Part 19
5. JEsus awer harr Martha leef, un ehr Swester, un Lazarus.
6. As He nu hörn dä, dat he krank weer, bleev He twee Dag’ an den Ort, wo He weer.
7. Darna sprickt He to Sin Jüngers: Lat uns wedder na Judäa trecken.
8. Sin Jüngers sproken to Em: Meister, damals wulln de Juden Di steenigen, un Du wullt wedder darhen trecken?
9. JEsus antwort: Sünd nich an den Dag twölf Stunn? Wer bi Dag wanneln deiht, de stött sik nich; denn he süht de Welt ehr Licht. _Joh. 9, 4. Luk. 13, 32._
10. Wer awer bi de Nacht wanneln deiht, de stött sik: denn dar is keen Licht in em. _Joh. 12, 35._
11. Düt sä He, un darna sprickt He to se: Lazarus, uns’ Fründ, slöppt; awer Ik gah hen, dat Ik em upwecken doh. _Matth. 9, 24._
12. Do sproken Sin Jüngers: HErr, slöppt he, so ward dat beter mit em.
13. JEsus awer sä vun sin Dod; se meenten awer, He sprok vun den natürlichen Slap.
14. Do sä JEsus se dat frie rut: Lazarus is storven;
15. Un Ik bün froh wegen ju, dat Ik nich dar west bün, up dat ji glöven doht; awer lat uns to em gahn.
16. Do sprok Thomas, de dar nömt is Tweschen, to de Jüngers: Lat uns mitgahn, dat wi mit Em starven doht.
17. Do keem JEsus, un funn em, dat he all veer Dag’ in dat Graf legen harr.
18. (Bethanien awer weer neeg bi Jerusalem, bi föftein Stadien.)
19. Un veele Juden weern to Martha un Maria kamen, se to trösten öwer ehrn Broder.
20. As Martha nu hörn dä, dat JEsus keem, geiht se Em in de Möt; Maria awer bleev to Hus sitten.
21. Do sprok Martha to JEsus: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven;
22. Awer Ik weet ok noch, dat, wat Du beden deihst vun GOtt, dat ward Di GOtt geven.
23. JEsus sprickt to ehr: Din Broder schall upstahn.
24. Martha sprickt to Em: Ik weet wol, dat he upstahn ward in de Uperstahung an den jüngsten Dag. _Joh. 5, 29. 6, 40. Luk. 14, 14._
25. JEsus sprickt to ehr: Ik bün de Uperstahung un dat Leven. Wer an Mi glövt, de ward leven, wenn he ok starvt.
26. Un wer dar leven un an Mi glöven deiht, de ward nümmermehr starven. Glövst du dat?
27. Se sprickt to Em: HErr, ja, ik glöv, dat Du büst Christus, GOtt Sin Söhn, de in de Welt kamen is. _Joh. 6, 69._
28. Un as se dat seggt harr, gung se hen, un reep ehr Swester Maria heemlich, un sprok: De Meister is dar, un röppt di.
29. As se dat hörn dä, stunn se flink up, un keem to Em.
30. Denn JEsus weer noch nich in den Flecken kamen, sonnern weer noch an den Ort, wo Em Martha in de Möt kamen weer.
31. De Juden, de bi ehr in dat Hus weern, un se trösten dä’n, as se seegen, dat Maria flink upstunn un rut gung, folgden se ehr na, un sproken: Se geiht na dat Graf, dat se dar weenen deiht.
32. As nu Maria keem darhen, wo JEsus weer, un Em sehn dä, full se to Sin Föt, un sprok to Em: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven.
33. As JEsus se weenen seeg, un de Juden ok weenen, de mit ehr keemen, war He heel bewegt in Sin GEist, un heel trurig,
34. Un sprok: Wo hebbt ji em henleggt? Se sproken to Em: HErr, kumm un seh dat.
35. Un JEsus gungen de Ogen öwer. _Luk. 19, 41._
36. Do sproken de Juden: Süh, wa hett He em so leef hatt!
37. Weke awer mank se sproken: He hett den Blinden de Ogen updahn, kunn He denn nich maken, dat ok düsse nich starven dä?
38. JEsus awer war nochmals bewegt in Sik Sülbn, un keem to dat Graf. Dat weer awer en Kluft, un en Steen darup leggt. _Matth. 27, 60._
39. JEsus sprok: Nehmt den Steen af. Sprickt to Em Martha, den Doden sin Swester: HErr, he stinkt all, denn he hett veer Dag’ legen.
40. JEsus sprickt to ehr: Hef Ik di nich seggt, wenn du glöven warst, schullst du GOtt Sin Herrlichkeit sehn? _Röm. 6, 4._
41. Do neemen se den Steen af, wo de Dode liggen dä. JEsus awer hev Sin Ogen up, un sprok: Vader, Ik dank Di, dat Du Mi erhört hest; _Mark. 7, 34._
42. Doch Ik weet, dat Du Mi ümmer hörn deihst; sonnern wegen dat Volk, dat umher steiht, segg Ik dat, up dat se glöven doht, dat Du Mi schickt hest. _Joh. 12, 30._
43. As He dat seggt harr, reep He lud: Lazarus, kumm rut!
44. Un de Dode keem rut, bun’n mit Liekendöker, an Föt un Hann, un sin Gesicht todeckt mit en Sweetdok. JEsus sprickt to se: Lös’t em dat up, un lat em gahn.
45. Veele nu vun de Juden, de to Maria kamen weern, un seegen, wat JEsus dä, glövten an Em.
46. Weke awer vun se gungen hen to de Pharisäers, un sä’n se, wat JEsus dahn harr.
47. Do versammelten de Hohenpresters un de Pharisäers en Rat, un sproken: Wat doht wi? Düsse Minsch deiht veele Teken. _Matth. 26, 3. Luk. 22, 2._
48. Lat wi Em so, so ward alle an Em glöven. So kamt denn de Römer, un nehmt uns Land un Lüd.
49. Een awer mank se, Kaiphas, de düt Jahr Hoheprester weer, sprok to se: Ji weet nicks,
50. Bedenkt ok nicks; dat is uns beter, en Minsch kummt um för dat Volk, as dat dat ganze Volk verdarven deiht.
51. Düt awer sprok he nich vun sik sülbn; sonnern, wiel dat he düt Jahr Hoheprester weer, prophezeih he. Denn JEsus schull starven för dat Volk,
52. Un nich för dat Volk alleen; sonnern dat He GOtt Sin Kinner, weke terstreut weern, tosamen broch. _Joh. 10, 16. Eph. 2, 16._
53. Vun den Dag an beraden se, woans se Em dod maken wulln.
54. JEsus awer gung nich mehr frie umher mank de Juden, sonnern gung weg in en Gegend neeg bi de Wüste in en Stadt mit Namen Ephraim, un harr dar Sin Wesen mit Sin Jüngers.
55. Dar weer awer neeg de Juden ehr Ostern; un dar gungen veele rup ut de Gegend vör Ostern na Jerusalem, dat se sik vun ehr Sünn rein maken dä’n. _2. Chron. 30, 17._
56. Dar stunnen se, un frogen na JEsus, un sproken mit enanner in den Tempel: Wat meent ji, dat He nich kummt up dat Fest?
57. Awer de Hohenpresters un de Pharisäers harrn en Gebot utgahn laten, wenn jemand wuß, wo He weer, dat he dat angeben dä, up dat se Em greepen.
Dat 12. Kapitel.
1. Söß Dag’ vör Ostern keem JEsus na Bethanien, wo Lazarus weer, de Verstorbene, den JEsus upweckt harr vun de Doden. _Matth. 26, 6. Mark. 14, 3._
2. Darsülbst maken se Em en Abendmahltied, un Martha wahr up, Lazarus awer weer een vun de, de mit Em to Disch sitten dän.
3. Do neem Maria en Pund Salv vun unverfälscht, köstlich Nardenöl, un salv JEsus Sin Föt, un drög mit ehr Haar Sin Föt; dat Hus awer war vull vun den Geruch vun de Salv. _Mark. 14, 3._
4. Do sprok een vun Sin Jüngers, Judas, Simon sin Söhn, Ischariothes, de Em naher verraden dä: _Matth. 26, 8._
5. Warum is düsse Salv nich verkofft för dree hunnert Groschen, un de Armen geven?
6. Dat sä he awer nich, dat he wat na de Armen fragen dä; sonnern he weer en Deef, un harr den Büdel, un drog, wat geven war.
7. Do sprok JEsus: Lat se mit Freden; düt hett se uphaben to den Dag vun Min Begräbnis.
8. Denn Arme hebbt ji all Tied bi ju; awer Mi hebbt ji nich all Tied. _5. Mos. 15, 11. Matth. 26, 11._
9. Do kreeg veel Volk vun de Juden to weeten, dat He dar weer, un keemen, nich alleen um JEsus willen, sonnern dat se ok Lazarus sehn dän, den He vun de Doden upweckt harr.
10. Awer de Hohenpresters trachten darna, dat se ok Lazarus dod maken dän.
11. Denn um sin willen gungen veele Juden hen, un glövten an JEsus.
12. As an den annern Dag veel Volk, dat up dat Fest kamen weer, hör, dat JEsus na Jerusalem kamen wull, _Matth. 21, 8. Mark. 11, 8._
13. Neemen se Palmtwiegen, un gungen rut Em in de Möt, un schreegen: Hosianna! Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen, en König vun Israel! _Ps. 118, 25. 26. Matth. 23, 39. Mark. 11, 8. 9. Luk. 19, 37. 38._
14. JEsus awer kreeg en jungen Esel, un He rei’ darup; as denn schreven steiht: _Matth. 21, 7._
15. »Wes’ nich bang, du Dochter Zion, süh, din König kummt reden up en Eselsfahlen.« _Zach. 9, 9. Jes. 62, 11. Matth. 21, 5._
16. Düt verstunn awer Sin Jüngers vörher nich; sonnern as JEsus verklärt war, do dachten se daran, dat düt vun Em schreven weer, un se Em düt dahn harrn.
17. Dat Volk awer, dat mit Em weer, as He Lazarus ut dat Graf reep, un em vun de Doden upwecken dä, pries lud de Dath.
18. Darum gung Em ok dat Volk in de Möt, as se hörn dän, dat He son Teken dahn harr.
19. De Pharisäers awer sproken unner enanner: Ji seht, dat ji nicks utrichten doht, süh, alle Welt löppt Em na.
20. Dar weern awer enige Griechen mank de, de rup kamen weern, dat se anbeden dän up dat Fest. _1. Kön. 8, 41._
21. De treden to Philippus, de vun Bethsaida ut Galiläa weer, beden em, un sproken: Herr, wi wulln JEsus geern sehn.
22. Philippus kummt, un seggt dat Andreas, un Philippus un Andreas sän dat wieder to JEsus.
23. JEsus awer antwort se, un sprok: De Tied is kamen, dat de Minschensöhn verklärt ward.
24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn dat Weetenkorn nich in de Eer fallt, un starven deiht, so blift dat alleen; wenn dat awer starven deiht, so bringt dat veele Korns. _1. Cor. 15, 36. 37._
25. Wer sin Leven leef hett, de ward dat verleern; un wer sin Leven up düsse Welt hassen deiht, de ward dat erholn to dat ewige Leven. _Matth. 10, 39. Luk. 17, 33._
26. Wer Mi deenen will, de folg Mi na; un wo Ik bün, dar schall Min Deener ok sien. Un wer Mi deenen ward, den ward Min Vader ehrn. _Joh. 14, 3. 1. Sam. 2, 30._
27. Nu is Min Seel trurig. Un wat schall Ik seggen? Vader, help Mi ut düsse Stunn? Doch darum bün Ik in düsse Stunn kamen. _Matth. 26, 38._
28. Vader, verherrlich Din Nam. Do keem en Stimm vun den Himmel: »Ik hef Em verherrlicht, un will Em nochmal herrlich maken.«
29. Do sprok dat Volk, dat darbi stunn un tohörn dä: Dat dunnert. De annern sproken: Dar sprickt en Engel mit Em.
30. JEsus antwort un sprok: Düsse Stimm is nich um Min willen geschehn, sonnern um ju willen.
31. Nu geiht dat Gericht öwer de Welt; nu ward de Fürst vun düsse Welt rutstött warrn.
32. Un Ik, wenn Ik verhögt warr vun de Eer, so will Ik se all to Mi trecken.
33. Dat sä He awer, um antodüden, wat för en Dod He starven war.
34. Do antwort Em dat Volk: Wi hebbt hört in dat Gesetz, dat Christus ewiglich blieven deiht, un wa seggst Du denn: »De Minschensöhn mutt verhögt warrn?« Wer is düsse Minschensöhn? _Ps. 110, 4._
35. Do sprok JEsus to se: Dat Licht is noch en lütten Ogenblick bi ju. Wannelt, so lang as ji dat Licht hebbt, dat ju de Düsternis nich öwerfalln deiht. Wer in de Düsternis wannelt, de weet nich, wo he hengeiht. _Joh. 1, 9. 8, 12. 11, 10._
36. Glövt an dat Licht, wiel ji dat hebbt, up dat ji Kinner vun dat Licht sünd. _Eph. 5, 9._
37. Düt sprok JEsus un gung weg, un versteek Sik vör se. Un obgliek He son Teken vör se dä, glövten se doch nich an Em.
38. Up dat erfüllt war de Spruch vun den Prophet Jesaias, den he seggt: »HErr, wer glövt unse Predigt? Un wen is den HErrn Sin Arm apenbart?« _Jes. 53, 1. Röm. 10, 16._
39. Darum kunn’ se nich glöven, denn Jesaias seggt awermals: _Jes. 6, 9. 10. Luk. 8, 10._
40. »He hett ehr Ogen blind makt, un ehr Hart verstockt, dat se mit de Ogen nich seht, noch mit dat Hart verstahn doht, un sik bekehrn, un Ik se helpen doh.«
41. Düt sä Jesaias, as he Sin Herrlichkeit seeg, un vun Em reden dä. _Jes. 6, 1._
42. Doch veele vun de Öbbersten glövten an Em; awer wegen de Pharisäers bekennten se dat nich, up dat se nich in den Bann dahn warn.
43. Denn se harrn leever de Ehr bi de Minschen, as de Ehr bi GOtt.
44. JEsus awer reep un sprok: Wer an Mi glöven deiht, de glövt nich an Mi, sonnern an Den, de Mi schickt hett. _1. Pet. 1, 21._
45. Un wer Mi süht, de süht den, de Mi schickt hett.
46. Ik bün kamen in de Welt, as en Licht, up dat, wer an Mi glöven deiht, nich in Düsternis blift.
47. Un wer Min Wör’ hört, un nich glöven deiht, den warr Ik nich richten; denn Ik bün nich kamen, dat Ik de Welt richt, sonnern, dat Ik de Welt selig maken doh.
48. Wer Mi verachten, un Min Wör’ nich upnehmen deiht, de hett all, de em richten deiht; dat Wort, dat Ik spraken hef, dat ward em richten an den jüngsten Dag.
49. Denn Ik hef nich vun Mi Sülbn spraken; sonnern de Vader, de Mi schickt hett, de hett Mi en Gebot geven, wat Ik dohn un reden schall.
50. Un Ik weet, dat Sin Gebot is dat ewige Leven. Darum, wat Ik reden doh, dat red Ik so, as Mi de Vader seggt hett.
Dat 13. Kapitel.
1. Vör dat Osterfest awer, as JEsus erkennen dä, dat Sin Tied kamen weer, dat He ut düsse Welt gahn dä to den Vader, gliek as He de Sinen leef harr, de in de Welt weern, so harr He se leef bet an dat Enn. _Matth. 26. Mark. 14, 1. Luk. 22, 1._
2. Un na dat Abend-Eten, as all de Düvel harr den Judas Simonis Ischarioth in dat Hart geven, dat he Em verraden schull,
3. Wuß JEsus, dat Em de Vader Allns in Sin Hann geven harr, un dat He vun GOtt kamen weer, un to GOtt gung:
4. Stunn He up vun dat Abend-Eten, lä Sin Kleder af, un neem en Schört, un bun se um.
5. Darna got He Water in en Schaal, fung an, de Jüngers ehr Föt to waschen, un drög se mit de Schört af, de He um harr.
6. Do keem He to Simon Petrus; un de sprok to Em: HErr, schust Du min Föt waschen?
7. JEsus antwort un sprok to em: Wat Ik doh, dat weest du nu nich; du warrst dat awer naher erfahren.
8. Do sprok Petrus: Nie un nümmer schast Du mi de Föt waschen. JEsus antwort em: War Ik di nich waschen, so hest du keen Deel an Mi.
9. Sprickt to Em Simon Petrus: HErr, nich de Föt alleen, sonnern ok de Hann un den Kopp.
10. Sprickt JEsus to em: Wer wuschen is, de brukt nicks, as de Föt to waschen, sonnern he is ganz rein. Un ji sünd rein; awer nich alle. _Joh. 15, 3._
11. Denn He wuß Sin Verräder wol, darum sprok He: Ji sünd nich alle rein.
12. As He nu ehr Föt wuschen harr, neem He Sin Kleder, un sett Sik wedder dal, un sprok awermals to se: Weet ji, wat Ik ju dahn hef?
13. Ji nennt Mi Meister un HErr, un seggt recht daran; denn Ik bün dat ok. _Matth. 23, 8. 10._
14. Wenn nu Ik, ju HErr un Meister, ju de Föt wuschen hef: so schüllt ji ju ok ünner enanner de Föt waschen.
15. En Bispil hef Ik ju geven, dat ji doht, as Ik ju dahn hef. _1. Pet. 2, 21. 1. Joh. 2, 6._
16. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Knecht is nich grötter as sin Herr, noch de Apostel grötter, as de em schickt hett. _Joh. 15, 20. Matth. 10, 24._
17. Wenn ji düt nu weten doht, selig sünd ji, wenn ji dat doht.
18. Nich segg Ik vun ju all. Ik weet, weke Ik utwählt hef. Sonnern dat de Schrift erfüllt ward: »De Min Brod eten deiht, de perrt Mi mit de Föt.« _Ps. 41, 10._
19. Ik segg ju dat nu, bevör dat geschehn deiht, up dat ji glöven doht, wenn dat geschehn is, dat Ik dat bün.
20. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer den upnehmen deiht, den Ik em schicken warr, de nimmt Mi up; wer Mi awer upnehmen deiht, de nimmt Den up, de Mi schickt hett. _Matth. 10, 40. Luk. 9, 48. 10, 16. 1. Thess. 4, 8._
21. As JEsus düt seggt harr, war He trurig in den Geist, un tüg un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Een mank ju ward Mi verraden. _Matth. 26, 20. 21._
22. Do seegen sik de Jüngers ünner enanner an, un se warn unruhig, vun weken He reden dä.
23. Dar weer awer een mank Sin Jüngers, de to Disch sitten dä an JEsus Sin Bost, den JEsus leef harr.
24. Den wink Simon Petrus, dat he utforschen schull, wokeen dat weer, vun den He seggt harr.
25. Denn desülve leeg an JEsus Sin Bost, un he sprok to Em: HErr, wokeen is dat?
26. JEsus antwort: De is dat, den Ik den Happen Brod instippen un geven doh. Un He stipp den Happen in, un geev em Judas Simonis Ischarioth. _Matth. 26, 23._
27. Un na den Happen fahr de Düvel in em. Do sprok JEsus to em: Wat du deihst, dat doh bald.
28. Dat awer wuß Nüms an den Disch, woför He em dat seggen dä.
29. Weke meenten, wiel Judas den Büdel harr, dat JEsus to em spreken dä: »Koop, wat uns nödig is up dat Fest;« oder, dat he de Armen wat geven schull.
30. As he nu den Happen nahmen harr, gung he gliek rut. Un dat weer Nacht.
31. As he awer rut gahn weer, sprok JEsus: Nu is de Minschensöhn verklärt, un GOtt is verklärt in Em.
32. Is GOtt verklärt in Em, so ward Em ok GOtt verklären in Em Sülbn, un ward Em bald verklären. _Joh. 12, 23. 17, 1._
33. Leeve Kinner, Ik bün noch en lütte Wiel bi ju. Ji ward Mi söken; un, as Ik to de Juden seggen dä, wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen. _Joh. 7, 34. 8, 21._
34. Un Ik segg ju nu: En nie Gebot gev Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebben doht, as Ik ju leef hatt hef, up dat ok ji ju enanner leef hebbt. _Mark. 12, 31._
35. Darbi ward jedereen erkenn, dat ji Min Jüngers sünd, wenn ji Leev ünner enanner hebbt.
36. Sprickt Simon Petrus to Em: HErr, wo geihst Du hen? JEsus antwort em: Wo Ik hengahn doh, darhen kannst du Mi düt Mal nich folgen; awer du warrst Mi naher mal folgen. _Joh. 7, 43. 21, 18. 19._
37. Petrus sprickt to Em: HErr, warum kann Ik Di düt Mal nich folgen? Ik will min Leven för Di laten.
38. JEsus antwort em: Schust du din Leven för Mi laten? Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: De Hahn ward nich kreihn, bet du Mi dree Mal verleugnet hest. _Mark. 14, 30. 72. Luk. 22, 34._
Dat 14. Kapitel.
1. Un He sprok to Sin Jüngers: Ju Hart mutt nich bang warrn. Glövt ji an GOtt, so glövt ji ok an Mi.
2. In Min Vader Sin Hus sünd veele Wahnungen. Wenn dat nich so weer, war Ik ju seggen: Ik gah hen, ju de Stä fardig to maken.
3. Un wenn Ik ok hengahn doh, ju de Stä fardig to maken, will Ik doch wedder kamen, un ju to Mi nehmen, up dat ji sünd, wo Ik bün. _Joh. 12, 26. 17, 24._
4. Un wo Ik hengahn doh, dat weet ji, un den Weg weet ji ok.
5. Sprickt to Em Thomas: HErr, wi weet nich, wo Du hengeihst, un wa künnt wi den Weg weten?
6. JEsus sprickt to em: Ik bün de Weg un de Wahrheit un dat Leven; Nüms kummt to den Vader, denn dörch Mi. _Ebr. 9, 8. Eph. 2, 18. 3, 12. Ebr. 7, 25. 10, 19. 2. Cor. 3, 4. 1. Pet. 1, 21._
7. Wenn ji Mi kenn dän, so müssen ji ok Min Vader kenn. Un vun nu an kennt ji Em, un hebbt Em sehn.
8. Sprickt to Em Philippus: HErr, wies’ uns den Vader, so sünd wi tofreden.
9. JEsus sprickt to Em: So lang bün Ik bi ju, un du kennst Mi nich? Philippus, wer Mi sehn deiht, de süht den Vader. Wat sprickst Du denn: »Wies’ uns den Vader?«
10. Glövst du nich, dat Ik in den Vader bün, un de Vader in Mi is? De Wör’, de Ik to ju reden doh, de red Ik nich vun Mi Sülbn. De Vader awer, de in Mi wahn deiht, de deiht de Warke.
11. Glövt Mi, dat Ik in den Vader bün, un de Vader in Mi is, wo nich, so glövt doch wegen de Warke.
12. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de ward de Warke ok dohn, de Ik doh, un ward grötter, as düsse, dohn, denn Ik gah to den Vader.
13. Un wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn, up dat de Vader ehrt ward in den Söhn. _Mark. 11, 24._
14. Wat ji beden ward in Min Nam, dat will Ik dohn.
15. Hebbt ji Mi leef, so holt Min Gebote. _Joh. 15, 10. 1. Joh. 5, 3._
16. Un Ik will den Vader beden, un He schall ju en annern Tröster geven, dat He bi ju blift up ewig,
17. Den GEist vun de Wahrheit, den de Welt nich kriegen kann; denn se süht Em nich, un kennt Em nich. Ji awer kennt Em; denn He blift bi ju, un ward in ju wesen. _Weish. 1, 5. Joh. 7, 39._
18. Ik will ju nich Waisen sien laten; Ik kam to ju. _Jer. 51, 5._
19. Dat is noch en lütte Wiel, so ward Mi de Welt nich mehr sehn. Ji awer schüllt Mi sehn; denn Ik lev, un ji schüllt ok leven.
20. An densülven Dag ward ji insehn, dat Ik in Min Vader bün, un ji in Mi, un Ik in ju. _Joh. 17, 21. 22._
21. Wer Min Gebote hett, un se holn deiht, de is dat, de Mi leef hett. Wer Mi awer leef hett, de ward vun Min Vader leevt warrn, un Ik war em leef hebben, un Mi em apenbarn. _Sir. 12, 18._
22. Sprickt to Em Judas, nich de Ischarioth: HErr, wat is dat, dat Du uns Di wullt apenbarn, un nich de Welt?
23. JEsus antwort, un sprok to em: Wer Mi leef hett, de ward Min Wort holn, un Min Vader ward em leef hebben, un Wi ward to em kamen un Wahnung bi em nehmen. _v. 21. Joh. 13, 34. Spr. 8, 17. Eph. 3, 17._
24. Wer awer Mi nich leef hett, de hällt Min Wör’ nich. Un dat Wort, dat ji hörn doht, is nich Min, sonnern den Vader Sin, de Mi schickt hett.
25. Düt hef Ik to ju redt, wiel Ik bi ju west bün.
26. Awer de Tröster, de heilige GEist, den Min Vader schicken ward in Min Nam, de ward ju dat Allns lehrn, un ju erinnern an all dat, wat Ik ju seggt hef.
27. Den Freden lat Ik ju, Min Freden gev Ik ju. Nich gev Ik ju, as de Welt geven deiht. Ju Hart verfehr sik nich, un wes’ nich bang. _Phil. 4, 7._
28. Ji hebbt hört, dat Ik ju seggt hef: »Ik gah hen, un kam wedder to ju.« Wenn ji Mi leef harrn, so harrn ji ju freut, dat Ik seggt hef: »Ik gah to den Vader;« denn de Vader is grötter as Ik.
29. Un nu hef Ik ju dat seggt, bevör dat geschehn deiht, up dat, wenn dat nu geschehn ward, dat ji glöven doht.
30. Ik warr vun nu an nich mehr veel mit ju reden, denn dar kummt de Fürst vun düsse Welt, un findt nicks an Mi.
31. Awer, up dat de Welt erkennen deiht, dat Ik den Vader leef hef, un dat Ik so doh, as Mi de Vader gebaden hett, staht up, un lat uns vun hier gahn. _Joh. 10, 18._
Dat 15. Kapitel.
1. Ik bün de wahre Wienstock, un Min Vader is de Wiengarner.
2. En jede Wienrev an Mi, de nich Frucht bringt, ward He wegnehmen; un en jede, de Frucht bringt, ward He rein maken, dat se mehr Frucht bringen deiht.
3. Ji sünd nu rein um dat Wort willen, dat Ik to ju seggt hef.
4. Blievt in Mi, un Ik bliev in ju. Gliek as de Wienrev keen Frucht bringen kann vun sik sülbn, wenn se nich an den Wienstock blift; also ok ji nich, wenn ji nich in Mi blieven doht.
5. Ik bün de Wienstock, ji sünd de Wienreven. Wer in Mi blieven deiht, un Ik in em, de bringt veel Frucht; denn ahn Mi künnt ji nicks dohn. _2. Cor. 3, 5._
6. Wer nich in Mi blieven deiht, de ward wegsmeten, gliek as en Wienrev, un verdrögt, un man sammelt se, un smitt se in dat Füer, un mutt brennen. _Matth. 3, 10._
7. Wenn ji in Mi blieven doht, un Min Wort in ju, so ward ji beden, wat ji wüllt, un dat ward ju warrn. _Mark. 11, 24._
8. Darin ward Min Vader ehrt, dat ji veel Frucht bringen doht, un Min Jüngers ward.
9. Gliek as Mi Min Vader leef hett, also hef Ik ju leef. Blievt in Min Leev.
10. Wenn ji Min Gebot holt, so blievt ji in Min Leev, gliek as Ik Min Vader Sin Gebote holn doh, un bliev in Sin Leev.
11. Düt re’ Ik to ju, up dat Min Freud in ju blieven deiht, un ju Freude vullkamen ward.
12. Dat is Min Gebot, dat ji ju ünner enanner leef hebbt, gliek as Ik ju leef hef. _Mark. 12, 31._
13. Nüms hett gröttere Leev as de, dat he sin Leven lett för sin Frünn. _Joh. 3, 16. 10, 12._
14. Ji sünd Min Frünn, wenn ji doht, wat Ik ju gebeeden doh. _Joh. 8, 31._
15. Ik segg ju vun nu an nich, dat ji Knechts sünd; denn en Knecht weet nich, wat sin Herr deiht. Ju awer hef Ik seggt, dat ji Frünn sünd; denn Allns, wat Ik hef vun Min Vader hört, hef Ik ju kund dahn.
16. Ji hebbt Mi nich utwählt, sonnern Ik hef ju utwählt, un anordnet, dat ji hengaht, un Frucht bringt, un ju Frucht blieven deiht, up dat, wenn ji den Vader beden doht in Min Namen, He ju dat gift. _Matth. 28, 19._
17. Dat befehl Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebbt.
18. Wenn ju de Welt hassen deiht, so weet ji, dat se Mi vör ju haßt hett. _Joh. 7, 7._
19. Weert ji vun de Welt, so harr de Welt dat Ehrige leef; wiel ji awer nich vun de Welt sünd, sonnern Ik ju vun de Welt utwählt hef, darum haßt ju de Welt. _1. Joh. 4, 5. Joh. 17, 14._
20. Denkt an Min Wort, dat Ik ju seggt hef: De Knecht is nich grötter as sin Herr. Hebbt se Mi verfolgt, so ward se ju ok verfolgen; hebbt se Min Wort holn, so ward se ju Wort ok holn. _Matth. 10, 24. Luk. 6, 40. Joh. 13, 16._
21. Awer dat Allns ward se ju dohn um Min Namen willen; denn se kennt Den nich, de Mi schickt hett.
22. Wenn Ik nich kamen weer, un harr se dat seggt, so harrn se keen Sünn; nu awer künnt se nicks vörwenden, ehr Sünn to entschülligen.
23. Wer Mi hassen deiht, de haßt ok Min Vader.
24. Harr Ik nich de Warke dahn mank se, de keen anner dahn hett, so harrn se keen Sünn; nu awer hebbt se dat sehn, un haßt doch beide, Mi un Min Vader.
25. Up dat erfüllt ward de Spruch, in ehr Gesetz schreven: »Se haßt Mi ahn Orsak.« _Ps. 35, 19. Ps. 69, 5._
26. Wenn awer de Tröster kamen ward, den Ik ju schicken warr vun den Vader, de GEist vun de Wahrheit, de vun den Vader utgahn deiht, de ward tügen vun Mi. _Joh. 14, 26. Luk. 24, 49. Apost. 1, 4._
27. Un ji ward ok tügen; denn ji sünd vun Anfang bi Mi west. _Apost. 1, 8. 5, 32._
Dat 16. Kapitel.