Part 18
64. Awer dar sünd weke mank ju, de glövt nich. Denn JEsus wuß vun Anfang wol, weke nich glöven dä’n, un wer Em verraden war.
65. Un He sprok: Darum hef Ik ju seggt: Nüms kann to Mi kamen, wenn em dat nich vun Min Vader geven is.
66. Vun dar an gungen veele vun Sin Jüngers torügg, un wannelten nich mehr mit Em.
67. Do sprok JEsus to de Twölf: Wüllt ji ok weggahn?
68. Do antwort Em Simon Petrus: HErr, wohen schüllt wi gahn? Du hest Wör’ vun dat ewige Leven; _Joh. 6, 63. Matth. 7, 29. Apost. 5, 20._
69. Un wi hebbt glövt un insehn, dat Du büst Christus, den lebennigen GOtt Sin Söhn. _Joh. 1, 49. 11, 27. Matth. 16, 16. Mark. 8, 29._
70. JEsus antwort em: Hef Ik nich twölf vun ju erwählt? un een vun ju is en Düvel. _Luk. 6, 13. Joh. 8, 44._
71. He sprok awer vun Judas Simon Ischarioth. Düsse hett Em naher verraden, un weer een vun de Twölf.
Dat 7. Kapitel.
1. Darna trock JEsus umher in Galiläa; denn He wull nich in Judäa umher trecken, darum, dat de Juden Em na dat Leven stahn dä’n.
2. Dar weer awer in Korten de Juden ehr Fest, de Loofhütten. _3. Mos. 23, 34._
3. Do sproken Sin Bröder to Em: Vertreck vun hier, un gah öwer na Judäa, up dat ok Din Jüngers sehn de Warke, de Du deihst. _Matth. 12, 46. Mark. 3, 31. Apost. 1, 14._
4. Wer frie up den Plan sien will, de handelt nich heemli. Deihst Du so wat, so apenbar Di vör de Welt.
5. Denn ok Sin Bröder glövten nich an Em. _Ps. 69, 9._
6. Do sprickt JEsus to se: Min Tied is noch nich kamen; ju Tied awer is alltied.
7. De Welt kann ju nich hassen; Mi awer haßt se, denn Ik tüg vun se, dat ehr Warke bös sünd.
8. Gaht ji rup up düt Fest. Ik will noch nich rupgahn up düt Fest; denn Min Tied is noch nich erfüllt.
9. As He awer düt to se seggt harr, blev He in Galiläa.
10. As awer Sin Bröder rup gahn weern, do gung He ok rup to dat Fest, nich apenbar, sonnern ganz heemli.
11. Do söchten Em de Juden up dat Fest, un sproken: Wo is De?
12. Un dar weer en grot Mummeln öwer Em mank dat Volk. Enige sproken: He is fromm. De annern awer sproken: Nee, sonnern He verföhrt dat Volk. _Joh. 9, 16. 10, 19. Matth. 21, 46._
13. Nüms awer sprok frie vun Em, wiel se bang weern vör de Juden. _Joh. 9, 22. 12, 42. 19, 38._
14. Awer merrn in dat Fest gung JEsus rup in den Tempel, un lehr.
15. Un de Juden wunnerten sik, un sproken: Wa kann Düsse de Schrift, da He se doch nich lehrt hett? _Matth. 13, 54. Mark. 6, 3._
16. JEsus antwort se, un sprok: Min Lehr is nich Min, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
17. Wenn jemand will Den Sin Willn dohn, de ward wies warrn, ob düsse Lehr vun GOtt is, oder ob Ik vun Mi Sülbn reden doh. _Joh. 3, 21. 8, 31. 32. 47._
18. Wer vun sik sülbn reden deiht, de söcht sin egen Ehr; wer awer Den Sin Ehr söcht, De em schickt hett, de is wahrhaftig, un keen Ungerechtigkeit is an em. _Joh. 5, 41._
19. Hett ju nich Moses dat Gesetz geven? Un Nüms mank ju deiht dat Gesetz? Warum sökt ji Mi dod to maken? _2. Mos. 24, 3. 4. Apost. 7, 53._
20. Dat Volk antwort, un sprok: Du hest den Düvel; wer söcht Di dod to maken? _Joh. 8, 48. 52._
21. JEsus antwort, un sprok: En eenzig Wark hef Ik dahn, un dat wunnert ju alle.
22. Moses hett ju darum de Besniedung geven, nich, dat se vun Moses kummt, sonnern vun de Vaders; doch besniedt ji den Minsch an den Sabbat. _1. Mos. 17, 10._
23. Wenn en Minsch de Besniedung annimmt an den Sabbat, up dat Moses sin Gesetz nich braken war, sünd ji denn fünsch up Mi, dat Ik den ganzen Minsch hef an den Sabbat gesund makt? _Joh. 5, 9._
24. Richt nich na dat Ansehn, sonnern richt en recht Gericht. _5. Mos. 1, 16. 17._
25. Do sproken enige vun Jerusalem: Is dat nich De, den se söchten dod to maken?
26. Un süh dar, He sprickt frie, un se seggt Em nicks. Erkennt unse Öbbersten nu seker, dat He gewiß Christus is?
27. Doch wi weet, wo Düsse her is; wenn awer Christus kamen ward, ward Nüms weten, wo He her is.
28. Do reep JEsus in den Tempel, lehr, un sprok: Ja, ji kennt Mi, un weet, wo Ik her bün; un vun Mi Sülbn bün Ik nich kamen, sonnern dar is en Wahrhaftigen, de Mi schickt hett, weken ji nich kennen doht.
29. Ik kenn Em awer; denn Ik bün vun Em, un He hett Mi schickt. _Joh. 8, 55. Matth. 11, 27._
30. Do söchten se Em to griepen; awer Nüms lä de Hand an Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen. _Joh. 8, 20. Luk. 22, 53._
31. Awer veele mank dat Volk glövten an Em, un sproken: Wenn Christus kamen ward, ward He ok mehr Teken dohn, as Düsse deiht? _Joh. 8, 30. 20, 30. 31. 21, 25._
32. Un dat keem vör de Pharisäers, dat dat Volk so wat vun Em munkel. Do schickten de Pharisäers un Hohenpresters Knechts ut, dat se Em griepen dän.
33. Do sprok JEsus to se: Ik bün noch en lüttje Wiel bi ju, un denn gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett.
34. Ji ward Mi söken, un nich finn; un dar, wo Ik bün, künnt ji nich henkamen. _Joh. 8, 21._
35. Do sproken de Juden unner enanner: Wo will Düsse hengahn, dat wi Em nich finn schüllt? Will He mank de Griechen gahn, de hier un dar verstreut wahnt, un de Griechen lehrn?
36. Wat is dat för en Red, dat He seggt: »Ji ward Mi söken, un nich finn; un wo Ik bün, dar künnt ji nich henkamen?«
37. Awer an den letzten Dag vun dat Fest, de am herrlichsten weer, trä JEsus up, reep un sprok: Wer dar döstig is, de schall to Mi kamen, un drinken. _3. Mos. 23, 36._
38. Wer an Mi glöven deiht, as de Schrift seggt, vun den sin Lief ward Stroms vun lebennig Water fleeten. _Jes. 44, 3. Joel. 3, 1._
39. Dat sä He awer vun den GEist, weken de kriegen schulln, de an Em glöven dän; denn de heilige GEist weer noch nich dar, denn JEsus weer noch nich verklärt.
40. Veele nu vun dat Volk, de düsse Red hörn dän, sproken: Düsse is wahrlich de Prophet. _5. Mos. 18, 15._
41. De annern sproken: Dat is Christus. Enige awer sproken: Schall Christus ut Galiläa kamen? _Joh. 1, 46._
42. Sprickt nich de Schrift vun David sin Samen, un ut den Flecken Bethlehem, wo David weer, schall Christus kamen? _Ps. 132, 11. Mich. 5, 1. Matth. 2, 5. 6. 22, 42._
43. Up düsse Wies’ war en Striet mank dat Volk öwer Em.
44. Dar wulln Em awer weke griepen, awer Nüms lä de Hand an Em.
45. De Knechts keemen to de Hohenpresters un Pharisäers. Un de sproken to se: Warum hebbt ji Em nich brocht?
46. De Knechts antworten: Dar hett nie en Minsch so redt, as düsse Minsch. _Matth. 7, 28._
47. Do antworten se de Pharisäers: Sünd ji ok verföhrt?
48. Glövt ok irgend en Öbberste oder Pharisäer an Em?
49. Sonnern dat Volk, dat nicks vun dat Gesetz weten deiht, is verflucht.
50. Sprickt to se Nikodemus, de bi de Nacht to Em kamen weer, weke een mank se weer:
51. Richtet unse Gesetz ok en Minsch, bevör man Em verhören un erkennen deiht, wat he deiht? _2. Mos. 23, 1. 3. Mos. 19, 15. 5. Mos. 17, 8. 19, 15._
52. Se antworten un sproken to Em: Büst du ok en Galiläer? Sök un süh to, ut Galiläa steiht keen Prophet up.
53. Un en jeder gung also to Hus.
Dat 8. Kapitel.
1. JEsus awer gung an den Ölbarg.
2. Un fröh an den Morgen keem He wedder in den Tempel, un all dat Volk keem to Em; un He sett Sik, un lehr se.
3. Awer de Schriftgelehrten un Pharisäers brochten en Fru to Em, de bi Ehebrekerie fat kregen weer, un stelln se in de Merr hen.
4. Un sproken to Em: Meister, düsse Fru is to fat kregen up frische Dat in Ehebrekerie;
5. Moses awer hett uns in dat Gesetz befahln, so een to steenigen, wat seggst Du? _3. Mos. 20, 10. 5. Mos. 22, 22. Ezech. 16, 38. 40._
6. Dat sproken se awer, Em to versöken, up dat se en Sak wedder Em harrn. Awer JEsus buck Sik dal un schrev mit den Finger up de Eer.
7. As se nu bibleven, Em to fragen, rich He Sik up, un sprok to se: Wer mank ju ahn Sünn is, de smiet den eersten Steen up se. _Röm. 2, 1._
8. Un buck Sik wedder dal, un schrev up de Eer.
9. As se awer dat hörn dä’n, gungen se rut (vun ehr Geweten öwerföhrt) een na den anner, vun de Öllsten an bet to de Geringsten. Un JEsus war alleen laten, un de Fru in de Merr stahn. _Röm. 2, 22._
10. JEsus awer rich Sik up, un as He Nüms sehn dä, as de Fru, sprok He to ehr: Fru, wo sünd se, din Verklägers? Hett di Nüms verdammt?
11. Se awer sprok: HErr, Nüms. JEsus awer sprok: So verdamm Ik di ok nich; gah hen, un sündig vun nu an nich mehr. _Luk. 9, 56. Joh. 5, 14._
12. Do redt JEsus awermals to se, un sprok: Ik bün de Welt ehr Licht; wer Mi nafolgt, de ward nich wanneln in Düsternis, sonnern ward dat Licht vun dat Leven hebben. _Jes. 9, 2. 42, 6. 7. 49, 6. Joh. 1, 5. 9._
13. Do sproken de Pharisäers to Em: Du tügst vun Di Sülbn; Din Tügnis is nich wahr.
14. JEsus antwort, un sprok to se: Wenn Ik vun Mi Sülbn tügen war, so is Min Tügnis wahr; denn Ik weet, vun wo Ik kamen bün, un wohen Ik gahn doh; ji awer weet nich, vun wo Ik kamen bün, un wo Ik hengahn doh.
15. Ji richtet na dat Fleesch, Ik richt Nüms.
16. Wenn Ik awer richten doh, so is Min Ordel recht, denn Ik bün nich alleen; sonnern Ik un de Vader, de Mi schickt hett.
17. Ok steiht in ju Gesetz schreven, dat twee Minschen ehr Tügnis wahr is. _5. Mos. 17, 6. 19, 15. Matth. 18, 16. 2. Cor. 13, 1. Ebr. 10, 28._
18. Ik bün dat, de Ik vun Mi Sülbn tügen doh, un de Vader, de Mi schickt hett, tügt ok vun Mi.
19. Do sproken se to Em: Wo is Din Vader? JEsus antwort: Ji kennt weder Mi, noch Min Vader: wenn ji Mi kennen dä’n, so warn ji ok Min Vader kennen.
20. Düsse Wör’ sprok JEsus an den Gotteskasten, as He in den Tempel lehrn dä, un Nüms greep Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen. _Joh. 7, 30. Luk. 22, 53._
21. Do sprok JEsus nochmals to se: Ik gah weg, un ji ward Mi söken, un in ju Sünde starven; wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen.
22. Do sproken de Juden: Will He Sik denn Sülbn umbringen, wiel He sprickt: »Wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen?«
23. Un He sprok to se: Ji sünd vun ünnen her, Ik bün vun baben her; ji sünd vun düsse Welt, Ik bün nich vun düsse Welt.
24. So hef Ik ju seggt, dat ji starven ward in ju Sünden; denn wenn ji nich glöven doht, dat Ik dat bün, so ward ji starven in ju Sünden. _Mark. 16, 16._
25. Do sproken se to Em: Wer büst Du denn? Un JEsus sprok to se: Grad dat, wat Ik vun Anfang an to ju seggt hef.
26. Ik hef veel vun ju to reden un to richten; awer de Mi schickt hett, is wahrhaftig, un wat Ik vun Em hört hef, dat red Ik vör de Welt.
27. Se verstunnen awer nich, dat He se vun den Vader seggen dä.
28. Do sprok JEsus to se: Wenn ji den Minschensöhn erhöhen ward, denn ward ji erkennen, dat Ik dat bün, un nicks vun Mi Sülbn doh, sonnern, as Mi Min Vader lehrt hett, so red Ik.
29. Un de Mi schickt hett, is mit Mi. De Vader lett Mi nich alleen; denn Ik doh ümmer, wat Em gefallen deiht.
30. As He düt reden dä, glövten veele an Em.
31. Do sprok nu JEsus to de Juden, de an Em glöven dä’n: Wenn ji blieven ward in Min Red, so sünd ji Min rechte Jüngers; _Joh. 7, 17. 15, 10. 14._
32. Un ward de Wahrheit erkenn, un de Wahrheit ward ju frie maken.
33. Do antworten se Em: Wi sünd Abraham sin Samen, un sünd niemals jemand sin Knechts west; wa seggst Du denn: »Ji schüllt frie warrn?«
34. JEsus antwort se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Sünn deiht, de is de Sünn ehr Knecht. _Röm. 6, 16. 20. 2. Pet. 2, 19. 1. Joh. 3, 8._
35. De Knecht awer blift nich ewiglich in dat Hus; de Söhn blift ewiglich. _1. Mos. 21, 10._
36. Wenn ju de Söhn nu frie maken deiht, so sünd ji recht frie. _Röm. 6, 18. 22. 1. Cor. 7, 22. Gal. 5, 1._
37. Ik weet wol, dat ji Abraham sin Samen sünd; awer ji sökt Mi dod to maken, denn Min Red gefallt ju nich. _Matth. 3, 9._
38. Ik red, wat Ik vun Min Vader sehn hef; so doht ji, wat ji vun ju Vader sehn hebbt.
39. Se antworten, un sproken to Em: Abraham is uns’ Vader. Sprickt JEsus to se: Wenn ji Abraham sin Kinner weern, so dän ji Abraham sin Warke. _Matth. 3, 9. Luk. 3, 8._
40. Nu awer sökt ji Mi dod to maken: so en Minsch, de Ik ju de Wahrheit seggt hef, de Ik vun GOtt hört hef; dat hett Abraham nich dahn. _Ps. 10, 9. Ps. 119, 151. 160._
41. Ji doht ju Vader sin Warke. Do sproken se to Em: Wi sünd nich unehelich gebarn; wi hebbt en Vader, GOtt.
42. JEsus sprok to se: Wenn GOtt ju Vader weer, so warn ji Mi leef hebben: denn Ik bün nich vun Mi Sülbn kamen, sonnern He hett Mi schickt.
43. Warum kennt ji denn Min Sprak nich? Denn ji künnt ja Min Wort nich hörn.
44. Ji sünd vun den Vader, den Düvel, un na ju Vader sin Lust wüllt ji dohn. Desülve is en Mörder vun Anfang her, un is nich bestahn in de Wahrheit; denn de Wahrheit is nich in em. Wenn he Lögen reden deiht, so redt he vun sin egen; denn he is en Lögner, un en Vader to de Lögen. _1. Joh. 3, 8. 1. Mos. 3, 4. Ps. 17, 4. 2. Pet. 2, 4. Jud. v. 6. 1. Kön. 22, 22._
45. Mi awer, wiel Ik de Wahrheit seggen doh, glövt ji nich.
46. Wer mank ju kann Mi en Sünn nawiesen? Wenn Ik ju awer de Wahrheit seggen doh, warum glövt ji Mi nich? _Jes. 53, 9. 2. Cor. 5, 21. 1. Pet. 2, 22._
47. Wer vun GOtt is, de hört GOtt Sin Wort: darum hört ji nich, denn ji sünd nich vun GOtt. _Joh. 10, 27. 1. Joh. 4, 6._
48. Do antworten de Juden, un sproken to Em: Hebbt wi nich recht, dat Du en Samariter büst, un hest den Düvel?
49. JEsus antwort: Ik hef keen Düvel, sonnern Ik ehr Min Vader, un ji verunehrt Mi.
50. Ik sök nich Min Ehr; dar is awer Een, de se söken un richten deiht. _Joh. 5, 30. 41._
51. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn jemand Min Wort holn ward, de ward den Dod nich sehn up ewig. _Joh. 6, 40. 47._
52. Do sproken de Juden to Em: Nu erkennt wi, dat Du den Düvel hest. Abraham is storven, un de Propheten, un Du sprickst: Wenn jemand Min Wort holn deiht, de ward den Dod nich smecken up ewig?
53. Büst Du mehr as uns’ Vader Abraham, de storven is? un de Propheten sünd ok storven. Wat makst Du ut Di Sülbn?
54. JEsus antwort: Wenn Ik Mi Sülbn ehrn doh, so is Min Ehr nicks. Dar is awer Min Vader, de Mi ehrn deiht, vun Den ji seggt, He is ju GOtt;
55. Un kennt Em nich. Ik awer kenn Em, un wenn Ik seggen war: Ik kenn Em nich, so war Ik en Lögner gliek as ji sünd. Awer Ik kenn Em, un hol Sin Wort. _Joh. 7, 28._
56. Abraham, ju Vader, war froh, dat he Min Dag sehn schull, un he seeg em, un freu sik.
57. Do sproken de Juden to Em: Du büst noch keen föftig Jahr old, un hest Abraham sehn?
58. JEsus sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Bevör denn Abraham war, bün Ik.
59. Do neemen se Steen up, dat se na Em smieten dän. Awer JEsus gung se ut den Weg, un gung to den Tempel rut. _Joh. 10, 31. Luk. 4, 30._
Dat 9. Kapitel.
1. Un JEsus gung vöröwer, un seeg een, de blind gebarn weer.
2. Un Sin Jüngers frogen Em, un sproken: Meister, wer hett sündigt, düsse, oder sin Öllern, dat he is blind gebarn? _Luk. 13, 2._
3. JEsus antwort: Dar hett weder düsse sündigt, noch sin Öllern; sonnern dat GOtt Sin Warke an em apenbar warn.
4. Ik mutt Den Sin Warke dohn, de Mi schickt hett, so lang dat Dag is; dar kummt de Nacht, wo Nüms arbeiden kann.
5. Wiel Ik bün in de Welt, bün Ik de Welt ehr Licht.
6. As He düt seggt harr, spieg He up de Eer, un mak en Dreck ut Spie, un smeer den Dreck up den Blinden sin Ogen.
7. Un sprok to Em: Gah hen na den Diek Siloah (dat is up dütsch: een, de utschickt is), un wasch di. Do gung he hen, un wusch sik, un keem, un kunn sehn. _Neh. 3, 15._
8. De Nawers, un de em vörher sehn harrn, dat he en Bettler weer, sproken: Is düsse nich, de dar sitten un betteln dä? _Apost. 3, 2. 10._
9. Weke sproken: »Dat is he«; weke awer: »He süht em ähnlich.« He sülbn awer sprok: Ik bün dat.
10. Do sproken se to em: Woans sünd din Ogen updahn?
11. He antwort, un sprok: De Minsch, de JEsus heeten deiht, mak en Dreck, un smeer em up min Ogen, un sprok: Gah hen na den Diek Siloah, un wasch di. Ik gung hen, un wusch mi, un kunn sehn.
12. Do sproken se to em: Wo is He? He sprok: Ik weet nich.
13. Do föhrn se den, de tovör blind weer, to de Pharisäers.
14. (Dat weer awer Sabbat, as JEsus den Dreck mak, un sin Ogen apen maken dä.)
15. Do frogen se em nochmals, ok de Pharisäers, woans he weer sehend warn? He sprok to se: Dreck lä He mi up de Ogen, un ik wusch mi, un ik kann nu sehn.
16. Do sproken weke vun de Pharisäers: De Minsch is nich vun GOtt, wiel He den Sabbat nich holn deiht. De annern awer sproken: Wa kann en sündig Minsch so’n Teken dohn? Un dar war en Striederie mank se.
17. Se sproken nochmals to den Blinden: Wat seggst du vun Em, dat He din Ogen updahn hett? He awer sprok: He is en Prophet.
18. De Juden glövten nich vun em, dat he blind west, un sehend warn weer, bet dat se reepen de Öllern to den, de sehend warn weer,
19. Frogen se, un sproken: Is dat ju Söhn, vun den ji seggen doht, he is blind gebarn? Wa kann he denn nu sehn?
20. Sin Öllern antworten se, un sproken: Wi weet, dat düsse unse Söhn is, un dat he blind gebarn is.
21. Wa he nu awer sehn kann, weet wi nich, oder wer em hett sin Ogen updahn, weet wi ok nich. He is old genog, fragt em, lat em sülbn för sik reden.
22. Düt sä’n sin Öllern, denn se weern bang vör de Juden. Denn de Juden harrn sik all vereenigt, wenn jemand Em för Christus bekennen dä, dat de in den Bann dahn war. _Joh. 7, 13. 12, 42._
23. Darum sproken sin Öllern: He is old nog, fragt em.
24. Do reepen se to’n annern Mal den Minsch, de blind west weer, un sproken to em: Gif GOtt de Ehr. Wi weet, dat düsse Minsch en Sünder is. _Jes. 7, 19._
25. He antwort, un sprok: Is He en Sünder, dat weet ik nich; eens weet ik wol, dat ik blind weer, un kann nu sehn.
26. Do sproken se nochmals to em: Wat dä He di? Woans dä He din Ogen apen?
27. He antwort se: Ik hef ju dat all seggt; hebbt ji dat nich hört? Wat wüllt ji dat noch mal hörn? Wüllt ji ok Sin Jüngers warrn?
28. Do fluchten se em, un sproken: Du büst Sin Jünger; wi awer sünd Moses Sin Jüngers.
29. Wi weet, dat GOtt mit Moses redt hett; vun düssen awer weet wi nich, vun wo He her is.
30. De Minsch antwort, un sprok: Dat is en wunnerlich Ding, dat ji nich weten doht, wo He her is, un He hett doch min Ogen updahn.
31. Wi weet awer, dat GOtt de Sünders nich hörn deiht, sonnern wenn jemand gottsfürchtig is, un deiht Sin Willen, den hört He. _Hiob. 27, 9. 35, 13. Ps. 66, 18. Spr. 15, 29. 28, 9. Jes. 1, 15._
32. Vun de Welt an is dat nich hört, dat jemand een, de blind up de Welt kamen is, de Ogen updahn hett.
33. Weer düsse nich vun GOtt, He kunn nicks dohn.
34. Se antworten un sproken to em: Du büst ganz in Sünden gebarn, un lehrst uns? Un se stötten em rut.
35. Dat keem vör JEsus, dat se em rut stött harrn. Un as He em finden dä, sprok He to em: Glövst du an GOtt Sin Söhn?
36. He antwort un sprok: HErr, wokeen is dat, up dat ik an Em glöven doh?
37. JEsus sprok to em: Du hest Em sehn, un De mit di reden deiht, De is dat.
38. He awer sprok: »HErr, Ik glöv«; un be’ Em an.
39. Un JEsus sprok: Ik bün to dat Gericht up düsse Welt kamen, up dat, de dar nich seht, ward sehn künnen, un de dar seht, blind ward. _Matth. 13, 13._
40. Un düt hörten weke vun de Pharisäers, de bi Em weern, un sproken: Sünd wi denn ok blind? _2. Kön. 17, 9._
41. JEsus sprok to se: Wern ji blind, so harrn ji keen Sünde; nu ji awer sprekt: »Wi künnt sehn,« blift ju Sünde.
Dat 10. Kapitel.
1. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer nich to de Döhr rin geiht na den Schapstall, sonnern stiggt annerswo rin, de is en Deef un en Mörder.
2. De awer to de Döhr rin geiht, de is en Harr to de Schap.
3. Vör em makt de Döhrwächters de Döhr apen, un de Schap hört sin Stimm, un he röpt sin Schap mit Namen, un föhrt se rut. _Jes. 43, 1._
4. Un wenn he sin Schap hett utlaten, geiht he vör se her, un de Schap folgt em na, denn se kennt sin Stimm.
5. En Fremden awer folgt se nich na, sonnern lopt vun em; denn se kennt den Fremden sin Stimm nich.
6. Düssen Spruch sä JEsus to se; se verstunnen awer nich, wat dat weer, wat He to se seggen dä.
7. Do sprok JEsus wedder to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ik bün de Döhr to de Schap.
8. Alle, de vör Mi kamen sünd, dat sünd Deev un Mörders west; awer de Schap hebbt up se nich hört. _Jes. 23, 3._
9. Ik bün de Döhr, wenn jemand dörch Mi ingahn deiht, de ward selig warrn, un ward rin- un rutgahn, un Weid’ finden.
10. En Deef kummt nich, denn dat he stehlen, wörgen un umbringen deiht.
11. Ik bün kamen, dat se dat Leven un vull up hebben schüllt. _Ps. 23, 1. Jes. 40, 11._
12. Ik bün en gude Harr. En gude Harr lett sin Leven för de Schap. En, de meed is awer, de nich Harr is, den de Schap nich tohört, süht den Wolf kamen, un verlett de Schap, un löpt weg; un de Wolf gript de Schap, un jagt se utenanner. _Ps. 23, 1. Ps. 80, 2. Jes. 40, 11. Ezech. 44, 11-23. 37, 24. 1. Pet. 2, 25._
13. De awer, de meed is, löpt weg; denn he is meed, un kümmert sik nich um de Schap.
14. Ik bün en gude Harr, un kenn de Minigen, un bün bekannt bi de Minigen. _1. Tim. 2, 19._
15. So as Mi Min Vader kennen deiht, un Ik kenn den Vader. Un Ik lat Min Leven för de Schap.
16. Un Ik hef noch anner Schap, de sünd nich ut düssen Stall. Un desülven mutt Ik herföhrn, un se ward Min Stimm hörn, un ward een Heer un een Harr warrn. _Ezech. 37, 23. Mich. 2, 12. Apost. 2, 39._
17. Darum hett Min Vader Mi leef, dat Ik Min Leven laten doh, up dat Ik dat wedder nehm.
18. Nüms nimmt dat vun Mi, sonnern Ik lat dat vun Mi Sülbn. Ik hef Macht, dat to laten, un dat wedder to nehmen. So’n Gebot hef Ik kregen vun Min Vader.
19. Do war awermals en Striet mank de Juden um düsse Wör’.
20. Veele mank se sproken: He hett den Düvel, un is unsinnig; wat hört ji Em an?
21. De annern sproken: Dat sünd nich Wör’ vun en Besetenen; kann de Düvel ok de Blinden ehr Ogen updohn?
22. Dar weer awer dat Fest to dat Andenken an de Tempel-Inweihung to Jerusalem, un dat weer Winter.
23. Un JEsus gung umher in den Tempel, in Salomo sin Vörhus. _1. Kön. 6, 3._
24. Do keemen de Juden um Em rum, un sproken to Em: Wa lang höllst Du uns’ Seelen up? Büst Du Christus, so segg uns dat frie herut.
25. JEsus antwort se: Ik hef ju dat seggt, un ji glövt nich. De Warke, de Ik doh in Min Vader Sin Namen, de gevt Tügnis vun Mi.
26. Awer ji glövt nich; denn ji sünd Min Schap nich, as Ik ju seggt hef.
27. Denn Min Schap hört Min Stimm, un Ik kenn se, un se folgt Mi.
28. Un Ik gef se dat ewige Leven; un se ward ni un nümmer umkamen, un Nüms ward se Mi ut Min Hand rieten.
29. De Vader, de se Mi geven hett, is grötter as Allns; un Nüms kann se ut Min Vader Sin Hand rieten.
30. Ik un de Vader sünd een.
31. Do neemen de Juden awermals Steen up, dat se Em steenigen dä’n.
32. JEsus antwort se: Ik hef gude Warke bi ju dahn, vun Min Vader; wegen wat för en Wark mank düsse steenigt ji Mi?
33. De Juden antworten Em, un sproken: Wegen dat gude Wark steenigt wi Di nich, sonnern wegen de Gotteslästerung, un dat Du en Minsch büst, un makst Di Sülbn to en GOtt.
34. JEsus antwort se: Steiht nich schreven in ju Gesetz: »Ik hef seggt: Ji sünd Götter?« _Ps. 82, 6._
35. Wenn He de »Götter« nennen deiht, to weke dat Wort GOttes gescheeg; un de Schrift kann doch nich braken warrn:
36. Sprekt ji denn to Den, den de Vader hilligt un in de Welt schickt hett: »Du lästerst GOtt,« darum, dat Ik segg: »Ik bün GOtt Sin Söhn?«
37. Doh Ik Min Vader Sin Warke nich, so glövt Mi nich.
38. Doh Ik se awer, so glövt doch de Warke, wenn ji Mi nich glöven wüllt, up dat ji erkennen un glöven doht, dat de Vader in Mi is, un Ik in Em.
39. Se söchten awermals Em to griepen, awer He entgung se ut ehr Hann,
40. Un trock wedder hen up de anner Siet vun den Jordan an den Ort, dar Johannes vörher döfft harr, un bleev dar.
41. Un veele keemen to Em, un sproken: Johannes dä keen Teken; awer Allns, wat Johannes vun düssen seggt hett, dat is wahr.
42. Un Veele vun de, de dar weern, glövten an Em.
Dat 11. Kapitel.
1. Dar leeg awer een krank, mit Namen Lazarus, vun Bethanien, in den Flecken vun Maria un ehr Swester Martha.
2. (Maria awer weer de, de den HErrn salvt harr mit Salv, un Sin Föt afdrögt mit ehr Haar, desülve ehr Broder Lazarus leeg krank.) _Matth. 26, 7._
3. Do schickten sin Schwestern to Em, un leeten Em seggen: HErr, süh, den Du leef hest, de liggt krank.
4. As JEsus dat hörn dä, sprok He: De Krankheit is nich to den Dod, sonnern to GOtt Sin Ehr, dat de Söhn GOttes dardörch ehrt ward.