Part 2
24. So lat dar vör den Altar din Gav un gah eerst hen un verdräg di mit din Broder, un kumm denn un opfer din Gav.
25. Wes’ bald fredsam gegen din Wedderpart, so lang du noch mit em up den Weg büst, up dat di de Weddersaker nich den Richter öwergeven deiht, un de Richter öwergift di den Deener, un du warrst in dat Stockhus smeeten. _Matth. 6, 24. 18, 35. Luk. 12, 58._
26. Ik segg di: Wahrlich, du warrst dar nich rut kamen, bet du den letzten Pennig betahlt hest. _Matth. 18, 34._
27. Ji hebbt hört, dat to de Oln seggt is: Du schast nich ehebreken. _2. Mos. 20, 14. 3. Mos. 20, 10._
28. Ik awer segg ju: Wer en Fru ansüht, se to begehrn, de hett all mit ehr de Ehe braken in sin Hart.
29. Argert di awer din rechte Oog, so riet dat ut un smiet dat vun di. Dat is di beter, dat vun din Lidmaten een verdarvt un nich de ganze Lief in de Höll smeeten ward. _Matth. 18, 9. Mark. 9, 47._
30. Argert di din rechte Hand, so hau se af un smiet se vun di. Dat is beter, dat vun din Lidmaten een verdarvt un nich din ganze Lief in de Höll smeeten ward.
31. Dar is ok seggt: Wer sik vun sin Fru scheedt, de schall ehr geven en Scheedebref. _Matth. 19, 7. 5. Mos. 24, 1. Mark. 10, 4. Luk. 16, 18. 1. Cor. 7, 10._
32. Ik awer segg ju: Wer sik vun sin Fru scheeden deiht (dat wes’ denn um Ehebruch), de makt, dat se de Ehe brickt; un wer en scheeden Fru friet, de brickt de Ehe.
33. Ji hebbt wieder hört, dat to de Oln seggt is: Du schast keen falschen Eed dohn un schast GOtt din Eed holn. _2. Mos. 20, 7._
34. Ik awer segg ju, dat ji keenenfalls swörn schüllt, weder bi den Himmel, denn de is GOtt Sin Stohl; _Matth. 23, 22. Jes. 66, 1. Apost. 7, 49._
35. Noch bi de Eer, denn de is Sin Fotschemel, noch bi Jerusalem, denn se is en groten König sin Stadt.
36. Ok schast du nich bi din Kopp swörn, denn du kannst nich en eenzig Haar witt oder swart maken.
37. Ju Red schall wesen: Ja, ja, nee, nee. Wat daröwer is, dat is vun Öwel. _2. Cor. 1, 17. Jak. 5, 12._
38. Ji hebbt hört, dat dar seggt is: Oog um Oog, Tän um Tän. _2. Mos. 21, 23. 24. 3. Mos. 24, 19. 20._
39. Ik awer segg ju: Ji schüllt dat Öwel nich wedderstreven, sonnern wenn di Jemand en Slag gift up de rechte Back, denn hol de anner ok hen.
40. Un wenn Jemand mit di strieden will un din Rock nehmen, den lat ok din Mantel. _Luk. 6, 29. 1. Cor. 6, 7._
41. Un wenn di Jemand nödigt een Mil, so gah twee mit em.
42. Gif den, de di beden deiht, un wenn di nich vun den, de vun di afborgen will. _Luk. 6, 30. 33. 5. Mos. 15, 7._
43. Ji hebbt hört, dat dar seggt is: Du schast din Nächsten leeven un din Fiend hassen. _3. Mos. 19, 18._
44. Ik awer segg ju: Leevt ju Fiende, segent, de ju flucht, doht wol de, de ju haßt. Bedt för de, de ju beleidigt un verfolgt. _Luk. 23, 34. Apost. 7, 59._
45. Up dat ji Kinner sünd vun ju Vader in den Himmel. Denn He lett Sin Sünn upgahn öwer de Bösen un de Guden un lett regen öwer de Gerechten un de Ungerechten.
46. Denn, wenn ji de leef hebbt, so ju leef hebbt, wat ward ji för Lohn hebben? Doht dat de Töllners nich ok? _Luk. 6, 32._
47. Un wenn ji blot to ju Bröders fründlich doht, wat doht ji dar Besonneres mit? Doht de Töllners nich ok so?
48. Darum schüllt ji vullkamen wesen, gliek as ju Vader in den Himmel vullkamen is. _3. Mos. 11, 44. 19, 2. Luk. 6, 36._
Dat 6. Kapitel.
1. Hebbt acht up ju Almosen, dat ji de nich gevt vör de Lüd, dat ji vun se sehn ward, ji hebbt anners keen Lohn bi ju Vader in den Himmel.
2. Wenn du nu Almosen gifst, so schast du nich vör di basunen laten, as de Heuchlers doht in de Scholen un up de Straten, up dat se vun de Lüd priest ward. Wahrlich, Ik segg ju, de hebbt ehrn Lohn all weg. _Röm. 12, 8._
3. Wenn du awer Almosen gifst, so lat din linke Hand nich weeten, wat de rechte deiht,
4. Up dat din Almosen verborgen wes’, un din Vader, de in dat Verborgene süht, ward di dat apenbar vergelln. _Luk. 14, 14._
5. Un wenn du beden deihst, schast du nich wesen as de Heuchlers, de dar geern staht un bedt in de Scholen un an de Stratenecken, up dat se vun de Lüd sehn ward. Wahrlich, Ik segg ju, se hebbt ehrn Lohn all weg.
6. Wenn du awer beden deihst, so gah in din Kamer un slut de Döhr to un bed to din Vader in dat Verborgene. Un din Vader, de in dat Verborgene süht, ward di dat apenbar vergelln. _2. Kön. 4, 33._
7. Un wenn ji beden doht, schüllt ji nich veel plappern, as de Heiden, denn se meent, se ward hört, wenn se veele Worte makt. _Jes. 1, 15. Jer. 7, 15._
8. Darum schüllt ji ju de nich glieken. Ju Vader weet, wat ji nödig hebbt, ehr ji Em beden doht.
9. Darum schüllt ji also beden: Uns’ Vader in den Himmel. Din Nam warr hilligt. _Luk. 11, 2._
10. Din Riek komm. Din Will gescheh up de Eer, as in den Himmel.
11. Uns’ däglich Brod gif uns hüt.
12. Un vergif uns unse Schuld, as wi vergevt unse Schülligers.
13. Un föhr uns nich in Versökung, sonnern erlös uns vun dat Öwel. Denn Din is dat Riek un de Kraft un de Herrlichkeit in Ewigkeit. Amen.
14. Denn wenn ji de Minschen ehr Fehler vergevt, so ward ju himmlische Vader ju ju Fehler ok vergeven.
15. Wenn ji awer de Minschen ehr Fehler nich vergevt, so ward ju Vader ju ju Fehler ok nich vergeven.
16. Wenn ji fastet, so schüllt ji nich suer utsehn as de Heuchlers, denn se verstellt ehr Gesicht, up dat se vör de Lüd schient mit ehr Utsehn. Wahrlich, Ik segg ju, de hebbt ehrn Lohn all weg. _Jes. 58, 5. 6._
17. Wenn du awer fasten deihst, so salv din Kopp un wasch din Gesicht,
18. Up dat du nich schienst vör de Lüd mit din Fasten, sonnern vör din Vader, De verborgen is, un din Vader, de in dat Verborgene süht, ward di dat apenbar vergelln.
19. Ji schüllt ju keen Schätze sammeln up de Eer, wo se de Motten un de Rost freet, un wo de Deev darna gravt un stehlt.
20. Sammelt ju awer Schätze in den Himmel, wo se wedder Motten noch Rost freet, un wo de Deev nich nagrav, noch stehlt. _Luk. 12, 33._
21. Denn wo ju Schatz is, dar is ok ju Hart. _Luk. 12, 34._
22. Dat Oog is dat Licht vun den Lief. Wenn din Oog eenfoldig is, so ward din ganze Lief Licht wesen.
23. Wenn awer din Oog bös is, so ward din ganze Lief düster wesen. Wenn awer dat Licht, dat in di is, Düsternis is, wa grot ward denn de Finsternis sülvst wesen.
24. Keen kann twee Herren deenen. Entweder he ward den een hassen un den annern leef hebben, oder ward den een anhangen un den annern verachten. Ji künnt nich GOtt deenen un den Mammon. _1. Kön. 18, 21. Luk. 16, 13. 2. Cor. 6, 15._
25. Darum segg Ik ju: Sorgt nich för ju Leven, wat ji eten un drinken wüllt, ok nich för ju Lief, wat ji antrecken ward. Is dat Leven nich mehr as de Spies? un de Lief mehr as de Kleder? _Ps. 37, 5. Spr. 16, 3. Luk. 12, 22. Phil. 4, 6. 1. Tim. 6, 6. 1. Pet. 5, 7. Ebr. 13, 5._
26. Kiekt de Vageln unner den Himmel an, de sai’t nich, de arnt nich, de sammelt nich in de Schün, un ju himmlische Vader nährt se doch. Sünd ji denn nich veel mehr as de? _Luk. 12, 24._
27. Wer is dar mank ju, de sik en Eel länger maken kann, wenn he ok noch so veel darum sorgen deiht?
28. Un worum sorgt ji för Kledung? Kiekt de Lilln up dat Feld an, wa de waßt, se arbeit nich un spinnt ok nich.
29. Ik segg ju, dat ok Salomo in all sin Herrlichkeit nich kledt west is as een vun se. _1. Kön. 4, 21._
30. Wenn denn GOtt dat Gras up dat Feld so kledt, dat doch hüt steiht un morgen in den Aben smeeten ward, schull He dat nich veelmehr för ju dohn? O, ji Kleenglövigen! _Matth. 28, 26. Matth. 16, 8._
31. Darum schüllt ji nich sorgen un seggen: Wat schüllt wi eten? Wat schüllt wi drinken? Womit schüllt wi uns kleden?
32. Na all dat tracht de Heiden. Denn ju himmlische Vader weet, dat ji dat all nödig hebbt. _Luk. 12, 30._
33. Tracht toeerst na GOtts Riek un na Sin Gerechtigkeit, so ward ju all dat tofalln. _1. Kön. 3, 13. Ps. 37, 4._
34. Darum sorgt nich för den annern Morgen, denn de morgende Dag ward för dat Sine sorgen. Dat is genog, dat en jegliche Dag sin eegen Plag hett. _2. Mos. 16, 19._
Dat 7. Kapitel.
1. Richt nich, up dat ji nich richt ward. _Luk. 6, 37. Röm. 2, 1. 1. Cor. 4, 5._
2. Denn mit wat för en Gericht ji richten doht, schüllt ji richt warrn, un mit wat för en Mat ji meeten doht, schall ju wedder meeten warrn.
3. Wat sühst du awer den Splidder in din Broder sin Oog un warrst nich gewahr den Balken in din eegen Oog?
4. Oder wa dörfst du seggen to din Broder: Hol still, ik will di den Splidder ut din Oog trecken? Un süh, en Balken is in din Oog.
5. Du Heuchler, treck toeerst den Balken ut din Oog, un denn süh to, wa du den Splidder ut din Broder sin Oog trecken kannst. _Sir. 18, 21. Luk. 6, 42._
6. Ji schüllt dat Hilligdom nich de Hunn geven, un ju Parlen schüllt ji nich vör de Swien smieten, up dat de se nich unnerperrt mit ehr Föt un sik umwend un ju terriet.
7. Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finnen, kloppt an, so ward vör ju updahn. _Mark. 11, 24._
8. Denn wer dar bedt, de krigt, un wer dar söcht, de findt, un wer ankloppt, vör den ward updahn. _Spr. 8, 17._
9. Wer is mank ju Minschen, wenn em sin Söhn um Brod bedt, de em en Steen anbeeden deiht?
10. Oder wenn he em bedt um en Fisch, de em en Slang anbeeden deiht?
11. So ji denn, de ji doch bös sünd, künnt doch ju Kinner gude Gaven geven, wa veelmehr ward ju Vader in den Himmel de wat Gudes geven, de Em darum bedt. _Luk. 11, 13. Jak. 1, 17._
12. Allns, wat ji wüllt, dat de Lüd ju dohn schüllt, dat doht ji se, dat is dat Gesetz und de Propheten. _Luk. 6, 31. Matth. 22, 40. Röm. 13, 8. 10._
13. Gaht in dörch de enge Port. Denn de Port is wiet, un de Weg is breed, de to de Verdammnis föhrt, un de sünd veele, de darup wandelt. _Luk. 13, 24._
14. Un de Port is eng, un de Weg is smal, de to dat Leven föhrn deiht, un dar sünd wenige, de em findt. _Apost. 14, 22._
15. Seht ju vör vör de falschen Propheten, de in Schapskleder to ju kamen doht, inwennig awer sünd se rietende Wölf. _Jer. 14, 14. Apost. 20, 29._
16. An ehr Frücht schüllt ji se kennen lehrn. Kann man ok Druven sammeln vun de Dorn oder Fiegen vun de Diesteln? _Luk. 6, 44. Jak. 3, 12. 1. Tim. 5, 24. 25._
17. So bringt jede gude Bom gude Frücht, awer en fuln Bom bringt böse Frücht.
18. En gude Bom kann nich böse Frücht bringen, un en fule Bom kann nich gude Frücht bringen. _Matth. 12, 33._
19. Jede Bom, de keen gude Frucht bringt, ward afhaut un in dat Füer smeeten. _Matth. 3, 10. Luk. 3, 9. Joh. 15, 2. 6._
20. Darum schüllt ji se an ehr Frücht erkenn lehrn.
21. Dar ward nich all, de to Mi seggt: HErr, HErr, in dat Himmelriek kam, blot de den Willn doht vun Min Vader in den Himmel. _Röm. 2, 13. Jak. 1, 22. 25._
22. Veele ward to Mi seggen an den Dag: HErr, HErr, hebbt wi nich in Din Nam weissagt? Hebbt wi nich in Din Nam Düvels utdreven? Hebbt wi nich in Din Nam veele Warke dahn? _Luk. 6, 46. 13, 26. 27._
23. Denn will Ik se bekenn: Ik hef ju noch nie kennt, wiekt all vun Mi, ji Öweldäders. _Matth. 25, 41. Ps. 6, 9._
24. Wer darum up düß Min Red hörn deiht un deiht darna, den vergliek Ik mit en kloken Mann, de sin Hus up Felsen bu’n dä. _Luk. 6, 47._
25. As nu en Slagregen full, un veel Water keem, un de Winn weihn un stötten an dat Hus, full’t doch nich um, denn dat weer up en Felsen bu’t. _Matth. 16, 18._
26. Un wer düß Min Red hörn deiht un deiht nich darna, de is liek en dwatschen Minsch, de sin Hus up Sand bu’t hett.
27. As nu Slagregen full, un veel Water keem, un de Winn weihn un an dat Hus stötten, do full dat un dä en groten Fall. _Hes. 13, 11._
28. Un dat begeef sik, as JEsus düt seggt harr, verfehrn sik de Lüd öwer Sin Lehr. _Mark. 1, 22. Luk. 4, 32._
29. Denn He predig gewaltig un nich as de Schriftgelehrten.
Dat 8. Kapitel.
1. Do He awer vun den Barg dal gung, folg Em veel Volk na.
2. Un süh, en utsätzigen Mann keem un bä Em an un sprok: HErr, wenn Du wullt, kannst Du mi rein maken. _Mark. 1, 40. Luk. 5, 12._
3. Un JEsus streck Sin Hand ut, rör em an un sprok: Ik will’t dohn, wes’ rein! Un alsobald weer he vun sin Utsatz rein.
4. Un JEsus sprok to em: Süh to, segg dat Nüms, gah awer hen un wies’ di de Presters un opfer din Gav, de Moses befahln hett, to en Tügnis öwer se. _Luk. 17, 14. 3. Mos. 14, 2._
5. Do awer JEsus to Kapernaum ingung, keem en Hauptmann to Em, de bä Em,
6. Un sprok: HErr, min Knecht liggt to Hus un is gichtkrank un hett grote Wehdag.
7. JEsus sprok to em: Ik will kamen un em gesund maken.
8. De Hauptmann antworte un sprok: HErr, ik bün nich weert, dat Du ünner min Dack geihst, sonnern sprick blot een Wort, so ward min Knecht gesund.
9. Denn ik bün en Minsch, darto de Obrigkeit unnerdahn, un hef unner mi Kriegsknechte. Awer wenn ik segg to een: Gah hen, so geiht he, un to en annern: Kumm her, so kummt he, un to min Knecht: Doh dat, so deiht he dat.
10. Do JEsus dat hör, verwunner He Sik un sprok to de, weke Em nafolgten: Wahrlich, Ik segg ju, son Glov hef Ik in Israel nich funn.
11. Awer Ik segg ju: Veele ward kamen vun Osten un Westen un mit Abraham un Isaak un Jakob in dat Himmelriek sitten. _Jes. 49, 12. Luk. 13, 28. 29._
12. Awer de Kinner vun dat Riek ward utstött in de üterste Düsternis, dar ward Hulen un Tänklappern wesen. _Matth. 22, 13. 25, 30._
13. Un JEsus sprok to den Hauptmann: Gah hen, di schall geschehn, as du glovt hest. Un sin Knecht war gesund to desülvige Stunn. _Matth. 9, 29. 15, 28._
14. Un JEsus keem in Petrus sin Hus un seeg, dat sin Swiegermoder leeg un harr dat Fever. _Mark. 1, 29. Luk. 4, 38._
15. Do greep He ehr Hand an, un dat Fever verleet se. Un se stunn up un deen Em. _Matth. 9, 25._
16. Den sülven Abend awer brochen se veel Besetene to Em. Un He drev de Geister ut mit Worten un mak allerlie Kranke gesund. _Mark. 1, 32. Luk. 4, 40._
17. Up dat erfüllt war, wat seggt is vun den Propheten Jesaias, de dar sprickt: He hett unse Swachheit up Sik nahmen un unse Sük hett He dragen. _Jes. 53, 4. 5. 1. Pet. 2, 24._
18. Un as JEsus veel Volk um Sik seeg, befohl He, gündsiet vun de See hinöwer to föhrn.
19. Un en Schriftgelehrte keem to Em, de sprok to Em: Meister, ik will Di folgen, wo Du hengeihst. _Luk. 9, 57._
20. JEsus sä to em: De Vöß hebbt Kuln un de Vageln unner den Himmel hebbt Nester, awer de Minschensöhn hett nich, wo He Sin Kopp henleggt.
21. Un en annern mank Sin Jüngers sprok to Em: HErr, gif mi Frilöv, dat ik hengah un toeerst min Vader begrav.
22. Awer JEsus sprok to em: Folg du Mi na un lat de Doden ehr Doden begraven. _1. Tim. 5, 6._
23. Un He steeg in dat Schipp, un Sin Jüngers folgen Em. _Mark. 1, 36. Luk. 8, 22._
24. Un süh, do keem en grot Unwedder, so dat ok dat lüttje Schipp vun de Waggen bedeckt war, un He sleep. _Jon. 1, 4. 5._
25. Un de Jünger gungen to Em, weckten Em up un sproken: HErr, help uns, wi kamt sunst um.
26. Do sä He to se: Ji Kleenglövigen, warum sünd ji so bang? Un stunn up un bedroh den Wind un de See, do war dat ganz still. _Matth. 6, 30._
27. De Minschen awer wunnern sik un sproken: Wat is dat för en Mann, dat Em de Wind un de See gehorsam sünd? _Spr. 30, 4._
28. Un He keem gündsiet vun de See in de Gegend vun de Gergesener. Do lepen Em twee Beseeten in de Möt, de keemen ut de Dodenkulen un weern heel grimmig, so dat Nüms desülve Strat wannern kunn. _Mark. 5, 1. Luk. 8, 26._
29. Un süh, de schregen un sproken: O JEsus, Du GOttes Söhn, wat hebbt wi mit Di to dohn? Büst Du herkamen uns to pienigen, ehr dat Tied is? _Luk. 4, 41._
30. Dar weer awer in de Feern en grote Drift Swien up de Weid.
31. Do beden Em de Düvels un sproken: Wullt Du uns utdrieven, so gif uns Frilöv, in de Drift Swien to fahrn.
32. Un He sprok: Fahrt hen! Do fahrn se ut un fahrn in de Drift Swien. Un süh, de ganze Drift Swien stört sik vun de steile Hög in de See un versop darin. _Luk. 8, 32. 33._
33. Un de Harr’s leepen weg un gungen hen in de Stadt un sä’n dat all, un wa dat mit de Beseeten togahn weer.
34. Un süh, do gung de ganze Stadt rut, JEsus in de Möt. Un as se Em sehn dä’n, beden se Em, dat He vun ehr Grenzen wieken wull. _Mark. 5, 17. Luk. 8, 37._
Dat 9. Kapitel.
1. Do tredt He in dat Schipp un fohr wedder röwer un keem in Sin Stadt.
2. Un süh, do brochen se to Em en Gichtigen, de leeg up en Bett. Do nu JEsus ehrn Glov seeg, sprok He to den Gichtigen: Wes’ bi guden Moth, Min Söhn, Din Sünden sünd di vergeven. _Mark. 2, 1. Luk. 5, 18._
3. Un süh, weke mank de Schriftgelehrten sproken bi sik sülvst: Düsse lästert GOtt.
4. Do awer JEsus ehr Gedanken seeg, sprok He: Worum denkt ji so Arges in ju Harten?
5. Wat is lichter, to seggen: Di sünd din Sünden vergeven, oder to seggen: Stah up un gah?
6. Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett, up de Eer de Sünden to vergeven, sprok He to den Gichtigen: Stah up, nimm din Bett up un gah na Hus.
7. Un he stunn up un gung to Hus.
8. Do dat Volk dat seeg, verwunner dat sik un pries GOtt, de son Macht de Minschen geven hett.
9. Un do JEsus vun dar gung, seeg He en Minsch in de Tollbod sitten, de heet Matthäus, un sprok to em: Folg Mi na. Un he stunn up un folg Em.
10. Un dat begeev sik, dat He to Disch seet in dat Hus, süh, do keemen veel Töllners un Sünners un seeten mit JEsus un Sin Jüngers to Disch.
11. As dat de Pharisäers sehn dän, sproken se to Sin Jüngers: Worum itt ju Meister mit de Töllners un Sünners?
12. As dat JEsus hör, sprok He to se: De Starken brukt keen Dokter, awer de Kranken. _Luk. 5, 31._
13. Gaht awer hen un lehrt, wat dat is: Ik hef Wolgefalln an Barmhartigkeit un nich an Opfer. Ik bün kamen, de Sünners to Buß to ropen, un nich de Gerechten. _1. Sam. 15, 22._
14. Unnerdeß keemen Johannes sin Jünger to Em un sproken: Worum fast wi un de Pharisäers so veel, un Din Jüngers fast nich? _Mark. 2, 18. Luk. 5, 33._
15. JEsus sprok to se: Wa künnt de Hochtiedslüd Leed dregen, so lang de Brüdigam bi se is? De Tied ward awer kamen, dat de Brüdigam vun se nahm ward, denn ward se fasten. _Joh. 3, 29._
16. Keen flickt en ole Kleed mit en Lappen vun nie Tüg, denn de Lappen ritt doch wedder vun dat Kleed, un dat Lock ward gröter.
17. Man deiht ok nich Most in ole Wienbälge, sunst ritt de Wienbälge, un de Most löpt ut, un de Wienbälge kamt um. Sonnern man deiht Most in nie Wienbälge, so ward se beid tosam holn warrn.
18. Do He so mit se reden dä, keem een vun de Öwersten un smeet sik vör Em dal un sprok: HErr, min Dochter is eben storven, awer kumm un legg Din Hand up se, so ward se lebendig. _Mark. 5, 22. Luk. 8, 41._
19. Un JEsus stunn up un folg em na un Sin Jünger.
20. Un süh, en Fru, de twölf Jahr den Blodgang hatt harr, keem vun achtern to Em un röhr den Som vun Sin Kleed an. _Mark. 5, 25._
21. Denn se sprok bi sik sülvst: Mug ik blot Sin Kleed anröhrn, so war ik gesund.
22. Do wenn Sik JEsus um un seeg ehr an un sprok: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen. Un de Fru war gesund to desülvige Stunn.
23. Un as He in den Öwersten sin Hus keem un seeg de Flöters, un den Larm vun dat Volk,
24. Sprok He to se: Gaht weg, denn dat lüttje Mäden is nich dod, sonnern dat slöppt. Un se belachen Em.
25. As awer dat Volk rutjagt weer, gung He hen un fat ehr an de Hand. Do stunn dat lüttje Mäden up.
26. Un düsse Geschicht war ludbar öwer dat ganze Land. _Luk. 7, 17._
27. Un as JEsus nu vun dar wieder gung, leepen twee Blinde achter Em her, de schregen un sproken: O, du Davids Söhn, erbarm Di öwer uns. _Matth. 15, 22. 20, 30._
28. Un do He to Hus keem, gungen de Blinden to Em. Un JEsus sprok to se: Glovt ji, dat Ik so wat dohn kann? Do sproken se to Em: HErr, ja!
29. Do röhr He de Ogen an un sprok: Ju gescheh na ju Glov! _Matth. 8, 13._
30. Un ehr Ogen warn apen dahn. Un JEsus bedroh se un sprok: Seht nu to, dat Nüms wat darvun hört. _Mark. 1, 43. 7, 36._
31. Awer se gungen ut un maken Em bekannt in datsülvige ganze Land.
32. As düsse nu rut weern, do brochen se Em en Minsch, de weer stumm un beseeten. _Matth. 12, 22. Luk. 11, 14._
33. Un as de Düvel utdreven weer, fung de Stumme an to spreken. Un dat Volk wunner sik un sprok: So wat is in Israel noch nich sehn warn.
34. Awer de Pharisäers sproken: He drift de Düvels ut dörch den Öwersten vun de Düvels. _Luk. 11, 15. 12, 24._
35. Un JEsus gung umher in alle Städte un Flecken, lehrte in ehr Scholen un predig dat Evangelium vun dat Riek un heel allerlie Sük un allerlie Krankheit mank dat Volk. _Matth. 4, 23._
36. Un do He dat Volk seeg, jammer Em dat, denn se weern versmacht un verstreut as de Schap, de keen Harr hebbt. _Mark. 6, 34._
37. Do sprok He to Sin Jüngers: De Aarn is grot, awer wenig sünd de Arbeitslüd. _Luk. 10, 2._
38. Darum bedt den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeitslüd in Sin Aarn schicken deiht.
Dat 10. Kapitel.
1. Un He reep Sin twölf Jüngers to Sik un gev se Macht öwer de unreinen Geister, dat se desülvigen utdreeven un heeln allerlie Sük un allerlie Krankheit. _Mark. 6, 7. Luk. 9, 1._
2. De Namen awer vun de twölf Apostels sünd düsse: De eerste Simon, heet Petrus, un Andreas, sin Broder, Jakobus, Zebedäi Söhn, un Johannes sin Broder. _Mark. 3, 16. Apost. 1, 13._
3. Philippus, un Bartholomäus, Thomas, un Matthäus, de Töllner, Jakobus, Alphäi Söhn, Lebbäus, mit den Tonam Thaddäus,
4. Simon vun Kana, un Judas Ischariot, de Em verraden dä.
5. Düsse Twölf schick JEsus ut, gebot se un sprok: Gaht nich up de Heiden ehr Strat un treckt nich in de Samariter ehr Städte;
6. Sonnern gaht hen to de verloren Schap ut dat Hus Israel. _Matth. 15, 24. Apost. 13, 46._
7. Gaht awer un predigt un sprekt: Dat Himmelriek is neeg herbi kamen. _Matth. 3, 2. 4, 17. Luk. 10, 9._
8. Makt de Kranken gesund, reinigt de Utsätzigen, weckt de Doden up, drievt de Düvels ut. Umsunst hebbt ji dat kregen, umsunst gevt dat ok.
9. Ji schüllt nich Gold, noch Sülver, noch Erz in ju Gürtel hebben; _Mark. 6, 8. Luk. 9, 3._
10. Ok keen Tasch up den Weg, ok nich twee Röck, keen Schoh, ok keen Stock. Denn en Arbeitsmann is sin Spies weerth.
11. Wo ji awer in en Stadt oder Flecken gaht, dar befragt ju, ob dar jemand in is, de dat weert is, un blift bi de, bet ji darvun treckt. _Mark. 6, 10. Luk. 10, 8. 10._
12. Wo ji awer in en Hus gaht, so gröt datsülvige. _Luk. 10, 5. 6._
13. Un so datsülvige Hus dat weert is, so schall ju Freden up se kamen. Is dat dat awer nich werth, so ward sik ju Fred wedder to ju kehrn.
14. Un wo jemand ju nich annehm ward noch ju Red hörn, so gaht rut vun datsülvige Hus oder Stadt un slaht den Stoff af vun ju Föt. _Mark. 6, 11. Luk. 9, 5. Apost. 13, 51. 16, 7._
15. Wahrlich, Ik segg ju: De Sodomer un Gomorrer ehr Land ward dat erdräglicher gahn an’t jüngste Gericht as son Stadt.
16. Seht, Ik schick ju as de Schap mitten mank de Wölf, darum west klok as de Slangen un ahn Falschheit as de Duven. _Luk. 10, 3. Röm. 16, 19._
17. Nehmt ju awer in acht vör de Minschen, denn se ward ju öwerantworten vör ehr Rathüs’ un ward ju geißeln in ehr Scholen. _Matth. 24, 9. Luk. 21, 12._
18. Un man ward ju vör Fürsten un Königs föhrn um Minetwilln, to en Tügnis öwer se un öwer de Heiden. _Mark. 13, 9._
19. Wenn se ju nu ward öwerantworten, so sorgt nich, wa oder wat ji reden schüllt. Denn dat schall ju to de Stunn geven warrn, wat ji reden schüllt. _Mark. 13, 11. Luk. 12, 11. 21, 14._
20. Denn ji sünd dat nich, de dar red, sonnern ju Vader Sin GEist is dat, de dörch ju reden deiht.
21. Dar ward awer een Broder den annern ton Dod öwerantworten, un de Vader den Söhn, un de Kinner ward sik upsetten gegen ehr Öllern un se ton Dod helpen.
22. Un ji schüllt haßt warrn vun jeden um Min Nams willn. Wer awer bet an dat Enn uthöllt, de ward selig warrn. _Luk. 21, 17._
23. Wenn se ju awer in en Stadt verfolgt, so flücht in en anner. Wahrlich, Ik segg ju, ji ward dörch de Städ in Israel nich to Enn kamen, bet dat des Minschen Söhn kummt.
24. De Jünger is nich öwer sin Meister noch de Knecht öwer sin Herr. _Joh. 13, 16._
25. Dat is den Jünger genog, dat he is as sin Meister, un de Knecht as sin Herr. Hebbt se den Husvader Beelzebub nennt, wa veelmehr ward se Sin Huslüd so heeten. _Matth. 12, 24._
26. Darum wes’ nich bang vör se. Dar is Nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is Nicks heemlich, dat man nich weten ward. _Mark. 4, 22. Luk. 8, 17._