Part 13
42. Un as he to Em keem, reet em de Düvel, un quäl em. JEsus awer bedroh den unsaubern Geist, un mak den Jungen gesund, un gev em sin Vader wedder.
43. Un alle Lüd verfehrn sik öwer GOtt Sin Herrlichkeit. As se sik awer all verwunnerten öwer Allns, wat He dä, sprok He to Sin Jüngers:
44. Fat ji mit ju Ohrn düsse Red; denn de Minschensöhn mutt öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann. _Matth. 17, 22._
45. Awer dat Wort verstunn’ se nich, un dat weer vör se verborgen, dat se dat nich begrepen. Un se weern to bang, Em to fragen um datsülvige Wort.
46. Dar keem ok en Gedanke mank se: Wer mank se de Gröttste weer. _Mark. 9, 34._
47. As awer JEsus de Gedanken vun ehr Harten sehn dä, greep He en Kind, un stell dat bi Sik.
48. Un sprok to se: Wer dat Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi ok up, un wer Mi upnimmt, de nimmt Den up, de Mi schickt hett. Wer awer de Lüttste is mank ju, de ward grot wesen. _Matth. 10, 40. Joh. 13, 20._
49. Do antworte Johannes, un sprok: Meister, wi seegen een, de drev Düvels ut in Din Nam, un wi wehrn em, denn he folg Di nich mit uns. _4. Mos. 11, 27. Mark. 9, 38._
50. Un JEsus sprok to em: Wehrt em nich; denn wer nich wedder uns is, de is för uns. _Luk. 11, 23. Matth. 12, 30._
51. Dat begev sik awer, as de Tied erfüllt weer, dat He schull vun hier nahmen warrn, richt He Sin Gesicht, stracks na Jerusalem to wanneln.
52. Un He schick Baden vör Sik hen; de gungen hen un keemen in en Flecken vun de Samariters, dat se Em Harbarg bestellten. _Joh. 4, 4._
53. Un se neemen Em nich an, darum, dat He Sin Gesicht richt harr, to wanneln na Jerusalem.
54. As awer dat Sin Jüngers, Jakobus un Johannes, sehn dän, sproken se: HErr, wullt Du, so wüllt wi seggen, dat dar Füer vun den Himmel falln deiht, un se vertehrt, as Elias dä? _2. Kön. 1, 10. 12._
55. JEsus awer wenn’ Sik, un bedroh se, un sprok: Weet ji nich, wat för en Geist sin Kinner ji sünd?
56. De Minschensöhn is nich kamen, de Minschen ehr Seel to verdarven, sonnern to erholn. _Joh. 3, 17. 12, 47._
57. Un se gungen in en annern Flecken. Dat begev sik awer, as se up den Weg weern, sprok een to Em: Ik will Di folgen, wo Du hengeihst. _Matth. 8, 19._
58. Un JEsus sprok to Em: De Föß hebbt Kuhlen, un de Vageln unner den Himmel hebbt Nester: awer de Minschensöhn hett nich, wo He Sin Kopp henleggt.
59. Un He sprok to en annern: Folg Mi na! De sprok awer: HErr, gif mi Frielöv, dat ik tovör hengah un min Vader begrav.
60. Awer JEsus sprok to em: Lat de Doden ehr Doden begraven, gah du awer hen, un verkünnig GOtt Sin Riek. _Matth. 8, 22._
61. Un en anner sprok: HErr, ik will Di nafolgen, awer verlöv mi tovör, dat ik en Afscheed maken doh mit de, de in min Hus sünd. _1. Kön. 19, 20._
62. JEsus awer sprok to em: Wer sin Hand an de Plog leggt, un süht torügg, de is nich geschickt to GOtt Sin Riek. _Spr. 26, 11. 2. Pet. 2, 20._
Dat 10. Kapitel.
1. Darna wähl de HErr anner söventig ut, un schick se je twee un twee vör sik her, in alle Städte un Örter, dar He henkamen wull;
2. Un sprok to se: De Aarn is grot, de Arbeiter awer sünd wenig; bed den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeiters utschickt in Sin Aarn. _Joh. 4, 35. Matth. 9, 37. 38._
3. Gaht hen, süh, Ik schick ju as de Lämmer merrn mank de Wülf. _Matth. 10, 16. 23, 34._
4. Dregt keen Büdel, noch Tasch, noch Schoh, un gröt Nüms up de Strat. _Matth. 10, 9._
5. Wo ji in en Hus kamt, dar sprekt toeerst: Freden wes’ mit ju!
6. Un wenn darsülvst en Kind vun den Freden sin ward, so ward ju Freden up em ruhn; wo awer nich, so ward ju Freden sik wedder to ju wennen.
7. In datsülvige Hus awer blievt, eet un drinkt, wat se hebbt. Denn en Arbeiter is sin Lohn werth. Ji schüllt nich vun een Hus na dat anner gahn. _5. Mos. 24, 14. Matth. 10, 10. 1. Cor. 9, 14._
8. Un wo ji in en Stadt kamt, un se ju annehmt, dar eet, wat ju vörsett ward. _Matth. 10, 11._
9. Un makt de Kranken, de darsülvst sünd, gesund, un seggt se: GOtt Sin Riek is neeg to ju kamen.
10. Wo ji awer in en Stadt kamt, dar se ju nich annehmt, dar gaht rut up ehr Straten, un sprekt:
11. Ok den Stoff, de sik an uns hangt hett vun ju Stadt, sla’t wi af up ju. Doch schüllt ji weten, dat ju GOtt Sin Riek neeg west is. _Matth. 10, 14._
12. Ik segg ju: Dat ward de Sodomer erdräglicher gahn an jenen Dag denn son Stadt.
13. Wehe di, Chorazin! Wehe di, Bethsaida! Denn weern de Daden to Tyrus un Sidon geschehn, de bi ju geschehn sünd, se harrn vör Tieden in Sack un in de Asch seten, un Buß dahn. _Matth. 11, 21._
14. Doch dat ward Tyrus un Sidon erdräglicher gahn an dat jüngste Gericht, as ju.
15. Un du Kapernaum, de du bet an den Himmel erhaven büst, du warrst bet in de Höll runner stött warrn.
16. Wer ju hört, de hört Mi; un wer ju veracht, de veracht Mi; wer awer Mi veracht, de veracht Den, de Mi schickt hett. _Matth. 10, 40. Joh. 13, 20._
17. De söventig awer keemen wedder mit Freuden, un sproken: HErr, uns sünd ok de Düvels unnerdahn in Din Nam.
18. He sprok awer to se: Ik seeg wol den Satanas vun den Himmel falln, as en Blitz. _Offenb. 12, 8. 9._
19. Seht, Ik hef ju Macht geven, to perrn up Slangen un Skorpionen, un öwer alle Fiendesgewalt; un ju ward nicks schaden künnen.
20. Doch darin freut ju nich, dat ju de Geister unnerdahn sünd, freut ju awer, dat ju Namen in den Himmel anschreven sünd. _Phil. 4, 3._
21. To de Stunn freu Sik JEsus in den GEist, un sprok: Ik pries Di, Vader un HErr vun den Himmel un de Eer, dat Du so wat verborgen hest vör de Wiesen un Kloken, un hest dat de Unmünnigen apenbart. Ja, Vader, also weer dat wolgefällig vör Di. _Matth. 11, 25._
22. Dat is Mi Allns öwergeven vun Min Vader. Un Nüms weet, wer de Söhn is, as alleen de Vader, noch wer de Vader is, as alleen de Söhn, un wakeen dat de Söhn will apenbarn. _Matth. 11, 27. Joh. 1, 18. 6, 46._
23. Un He wenn’ Sik to Sin Jüngers, un sprok to se alleen: Selig sünd de Ogen, de dat seht, wat ji seht. _1. Kön. 10, 8. Matth. 13, 76._
24. Denn Ik segg ju: Veele Propheten un Könige wulln sehn, wat ji seht, un hebbt dat nich sehn, un hörn, wat ji hört, un hebbt dat nich hört. _1. Pet. 1, 10._
25. Un süh, dar stunn en Schriftgelehrten up, versöch Em, un sprok: Meister, wat mutt ik dohn, dat ik dat ewige Leven arv? _Matth. 22, 35. Mark. 12, 28._
26. He awer sprok to Em: Wa steiht in dat Gesetz schreven? Woans lis’t du dar?
27. He antworte, un sprok: Du schast GOtt, Din HErr, leef hebben vun ganzen Harten, vun ganze Seel, vun allen Kräften, un vun ganzen Gemöt, un din Neegsten as di sülvst. _3. Mos. 19, 18. Mark. 12, 30. 31._
28. He awer sprok to em: Du hest recht antwort; doh dat, so warrst du leven. _3. Mos. 18, 5._
29. He awer wull sik sülvst rechtfardigen, un sprok to JEsus: Wer is denn min Neegste? _2. Mos. 2, 13._
30. Do antworte JEsus, un sprok: Dar weer en Minsch, de gung vun Jerusalem raf na Jericho, un full unner de Mörders; de trocken em ut, un slogen em, un gungen darvun, un leeten em halfdod liggen.
31. Dat begev sik awer vun ungefehr, dat en Prester desülve Strat raf trock, un as he em seeg, gung he vöröwer.
32. Desglieken ok en Levit, as he keem bi de Stä, un seeg em, gung he vöröwer.
33. En Samariter awer reis’, un keem darhen, un as he em sehn dä, jammer he em, _Ezech. 16, 6._
34. Gung to em, verbunn em sin Wunden, un got dar Öl un Wien rin; un bör em up sin Thier, un broch em in de Harbarg, un pleg em.
35. An den annern Dag reis’ he, un trock rut twee Groschen un gev se den Werth, un sprok to em: Pleg em; un wenn du wat mehr utleggen warrst, will ik di dat betaln, wenn ik wedder kam.
36. Wat för een, dünkt di, de mank düsse dree de Neegste west is to den, de mank de Mörders fulln weer?
37. He sprok: De de Barmhartigkeit an em dä. Do sprok JEsus to em: So gah hen, un doh desglieken.
38. Dat begev sik awer, as se wannelten, gung He in en Flecken. Dar weer en Fru, mit Namen Martha, de neem Em up in ehr Hus. _Joh. 11, 1. 12, 2. 3._
39. Un se harr en Swester, de heet Maria; de sett sik to JEsus Sin Föt, un hör Sin Red to. _Apost. 22, 3._
40. Martha awer mak sik veel to schaffen, Em to deen’. Un se trä hento, un sprok: HErr, fragst Du nich darna, dat min Swester mi alleen deen’ lett? Segg ehr doch, dat se dat ok angrippt.
41. JEsus awer antworte, un sprok to ehr: Martha, Martha, du hest veel Sorg un Möh;
42. Eens awer is Noth. Maria hett dat gude Deel utwählt, dat schall nich vun ehr nahmen warrn. _Ps. 27, 4. Matth. 6, 33._
Dat 11. Kapitel.
1. Un dat begev sik, dat He weer an en Ort un beden dä. Un as He uphört harr, sprok een vun Sin Jüngers to Em: HErr, lehr uns beden, as ok Johannes sin Jüngers lehr.
2. He awer sprok to se: Wenn ji beden doht, so sprekt: Uns’ Vader in den Himmel, Din Nam warr hilligt. Din Riek kam. Din Will gescheh up de Eer as in den Himmel. _Matth. 6, 9._
3. Uns’ däglich Brod gev uns ümmerdar. _2. Mos. 16, 19. 21._
4. Un vergev uns unse Sünden; denn ok wi vergevt alle, de uns schüllig sünd. Un föhr uns nich in Versökung, sonnern erlös’ uns vun dat Övel.
5. Un He sprok to se: Wer is mank ju, de en Fründ hett, un gung to em um Merrnnacht, un sprok to em: Leeve Fründ, lehn mi dree Bröd.
6. Denn dar is min Fründ to mi kamen vun de Strat, un ik hef nich, dat ik em vörlegg.
7. Un de, weke darinnen weer, antwort em, un sprok: Mak mi keen Unruh; de Döhr is all toslaten, un min lütten Kinner sünd bi mi in de Kamer; ik kann nich upstahn un di geven.
8. Ik segg ju, un ob he nich upsteiht, un gift em, darum, dat he sin Fründ is; so ward he doch wegen sin Utverschamtheit upstahn, un em geven so veel as he brukt. _Luk. 18, 5._
9. Un Ik segg ju ok: Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finn’; kloppt an, so ward ju updahn. _Matth. 7, 7. Mark. 11, 24. Joh. 16, 23. 24._
10. Denn wer dar bedt, de nimmt, un wer dar söcht, de finnt, un wer dar ankloppt, den ward updahn.
11. Wo bedt mank ju en Söhn den Vader um Brod, de em en Steen darför beeden deiht? un so he um en Fisch bedt, de em en Slang för den Fisch beeden deiht? _Matth. 7, 9._
12. Oder wenn he um en Ei bedt, de em en Skorpion darför beeden deiht?
13. Wenn denn ji, de ji bös sünd, künnt ju Kinner gude Gaven geven, wa veel mehr ward de Vader in den Himmel den hilligen GEist geven de, de Em bedt.
14. Un He drev en Düvel ut, de weer stumm. Un dat gescheeg, as de Düvel utfahrn dä, do sprok de Stumme. Un dat Volk verwunner sik. _Matth. 12, 22._
15. Weke awer mank se sproken: He drift de Düvels ut dörch Beelzebub, den Böwersten vun de Düvels. _Matth. 12, 24._
16. De annern awer versöchten Em, un begehrten en Teken vun Em vun den Himmel. _Matth. 12, 40._
17. He awer vernehm ehr Gedanken un sprok to se: En jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüst, un een Hus fallt öwer dat anner.
18. Is denn de Satanas ok mit sik sülvst uneens, woans will sin Riek bestahn? Denn ji seggt, Ik driev de Düvels ut dörch Beelzebub.
19. Wenn awer Ik de Düvels dörch Beelzebub utdriev, dörch wen drievt se ju Kinner ut? Darum ward se ju Richters wesen.
20. Wenn Ik awer dörch GOtt Sin Finger de Düvels utdriev, so kummt ja dat Riek GOttes to ju.
21. Wenn en Mann, de sik mit Waffen gut versehn hett, sin Palast bewahrt, so blift dat Sine mit Freden.
22. Wenn awer en Starkerer öwer em kummt, un öwerwindt em, so nimmt he em sin Harnisch, worup he sik verleet, un deelt den Rov ut. _Kol. 2, 15._
23. Wer nich mit Mi is, de is wedder Mi; un wer nich mit Mi sammelt, de streut utenanner. _Matth. 12, 30._
24. Wenn de unreine Geist vun den Minsch utfahrt, so dörchwannert he wüste Stä’n, söcht Ruh un findt se nich; so sprickt he: Ik will wedder umkehrn in min Hus, dar ik utgahn bün. _Matth. 12, 43._
25. Un wenn he kummt, so findt he dat mit Bessens rein makt un smückt.
26. Denn geiht he hen, un nimmt söven Geister to sik, de arger sünd, as he sülvst; un wenn se rinkamt, wahnt se dar, un dat ward darna mit densülvigen Minschen arger, as vörher. _Joh. 5, 14._
27. Un dat begev sik, as He düt reden dä, hev en Fru mank dat Volk ehr Stimm up, un sprok to Em: Selig is de Lief, de Di dragen hett, un de Bost, an de Du legen hest. _Luk. 1, 28. 30. 48._
28. He awer sprok: Ja, selig sünd, de GOttes Wort hört un bewahrt. _Matth. 7, 21._
29. Dat Volk awer dräng dar hento. Do fung He an, un sä: Düt is en bös Geslecht, se begehrt en Teken, un se ward keen Teken geven, as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas. _Matth. 16, 4._
30. Denn gliek as Jonas weer en Teken för de Niniviten: also ward dat de Minschensöhn wesen för düt Geslecht. _Jon. 2, 1._
31. De Königin vun Middag ward hervör treden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward se verdammen; denn se keem vun dat Enn vun de Welt, to hörn Salomo sin Wiesheit. Un seht, hier is mehr as Salomo. _1. Kön. 10, 1. 2. Chron. 9, 1. Matth. 12, 42._
32. De Lüd vun Ninive ward hervörtreden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward dat verdammen; denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un seht, hier is mehr as Jonas. _Jon. 3, 5. Matth. 12, 41._
33. Nüms stickt en Licht an, un sett dat an en heemlichen Ort, ok nich unner en Kornmaat; sonnern up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht. _Mark. 4, 21._
34. Dat Oog is dat Licht vun den Lief. Wenn nu din Oog eenfoltig wesen ward, so is din ganze Lief licht. Wenn awer din Oog arg is, so is ok din Lief düster.
35. So seh darup, dat nich dat Licht in di Düsternis is.
36. Wenn nu din Lief ganz hell is, dat he keen Stück vun de Düsternis hett, so ward he ganz hell wesen, ward di hell maken as en hellen Blitz.
37. As He awer in de Red weer, be’ Em en Pharisäer, dat He mit em de Middagsmahltied eet. Un He gung rin, un sett Sik to Disch.
38. As dat de Pharisäer sehn dä, wunner he sik, dat He Sik nich vör dat Eten wuschen harr. _Matth. 15, 2._
39. De HErr awer sprok to em: Ji Pharisäers holt dat Utwennige vun de Bekers un de Schöddeln rein, awer ju Inwenniges is vull Rov un Bosheit. _Luk. 18, 11. 12. Matth. 15, 3. 23, 25. Mark. 7, 8._
40. Ji Narren, meent ji, dat dat binnen rein is, wenn dat buten rein is?
41. Doch gevt Almosen vun dat, dat dar is; süh, so is ju Allns rein.
42. Awer wehe ju Pharisäers, dat ji vun Pfeffermünz un Raute, un allerlie Grönkrut den Teinten nehmt, un gaht vör dat Gericht öwer, un vör GOttes Leef. Düt schull man dohn, un dat nich laten.
43. Wehe ju Pharisäers, dat ji geern baben an sitt in de Scholen, un wüllt gröt’ warrn up den Markt. _Luk. 20, 46. Matth. 23, 6. Mark. 12, 39._
44. Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, dat ji west gliek as de verdeckten Gräver, dar de Lüd öwer lopt un kennt se nich. _Matth. 23, 27._
45. Do antworte een vun de Schriftgelehrten, un sprok to Em: Meister, mit de Wör’ beschimpst Du ok uns.
46. He awer sprok: Un wehe ok ju Schriftgelehrten! denn ji beladt de Minschen mit unerdrägliche Lasten, un ji röhrt se nich mit een Finger an. _Jes. 10, 1. Matth. 23, 4. Apost. 15, 10._
47. Wehe ju! denn ji bu’t de Propheten ehr Gräver; ju Vaders awer hebbt se dod makt. _Matth. 23, 29._
48. So betügt ji twar, un willigt in ju Vaders ehr Wark; denn maken se se dod, so bu’t ji ehr Gräver.
49. Darum sprickt GOtt Sin Wiesheit: Ik will Propheten un Apostels to se schicken, un vun düssen ward se weke dod maken un verfolgen. _Matth. 10, 16._
50. Up dat förrert ward vun düt Geslecht dat Blod vun alle Propheten, dat vergaten is, siet de Grund vun de Welt leggt is.
51. Vun Abel sin Blot an bet up dat Blot vun Zacharias, de umkeem twischen den Altar un den Tempel. Ja, Ik segg ju: Dat ward förrert warrn vun düt Geslecht. _Matth. 23, 35._
52. Wehe ju Schriftgelehrten! denn ji hebbt den Slötel to de Erkenntnis. Ji kamt nich rin, un ji wehrt de, de rin wüllt.
53. As He awer so wat to se seggen dä, fungen de Schriftgelehrten un Pharisäers an, hart up Em to drängen, un Em mit allerlie Fragen den Mund to stoppen.
54. Un luerten up Em, un söchten, ob se wat fangen kunnen ut Sin Mund, dat se en Sak wedder Em harrn. _Weish. 2, 12._
Dat 12. Kapitel.
1. Dar leep dat Volk to, un keemen weke Dusend tosamen, so dat se sik unner enanner perrten. Do fung He an, un sä to Sin Jüngers: Ton eersten hödt ju vör de Pharisäers ehrn Suerdeeg, denn dat is de Heuchelie.
2. Dar is awer nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks heemlich, dat man nich weeten ward.
3. Darum, wat ji in Düsternis seggt, dat ward man int Licht hörn; wat ji redt in dat Ohr in de Kamer, dat ward man up dat Dack predigen. _Matth. 10, 27._
4. Ik segg ju awer, Min Frünn, west nich bang vör de, de den Lief dod makt, un darna nicks mehr dohn künnt. _Jes. 8, 13. 51, 12._
5. Ik will ju awer wiesen, vör weke ji bang wesen schüllt: West bang vör Den, de, nadem He dod makt hett, ok Macht hett, to smieten in de Höll. Ja, Ik segg ju, vör Den west bang.
6. Verkofft man nich fief Lünken för twee Penning? Noch hett GOtt vun desülvigen nich een vergeten.
7. Ok sünd de Haar up ju Kopp all tellt. Darum west nich bang, denn ji sünd beter, as veele Lünken. _Luk. 21, 18. 2. Sam. 14, 11._
8. Ik segg ju awer: Wer Mi bekennen deiht vör de Minschen, den ward ok de Minschensöhn bekennen vör GOtt Sin Engel. _Matth. 10, 32._
9. Wer Mi awer verleugnet vör de Minschen, de ward verleugnet warrn vör GOtt Sin Engeln.
10. Un wer dar redt en Wort wedder den Minschensöhn, den schall dat vergeven warrn; wer awer den hilligen GEist lästert, den schall dat nich vergeven warrn. _Matth. 12, 31._
11. Wenn se ju awer föhrn ward in ehr Scholn, un vör de Obrigkeit un de Gewaltigen, so sorgt nich, wa oder wat ji antworten, oder wat ji seggen schüllt. _Matth. 10, 19. Mark. 13, 11._
12. Denn de hillige GEist ward ju to desülvige Stunn lehrn, wat ji seggen schüllt.
13. Do sprok awer een vun dat Volk to Em: Meister, segg min Broder, dat he mit mi dat Arv deelt.
14. He awer sprok to em: Minsch, wer hett mi to en Richter oder Arvscheeder öwer ju sett?
15. Un sprok to se: Seht to, un hödt ju vör den Giez; denn Nüms levt darvun, dat he veel Göder hett. _1. Tim. 6, 9. 10._
16. Un He sä se en Glieknis, un sprok: Dar weer en rieken Mann, den sin Feld harr gut dragen.
17. Un He dach bi sik sülvst, un sprok: Wat schall ik dohn? Ik hef nich, dar ik min Frücht hensammeln kann.
18. Un sprok: Dat will ik dohn, ik will min Schüns afbreken, un se gröter bu’n, un will darin sammeln Allns, wat mi wussen is, un min Göder.
19. Un will seggen to min Seel: Leeve Seel, du hest en groten Vörrath up veele Jahrn; hef nu Ruh, itt un drink, un hef guden Moth. _Sir. 11, 19._
20. Awer GOtt sprok to em: Du Narr, in düsse Nacht ward man din Seel vun di förrern; un wokeen sin ward dat wesen, wat du bereidet hest?
21. Also geiht dat, wer sik Schätze sammelt, un is nich riek in GOtt.
22. He sprok awer to Sin Jüngers: Darum segg Ik ju: Sorgt nich för ju Leven, wat ji eten schüllt, ok nich för ju Lief, wat ji antrecken schüllt. _Matth. 6, 25._
23. Dat Leven is mehr, as de Spies, un de Lief mehr as de Kledung.
24. Seht up de Raven, se sai’t nich, se aarnt nich, se hebbt ok keen Kellers, noch Schüns; un GOtt nährt se doch. Wa veel awer sünd ji beter, as de Vageln! _Ps. 147, 9._
25. Wer is mank ju, ob he ok darum sorgen deiht, de dar kunn ok een El lang to sin Gröte setten?
26. So ji denn dat Geringste nich vermögt, warum sorgt ji för dat annere?
27. Seht up de Lilln up dat Feld, wa se wasst; se arbeidt nich, so spinnt se ok nich. Ik segg ju awer: dat ok Salomo in all sin Herrlichkeit nich is kledt west as een vun de.
28. Wenn denn GOtt dat Gras, dat hüt up dat Feld steiht un morgen in den Aben smeten ward, so kleden deiht, wa veel mehr ward He ju kleden, ji Kleenglovigen!
29. Darum ok ji, fragt nicks darna, wat ji eten, oder wat ji drinken schüllt; west nich wankelmödig.
30. Na so wat Allns tracht de Heiden in de Welt; awer ju Vader weet dat wol, dat ji dat brukt. _Matth. 6, 32._
31. Doch tracht na GOtt Sin Riek, so ward ju dat Allns tofalln.
32. West nich bang, du lütte Herde; denn dat is ju Vader Sin Wolgefalln, ju dat Riek to geven. _Luk. 22, 29. Matth. 11, 26._
33. Verkopt, wat ji hebbt, un gevt Almosen. Makt ju Säcke, de nich old ward, en Schatz, de nümmer afnimmt in den Himmel, dar keen Deef tokummt, un den keen Motten fret. _Luk. 18, 20._
34. Denn wo ju Schatz is, dar ward ju Hart ok wesen.
35. Lat ju Lenden umgürt wesen un ju Lichter brenn’; _Jer. 1, 17. 1. Pet. 1, 13. Matth. 25, 1._
36. Un west gliek de Minschen, de up ehrn HErrn tövt, wenn He upbreken ward vun de Hochtied, up dat, wenn He kummt, un ankloppt, se Em bald upmakt.
37. Selig sünd de Knechts, de de HErr, wenn He kummt, waken findt. Wahrlich, Ik segg ju: He ward sik upschörten, un ward se to Disch setten, un vör se gahn un se deen. _Joh. 13, 4._
38. Un wenn He kummt in de tweete Wacht, un in de drütte Wacht, un ward dat also finn; selig sünd düsse Knechten.
39. Dat schüllt ji awer weten, wenn en Husherr wüß, to weke Stunn de Deef kamen dä, so wak he, un leet nich in sin Hus breken. _1. Thess. 5, 2._
40. Darum west ji ok bereit; denn de Minschensöhn ward kamen to de Stunn, dar ji dat nich meent. _Matth. 24, 44._
41. Petrus awer sprok to Em: HErr, seggst Du düt Glieknis to uns oder ok to alle?
42. De HErr awer sprok: Wat för en grot Ding is dat um en truen un kloken Husholer, den de HErr sett öwer Sin Lüd, dat he se to rechte Tied ehr Gebühr geven deiht! _Matth. 24, 45._
43. Selig is de Knecht, den sin Herr findt also dohn, wenn he kummt.
44. Wahrlich, Ik segg ju, he ward em öwer all sin Göder setten.
45. Wenn awer desülve Knecht in sin Harten seggen ward: Min HErr vertreckt to kamen; un fangt an to sla’n de Knechts un Deerns, ok to eten un to drinken, un sik vull to supen,
46. So ward düsse Knecht sin HErr kamen an den Dag, wenn he sik dat nich versüht, un to de Stunn, de he nich weet, un ward em in Stücken tweirieten, un ward em sin Lohn geven mit de Unglövigen.
47. De Knecht awer, de sin Herrn sin Willen weet, un hett sik nich bereit holn, de ward veel Släg utstahn möten. _Jak. 4, 17._
48. De dat awer nich weet, un hett doch dahn dat, wat Släg werth is, de ward wenig Släg kriegen. Denn weken veel geven is, bi den ward man veel söken; un weken veel befahln is, vun den ward man veel förrern.
49. Ik bün kamen, dat Ik en Füer anstek up de Eer: wat wull Ik leever, as dat dat all brenn dä!
50. Awer Ik mutt mi tovör döpen laten mit en Döp. Un wa is Mi so bang, bet se vullbrocht ward! _Matth. 20, 22._
51. Meent ji, dat Ik herkamen bün, Freden to bringen up de Eer? Ik segg: Nee; sonnern Striet.
52. Denn vun nu af an ward fief in en Hus uneens wesen; dree gegen twee, un twee gegen dree.
53. De Vader ward gegen den Söhn wesen, un de Söhn gegen den Vader; de Moder gegen de Dochter, un de Dochter gegen de Moder; den Mann sin Moder gegen sin Fru, un den Söhn sin Fru gegen ehrn Mann sin Moder.
54. He awer sprok to dat Volk: Wenn ji en Wolk seht upgahn vun Westen, so sprekt ji bald: Dar kummt Regen, un dat geschüht so. _Matth. 16, 2._
55. Un wenn ji seht den Südwind weihn, so seggt ji: Dat ward hitt warrn, un dat geschüht so.
56. Ji Heuchler, de Gestalt vun de Eer un den Himmel künnt ji unnersöken, warum unnersökt ji düsse Tied nich? _Joh. 4, 35._
57. Warum richt ji nich an ju sülvst, wat recht is?
58. Wenn du awer mit din Weddersaker vör den Fürsten geihst, so doh Fliet up den Weg, dat du em los warrst, up dat he di nich etwa vör den Richter trecken deiht, un de Richter öwerlevert di den Stockmeister, un de Stockmeister smitt di in dat Gefängnis. _Spr. 25, 8. Matth. 5, 25._
59. Ik segg di: Du warrst vun dar nich rut kamen, bet du den allerletzten Penning betahln deihst.
Dat 13. Kapitel.
1. Dar weern awer to desülve Tied weke darbi, de verkünnigten Em vun de Galiläer, de ehr Blod Pilatus mit ehr Opfer mengt harr.
2. Un JEsus antworte, un sprok to se: Meent ji, dat düsse Galiläer vör alle Galiläers Sünners west sünd, wiel se dat leden hebbt?
3. Ik segg: Nee; sonnern, wenn ji ju nich betert, ward ok ji all up glieke Wies umkamen. _Ps. 7, 13._
4. Oder meent ji, dat de achtein, up weke de Thorn in Siloah full un se dod slog, mehr schüllig west sünd as alle Minschen, de in Jerusalem wahnt?