Part 15
22. As JEsus dat hör, sprok He to em: Eens fehlt di noch. Verkop Allns, wat du hest, un gif dat an de Armen, so warrst du en Schatz in den Himmel hebben; un kumm, un folg Mi na. _Matth. 6, 20._
23. As he dat hörn dä, war he trurig; denn he weer heel riek.
24. As awer JEsus seeg, dat he trurig warn weer, sprok He: Wa swarlich ward de Rieken in GOtt Sin Riek kamen.
25. Dat is lichter, dat en Kameel dörch en Nadelöhr geiht, as dat en Rieke in GOtt Sin Riek kummt.
26. Do sproken, de dat hörn dän: Wer kann denn selig warrn?
27. He awer sprok: Wat bi de Minschen unmöglich is, dat is bi GOtt möglich. _Hiob. 42, 2._
28. Do sprok Petrus: Süh, wi hebbt Allns verlaten, un sünd di nafolgt. _Matth. 19, 27._
29. He awer sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Dar is Nüms, de en Hus verlett, oder Öllern, oder Bröder, oder Fru, oder Kinner vun wegen GOtt Sin Riek, _5. Mos. 33, 9._
30. De dat nich veelfältig wedder kriegen deiht in düsse Tied, un in de tokünftige Welt dat ewige Leven. _Hiob. 42, 12._
31. He awer neem to Sik de Twölf, un sprok to se: Seht, wi gaht rup na Jerusalem, un dat ward Allns vollendt warrn, dat schreven is dörch de Propheten vun den Minschensöhn. _Matth. 17, 22._
32. Denn He ward öwerantwort warrn an de Heiden, un He ward verspott, un beschimpt, un bespiet warrn; _Matth. 27, 2._
33. Un se ward Em geißeln, un dod maken, un an den drütten Dag ward He wedder upstahn.
34. Se awer verstunn nicks darvun, un de Red weer se verborgen, un se wussen nich, wat dar seggt weer. _Luk. 9, 45._
35. Dat gescheeg awer, as He neeg to Jericho keem, seet en Blinde an den Weg un beddel. _Matth. 20, 29. 30. Mark. 10, 46._
36. Do he awer hör dat Volk, dat dar hen gung, forsch he, wat dat weer.
37. Do verkünnigten se em, JEsus vun Nazareth gung dar vöröwer.
38. Un he reep un sprok: JEsus, David sin Söhn, erbarm Di öwer mi!
39. De awer vöran gungen, drohten em, he schull still swiegen. He awer schreeg veel luder: Du Söhn Davids, erbarm Di öwer Mi!
40. JEsus awer stunn still, un heet em to sik bringen. As se em awer neeg bi Em brochten, frog He em,
41. Un sprok: Wat wullt du, dat Ik di dohn schall? He sprok: HErr, dat ik sehn much.
42. Un JEsus sprok to em: Wes’ sehend! Din Glov hett Di holpen. _Matth. 9, 22._
43. Un sogliek war he sehend, un folg Em na, un pries GOtt. Un all dat Volk, dat düt sehn dä, lav GOtt. _Ps. 146, 8._
Dat 19. Kapitel.
1. Un He trock rin un gung dörch Jericho.
2. Un süh, dar weer en Mann, mit Namen Zachäus, de weer en Öbberste vun de Töllners, un weer riek;
3. Un wull geern JEsus sehn, wer He weer, un kunn nich vör dat Volk, denn he weer kleen vun Person. _Joh. 12, 21._
4. Un he leep vöran, un steeg up in en Mulbeerbom, up dat he Em sehn kunn; denn dar schull He dörchkamen.
5. Un as JEsus keem an de Stä, seeg He up, un war em wahr, un sprok to em: Zachäus, stieg flink runner; denn Ik mutt hüt in din Hus inkehrn.
6. Un he steeg flink runner, un nehm Em up mit Freuden.
7. Do se dat sehn dän, murrten se all, dat He to en Sünner inkehrn dä.
8. Zachäus awer stunn up, un sprok to den HErrn: Süh, HErr, de Hälft vun min Göder gev ik de Armen, un wenn ik jemand bedragen hef, dat gef ik em veerfältig wedder. _2. Mos. 22, 1. Jes. 58, 6._
9. JEsus awer sprok to em: Hüt is düt Hus Heil wedderfahrn, alldewiel he ok Abraham sin Söhn is. _Luk. 13, 16._
10. Denn de Minschensöhn is kamen, to söken un selig to maken, dat verlarn is. _Matth. 9, 13. 18, 11. 1. Tim. 1, 15._
11. Do se Em tohörten, fahr He fort un sä wieder en Glieknis, darum, dat He neeg bi Jerusalem weer, un se meenten, dat Riek GOttes schull bald apenbart warrn;
12. Un sprok: En Edelmann trock wiet hen in en Land, dat he en Riek innehmen dä, un denn wedder kamen dä. _Matth. 25, 14. Mark. 13, 34._
13. Düsse födder tein vun sin Knechts, un gev se tein Pund, un sprok to se: Handelt, bet dat ik wedderkam doh.
14. Sin Börgers awer weern em fiend, un schickten Baden na em, un leeten em seggen: Wi wüllt nich, dat düsse öwer uns herrschen deiht. _Joh. 1, 11._
15. Un dat begev sik, as he wedder keem, nadem he dat Riek innahmen harr, heet he de Knechts föddern, de he dat Geld geven harr, darmit he wuß, wat jedereen handelt harr.
16. Do trä herto de Eerste, un sprok: Herr, din Pund hett tein Pund verdeent.
17. Un he sprok to em: Ei, du fromme Knecht, wiel du büst in dat Lüttste tru west, schast du Macht hebben öwer tein Städte. _Matth. 25, 21. Luk. 16, 10._
18. De anner keem ok, un sprok: Herr, din Pund hett fief Pund dragen.
19. To den sprok he ok: Un du schast herrschen öwer fief Städte.
20. Un de drütte keem, un sprok: HErr, süh dar, hier is din Pund, dat hef ik in en Sweetdok bewahrt;
21. Ik weer bang vör di; denn du büst en harden Mann: du nimmst, wat du nich leggt hest, un aarnst, wat du nich sai’t hest.
22. He sprok to em: Ut din Mund richt ik di, du Schalk. Wußt du, dat ik en harden Mann bün, un nehmen doh, wat ik nich leggt hef, un aarn doh, wat ik nich sai’t hef; _2. Sam. 1, 16. Matth. 12, 37._
23. Warum hest du denn min Geld nich in de Wesselbank dahn? Un wenn ik kamen weer, harr ik dat mit Zinsen föddert.
24. Un he sprok to de, de darbi stunnen: Nehmt dat Pund vun em, un gevt dat den, de tein Pund hett.
25. Un se sproken to em: Herr, he hett doch tein Pund.
26. Ik segg ju awer: Wer dar hett, den ward geven warrn; vun den awer, de nich hett, ward ok dat nahm warrn, wat he hett. _Luk. 8, 18. Matth. 13, 12._
27. Doch jene, min Fiende, de nich wulln, dat ik öwer se herrschen schull, bringt her, un wörgt se vör min Ogen.
28. Un as He düt sä, trock He fort, un reis’ rup na Jerusalem. _Mark. 10, 32._
29. Un dat begev sik, as He neeg bi Bethphage un Bethanien weer, un keem an den Ölbarg, schick He twee vun Sin Jüngers, _Matth. 21, 1._
30. Un sprok: Gaht hen in den Flecken, de vör ju liggt, un wenn ji rin kamt, ward ji en Fahlen anbunnen finn, up dat noch nie keen Minsch seten hett. Makt dat los un bringt dat her.
31. Un wenn ju jemand fragt, warum ji dat losmaken doht, denn seggt also to em: De HErr brukt se.
32. Un de Gesandten gungen hen, un funnen, as He se seggt harr.
33. Do se awer dat Fahlen losmakten, sproken sin Herren to se: Warum makt ji dat Fahlen los?
34. Se awer sproken: De HErr brukt dat.
35. Un se brochten dat to JEsus, un lä’n ehr Kleder up dat Fahlen, un setten JEsus darup.
36. As He nu hentrock, bredten se ehr Kleder up den Weg.
37. Un as He neeg hento keem, un trock den Ölbarg hendal, fung de ganze Hupen vun Sin Jüngers an, mit Freuden GOtt to laven mit lude Stimm öwer alle Dahten, de se sehn harrn,
38. Un sproken: Lavt wes’, de dar kummt, en König, in den HErrn Sin Namen! Fred wes’ in den Himmel, un Ehr’ in de Hög! _Joh. 12, 13. Luk. 2, 14._
39. Un weke vun de Pharisäers in dat Volk sproken to Em: Meister, straf doch din Jüngers.
40. He antworte, un sprok to se: Ik segg ju: Wo düsse warrn still swiegen, so ward de Steen schrien. _Hab. 2, 11._
41. Un as He neeg hento keem, seeg He de Stadt an, un ween’ öwer se. _2. Kön. 8, 11. Joh. 11, 35._
42. Un sprok: Wenn du dat wußt, so warst du ok bedenken to düsse din Tied, wat to din Freden deent. Awer nu is dat vör din Ogen verborgen. _5. Mos. 32, 29. Hos. 14, 10._
43. Denn dar ward de Tied öwer di kamen, dat din Fiende ward um di un din Kinner mit di en Wagenburg slag’n, di belagern un alle Orten Angst maken;
44. Un ward di sleifen, un keen Steen up den annern laten, darum, dat du nich erkennt hest de Tied, darin du heemsöcht büst. _1. Kön. 9, 7. Jes. 29, 3. Jer. 26, 18. Mich. 3, 12. Matth. 24, 2. Mark. 13, 2._
45. Un He gung in den Tempel, un fung an uttodrieven, de darin verkofften un kofften. _Matth. 21, 12. Mark. 11, 15._
46. Un sprok to se: Dar steiht schreven: Min Hus is en Bedhus, ji awer hebbt dat makt to en Mörderkul. _Jes. 56, 7. Jer. 7, 11._
47. Un He lehr däglich in den Tempel. Awer de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un de Vörnehmsten in dat Volk, stellten Em na, dat se Em umbrochten;
48. Un funn nich, woans se Em dohn schulln, denn all dat Volk hung Em an, un hör Em.
Dat 20. Kapitel.
1. Un dat begev sik up een vun de Dag’, as He dat Volk lehr in den Tempel, un predigen dä dat Evangelium, do treden to Em de Hohenpresters un Schriftgelehrten mit de Öllsten. _Matth. 21, 23. Mark. 11, 27._
2. Un sän to Em, un sproken: Segg uns, ut wat för Macht deihst Du dat? Oder wer hett Di de Macht geven? _Apost. 4, 7._
3. He awer antworte un sprok to se: Ik will ju ok en Wort fragen, seggt Mi dat:
4. Johannes sin Döp, weer se vun den Himmel, oder vun de Minschen?
5. Se awer dachten bi sik sülvst, un sproken: Seggt wi: »Vun den Himmel,« so ward He seggen: »Warum hebbt ji Em denn nich glovt?«
6. Seggt wi awer: »Vun de Minschen,« so ward uns all dat Volk steenigen, un se staht darup, dat Johannes en Prophet is.
7. Un se antworten, se wussen dat nich, wo se her weer.
8. Un JEsus sprok to se: So segg Ik ju ok nich, ut wat för Macht Ik dat doh.
9. He fung awer an, dat Volk to seggen düt Glieknis: En Minsch plant en Wienbarg, un dä em an de Wiengarners ut, un trock öwer Land en lange Tied. _Ps. 80, 9. Jes. 5, 1. Matth. 21, 33. Mark. 12, 1._
10. Un to sin Tied schick he en Knecht to de Wiengarners, dat se em geven dän vun den Wienbarg sin Frucht. Awer de Wiengarners slogen em, un leeten em lerrig vun sik. _2. Chron. 36, 15. 16._
11. Un öwer dat schick he noch en annern Knecht hen. Se slogen awer densülvigen ok, un verhöhnten em, un leeten em lerrig vun sik. _Matth. 22, 6._
12. Un öwer dat schick he den drütten hen; se awer verwundeten den ok, un stötten em rut.
13. Do sprok de HErr vun den Wienbarg: Wat schall ik dohn? Ik will min leeven Söhn henschicken; vellicht, wenn se den seht, ward se sik schuen.
14. As awer de Wiengarners den Söhn seegen, dachten se bi sik sülvst, un sproken: Dat is de Arv, lat uns den dod maken, up dat dat Arvgut unse ward. _Ps. 2, 8. Ebr. 1, 2._
15. Un se stötten em rut vör den Wienbarg, un maken em dod. Wat ward nu de Herr vun den Wienbarg se dohn?
16. He ward kamen, un düsse Wiengarners umbringen, un sin Wienbarg an annere utdohn. As se dat hörten, sproken se: Dat fehl ok noch!
17. He awer seeg se an, un sprok: Wat is denn dat, dat schreven steiht: »De Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, is to en Ecksteen warn; _Matth. 21, 42._
18. Wer up düssen Steen falln deiht, de ward tweibreken; up weken he awer fallt, den ward he to Grus maken.«
19. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten trachten darna, woans se de Hand an Em leggen dän to düsse Stunn, un weern bang vör dat Volk; denn se verstunn, dat He up se dat Glieknis seggt harr.
20. Un se heeln up Em, un schickten Lurers ut, de sik stelln schulln, as weern se fromm, up dat se Em in de Red fungen, darmit se Em öwerantworten kunn de Obrigkeit un den Landpleger sin Gewalt. _Matth. 22, 15. Mark. 12, 13._
21. Un se frogen Em, un sproken: Meister, wi weet, dat Du uprichtig reden un lehrn deihst, un Du achtst keen Minschen sin Ansehn, sonnern Du lehrst den Weg to GOtt recht. _Matth. 22, 16._
22. Is dat recht, dat wi den Kaiser Koppgeld gevt oder nich?
23. He awer mark ehr List, un sprok to se: Wat versökt ji Mi?
24. Wiest Mi den Groschen, wokeen sin Bild un Öwerschrift hett he? Se antworten un sproken: Den Kaiser sin.
25. He awer sprok to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is.
26. Un se kunn Sin Wort nich tadeln vör dat Volk; un verwunnerten Sik öwer Sin Antwort, un swegen still.
27. Do treden to Em weke vun de Sadducäers, de dar meent, dar is keen Uperstahung, un fragten Em, _Matth. 22, 23._
28. Un sproken: Meister, Moses hett uns schreven: Wenn jemand sin Broder starven deiht, de en Fru hett, un starvt ahn Kinner, so schall sin Broder de Fru nehmen, un sin Broder Kinner tügen. _1. Mos. 38, 8. 5. Mos. 25, 5. Matth. 22, 24. Mark. 12, 19._
29. Nu weern söven Bröder. De eerste neem en Fru, un storv ahn Kinner.
30. Un de anner neem de Fru, un storv ok ahn Kinner.
31. Un de drütte neem ehr. Dessülvigen glieken alle söven, un leeten keen Kinner, un storven.
32. Toletzt na alle storv ok de Fru.
33. Nu in de Uperstahung, wokeen sin Fru ward se wesen mank de söven? Denn alle söven hebbt ehr ton Fru hatt.
34. Un JEsus antworte, un sprok to se: De Kinner vun düsse Welt friet un lat sik frien;
35. Weke awer würdig wesen ward, de anner Welt to kriegen, un de Uperstahung vun de Doden, de ward nich frien, noch sik frien laten.
36. Denn se künnt nu nich mehr starven; denn se sünd de Engeln gliek, un GOtt sin Kinner, wiel se Kinner sünd vun de Uperstahung. _Matth. 22, 30. 1. Joh. 3, 2._
37. Dat awer de Doden uperstaht, hett ok Moses andüdt, bi den Busch, as he den HErrn heten deiht: Abraham sin GOtt, un Isaak sin GOtt, un Jakob sin GOtt. _2. Mos. 3, 6._
38. GOtt awer is nich en GOtt vun de Doden, sonnern vun de Lebennigen; denn se levt Em alle.
39. Do antworten weke vun de Schriftgelehrten, un sproken: Meister, Du hest recht seggt.
40. Un se dörften Em vun nu an nicks mehr fragen.
41. He awer sprok to se: Wa seggt se: Christus is David sin Söhn? _Matth. 22, 42. Mark. 12, 35._
42. Un he sülvst, David, sprickt in dat Psalmbok: De HErr hett seggt to min HErrn: Sett Di to min rechte Hand, _Ps. 110, 1. Matth. 22, 44._
43. Bet dat Ik legg Din Fiende ton Schemel vun Din Föt.
44. David nennt Em en HErr, woans is He denn sin Söhn?
45. Do awer all dat Volk tohören dä, sprok He to Sin Jüngers:
46. Nehmt ju in Acht vör de Schriftgelehrten, de in lange Kleder gahn wüllt, un sik geern gröten lat up dat Mark, un sitt geern baben an in de Scholen un öwer Disch. _Luk. 11, 43. Matth. 23, 3. Mark. 12, 38._
47. Se fret de Wetfruns ehr Hüs’, un wendt lange Gebede vör. De ward desto swarer Verdammnis kriegen. _Matth. 23, 14._
Dat 21. Kapitel.
1. He seeg awer up, un seeg de Rieken, wa se ehr Opfer in den Gotteskasten inlä’n. _Mark. 12, 41._
2. He seeg awer ok en arme Wetfru, de legg twee Penning rin.
3. Un He sprok: Wahrlich, Ik segg ju: Düsse arme Wetfru hett mehr rinleggt as se all. _2. Cor. 8, 12._
4. Denn düsse all hebbt vun ehr Överflot rinleggt to GOtt Sin Opfer; awer se hett vun ehr Armot all ehr Nahrung, de se harr, inleggt.
5. Un as weke vun den Tempel seggen dän, dat he smückt weer mit fine Steen un Kleenode, sprok He: _Matth. 24, 1. Mark. 13, 1._
6. Dar ward de Tied kamen, in de vun dat all, dat ji sehn doht, nich een Steen up den annern laten ward, de nich entwei braken ward. _Luk. 19, 44. Jer. 26, 18. Mich. 3, 12._
7. Se fragten Em awer, un sproken: Meister, wannehr schall dat warrn? Un wat is dat Teken, wenn dat geschehn ward?
8. He awer sprok: Seht to, lat ju nich verföhrn. Denn veele ward kamen in Min Namen, un seggen: Ik bün dat, un: De Tied is herbi kamen. Folgt se nich na! _Mark. 13, 22._
9. Wenn ji awer hörn ward vun Kriegen un Empörungen, so verfehrt ju nich; denn düt mutt tovör geschehn; awer dat Enn is nich so bald dar.
10. Do sprok He to se: Een Volk ward upstahn gegen dat anner, un een Riek gegen dat anner;
11. Un ward geschehn grote Erdbeven hier un dar, düre Tied un Pestilenz; ok ward Schrecknisse un grote Teken vun den Himmel geschehn.
12. Awer vör düt Allns ward se de Hann an ju leggen, un ju verfolgen, un ward ju öwerlevern in ehr Scholen un Gefängnisse, un vör Könige un Fürsten trecken um Min Namen willen. _Matth. 24, 9. Mark. 13, 19._
13. Dat ward ju awer wedderfahrn to en Tügnis.
14. So nehmt nu to Harten, dat ji nich sorgen doht, woans ji ju verantworten schüllt. _Matth. 10, 19._
15. Denn Ik will ju Mund un Wiesheit geven, weke nich schüllt wedderspreken mögen, noch wedderstahn all ju Gegenpart. _Apost. 6, 10._
16. Ji ward awer öwerlevert warrn vun de Öllern, Bröder, Blotsfrünn un Frünn; un se ward weke mank ju dod maken. _Mich. 7, 6. Apost. 7, 58._
17. Un ji ward haßt wesen vun jedereen um Min Namen willen. _Matth. 10, 22. Mark. 13, 13._
18. Un een Haar vun ju Kopp schall nich umkamen. _Matth. 10, 30._
19. Fat ju Seelen mit Geduld. _2. Chron. 15, 7. Ebr. 10, 36._
20. Wenn ji awer Jerusalem sehn ward, belagert mit en Heer, so markt, dat ehr Verwüstung herbi kamen is. _Matth. 24, 15._
21. Alsdann, wer in Judäa is, de lop weg up de Bargen; un wer merrn darin is, de wiek rut; un wer up dat Land is, de kam nich rin.
22. Denn dat sünd de Dag’ vun de Rach, up dat erfüllt ward Allns, wat schreven steiht.
23. Wehe awer de Swangern un de Fruen, de Bost gevt, in düsse Dag’; denn dar ward grote Not up de Eer wesen, un en Torn öwer düt Volk.
24. Un se ward falln vun dat Swerdt, un gefangen föhrt unner alle Völker; un Jerusalem ward tonicht perrt warrn vun de Heiden, bet dat de Heiden ehr Tied erfüllt ward. _Röm. 11, 25._
25. Un dar ward Teken geschehn an de Sünn un den Maand un de Steerns; un up de Eer ward de Lüd bang wesen, un ward vertwiefeln, un de See un Waggen ward brusen. _Jes. 13, 10. Matth. 24, 29. Ps. 46, 4._
26. Un de Minschen ward versmachten vör Furcht un vör Töven up de Dinge, de dar kamen schüllt up de Eer. Denn ok de Kräfte vun den Himmel ward sik bewegen. _Jes. 64, 7. Ezech. 24, 23._
27. Un denn ward se sehn den Minschensöhn kamen in de Wolk, mit grote Kraft un Herrlichkeit. _Dan. 7, 13._
28. Wenn awer düt anfangt to geschehn, so kiekt up, un hevt ju Ogen up, darum dat ju Erlösung sik naht. _Röm. 8, 21. 23._
29. Un He sä se en Glieknis: Kiekt an den Fiegenbom un alle Böm. _Matth. 24, 32._
30. Wenn se nu utslat, so seht ji dat an se, un markt, dat nu de Sommer neeg is.
31. Also ok ji, wenn ji düt Allns angahn seht, so weet, dat GOtt Sin Riek neeg is.
32. Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüt. _Matth. 24, 34._
33. Himmel un Eer ward vergahn, awer Min Wör vergaht nich. _Luk. 16, 17. Ps. 102, 27. Jes. 51, 6. Matth. 5, 18. Jes. 40, 8._
34. Awer nehmt ju in acht, dat ju Harten nich beswert ward mit Freten un Supen, un mit Sorgen um de Nahrung, un düsse Dag kummt unverwahrns öwer ju; _Röm. 13, 13. Gal. 5, 21. Eph. 5, 18._
35. Denn gliek as en Fallstrick ward he kamen öwer alle, de up de Eer wahnt. _1. Thess. 5, 3._
36. So west nu wacker alle Tied, un bedt, dat ji würdig warrn mögt, to entlopen düt all, dat geschehn schall, un to stahn vör den Minschensöhn.
37. Un He lehr bi Dag’ in den Tempel; in de Nacht awer gung He rut, un blev öwer Nacht an den Ölbarg. _Joh. 8, 1. 2._
38. Un all dat Volk mak sik up to Em in den Tempel, Em to hörn.
Dat 22. Kapitel.
1. Dat weer awer neeg bi dat Fest vun de söten Bröd, dat dar Ostern heet.
2. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten trachten darna, woans se Em dod maken kunn, se weern awer bang vör dat Volk. _Ps. 2, 2. Joh. 11, 47._
3. Awer de Satanas fahr in Judas, nennt Ischarioth, de dar weer ut de Tall vun de Twölf. _Matth. 26, 14._
4. Un he gung hen, un sprok mit de Hohenpresters un mit de Hauptlüd, woans he Em se wull öwerlevern.
5. Un se warn froh, un versproken em Geld to geven.
6. Un he versprok sik, un söch Gelegenheit, dat he Em öwerlevern dä ahn Rumor.
7. Dar keem nu de Dag vun de söten Bröd, up den man opfern muß dat Osterlamm. _Matth. 26, 17. Mark. 14, 12._
8. Un He schick Petrus un Johannes, un sprok: Gaht hen, makt uns dat Osterlamm fardig, up dat wi dat eten.
9. Se sproken awer to Em: Wo wullt Du, dat wi dat fardig makt?
10. He sprok to se: Süh, wenn ji na de Stadt rin kamt, ward ju en Minsch in de Möt kamen, de driggt en Waterkruk; folgt em na in dat Hus, dar he rin geiht.
11. Un seggt to den Husherrn: De Meister lett di seggen: Wo is de Harbarg, dar Ik mit Min Jüngers dat Osterlamm eten kann?
12. Un he ward ju en groten getafelten Saal wiesen; dar richt dat to.
13. Se gungen hen, un funn dat so, as He se seggt harr, un richten dat Osterlamm to. _Luk. 19, 32._
14. Un as de Stunn keem, sett He sik dal, un de twölf Apostels mit Em. _Matth. 26, 20._
15. Un He sprok to se: Mi hett vun Harten darna lengt, düt Osterlamm mit ju to eten, bevör Ik lieden doh.
16. Denn Ik segg ju, dat Ik vun nu af an nich mehr darvun eten warr, bet dat dat erfüllt ward in GOtt Sin Riek.
17. Un He neem den Kelch, dank, un sprok: Nehmt densülven, un deelt em mank ju;
18. Denn Ik segg ju: Ik warr nich drinken vun dat Gewächs vun den Wienstock, bet GOtt Sin Riek kamen deiht.
19. Un He neem dat Brod, dank, un brok dat, un gev dat se, un sprok: Dat is Min Lief, de för ju geven ward; dat doht to Min Gedächtnis. _Matth. 26, 26. Mark. 14, 22. 1. Cor. 11, 23. 24._
20. Dessülven glieken ok den Kelch na dat Abendmahl, un sprok: Dat is de Kelch, dat nie Testament in Min Blot, dat för ju vergaten ward.
21. Doch süh, de Hand vun Min Verräter, is mit Mi öwer Disch.
22. Un twar de Minschensöhn geiht hen, as dat beslaten is. Doch wehe den Minsch, dörch den He verraden ward.
23. Un se fungen an to fragen mank sik sülvst, wokeen dat doch wol weer unner se, de dat dohn war?
24. Dar entstunn ok en Striet mank se, wer mank se schull för den Gröttsten holn warrn? _Matth. 18, 1. Mark. 9, 34. Luk. 9, 46._
25. He awer sprok to se: De weltlichen Könige herrscht, un de Gewaltigen heet man gnädige Herrn: _Matth. 20, 25. Mark. 10, 42._
26. Ji awer nich also; sonnern de Gröttste mank ju schall wesen as de Jüngste, un de Vörnehmste as en Deener. _Luk. 9, 48. 1. Pet. 5, 3. 5. 6._
27. Denn wer is de Gröttste? De to Disch sitt, oder de deent? Is dat nich so, dat de to Disch sitten deiht? Ik awer bün mank ju as en Deener. _Matth. 20, 28. Joh. 13, 14. Phil. 2, 7._
28. Ji awer sünd dat, de ji bi Mi bleven sünd in Min Anfechtungs. _Luk. 18, 28._
29. Un Ik will ju dat Riek vermaken, as Mi dat Min Vader vermakt hett; _Luk. 12, 32. Offenb. 2, 28._
30. Dat ji eten un drinken schüllt bi Min Disch in Min Riek, un sitten up Stöhl, un richten de twölf Geslechter Israels. _Matth. 19, 28._
31. De HErr awer sprok: Simon, Simon, süh, de Satan hett ju begehrt, dat he ju sichten mug, as den Weeten. _2. Cor. 2, 11. 1. Pet. 5, 8._
32. Ik awer hef för di beden, dat din Glov nich uphörn deiht. Un wenn du di namals bekehrn deihst, so mak din Bröder stark. _Joh. 17, 11. 15. 20. Ps. 51, 15._
33. He awer sprok to Em: HErr, ik bün bereit, mit Di in dat Gefängnis un in den Dod to gahn.
34. He awer sprok: Petrus, Ik segg di, de Hahn ward hüt nich kreihn, bevör du dree mal leugnen deihst, dat du Mi kennst. _Matth. 26, 34. Mark. 14, 30. 72._
35. Un He sprok to se: So oft as Ik ju utschickt hef ahn Büdel, ahn Tasch, un ahn Schoh, hebbt ji ok je Mangel hatt? Se sproken: Niemals keen. _Ps. 23, 1. Ps. 33, 19. Ps. 34, 10. Matth. 10, 9._
36. Do sprok He to se: Awer nu, wer en Büdel hett, de nehm em, dessülven glieken ok de Tasch. Wer awer nich hett, de verkop sin Kleed, un kop en Swerdt.
37. Denn Ik segg ju: Dat mutt ok noch an Mi vullbrocht warrn, dat schreven steiht: »He is unner de Öweldoers rekent.« Denn wat vun Mi schreven is, dat hett en Enn. _Jes. 53, 12._
38. Se sproken awer: HErr, süh, hier sünd twee Swerdten. He awer sprok to se: Dat is genog.
39. Un He gung rut na Sin Gewohnheit an den Ölbarg. Em folgten awer Sin Jüngers na an densülven Ort. _Matth. 26, 30. Mark. 14, 26. Joh. 18, 1._
40. Un as He darhen keem, sprok He to se: Bedt, up dat ji nich in Anfechtung fallt. _Matth. 6, 13._
41. Un He reet sik vun se af, so wiet as man mit en Steen smieten kann, un knee dal, un be’. _Matth. 26, 39._
42. Un sprok: Vader, wullt Du, so nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich Min, sonnern Din Will schall geschehn. _Matth. 26, 39._
43. Dar erschien Em awer en Engel vun den Himmel, un stärk Em.
44. Un dat keem so wiet, dat He mit den Dod ringen dä, un be’ heftiger. Do war awer Sin Sweet as Blotsdruppen, de fulln up de Eer.
45. Un He stunn up vun dat Gebet, un keem to Sin Jüngers, un funn se slapen vör Trurigkeit;
46. Un sprok to se: Wat slapt ji? Staht up un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt.
47. As He awer noch reden dä, süh, de Schar, un een vun de Twölf, nömt Judas, gung vör se her, un gung up JEsus to, um Em to küssen. _Matth. 26, 47._
48. JEsus awer sprok to em: Judas, verradest du den Minschensöhn mit en Kuß? _Matth. 26, 49._
49. As de awer, de um Em weern, seegen, wat dar warrn wull, sproken se to Em: HErr, schüllt wi mit dat Swerdt darmank slahn?