Part 16
50. Un een vun se slog den Hohenprester sin Knecht, un hau em sin rechte Ohr af. _Matth. 26, 51._
51. JEsus awer antwort, un sprok: Lat se doch so wieder maken. Un He röhr sin Ohr an, un heel em.
52. JEsus awer sprok to de Hohenpresters un Hauptlüd vun den Tempel, un de Öllsten, de to Em kamen weern: Ji sünd, as to en Mörder, mit Swerdten un mit Stangen utgahn. _Matth. 26, 55. Mark. 14, 48._
53. Ik bün däglich bi ju in den Tempel west, un ji hebbt keen Hand an Mi leggt; awer düt is ju Stunn, un de Macht vun de Finsternis. _Joh. 7, 30. Luk. 8, 20._
54. Se grepen Em awer, un föhrn Em af, un brochten Em in den Hohenprester sin Hus. Petrus awer folg von wieden. _Matth. 26, 57. 58. Mark. 14, 53. Joh. 18, 13._
55. Do maken se en Füer an merrn in den Palast, un setten sik tosam, un Petrus sett sik mank se. _Matth. 26, 69._
56. Do seeg em en Deenstdeern bi dat Füer sitten, un seeg em fast an, un sprok to em: Düsse weer ok mit Em.
57. He awer verleugen Em, un sprok: Deern, ik kenn Em nich.
58. Un na en lüttje Wiel seeg em en anner, un sprok: Du büst ok een vun de. Petrus awer sprok: Minsch, ik bün dat nich.
59. Un na en Wiel, bi en Stunn, bekräftig dat en anner, un sprok: Wahrlich, düsse weer ok mit Em; denn he is en Galiläer.
60. Petrus awer sprok: Minsch, ik weet nich, wat du seggst. Un gliek darup, as he noch so reden dä, kreih de Hahn. _Matth. 26, 74._
61. Un de HErr kehr sik um, un seeg Petrus an. Un Petrus dach an den HErrn Sin Wort: Bevör de Hahn kreihn ward, warrst du mi dree mal verleugnen. _Matth. 26, 34. 75. Mark. 14, 30. Joh. 13, 38._
62. Un Petrus gung rut, un ween bitterlich.
63. De Männer awer, de JEsus holn dän, verspotten Em, un slogen Em, _Jes. 50, 6._
64. Deckten Sin Gesicht to, un slogen Em in dat Gesicht, un fragten Em, un sproken: Prophezei, wer is dat, de Di slahn dä?
65. Un veel anner Lästerwör sän se gegen Em.
66. Un as dat Dag war, versammelten sik de Öllsten vun dat Volk, de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un föhrn Em rut vör ehrn Rath, _Matth. 27, 1. Mark. 15, 1._
67. Un sproken: Büst Du Christus? Segg uns dat. He sprok awer to se: Segg Ik ju dat, so glövt ji dat nich; _Matth. 26, 63._
68. Frag Ik awer, so antwort ji nich, un lat Mi doch nich los.
69. Darum vun nu an ward de Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun GOtt Sin Kraft. _Matth. 24, 30. 26, 64. Mark. 14, 62._
70. Do sproken se all: Büst Du denn GOtt Sin Söhn? He sprok to se: Ji seggt dat, denn Ik bün dat.
71. Se awer sproken: Wat brukt wi wieder för Tügnis? Wi hebbt dat sülvst hört ut Sin Mund.
Dat 23. Kapitel.
1. Un de ganze Hupen stunn up, un föhrn Em vör Pilatus. _Matth. 27, 2._
2. Un fungen an, Em to verklagen, un sproken: Düssen finnt wi, dat He dat Volk afwendt, un verbeedt, den Kaiser Zins to geven, un sprickt, He is Christus, en König.
3. Pilatus awer frog Em, un sprok: Büst Du de Juden ehr König? He antworte em, un sprok: Du seggst dat. _Matth. 27, 11. Mark. 15, 2._
4. Pilatus sprok to de Hohenpreesters, un to dat Volk: Ik finn keen Schuld an düssen Minsch.
5. Se awer heeln an, un sproken: He hett dat Volk upregt darmit, dat He lehrt hett hier un dar in’t ganze jüdische Land, un hett in Galiläa anfungen bet hierher.
6. Do awer Pilatus Galiläa hörn dä, frog he, ob He ut Galiläa weer.
7. Un as he toweeten kreeg, dat He ünner Herodes sin Obrigkeit hör, schick he Em to Herodes, de in desülvigen Dag’ ok to Jerusalem weer. _Luk. 3, 1._
8. As awer Herodes JEsus sehn dä, war he heel vergnögt, denn he harr Em all lang geern sehn; denn he harr veel vun Em hört, un höp, he war en Teken sehn.
9. Un he frog Em allerlei; He antworte em awer nicks.
10. De Hohenpreesters awer un Schriftgelehrten stunn un verklagten Em hart.
11. Awer Herodes mit sin Hoflüd veracht un verspott Em, lä Em en witt Kleed an, un schick Em wedder to Pilatus.
12. Up den Dag warn Pilatus un Herodes Frünn mit enanner; denn tovör weern se enanner fiend.
13. Pilatus awer reep de Hohenpreesters un de Öbbersten, un dat Volk tosam,
14. Un sprok to se: Ji hebbt düssen Minsch to mi brocht, as een, de dat Volk afwenden deiht. Un seht, ik hef Em vör ju verhört, un finn an den Minsch keen vun de Saken, de ji Em beschülligen doht; _Matth. 27, 23. Joh. 18, 38._
15. Herodes ok nich; denn ik hef ju to em schickt, un seht, man hett nicks up Em brocht, dat den Dod werth is.
16. Darum will ik Em tüchtigen un los laten.
17. Denn he muß se een na Festgebruk los geven. _Matth. 27, 15._
18. Do schreeg de ganze Hupen, un sprok: Fort mit düssen, un gif uns Barabbas los! _Matth. 27, 22. 23._
19. Weke weer wegen en Uprohr, de in de Stadt geschehn weer, un wegen en Mord in dat Gefängnis smeeten.
20. Do reep Pilatus noch eenmal to se, un wull JEsus loslaten.
21. Se reepen awer un sproken: Krüzig, krüzig Em!
22. He awer sprok tom drütten Mal to se: Wat hett denn düsse Öwels dahn? Ik finn keen Schuld an Em, weßwegen He starven müß; darum will ik Em tüchtigen un loslaten.
23. Awer se leegen em an mit grot Geschrig, un verlangden, dat He krüzigt war. Un dat Geschrig vun se un de Hohenpresters neem öwerhand. _Joh. 19, 12._
24. Pilatus awer urdeel, dat ehr Bitt geschehn dä;
25. Un leet den los, de wegen Uprohr un Mord in dat Gefängnis smeeten weer, um den se beden dän, awer JEsus öwergeev he ehrn Willen. _Matth. 27, 26._
26. Un as se Em henföhrn dän, grepen se een, Simon vun Kyrene, de keem vun dat Feld; un se lä’n dat Krüz up em, dat he dat JEsus nadregen dä. _Matth. 27, 32. Mark. 15, 21._
27. Dar folg Em awer na en grote Hupen Volk un Fruens, de klagten un beweenten Em.
28. JEsus awer dreih sik um to se, un sprok: Ji Döchter vun Jerusalem, weent nich öwer Mi, sonnern weent öwer ju sülvst, un öwer ju Kinner.
29. Denn süh, de Tied ward kamen, wo man seggen ward: Selig sünd de Unfruchtbaren, un de Liev, de nich gebaren hebbt, un de Böst, de nich sögt hebbt. _Matth. 24, 19._
30. Denn ward se anfangen to seggen to de Bargen: Fallt öwer uns! un to de Hügel: Bedeckt uns! _Jes. 2, 19. Hes. 10, 8. Offenb. 6, 16. Luk. 9, 6._
31. Denn wenn man dat deiht mit dat gröne Holt, wat will mit dat dröge warrn? _Jer. 25, 29. 1. Pet. 4, 17._
32. Dar warn awer ok henföhrt twee anner Öweldäders, dat se mit Em afdahn warn. _Jes. 53, 12. Joh. 19, 18._
33. Un as se keemen an de Stä, de dar heet Schädelstä, krüzigten se Em dar, un de Öweldäders mit Em, een to Rechten, un een to Linken. _Matth. 27, 38. Mark. 15, 22. Joh. 19, 17._
34. JEsus awer sprok: Vader, vergiv se dat, denn se weet nich, wat se doht. Un se deelten Sin Kleder, un smeeten dat Lott darum. _Matth. 5, 44. Ps. 22, 19._
35. Un dat Volk stunn, un seeg to. Un de Öbbersten un se verspotten Em, un sproken: He hett anner holpen, lat Em Sik Sülvst helpen, wenn He Christus is, de Uterwählte vun GOtt. _Matth. 27, 39._
36. Dar verspotten Em ok de Kriegsknechts, treden to Em, un brochten Em Edig.
37. Un sproken: Büst Du de Juden ehr König, so help Di Sülbn.
38. Dar weer ok baben öwer Em de Öwerschrift schreven, mit griechische, un latinsche, un hebräische Bokstaven: Düt is de Juden ehr König. _Matth. 27, 37._
39. Awer een vun de Öweldäders, de dar hangt weern, läster Em, un sprok: Büst Du Christus, so help Di Sülbn un uns.
40. Do antwort de anner, straf em, un sprok: Un du büst ok nich bang vör GOtt, de Du doch in glieke Verdammnis büst?
41. Un twar wi sünd dat mit recht, denn wi kriegt, wat unse Daten weert sünd; düsse awer hett nicks Unbilliges dahn.
42. Un sprok to JEsus: HErr, denk an mi, wenn Du in Din Riek kummst.
43. Un JEsus sprok to Em: Wahrlich, Ik segg di, hüt warrst du mit Mi in’t Paradies sien.
44. Un dat weer um de sößte Stunn, un dat war en Düsternis öwer dat ganze Land bet an de negente Stunn. _Matth. 27, 45._
45. Un de Sünn verlor ehrn Schien, un de Vörhang in den Tempel reet midden entwei. _2. Mos. 36, 35._
46. Un JEsus reep lut, un sprok: Vader, Ik befehl Min GEist in Din Hann. Un as He dat seggt harr, verscheed He. _Matth. 27, 50. Ps. 31, 6. Apost. 7, 58._
47. As awer de Hauptmann sehn dä, wat dar gescheeg, pries he GOtt, un sprok: Gewiß, Düsse is en frommen Mann west.
48. Un all dat Volk, dat darbi weer, un tokieken dä, as se seegen, wat dar gescheeg, slogen se an ehr Bost, un kehrten wedder um.
49. All Sin Verwandte awer stunn vun wieden, un de Fruns, de Em ut Galiläa nafolgt weern, un seegen dat Allns.
50. Un süh, en Mann, mit Namen Joseph, en Ratsherr, de weer en guden, frommen Mann. _Matth. 27, 57. Mark. 15, 43. Joh. 19, 38._
51. De harr nich willigt in ehrn Rat un Handel, de weer vun Arimathia, de Juden ehr Stadt, de ok up GOtt Sin Riek töven dä.
52. De gung to Pilatus, un be’ um JEsus Sin Lieknam.
53. Un he neem Em af, wickel Em in Linnen, un lä Em in en Graf, dat in Felsen uthaut weer, darin noch Nüms legen harr.
54. Un dat weer de Rüstdag, un de Sabbat brok an. _Matth. 27, 62._
55. Dar folgden awer de Fruns na, de mit Em kamen weern ut Galiläa, un beseegen dat Graf, un woans Sin Lieknam henleggt war.
56. Se kehrten awer um, un makten Spezerien un Salven torecht; den Sabbat öwer awer weern se still na dat Gesetz.
Dat 24. Kapitel.
1. Awer an een vun de Sabbats, heel fröh, keemen se na dat Graf, un drogen de Spezerie, de se fardig makt harrn, un weke mit se. _Matth. 28, 1._
2. Se funn awer den Steen afwöltert vun dat Graf;
3. Un gungen rin, un funn den HErrn JEsus Sin Lieknam nich.
4. Un as se daröwer bekümmert weern, süh, do treden twee Mannslüd mit blanke Kleder to se. _Joh. 20, 12. Apost. 1, 10._
5. Un se verfehrn sik, un keken dal na de Eer. Do sproken se to se: Wat sökt ji den Lebennigen bi de Doden?
6. He is nich hier, He is upstahn. Denkt daran, wat He ju seggen dä, as He noch in Galiläa weer,
7. Un sprok: De Minschensöhn mutt öwergeven warrn in de Sünners ehr Hann, un krüzigt warrn, un an den drütten Dag upstahn. _Matth. 17, 22._
8. Un se dachten an Sin Wör.
9. Un se gungen wedder vun dat Graf, un verkünnigten dat Allns de Elv, un de annern alltosamen.
10. Dat weer awer Maria Magdalena, un Johanna, un Maria Jakobi, un anner mit se, de düt de Apostels seggen dän.
11. Un dar düchten se ehr Wör grad, as weern dat Märken, un glövten se nich.
12. Petrus awer stunn up, un leep na dat Graf, un buck sik rin, un seeg de linnen Döker alleen liggen, un gung darvun; un he wunner sik, woans dat togung.
13. Un süh, twee vun se gungen densülven Dag in en Flecken, de weer vun Jerusalem sößtig Stadien wiet, den sin Namen heet Emmaus. _Mark. 16, 12._
14. Un se sproken mit enanner vun all düsse Geschichten.
15. Un dat gescheeg, as se so reden dän, un befragten sik mit enanner, keem JEsus to se ran, un gung mit se. _Matth. 18, 20._
16. Awer ehr Ogen warn toholn, dat se Em nich kennen dä’n.
17. He awer sprok to se: Wat sünd dat för Reden, de ji twischen ju verhandeln doht unnerwegs, un sünd trurig?
18. Do antworte de een, mit Namen Kleophas, un sprok to Em: Büst Du alleen unner de Frömden to Jerusalem, de nich weet, wat in düsse Dag’ darin geschehn is?
19. Un He sprok to se: Wat denn? Se awer sproken to Em: Dat vun JEsus vun Nazareth, weke weer en Prophet, mächtig vun Daten un Worten, vör GOtt un all dat Volk; _Matth. 21, 11._
20. Wa Em unse Hohenpresters un Öbbersten öwergeven hebbt, dat He to den Dod verurdeelt un krüzigt is.
21. Wi awer höpen, He schull Israel erlösen. Un öwer dat Allns is hüt de drütte Dag, dat düt geschehn is.
22. Ok hebbt uns bang makt weke Fruns vun de Unsen, de sünd fröh bi dat Graf west, _Matth. 28, 8. Mark. 16, 10. Joh. 20, 1. 18._
23. Hebbt Sin Lieknam nich funn, kamt un seggt, se hebbt en Gesicht vun de Engeln sehn, de segg hebbt, dat He leven dä.
24. Un enige mank uns gungen hen na dat Graf, un funn dat so, as de Fruens seggt harrn, awer Em funn se nich.
25. Un He sprok to se: O, ji dösigen Lüd un trag vun Harten, to gloven all dat, wat de Propheten seggt hebbt.
26. Muß nich Christus düt lieden, un to Sin Herrlichkeit ingahn? _Jes. 50, 6._
27. Un He fung an vun Moses un alle Propheten, un lä se alle Schriften ut, de vun Em seggt weern. _1. Mos. 3, 15. Hiob. 19, 25. Ps. 8, 6. Ps. 16, 9. 10. Ps. 22, 1. Jes. 53, 1. Hos. 6, 1._
28. Un se keemen neeg to den Flecken, dar se hengungen; un He stell sik an, as wull He wieder gahn.
29. Un se nödigten Em, un sproken: Blief bi uns, denn dat will Abend warrn, un de Dag geiht to Enn. Un He gung rin, bi se to blieven. _1. Mos. 19, 3._
30. Un dat gescheeg, as He mit se to Disch sitten dä, neem He dat Brod, dank, brok dat, un gev se dat.
31. Do warn ehr Ogen apen dahn, un se warn Em künnig. Un He verswunn vör se.
32. Un se sproken unner enanner: Brenn uns’ Hart nich in uns, as He mit uns reden dä ünnerwegens, as He uns de Schrift utleggen dä?
33. Un se stunn up to desülvige Stunn, kehrten wedder um na Jerusalem, un funn de Elv versammelt, un de bi se weern,
34. Weke sproken: De HErr is wahrhaftig upstahn, un Simon hett Em sehn. _1. Cor. 15, 4. 5._
35. Un se vertelln se, wat up den Weg geschehn weer, un woans He se künnig warn weer an dat, as He dat Brod brok.
36. As se awer darvun sproken, trä He sülvst, JEsus, merrn mank se, un sprok to se: Freden wes’ mit ju! _Mark. 16, 14._
37. Se verfehrn sik awer, un weern bang, meenten, se seegen en Geist.
38. Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang? Un warum kamt son Gedanken in ju Harten? _Matth. 4, 40._
39. Kiekt Min Hann an, un Min Föt, Ik bün dat Sülven; föhlt Mi an, un seht; denn en Geist hett nich Fleesch un Knaken, as ji seht, dat Ik hef. _Joh. 20, 20. 27._
40. Un as He dat seggen dä, wies’ He se Hann un Föt.
41. As se awer noch nich glovten vör Freuden, un sik verwunnerten, sprok He to se: Hebbt ji hier wat to eten?
42. Un se län Em en Stück vun braden Fisch un Honnig vör. _Joh. 21, 10._
43. Un He neem dat un eet vör se.
44. He sprok awer to se: Dat sünd de Reden, de Ik to ju seggen dä, as Ik noch bi ju weer; denn dat mutt Allns erfüllt warrn, wat vun Mi schreven is in dat Gesetz Moses, in de Propheten, un in de Psalmen.
45. Do mak He se den Verstand apen, dat se de Schrift verstahn dän,
46. Un sprok to se: Also is dat schreven, un also muß Christus lieden, un upstahn vun de Doden an den drütten Dag, _v. 27. Ps. 22, 7. 16._
47. Un predigen laten in Sin Namen Buß un Vergebung vun de Sünden ünner alle Völker, un anfangen to Jerusalem.
48. Ji awer sünd Tügen vun dat All.
49. Un süh, Ik will up ju senden de Verheißung vun Min Vader. Ji awer schüllt in de Stadt Jerusalem blieven, bet dat ji andahn ward mit Kraft ut de Höch. _Joh. 15, 26. Luk. 16, 17. Apost. 1, 4._
50. He föhr se awer rut bet na Bethanien, un hev de Hann up, un segen se. _Apost. 1, 12._
51. Un dat gescheeg, as He se segen, scheed He vun se, un fahr up na den Himmel. _Mark. 16, 19._
52. Se awer be’n Em an, un kehrten wedder na Jerusalem torügg mit grote Freud;
53. Un weern alle Tied in den Tempel, priesen un lavten GOtt.
Evangelium St. Johannis.
Dat 1. Kapitel.
1. To Anfang weer dat Wort, un dat Wort weer bi GOtt, un GOtt weer dat Wort. _1. Mos. 1, 1. 1. Joh. 1, 1. 2. 5, 20._
2. Datsülve weer to Anfang bi GOtt. _Spr. 8, 22._
3. Alle Ding’ sünd dörch datsülve makt, un ahn datsülve is nicks makt, wat makt is. _Ps. 33, 6. Kol. 1, 16. 17. Ebr. 1, 2._
4. In Em weer dat Leven, un dat Leven weer dat Licht för de Minschen. _Joh. 5, 26. 12, 46._
5. Un dat Licht schient in de Düsternis, un de Düsternis hebbt dat nich begrepen. _Joh. 8, 12. 9, 5. 12, 46._
6. Dar war en Minsch vun GOtt schickt, de Johannes heeten dä. _Matth. 3, 1. Joh. 11, 10. Mark. 1, 2._
7. Desülve keem to’n Tügnis, dat he vun dat Licht tügen dä, up dat se all dörch Em glovten.
8. He weer nich dat Licht, sonnern dat he tüg vun dat Licht.
9. Dat weer dat wahrhaftige Licht, dat alle Minschen hell maken deiht, de in düsse Welt kamt.
10. Dat weer in de Welt, un de Welt is dörch datsülve makt; un de Welt kenn dat nich. _1. Mos. 1, 1. Ebr. 1, 2. Joh. 11, 3._
11. He keem in Sin Egendom, un Sin Lüd neemen Em nich up.
12. So veel Em awer upneemen, de gev He Macht, GOtt Sin Kinner to warrn, de an Sin Namen gloven dän. _Röm. 8, 15. Gal. 3, 26._
13. Weke nich vun dat Geblöt, noch vun dat Fleesch sin Will, noch vun en Mann sin Will; sonnern vun GOtt gebarn sünd. _1. Joh. 5, 4. Jak. 1, 18._
14. Un dat Wort war Fleesch, un wahn ünner uns, un wi seegen Sin Herrlichkeit, en Herrlichkeit as vun den eengebornen Söhn vun den Vader, vull Gnad un Wahrheit. _Jes. 7, 14. Matth. 1, 16. Luk. 1, 31. 2, 7. Jes. 40, 5. Matth. 17, 2. 2. Pet. 1, 16. 17. Jes. 60, 1._
15. Johannes tügt vun Em, röpt un sprickt: Düsse weer dat, vun Den Ik seggt hef: Na mi ward kamen, de vör mi west is, denn He weer fröher as ik. _Matth. 3, 11. Mark. 1, 7._
16. Un vun Sin Füll hebbt wi all nahmen Gnad öwer Gnad. _Kol. 1, 19. 2, 9._
17. Denn dat Gesetz is dörch Moses geven; de Gnad un Wahrheit is dörch JEsus Christus warn. _2. Mos. 20, 1._
18. Nüms hett GOtt jemals sehn. De eengeborne Söhn, de in den Vader Sin Schoot is, de hett uns dat verkünnigt. _2. Mos. 33, 20. 1. Joh. 4, 12. 1. Tim. 6, 16. Luk. 10, 22. Joh. 6, 46._
19. Un düt is Johannes sin Tügnis, as de Juden vun Jerusalem Presters un Leviten schicken dä’n, dat se em frogen: Wer büst Du?
20. Un he bekenn un leugne nich, un he bekenn: Ik bün nich Christus.
21. Un se frogen em: Wat denn? Büst du Elias? He sprok: Ik bün dat nich. Büst du en Prophet? Un he antwort: Nee. _5. Mos. 18, 15. Matth. 16, 14._
22. Do sproken se to em: Wat büst du denn? Up dat wi Antwort geven de, de uns schickt hebbt. Wat seggst du vun di sülvst?
23. He sprok: Ik bün de Stimm vun en, de in de Wüst röpt: »Makt den HErrn Sin Weg torecht;« as de Prophet Jesaias seggt hett. _Jes. 40, 3. Matth. 3, 3. Mark. 1, 3._
24. Un de schickt weern, de weern vun de Pharisäers;
25. Un se frogen em, un sproken to em: Warum döffst du denn, wenn du nich Christus büst, noch Elias, noch en Prophet?
26. Johannes antwort se, un sprok: Ik döp ju mit Water; awer He is midden mank ju treden, den ji nich kennt. _Matth. 3, 11. Mark. 1, 7. Luk. 3, 16._
27. De is dat, de na mi kamen ward, weke vör mi west is, för den ik nich weert bün, dat ik Sin Schohreemen uplösen doh.
28. Düt gescheeg to Bethabara up gündsiet vun den Jordan, wo Johannes döpen dä.
29. Den annern Dag süht Johannes JEsus to sik kamen, un sprickt: Süh, dat is GOtt Sin Lamm, dat de Welt ehr Sünden dregen deiht. _2. Mos. 12, 3._
30. Düsse is dat, vun Den ik seggt hef: Na mi kummt en Mann, de vör mi west is: denn He weer fröher as ik.
31. Un ik kenn Em nich; sonnern up dat He bekannt war in Israel, darum bün ik kamen to döpen mit Water.
32. Un Johannes tüg, un sprok: Ik seeg, dat de GEist rünner fahrn dä as en Duv vun den Himmel, un bleev up Em. _Matth. 3, 16. Mark. 1, 10. Luk. 3, 21. 22._
33. Un ik kenn Em nich; awer de mi schicken dä to döpen mit Water, desülve sprok to mi: Öwer weken du sehn warrst den GEist rünner fahrn, un up em blieven, desülve is dat, de mit den hilligen GEist döpen deiht. _Apost. 1, 5._
34. Un ik seeg dat, un tüg, dat düsse GOtt Sin Söhn is.
35. Den annern Dag stunn Johannes awermals dar, un twee vun sin Jüngers.
36. Un as he JEsus gahn seeg, sprok he: Süh, dat is GOtt Sin Lamm. _2. Mos. 12, 3._
37. Un twee vun sin Jüngers hörn em reden, un folgden JEsus na.
38. JEsus awer kehr sik um, un seeg se nafolgen, un sprok to se: Wat sökt ji? Se awer sproken to Em: Rabbi, (dat heet up dütsch: Meister), wo büst Du to Harbarg?
39. He sprok to se: Kamt un seht dat. Se keemen, un seegen dat, un bleeven densülven Dag bi Em. Dat weer awer um de teinte Stunn.
40. Een vun de twee, de vun Johannes hörn, un JEsus nafolgden, weer Andreas, Simon Petrus sin Broder. _Matth. 4, 18._
41. Düsse funn toeerst sin Broder Simon, un sprickt to em: Wi hebbt den Messias funnen (dat heet up dütsch: de Gesalvde).
42. Un föhr em to JEsus. As JEsus em sehn dä, sprok He: Du büst Simon, Jonas sin Söhn, du schast Kephas heeten (dat heet up dütsch: en Fels). _Matth. 16, 18._
43. An den annern Dag wull JEsus wedder na Galiläa gehn, un findt Philippus, un sprickt to em: Folg Mi na.
44. Philippus awer weer vun Bethsaida, ut Andreas un Petrus ehr Stadt.
45. Philippus findt Nathanael, un sprickt to em: Wi hebbt Den funnen, vun weken Moses in dat Gesetz, un de Propheten schreven hebbt, JEsus, Josephs Söhn vun Nazareth. _1. Mos. 49, 10. 5. Mos. 18, 18. Jes. 7, 14. 40, 11. 58, 2. Jer. 23, 5. Ez. 34, 23. Dan. 9, 24. Matth. 2, 23._
46. Un Nathanael sprok to em: Wat kann vun Nazareth Gudes kamen? Philippus sprickt to em: Kumm un seh dat.
47. JEsus seeg Nathanael to sik kamen, un sprickt vun em: Süh, en rechte Israelit, in den keen Falsch is. _Ps. 32, 2._
48. Nathanael sprickt to Em: Woher kennst Du mi? JEsus antworte, un sprok: Bevör di Philippus ropen dä, as du ünner den Figenbom weerst, seeg Ik di.
49. Nathanael antworte, un sprickt to Em: Rabbi, Du büst GOtt Sin Söhn, Du büst de König vun Israel. _Matth. 14, 33. 16, 16. Mark. 8, 29._
50. JEsus antworte un sprok to em: Du glövst, wiel Ik di seggt hef, dat Ik di ünner den Figenbom sehn hef; du warrst noch Gröteres as dat sehn.
51. Un sprickt to em: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju, vun nu an ward ji den Himmel apen sehn, un de Engeln GOttes up un dal fahrn up den Minschensöhn. _1. Mos. 28, 12._
Dat 2. Kapitel.
1. Un an den drütten Dag war en Hochtied to Kana in Galiläa; un JEsus Sin Moder weer ok dar.
2. JEsus awer un Sin Jüngers warn ok up de Hochtied beden.
3. Un as dar nich genog Wien weer, sprickt JEsus Sin Moder to Em: Se hebbt keen Wien.
4. JEsus sprickt to ehr: Wief, wat hef Ik mit di to dohn? Min Stunn is noch nich kamen. _2. Sam. 16, 10._
5. Sin Moder sprickt to de Deeners: Wat He ju seggt, dat doht. _1. Mos. 41, 55._
6. Dar weern awer söß steenern Waterfät sett, na den Gebruk vun de Juden ehr Reinigung; un in en jede gungen twee oder dree Emer vull. _Mark. 7, 3._
7. JEsus sprickt to se: Füllt de Fät mit Water. Un se füllten se bet baben an.
8. Un He sprickt to se: Geet dat nu ut, un bringt dat den Schaffer. Un se brochten dat.
9. As awer de Schaffer den Wien, de Water west weer, pröven dä, un nich wuß, woher he keem, (de Deeners awer wußten dat, de dat Water ingaten harrn,) röpt de Schaffer den Brüdigam,
10. Un sprickt to em: Jedereen gift toeerst den guden Wien, un wenn se veel drunken hebbt denn den ringern; du hest den guden Wien bet nu beholn. _1. Mos. 43, 34. Hagg. 1, 6._
11. Dat is dat eerste Teken, dat JEsus dä, geschehn to Kana in Galiläa, un apenbar Sin Herrlichkeit. Un Sin Jüngers glövten an Em.
12. Darna trock He dal na Kapernaum, He, Sin Moder, Sin Bröder un Sin Jüngers, un bleven nich lang darsülvst.
13. Un de Juden ehr Ostern weer neeg bi, un JEsus trock up na Jerusalem.
14. Un funn in den Tempel sitten, de dar Ossen, Schap un Duven to Verkop harrn, un de Weslers. _Matth. 21, 12. Mark. 11, 15._
15. Un He mak en Geißel ut Tauen, un dreev se all ut den Tempel rut, mitsamt de Schap un Ossen, un schütt de Weslers dat Geld weg, un stött de Dischen um;
16. Un sprok to de, weke de Duven to Verkop harrn: Dregt dat vun hier weg, un makt nich Min Vader Sin Hus to en Kopmannshus.
17. Sin Jüngers awer dachten daran, dat dar schreven steiht: De Iwer för Din Hus hett mi freten. _Ps. 69, 10._
18. Do antworten nu de Juden, un sproken to Em: Wat wiest Du uns för en Teken, dat Du so wat dohn dörfst?
19. JEsus antworte un sprok to se: Terbrekt düssen Tempel, un an den drütten Dag will Ik em upbu’n. _Matth. 26, 61. 27, 40. Mark. 14, 58. 15, 29._
20. Do sproken de Juden: Düsse Tempel is in sößunveertig Jahr upbu’t, un Du wullt em in dree Dag’ wedder upbu’n?
21. He awer sprok vun den Tempel vun Sin Lief. _Kol. 2, 9._
22. As He nu upstahn weer vun de Doden, dachten Sin Jünger daran, dat He düt seggt harr, un se glövten de Schrift, un de Red, de JEsus seggt harr. _Luk. 24, 8. Ps. 16, 10._
23. As He awer to Jerusalem weer in de Ostern up dat Fest, glövten veele an Sin Nam, as se de Teken sehn dän, de He dä.
24. Awer JEsus vertru Sik se nich an, denn He kenn se all.
25. Un bruk nich, dat jemand Tügnis geven dä, vun en Minsch; denn He wuß wol, wat in den Minschen weer. _Ps. 10, 7._
Dat 3. Kapitel.