heiligen GEist Siene Kraft kriegen, de up jug kamen ward, un ji ward Miene Tügen sien to Jerusalem un in ganz Judäa un Samaria un bet an dat Enn vun de Eer.
9. Un as He dat seggt har, wur He uphaben tosehends, un en Wolk nehm Em up vör ehre Ogen weg. _Luk. 24, 51._
10. Un as se Em nahsehn dä’n to den Himmel föhren, süh, dar stunnen bi ehr twee Männer in witte Kleder. _Luk. 24, 4. Joh. 20, 12._
11. Weke ock seggen dä’n: Ji Männer vun Galiläa, wat staht ji hier und kiekt na den Himmel rup? Düsse JEsus, de vun jug is upnahmen to den Himmel, ward kamen, as ji Em sehn hevt to den Himmel fahren. _Luk. 21, 27. 1. Thess. 4, 16._
12. Do kehrten se um na Jerusalem vun den Barg, de do heeten deiht de Oelbarg, weke is dicht bi Jerusalem un liggt enen Sabbath-Wegs darvun. _Luk. 24, 50-52._
13. Un as se to Hus kamen dä’n, stegen se up den Söller, wo sik uphöllen Petrus un Jakobus, Johannes un Andreas, Philippus un Thomas, Bartholomäus un Matthäus, Jakobus, Alphäi Söhn, un Simon Zelotes un Judas Jakobi. _Matth. 10, 2._
14. Düsse all weern ümmer bi enanner, eenmödig mit Beden un Flehen, mitsamt de Fruens, un Maria, JEsus Siene Moder, un Sien Bröder. _Kap. 2, 1. 42. 4, 24._
15. Un in de Dag’ träd up Petrus mank de Jüngers un sprok: (dat weer awer de Schaar vun de Namen tohopen bi hunnert un twintig).
16. Ji Männer un Bröder, düsse Schrift muß erfüllt warden, weke tovör de heilige GEist seggt hett dörch David sienen Mund, vun Judas, de en Vörgänger weer vun de de JEsum fangen dä’n. _Ps. 41, 10._
17. Denn he weer mit uns tellt, un har düt Amt mit uns överkamen. _Luk. 6, 16._
18. Düsse hett erworben den Acker vör den ungerechten Lohn un sik uphängt un is midden intwei bosten un siene Ingeweide sünd all rutschüdd. _Matth. 27, 5._
19. Un dat is kund worden Alle de in Jerusalem wahnen dohn, also dat desülbige Acker nennt ward up ehre Sprak, Hakeldama, dat is Blodacker. _Matth. 27, 7-9._
20. Denn dat steiht schreben in dat Psalmbok: »Ehr Hüsung müß Wüstenie warden un dar schall nüms sien, de darin wahnen deiht« un: »Sien Bisdom schall en annere kriegen.« _Ps. 69, 26. 109, 8._
21. So mutt nu een mank düsse Männer, de bi uns west sünd de ganze Tid över, dar de HErr JEsus mank uns is ut un in gahn,
22. Vun Johannes siene Döp an, bet up den Dag, do He vun uns nahmen is, en Tüg vun Siene Uperstahung warden.
23. Un se stellden twee, Joseph, de ock Barsabas heeten deiht, mit den Tonamen Just, un Matthias.
24. Beden un spröken: HErr, aller Harten Kündiger, wies uns, wokeen Du utwählt hest vun düsse twee. _Ps. 7, 10._
25. Up dat eener kriegen mag düssen Deenst un Apostelamt, darvun Judas avweken is, dat he hengüng an sienen Ort.
26. Un se schmeeten dat Lot över se un dat Lot füll up Matthias un he war todeelt to de elven Apostels. _Spr. 16, 33._
Dat 2. Kapitel.
1. Un as de Dag vun de Pingsten erfüllt weer, weeren se alle eenmödig tosamen. _Kap. 1, 14._
2. Un dat geschehg en Brusen vun den Himmel, as en gewaltige Wind brusen deiht, un nehm in dat ganze Hus, wo se in sitten dä’n.
3. Un man seeg an ehr de Tungen verdehlt, as weeren se fürig. Un He sett’te Sik up enen jeden vun ehr. _Matth. 3, 11._
4. Un wörn alle vull vun den heiligen GEist un fungen an to predigen mit annere Tungen, nahdem de GEist ehr geven dä uttospreken. _Kap. 1, 5. 10, 44. 11, 15. 19, 1._
5. Do weeren aver Juden, de to Jerusalem wahnen dä’n, de weeren gottsfürchtige Lüd, ut allerlei Volk, dat ünner den Himmel is. _Kap. 13, 26._
6. As nu düsse Stimm geschehg, keem de Menge tosamen un verfehren sik, denn jeder een hör dat se mit sien Sprak reden dä’n.
7. Se verfehrn sik awer alle, wunnerten sik un spröken mank enanner: Seht doch, sünd nich düsse alle de do reden dohn, ut Galiläa?
8. Woans hörn wi denn, jeden een sien Sprak, in weke wi gebohrn sünd?
9. Parther un Meder un Elameter un de wi wahnen dohn in Mesopotamien, un in Judäa, un Kappadocien, Pontus un Asien.
10. Phrygien un Pamphylien, Egypten un an de Enn’n vun Lybien bi Kyrene un Utlänners vun Rom,
11. Juden un Judengenaten, Kreter un Araber, wi hörn se mit unse Tungen GOtt Siene groten Daden reden.
12. Se verfehrten sik awer alle un sproken, de een to den annern: Du, wat will dat warden?
13. De annern awer harn ehren Spaß darut un sproken: Se sünd vull vun söten Wien!
14. Do trä Petrus up mit de Elven, leet sien Stimme hörn un redte to ehr: Ji Juden, leeve Männer un Alle, de ji to Jerusalem wahnen doht, dit si jug kund dahn, un lat miene Worde to jug Ohren ringahn.
15. Denn düsse sünd nich bedrunken, as ji glöven doht, sintemal dat is de drüdde Stunn vun den Dag.
16. Sonnern dat is et, dat dörch den Propheten Joel tovör seggt is: _Joel. 3, 1._
17. Un dat schall geschehn in de letzten Dage, sprickt GOtt, Ik will utgeten vun Mienen GEist up alles Fleesch; un jug Söhns un jug Döchter schülln prophezeien un jug Jünglings schülln Gesichte sehn un jug Öllsten schülln Dröm hebben.
18. Un up Mien Knechts un Miene Deerns will Ik densülbigen Dag vun Mienen GEist utgeten un se schülln prophezeien;
19. Un Ik will Wunner dohn baben in den Himmel, un Teken unnen up de Eer, Blod un Füer un Rookdamp.
20. De Sünn schall sik verkehrn in Düsternis, un de Maand in Blod, ehr denn den HErrn Sien grote un apenbarliche Dag kamen deiht.
21. Un schall geschehn, wokeen den HErrn Sienen Namen anropen deiht, de schall selig warden. _Röm. 10, 13._
22. Ji Männer vun Israel hört düsse Worde: JEsus vun Nazareth, den Mann vun GOtt, mank jug mit Dahten un Wunners un Teken bewiest, weke GOtt dörch Em dä mank jug (as ji ock sülvst weten doht);
23. Densülbigen (nahdem He ut GOtt Sienen bedachtem Rat un Vörsehung jug övergeven weer) hevt ji nahmen dörch de Ungerechten ehre Hänn un Em anslagen un dod makt. _Kap. 4, 28. Luk. 22, 22._
24. Den hett GOtt upweckt un wegnahmen de Wehdag vun den Dod, nahdem dat unmöglich weer, dat He schull vun Em holen warden.
25. Denn David sprickt vun Em: Ik hev den HErrn alltid vörsett vör mien Angesicht, denn He is to mien rechte Sid, up dat ik nich wanken doh. _Ps. 16, 8._
26. Dorum is mien Hart fröhlich un miene Tung freut sik, denn ock mien Fleesch ward ruhen in de Hoffnung;
27. Denn du warst mien Seel nich in de Höll laten, ock nich togeven, dat dien Heilige de Verwesung sehen deiht.
28. Du hest mi kund dahn de Weg to dat Leven, Du warst mi vull maken mit Freud vör Dien Angesicht.
29. Ji Männer, leeve Bröder, lat mi fri reden to jug vun den Erzvadder David: He is storven un begraven un sien Grav is bi uns bet up düssen Dag. _Kap. 13, 36. 1. Kön. 2, 10._
30. Dar he nun en Prophet weer, un weten dä, dat em GOtt toseggt harr mit eenen Eed, dat vun de Frucht vun siene Lenden schull up sienen Stohl sitten: _Ps. 89, 4. 5._
31. Hett he dat tovör sehn un redt vun Christus Sien Uperstahung, dat Sien Seel nich in de Höll laten is un Sien Fleesch de Verwesung nich sehen hett. _Kap. 13, 35. Ps. 16, 10._
32. Düssen JEsus hett GOtt uperweckt, darvun sünd wi alle Tügen.
33. Nu He dörch GOtt Siene Rechte verhöget is, un kregen hett vun den Vadder de Verheißung, dat He den heiligen GEist hebben schull, hett He dit utgaten wat ji sehn un hören doht.
34. Denn David is nich to den Himmel upfahren. He sprickt awer: De HErr hett seggt to mienen HErrn: »Sett Di to Miene rechde Hand, _Matth. 22, 44._
35. Bet dat Ik Diene Fiende leggen doh to den Schemel vun Dien Föt.«
36. So schall denn dat ganze Hus Israel gewis weten, dat GOtt düssen JEsum, Den ji krüzigt hebbt, to eenen HErrn un Christ makt hett.
37. Do se aver dat hören dä’n, gung ehr dat dörch dat Hart un sproken to Petro, un to de annern Aposteln: Ji Männer, leeve Bröder, wat schüllen wi dohn? _Kap. 9, 6. 16, 30._
38. Petrus sprok to ehr: Doht Buße un lat sik jeder een döpen up den Namen JEsu Christi to de Vergebung vun sien Sünnen; so wardet ji de Gav vun den heiligen GEist kriegen. _Matth. 3, 2. Apost. 19, 6._
39. Denn jug un jug Kinner gelt düsse Tosag un alle de, de wiet weg sünd, weke GOtt, unser HErr, herto ropen ward. _Joel. 3, 5._
40. Ock mit veele annere Worde betügte he un ermahnte un sprok: Lat jug helpen vun düsse unarigen Lüd.
41. De nu sien Word gern annehmen dä’n, leten sik döpen, un wörn hento dahn an den Dag bi dree dusend Seelen.
42. Se bleven aver beständig in de Apostel ehr Lehr un in de Gemeenschaft, un in dat Brodbreken un in dat Gebed. _Kap. 1, 14. 2, 1._
43. Dar keem ock alle Seelen Furcht an un geschehgen veele Wunner un Teken dörch de Apostel.
44. Alle aver, de glövig worden weeren, weeren bi enanner un höllen alle Dinge gemeensam.
45. Ehre Göder un ehr Egendom verköfften se un deelten se ut mank alle as jeder een dat nödig har.
46. Un se weeren däglich un ümmer bi enanner eenmödig in den Tempel un broken dat Brod hen un her in de Hüser, _Kap. 20, 7._
47. Neemen de Spies un lavten GOtt mit Freuden un eenfäldigen Harten un harn Gnade bi dat ganze Volk. De HErr aver dä hento däglich, de do selig wören, to de Gemeen.
Dat 3. Kapitel.
1. Petrus aver un Johannes gungen mit enanner rup in den Tempel, um de negende Stunn, do man plegde to beden.
2. Un do weer en Mann, lahm vun Mudderliev, de let sik drägen, un se setten em däglich vör de Döhr vun den Tempel, de do heten deiht de schöne, up dat he beddeln dä dat Almosen vun de, de in den Tempel gahn dä’n. _Kap. 8, 7. 14, 8._
3. Do he nu sehn dä Petrum un Johannem, dat se wullen to den Tempel rin gahn, bede he üm en Almosen.
4. Petrus awer seeg em an mit Johannes un sprok: Kiek uns an!
5. Un he kek se an, tövte, dat he wat vun ehr kriegen dä.
6. Petrus awer sprok: Sülver un Gold hev ik nich; wat ik awer hev, dat gev ik di, in den Namen JEsu Christi vun Nazareth, stah up un gah umher. _Kap. 14, 9. 10._
7. Un he grep em bi de rechte Hand un richt em up. Alsobald stunnen sien Been un Enkel fast. _Matth. 8, 15. Kap. 9, 25._
8. Sprung up, kunn gahn un stahn un gung mit ehr in den Tempel, gung umher un sprung un lavte GOtt. _Joh. 35, 6._
9. Un alles Volk seeg em umher gahn un GOtt laven.
10. Se kennten em ock, dat he dat weer de um Almosen wegen säten har vör de schöne Döhr vun den Tempel; un se wurn vull Wunnern un Entsetten över dat wat em wedderfahren weer.
11. As aver düsse Lahme, de nu gesund weer, sik to Petrus un Johannes holen dä, leep all dat Volk to ehr in de Hall, de do heet Salomo’s un wunnerten sik. _Kap. 5, 12._
12. As Petrus dat sehn dä, antworde he dat Volk: Ji Lüd vun Israel, wat wunnert ji jug daröver? Oder wat kiekt ji up uns, as harren wi düssen umher gahn makt dörch unse egen Kraft oder Verdeenst?
13. Abraham un Isaak un Jakob ehr GOtt, unse Vadders ehr GOtt, hett Sien Kind JEsus verklärt, weken ji överantwordet un anklagt hebbt vör Pilato, as desülvige urdeelen dä Em los to laten. _Kap. 5, 30. 2. Mos. 3, 6. 15. 16. Apost. 2, 23. 7, 52._
14. Ji aver klagdet den Heiligen un Gerechten an, un förrert dat man jug den Mörder schenken dä; _Matth. 27, 20. 21._
15. Aver den Levensfürsten hebbt ji dod makt. Den hett GOtt upweckt vun de Doden, darvun sünd wi Tügen. _Kap. 2, 24. 32. 4, 10. 10, 40. 13, 30. 34. 17, 31. Röm. 4, 24. 8, 11. 1. Cor. 6, 14. 15. 4, 15. 2. Cor. 4, 14._
16. Un dörch den Gloven an Sienen Namen, hett He an düssen, den ji sehn un kennen doht, bestätigt Sienen Namen; un de Glov dörch Em hett geven düssen Gesundheit vör jug Ogen.
17. Nu, leeve Bröder, ik weet, dat ji dat dörch Unwetenheit dahn hebbt, as ock jug Böversten.
18. GOtt aver, wat He dörch all Sien Propheten ehren Mund tovör verkündigt hett, woans Christus lieden schull, hett dat also utföhrt.
19. So doht nu Buß un bekehrt jug, dat jug Sünnen vertilgt warden. _Kap. 2, 38._
20. Up dat de Erquickungstid kamen deiht vun den HErr Sien Angesicht, wenn He schicken ward Den, De jug nu tovör predigt ward, JEsum Christum. _Joh. 35, 10. Dan. 7, 22. 27. Röm. 8, 21. Offenb. 20, 6._
21. Weke mutt den Himmel innehmen bet up de Tid, do wedder herstellt ward Alles, wat GOtt redet hett dörch all Sien heilige Propheten ehr Mund, vun de Welt an.
22. Denn Moses hett seggt to de Vadders: Eenen Propheten ward jug de HErr, jug GOtt, upwecken ut jug Bröder, gliek as mi, den schüllt ji hören in alles dat he to jug seggen ward;
23. Un dat ward geschehn, wat för en Seel densülvigen Propheten nich hören ward, de schall uttilgt warden ut dat Volk. _5. Mos. 18, 15._
24. Un alle Propheten vun Samuel an un naher, so veel as do redet hebbt, de hebben vun düsse Dage verkündigt.
25. Ji sünd Kinner vun de Propheten un vun den Bund, den GOtt makt hett mit jug Vadders, as He sprok to Abraham: Dörch dienen Samen schüllen segent warden alle Völker up de Eer. _1. Mos. 12, 3._
26. För jug toeerst hett GOtt uperweckt Sien Kind JEsus, un hett Em to jug schickt jug to segnen, dat jeder een sik bekehren schall vun sien Bosheit. _Kap. 13, 46._
Dat 4. Kapitel.
1. As se aver to dat Volk reden dä’n, treden to ehr de Preesters un de Hauptmann vun den Tempel un de Sadducäer; _Luk. 22, 4. 52._
2. (De argerte dat, dat se dat Volk lehrden un an JEsu Sien Bispill de Uperstahung vun den Doden verkündigen dä’n);
3. Un län de Hänn an se un setten se in bet up den Morgen, denn dat weer bald Abend.
4. Aver veele mank de, de dat Word tohörten, worden glövig, un weer de Tall vun de Mannslüd bi fief dusend. _Kap. 2, 47._
5. As dat nu Morgen weer, versammelden sik ehre Böversten un Öllsten, un Schriftgelehrten na Jerusalem,
6. Hannas, de Hohepreester, un Kaiphas un Johannes, un Alexander un so veel as ehrer weeren vun dat Hohepreestergeschlecht; _Kap. 5, 17. Luk. 3, 2._
7. Un stellden se vör sik un frogen se: Ut wat för en Gewalt oder in wat för enen Namen hebbt ji dat dahn? _Matth. 21, 23._
8. Petrus, vull nun den heiligen GEist, sprok to ehr: Ji Böversten vun dat Volk un ji Öllsten vun Israel!
9. So wi hüt richdet warden över düsse Woldat an den kranken Minschen, dörch weke he gesund worden is; _Joh. 10, 32._
10. So wes jug un all dat Volk vun Israel kund dahn, dat in den Namen vun JEsus Christus vun Nazareth, weken ji krüzigt hebbt, den GOtt vun de Doden upweckt hett, steit düsse allhier vör jug gesund. _Kap. 3, 15._
11. Dat is de Steen, vun jug Bulüd wegschmeten, de to den Ecksteen worden is. _Matth. 21, 42._
12. Un is in kenen annern Heil un is ock keen annere Nam de Minschen geven, darin wi schüllen selig warden. _Matth. 1, 21._
13. Se sehn awer an Petrus un Johannes ehre Freudigkeit un verwunnerten sik; denn se weeren gewiß, dat se ungelehrde Lüd un Laien weeren un kennten se ock wull, dat se mit JEsu west weeren.
14. Se sehn awer den Minschen, de gesund worden weer, bi ehr stahn un harren nicks dargegen to reden. _Kap. 3, 8. 9._
15. Do heeten se se rut gahn ut den Rat un handelten mit enanner un sproken:
16. Wat wüllen wi düsse Minschen dohn? Denn dat Teken dörch se geschehen, is kund un apenbar alle, de to Jerusalem wahnen, un wi künnen dat nich avstriden.
17. Aver darmit dat nich wieder inrieten deiht mank dat Volk, lat uns ernstlich se bedräuen, dat se vun nu av an kenen Minschen vun düssen Namen seggen dohn.
18. Un repen se un gebaden ehr, dat se sik nu un nümmer hören leeten un in JEsus Sienen Namen lehren dä’n.
19. Petrus aver un Johannes antworden un sproken to ehr: Richdet ji sülvst ob dat vör GOtt recht is, dat wi jug mehr gehorchen dohn, as GOtt? _Kap. 5, 29._
20. Wi künnt dat ja nich laten, dat wi nich reden schüllen, wat wi sehn un hört hebben.
21. Aver se dräuten ehr un leeten se gahn un funnen nich, woans se se pienigten um dat Volk sien willen; denn se lavten alle GOtt över dat, wat geschehen weer.
22. Denn de Minsch weer över veertig Jahr old, an den düt Teken vun Gesundheit geschehen weer.
23. Un as man se har gahn laten, keemen se to de ehrigen un verkündigten ehr, wat de Hohenpreesters un Öllsten to ehr seggt harn.
24. Do se dat hören dä’n, höven se ehre Stimm up eendrächtiglich to GOtt un sproken: HErr, de Du büst de GOtt, de Himmel un Eer, un dat Meer, un alles wat darin is, makt hest; _Röm. 15, 6. 1. Mos. 1, 1. Jes. 37, 16._
25. De Du dörch David, Dienen Knecht sienen Mund seggt hest: Worum empören sik de Heiden un nehmen de Völker sik vör, wat umsunst is? _Ps. 2, 1._
26. De Könige vun de Eer treden tosamen un de Fürsten versammeln sik tohop gegen den HErrn un gegen Sienen Christ.
27. Wahrlich ja, se hebben sik versammelt över Dien heiliges Kind JEsum, weken Du salvt hest, Herodes un Pontius Pilatus, mit den Heiden un dat Volk Israel;
28. To dohn, wat Diene Hand un Dien Rat tovör bedacht hett, dat geschehen schull. _Kap. 2, 23._
29. Un nu, HErr, süh an ehr Toren un giv Diene Knechte mit alle Freudigkeit to reden Dien Word. _Kap. 13, 46. 14, 3._
30. Un streck Dien Hand ut, dat Gesundheit un Teken un Wunner geschehen dohn dörch Dien heiliges Kind JEsum Sienen Namen.
31. Un do se bedet harn, beweg sik de Stell, wo se versammelt weeren; un warn alle vull vun den heiligen GEist un redten dat Word vun GOtt mit Freudigkeit. _Kap. 2, 2. 16, 26._
32. De Tal aver vun de Glövigen weer en Hart un en Seel; ock sä keener vun siene Göder, dat se sien weeren, sonnern dat weer ehr alles gemeensam. _Kap. 1, 14._
33. Un mit grote Kraft geven de Apostel Tügnis vun den HErrn JEsum Siene Uperstahung, un weer grote Gnad bi ehr all. _Kap. 1, 22. 2, 24._
34. Do weer ock keener mank ehr, de Mangel har, denn so veele as do vun ehr weeren, de Ackers oder Hüser harn, verköfften se desülvigen un bröchden dat Geld vun dat verköffte God. _Kap. 2, 45._
35. Un lä’n dat to de Apostels ehre Föt, un man gev jeder enen wat he bruken dä. _5. Mos. 15, 11. Joh. 58, 7._
36. Joses awer, mit Tonamen vun de Apostels nennt Barnabas (dat heet en Söhn vun den Trost) vun Geschlecht en Levit ut Cypern,
37. De har eenen Acker, un verkoffte em un brochde dat Geld un lä dat to de Apostel ehre Föt.
Dat 5. Kapitel.
1. En Mann aver, mit Namen Ananias, mitsammt sien Fru Sapphira, verkoff siene Göder.
2. Un neem wat vun dat Geld weg, mit Weeten vun sien Fru un brochde enen Deel, un lä dat to de Apostel ehre Föt. _Kap. 4, 37._
3. Petrus awer sprok: Anania, worum hett de Satan dien Hart nahmen, dat du den heiligen GEist leegen deihst un wat vun dat Geld vör den Acker bi Sid brochst? _Joh. 13, 2._
4. Harst du em doch wol behollen kunnt, as du em harst, un as he verkofft weer, weer dat ock in diene Gewalt. Worum hest du denn so wat in dien Hart vörnahmen? Du hest nich Minschen, sonnern GOtt belagen.
5. Do awer Ananias düsse Worde hören dä, full he dal un gev den Geist up. Un dar keem en grote Furcht över alle, de düt hören dä’n.
6. De jungen Lüd awer stunnen up un dä’n em bi de Siet un drogen em rut un begraven em. _3. Mos. 10, 4. 5._
7. Un dat begeev sik na en Wiel, bi dree Stunn keem sien Fru rin, un wuß nich wat geschehen weer.
8. Awer Petrus rede se an: Segg mi, hebbt ji den Acker so düer verkofft? Se sprok: Ja, so düer.
9. Petrus awer sprok to ehr: Worum sünd ji denn eens wurden, to versöken den GEist vun den HErrn? Sieh, de Föt von de, de dienen Mann begraben hebben, sünd vör de Döhr un warden di rutdrägen.
10. Un alsobald full se to sien Föt un gev den Geist up. Do keemen de jungen Lüd un funnen se dod, drogen se rut un begraven se bi ehren Mann.
11. Un do keem en grote Furcht över de ganze Gemeen un över alle, de dat hörn dä’n.
12. Do geschehn awer veele Teken un Wunner in dat Volk dörch de Apostel ehre Hänn, un weeren alle in de Halle Salomo’s endrächdig.
13. Vun de annern awer dörffte sik keener to ehr dohn, sonnern dat Volk höll veel vun ehr.
14. Do warn awer immer mehr hento dahn, de do glöven dä’n an den HErrn, en grote Tal vun Mannslüd un Fruenslüd. _Kap. 2, 47._
15. Also dat se de Kranken up de Strat rut drägen dä’n un leggden se up Bedden un Bahren, up dat, wenn Petrus keem, sien Schatten enige vun ehr överschatten dä. _Kap. 19, 11. 12._
16. Do keemen ock herto veele vun de umliggenden Stä nah Jerusalem un brochden de Kranken un de, weke vun unsaubere Geister pienigt weeren, un warn alle gesund.