Part 12
21. Selig sünd ji, de ji hier hungert; denn ji schüllt satt warrn. Selig sünd ji, de ji hier weent; denn ji ward lachen. _Offenb. 7, 16. Ps. 126, 5. 6. Jes. 61, 3._
22. Selig sünd ji, wenn ju de Lüd haßt, un ju afsonnert, un schellt ju, un veracht ju Namen, as en boshaftigen, wegen den Minschensöhn.
23. Freut ju denn un hüppt, denn seht, ju Lohn is grot in den Himmel. Desglieken dä’n ehr Vaders de Propheten ok.
24. Awer dargegen, wehe ju Rieken; denn ji hebbt ju Trost weg. _Amos. 6, 1. Jak. 5, 1._
25. Wehe ju, de ji vull sünd; denn ju ward hungern. Wehe ju, de ji hier lacht; denn ji ward weenen un huln. _Jes. 10, 16._
26. Wehe ju, wenn ju jedereen lavt. Desglieken dän ehr Vaders de falschen Propheten ok.
27. Awer Ik segg ju, de ji tohört: Leevt ju Fiende; doht de wohl, de ju hassen doht;
28. Segent de, de ju verflucht; bedt för de, de ju beleidigt.
29. Un wer di sleit up de een Back, den bee de anner ok an; un wer di den Mantel nimmt, den weiger ok nich, den Rock to geven.
30. Wer di beden deiht, den gif, un wer di dat Dine nimmt, dar födder dat nich wedder. _5. Mos. 15, 7._
31. Un as ji wüllt, dat ju de Lüd dohn schüllt, so doht ji ok se. _Röm. 7, 12._
32. Un wenn ji leef hebbt, de ju leef hebbt, wat för Dank hebbt ji darvun? Denn de Sünners leeft ok, de se leef hebbt. _Matth. 5, 46._
33. Un wenn ji ju Woldäders wol doht; wat för en Dank hebbt ji darvun? Denn de Sünners doht ok datsülve.
34. Un wenn ji lehnt, vun de ji höpt, wedder to nehmen; wat för en Dank hebbt ji darvun? Denn ok de Sünners lehnt de Sünners, up dat se Gliekes wedder nehmt. _3. Mos. 25, 35. Matth. 5, 42._
35. Doch awer leeft ju Fiende; doht wol un deent, dat ji nicks darför höpt, so ward ju Lohn grot wesen, un ward Kinner vun den Allerhöchsten wesen. Denn He is gütig ok öwer de Undankbaren un de Boshaften. _Ps. 37, 26._
36. Darum west barmhartig, as ok ju Vader barmhartig is. _2. Mos. 34, 6. Ps. 103, 8. 13._
37. Richt nich, so ward ji ok nich richt. Verdammt nich, so ward ji ok nich verdammt. Vergevt, so ward ju vergeven. _Röm. 2, 1._
38. Gevt, so ward ju geven. En vull, gedrückt, gerüttelt un öwerflödig Maat ward man in ju Schoot geven; denn grad mit dat Maat, dar ji mit meet, ward man ju wedder meeten. _Mark. 4, 24._
39. Un He sä se en Glieknis: Kann ok en Blinde en Blinden den Weg wiesen? Warn se nich alle beide in de Kuhl falln?
40. De Jünger is nich öwer sin Meister. Wenn de Jünger is as sin Meister, so is he vullkamen. _Joh. 15, 20._
41. Wat sühst du awer en Splitter in din Broder sin Oog, un den Balken in din Oog warrst du nich wahr? _Matth. 7, 3._
42. Oder wa kannst du seggen to din Broder: Hol still, Broder, ik will den Splitter ut din Oog trecken; un du sühst sülvst nich den Balken in din egen Oog? Du Heuchler, treck toeerst den Balken ut din Oog un süh denn to, dat du den Splitter ut din Broder sin Oog treckst. _Matth. 7, 5._
43. Dat is keen gude Bom, de böse Frucht dricht, un keen böse Bom, de gude Frucht dricht.
44. En jede Bom ward an sin egen Frucht kennt. Denn man plückt keen Fiegen vun de Dornen, ok so plückt man keen Wiendruven vun de Dornbüsch.
45. En gude Minsch bringt wat Gudes hervör ut den guden Schatz vun sin Hart. Un en slechte Minsch bringt wat Böses hervör ut den bösen Schatz vun sin Hart. Denn wovun dat Hart vull is, darvun geiht de Mund öwer. _Matth. 12, 35._
46. Wat heet ji Mi awer HErr, HErr, un doht nich, wat Ik ju segg? _Matth. 7, 21._
47. Wer to Mi kummt, un hört Min Red un deiht se, den will Ik ju wiesen, wem he to verglieken is. _Röm. 2, 13. Jak. 1, 22._
48. He is liek en Minsch, de en Hus bu’ un grav deep, un lä den Grund up den Fels. As awer en Water keem, do reet de Strom na dat Hus ran, un kunn dat nich bewegen; denn dat weer up den Felsen gründt.
49. Wer awer hört un nich deiht, de is liek en Minsch, de en Hus bu’ up de Eer ahn Grund, un de Strom reet to em ran, un dat full bald, un dat Hus kreeg en groten Reet.
Dat 7. Kapitel.
1. As He awer vör dat Volk utredt harr, gung He na Kapernaum.
2. Un de Knecht vun en Hauptmann, den he werth heel, leeg dodkrank. _Matth. 8, 5._
3. As he awer vun JEsus hör, schick he de Öllsten vun de Juden to Em, un be’ Em, dat He keem un sin Knecht gesund maken dä.
4. As se awer to JEsus keemen, beden se Em mit Fliet, un sproken: He is werth, dat Du em dat erwiesen deihst.
5. Denn he hett uns Volk leef, un hett uns de Schol bu’t.
6. JEsus awer gung mit se hen. As se awer nu nich wiet vun dat Hus weern, schick de Hauptmann vun sin Frünn to Em, un leet Em seggen: Ach, HErr, bemöh Di nich, ik bün dat nich werth, dat Du unner min Dack geihst. _Matth. 8, 8._
7. Darum hef ik ok mi sülvst nich würdig holn, dat ik to Di keem; sonnern sprek een Wort, so ward min Jung gesund.
8. Denn ok ik bün en Minsch, de Obrigkeit unnerdahn, un hef Kriegsknechts unner mi, un sprek to een: »Gah hen!« so geiht he hen, un to den annern: »Komm her!« so kummt he, un to min Knecht: »Doh dat!« so deiht he dat.
9. As awer JEsus dat hör, wunner He sik öwer em, un wenn’ sik um, un sprok to dat Volk, dat Em nafolgen dä: Ik segg ju, son Glov hef Ik in Israel nich funn’.
10. Un as de, weke utschickt weern, wedder na Hus keemen, funn’ se den kranken Knecht gesund.
11. Un dat begev sik darna, dat He in en Stadt mit Namen Nain gung, un veele vun Sin Jüngers gungen mit Em, un veel Volk.
12. As He awer neeg an dat Stadtdohr keem, süh, do drog man en Doden rut, de de enzige Söhn vun sin Moder weer; un se weer en Wetfru, un veel Volk ut de Stadt gung mit ehr. _1. Kön. 17, 17._
13. Un as de HErr se sehn dä, dä se Em leed, un He sprok to ehr: Ween nich! _Matth. 9, 36. Jer. 31, 16._
14. Un trä hento, un röhr den Sarg an, un de Dregers stunnen still. Un He sprok: Jüngling, Ik segg di, stah up! _Mark. 5, 41._
15. Un de Dode rich sik up, un fung an to spreken. Un He gev em sin Moder. _2. Kön. 4, 36._
16. Un dar keem se all en Furcht an, un priesen GOtt, un sproken: Dar is en grote Prophet unner uns upstahn, un GOtt hett Sin Volk besöcht.
17. Un düsse Red öwer Em war lut dörch dat ganze jüdische Land, un alle umliggen Länner.
18. Un dat Allns verkünnigten Johannes sin Jüngers em. Un he reep to sik twee vun sin Jüngers, _Matth. 11, 2._
19. Un schick se to JEsus, un leet Em seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
20. As awer de Jüngers to Em kemen, sproken se: Johannes de Döper hett uns to Di schickt, un lett Di seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
21. To düsse Stunn awer mak He veele gesund vun Süken un Plagen un böse Geister, un veele Blinden schenk He dat Gesicht.
22. Un JEsus antwort un sprok to se: Gaht hen, un verkünnigt Johannes, wat ji sehn un hört hebbt: De Blinden seht, de Lahmen gaht, de Utsätzigen ward rein, de Doden staht up, un de Armen ward dat Evangelium predigt; _Jes. 85, 5. Matth. 11, 5._
23. Un selig is, wer sik nich an Mi argern deiht. _Matth. 11, 6._
24. As awer Johannes sin Baden torüggungen, fung JEsus an to reden to dat Volk vun Johannes: Wat sünd ji rut gahn in de Wüstenie to sehn? Wüllt ji en Rohr sehn, dat vun den Wind bewegt ward? _Matth. 11, 7._
25. Oder wat sünd ji rut gahn to sehn? Wüllt ji en Minsch sehn in weeke Kleder? Seht, de in herrliche Kleder un Lüsten levt, de sünd in de königliche Höf.
26. Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wüllt ji en Prophet sehn? Ja, Ik segg ju, de dar mehr is as en Prophet.
27. He is dat, vun den schreven steiht: Süh, Ik schick Min Engel vör Din Angesicht her, de dar torecht maken schall Din Weg vör Di. _Mal. 3, 1. Matth. 11, 10. Mark. 1, 2._
28. Denn Ik segg ju, dat unner de, de vun Fruens gebarn sünd, keen gröter Prophet is as Johannes de Döper; de awer lütter is in dat Riek GOttes, de is gröter as he.
29. Un all dat Volk, dat Em hörn dä, un de Töllners, geven GOtt Recht, un leten sik döpen mit Johannes sin Döp.
30. Awer de Pharisäers un Schriftgelehrten verachten GOtt Sin Rat gegen sik sülvst, un leten sik nich vun Em döpen. _Apost. 13, 46._
31. Awer de HErr sprok: Wokeen schall Ik de Minschen vun düt Geslecht verglieken? Un wokeen sünd se to verglieken? _Matth. 11, 16._
32. Se sünd to verglieken de Kinner, de up den Markt sitt un ropt gegen enanner, un sprekt: Wi hebbt vör ju fleut, un ji hebbt nich danzt; wi hebbt ju klagt, un ji hebbt nich weent.
33. Denn Johannes de Döper is kamen, un eet keen Brod, un drunk keen Wien; so seggt ji: He hett den Düvel. _Matth. 3, 4._
34. De Minschensöhn is kamen, itt un drinkt; so seggt ji: Seht, de Minsch is en Freter un Wiensuper, en Fründ vun de Töllners un Sünners.
35. Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun all ehr Kinner. _Matth. 11, 19._
36. Een vun de Pharisäers be’ Em awer, dat He mit em eten schull. Un He gung rin na den Pharisäer sin Hus, un sett Sik to Disch.
37. Un süh, en Fru weer in de Stadt, de weer en Sünnerin. As se vernehmen dä, dat He to Disch sitten dä in den Pharisäer sin Hus, broch se en Glas mit Salv.
38. Un trä vun achtern to Sin Föt, un ween, un fung an, Sin Föt to netten mit Thranen, un mit de Haar vun ehrn Kopp to drögen, un küß Sin Föt, un salv se mit Salv.
39. As awer dat de Pharisäer seeg, de Em laden harr, sprok he bi sik sülvst, un sä: Wenn düsse en Prophet weer, so wüß He, wer un wat vör en Wief dat is, de Em anröhrn deiht; denn se is en Sünnerin.
40. JEsus antworte, un sprok: Simon, Ik hef di wat to seggen. He awer sprok: Meister, segg an.
41. Dar weer en Wucherer, de harr twee Schuldners. De een weer schüllig fief hunnert Groschen, de anner föftig.
42. As se awer nicks harrn to betahln, schenk he dat alle beide. Segg an: Wer vun se ward em am meisten leef hebben? _Kol. 2, 13._
43. Simon antworte un sprok: Ik meen, den he am meisten schenkt hett. He awer sprok to em: Du hest recht ordeelt.
44. Un He wenn’ sik to dat Wief, un sprok to Simon: Sühst du düt Wief wol? Ik bün in din Hus kamen, du hest Mi keen Water geven to min Föt, düsse awer hett min Föt mit Thranen nett, un mit de Haar vun ehrn Kopp afdrögt. _1. Mos. 18, 4._
45. Du hest Mi keen Kuß geven; düsse awer, nadem se rin kamen is, hett nich aflaten, Min Föt to küssen. _Röm. 16, 16._
46. Du hest Min Kopp nich mit Öl salvt; se awer hett Min Föt mit Salv salvt.
47. Darum segg Ik di: Ehr sünd veele Sünden vergeven, denn se hett veel leef hatt; weken awer wenig vergeven ward, de leeft wenig.
48. Un He sprok to ehr: Di sünd din Sünden vergeven. _Matth. 9, 2._
49. Do fungen an, de mit Em to Disch sitten dän, un sproken to sik sülvst: Wer is düsse, de ok de Sünden vergift? _Matth. 9, 3._
50. He awer sprok to dat Wief: Din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden! _Luk. 8, 48. 17, 19. Mark. 5, 34._
Dat 8. Kapitel.
1. Un dat begev sik darna, dat He reisen dä dörch Städte un Flecken, un predig un verkünnig dat Evangelium vun dat Riek GOttes, un de Twölf mit Em.
2. Darto enige Fruens, de He gesund makt harr vun de bösen Geister un Süken; nämlich Maria, de dar Magdalena heet, vun weke weern söven Düvels utfahrn, _Mark. 15, 40. 16, 9._
3. Un Johanna, Chusa, den Pleger vun Herodes, sin Fru, un Susanna, un veele annere, de Em Handrekung dän vun ehr Göder.
4. As nu veel Volk bi enanner weer un ut de Städte to Em kemen, sprok He dörch en Glieknis: _Matth. 13, 3. Mark. 4, 2._
5. Dar gung en Saimann rut, to sai’n sin Saat; un as he sai’, full wat an den Weg, un war tweiperrt, un de Vageln unner den Himmel freten dat up.
6. Un wat full up den Felsen, un as dat upgung, verdrög dat, darum, dat dat keen Saft harr.
7. Un wat full merrn mank de Dornen; un de Dornen gungen mit up, un heeln dat unner.
8. Un wat full up en gude Land; un dat gung up, un drog hunnertfältig Frucht. As He dat sä, reep He: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to! _1. Mos. 26, 12._
9. Sin Jüngers awer frogen Em, un sproken, wat düt Glieknis weer.
10. He awer sprok: Ju is dat geven, to weeten dat Geheemnis vun GOtt Sin Riek; de annern awer in Glieknissen, dat se dat nich seht, ob se dat wol seht, un nich verstaht, ob se dat wol hört. _Jes. 6, 9. 10. Matth. 13, 14. Mark. 4, 12. Joh. 12, 40. Apost. 28, 26._
11. Düt is awer dat Glieknis: De Saat is GOtt Sin Wort.
12. De awer an den Weg sünd, dat sünd, de dat hört; darna kummt de Düvel, un nimmt dat Wort vun ehr Hart, up dat se nich glovt un selig ward.
13. De awer up den Felsen, sünd de: wenn se dat hört, nehmt se dat Wort mit Freuden an; un de hebbt keen Wuddeln, en Tied lang glovt se, un to de Tied vun de Anfechtung fallt se af.
14. Dat awer mank de Dornen full, dat sünd de, de dat hört, un gaht hen unner de Sorgen, Riekdom un Wollust vun dat Leven, un erstickt, un bringt keen Frucht.
15. Dat awer up dat gude Land sünd de, de dat Wort hört un beholt in en fein gut Hart, un bringt Frucht in Geduld. _Apost. 16, 14. Ebr. 10, 36._
16. Nüms awer stickt en Licht an, un deckt dat mit en Fatt to, oder sett dat unner en Bank; sonnern he sett dat up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht. _Matth. 5, 15. Mark. 4, 21._
17. Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, ok nicks Heemlichs, dat nich bekannt war un an den Dag keem. _Matth. 10, 26. Mark. 4, 22._
18. So seht nu darup, woans ji tohört. Denn wer dar hett, den ward geven, wer awer nich hett, vun den ward nahm, ok dat he meent to hebben. _Matth. 13, 12._
19. Dar gungen awer hento Sin Moder un Sin Bröder, un kunnen vör dat Volk nich to Em kamen. _Matth. 12, 46. Mark. 3, 31._
20. Un dat war Em anseggt: Din Moder un Din Bröder staht buten, un wüllt Di sehn. _Mark. 3, 32._
21. He awer antworte, un sprok: Min Moder un min Bröder sünd düsse, de GOttes Wort hört un doht. _Joh. 15, 14._
22. Un dat begev sik up een vun de Dag’, dat He in en Schipp trä mit samt Sin Jüngers. Un He sprok to se: Lat uns öwer den See fahrn, un se stötten vun Lann. _Matth. 8, 23. Mark. 4, 36._
23. Un as se segeln dän, sleep He in. Un dar keem en Stormwind up den See, un de Waggen öwerfulln se, un se stunnen in grote Gefahr.
24. Do treden se to Em, un weckten Em up, un sproken: Meister, Meister, wi kamt um! Do stunn He up, un bedroh den Wind un de Waggen vun dat Water, un dat leet af un war still.
25. He sprok awer to se: Wo is ju Glov? Se fürchten sik awer, un wunnerten sik, un sproken unner enanner: Wer is düsse? Denn He befehlt den Wind un dat Water, un se sünd Em gehorsam. _Matth. 8, 26._
26. Un se segelten fort in de Gegend vun de Gadarener, weke is grad öwer vun Galiläa. _Matth. 8, 28. Mark. 5, 1._
27. Un as He utträ up dat Land, keem Em en Mann in de Möt ut de Stadt, de harr Düvels vun lange Tied her, un he trock keen Kleder an, un blev in keen Hus, sonnern in de Dodenkulen.
28. As he awer JEsus seeg, schreeg he un full vör Em dal, un reep lut, un sprok: Wat hef ik mit Di to schaffen, JEsus, Du Söhn vun GOtt, den Allerhöchsten? Ik bed Di, Du wullst mi nich quälen. _Matth. 8, 29._
29. Denn He befohl den unreinen Geist, dat he vun den Minsch utfahrn dä; denn he harr em lange Tied plagt. Un he weer mit Keden bunden un mit Fotfesseln anbunden, un he terreet de Bann’, un war vun den Düvel dreven in de Wüstenie.
30. Un JEsus frog em, un sprok: Wa heetst du? He sprok: Legion, denn dar weern veele Düvels in em fahrn.
31. Un se beden Em, dat He se nich in de Deep fahrn leet.
32. Dar weer awer darsülvst en grote Drift Sögen an de Weid up den Barg. Un se beden Em, dat He se Frielöv gev, in desülven to fahrn. Un He verlöv se dat.
33. Do fahrn de Düvels ut vun den Minsch, un fahrn in de Sögen, un de Drift störrt sik vun de steile Hög in den See, un versopen.
34. As awer de Harrn seegen, wat gescheeg, lepen se weg, un verkünnigten dat in de Stadt un in de Dörper.
35. Do gungen se rut to sehn, wat dar geschehn weer; un keemen to JEsus, un funn’ den Minsch, vun den de Düvels utfahrn weern, sitten to JEsus Sin Föt, antrocken un vernünftig, un se verfehrten sik.
36. Un de dat sehn harrn, verkünnigten se dat, woans de Besetene gesund warn weer.
37. Un de ganze Menge vun de umliggen Länner vun de Gadarener be’ Em, dat He vun se gung. Denn en grote Furcht weer se ankamen. Un He trä in dat Schipp, un kehr wedder um.
38. Do be’ Em awer de Mann, vun den de Düvels utfahrn weern, dat he much bi Em wesen. Awer JEsus leet em vun Sik, un sprok: _Mark. 5, 18._
39. Gah wedder to Hus, un segg, wa grote Dinge GOtt an di dahn hett. Un he gung hen, un predig dörch de ganze Stadt, wa grote Dinge JEsus an em dahn harr.
40. Un dat begev sik, as JEsus wedder keem, neem Em dat Volk up, denn se tövten alle up Em.
41. Un süh, dar keem en Mann, mit Namen Jairus, de en Scholöbberste weer, full JEsus to Föt, un be’ Em, dat He wull in sin Hus kamen. _Matth. 9, 18._
42. Denn he harr en eenzige Dochter bi twölf Jahr, de leeg up dat Letz. Un as He hengung, dräng Em dat Volk.
43. Un en Fru harr den Blodgang twölf Jahr hatt; de harr all ehr Hav un Gut an Dokters wendt, un kunn vun keen heelt warrn. _Mark. 5, 25._
44. De trä vun achtern to Em, fat den Som vun Sin Kleed an, un sogliek stunn de Blodgang still.
45. Un JEsus sprok: Wer hett Mi anfat? As se dat awer all leugnen, sprok Petrus, un de mit em weern: Meister, dat Volk drängt un drückt Di, un du seggst: Wer hett Mi anröhrt?
46. JEsus awer sprok: Mi hett jemand anröhrt; denn Ik föhl, dat en Kraft vun Mi utgahn is.
47. As awer de Fru seeg, dat dat nich verborgen weer, keem se mit Bevern, un full vör Em dal, un verkünnig dat vör all dat Volk, ut wat för en Orsak se Em anröhrt harr, un woans se weer so bald gesund warn.
48. He awer sprok to ehr: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden.
49. As He noch reden dä, keem een vun de Scholöbbersten sin Lüd, un sprok to Em: Din Dochter is storven, bemöh den Meister nich. _Matth. 9, 18. Mark. 5, 35._
50. As awer JEsus dat hör, antwor’ He em, un sprok: Wes’ nich bang; glov blot, so ward se gesund. _Mark. 5, 36._
51. As He awer in dat Hus keem, leet He Nüms rin gahn, as alleen Petrus, Jakobus un Johannes, un den Vader un de Moder vun dat Kind.
52. Se weenten awer all, un beklagten se. He awer sprok: Weent nich, se is nich storven, sonnern se slöpt.
53. Un se lachten Em ut; denn se wussen wol, dat se storven weer.
54. He awer drev se all rut, neem se bi de Hand, reep un sprok: Kind, stah up!
55. Un ehr Geist keem wedder, un se stunn sogliek up. Un He befohl, man schull ehr wat to eten geven.
56. Un ehr Öllern verfehrn sik. He awer befohl se, dat se Nüms sän, wat geschehn weer. _Luk. 5, 14. Mark. 7, 36._
Dat 9. Kapitel.
1. He reep awer de Twölf tosamen, un gev se Gewalt un Macht öwer alle Düvels, un dat se Süken heeln kunn’, _Matth. 10, 1. Mark. 6, 7._
2. Un schick se ut to predigen dat Riek GOttes, un de Kranken gesund to maken.
3. Un sprok to se: Ji schüllt nicks mit ju nehmen up den Weg, weder Stock, noch Tasch, noch Brod, noch Geld; ok schall dar een nich twee Röck hebben. _Mark. 10, 9._
4. Un wo ji in en Hus gaht, dar blievt, bet ji vun dar treckt. _Luk. 10, 5-7._
5. Un vun de, de ju nich upnehmt, dar gaht rut vun desülvige Stadt, un slaht ok den Stoff af vun ju Föt, to en Tügnis öwer se. _Luk. 10, 11._
6. Un se gungen ut, un dörchtrocken de Flecken, predigten dat Evangelium, un maken gesund allerwegens.
7. Dar keem awer vör Herodes, den Veerfürsten, allns, wat dörch Em gescheeg, un he weer besorgt, wiel vun enige seggt war: Johannes is vun de Doden wedder upstahn; _Matth. 14, 1. Mark. 6, 14._
8. Vun enige awer: Elias is kamen; vun enige awer: Dar is een vun de olen Propheten wedder upstahn.
9. Un Herodes sprok: Johannes, den hef ik den Kopp afsla’n; wer is awer düsse, vun den ik so wat hörn doh? Un he wull Em sehn.
10. Un de Apostels keemen wedder, un vertelln Em, wa grote Dinge se dahn harrn. Un He neem se to sik, un gung afsiets in en Wüstenie bi de Stadt, de dar heet Bethsaida. _Matth. 14, 13._
11. As düt dat Volk wies war, trock dat Em na; un He leet se to Sik, un sä se vun GOtt Sin Riek, un mak gesund, de dat nödig harrn. Awer de Dag fung an, up de Neeg to gahn.
12. Do treden to Em de Twölf, un sproken to Em: Lat dat Volk vun Di, dat se hengaht in de Flecken umher, un in de Dörper, dat se Harbarg un Spies finnt; denn wi sünd hier in de Wüstenie. _Matth. 14, 15._
13. He awer sprok to se: Gevt ji se wat to eten. Se sproken: Wi hebbt nich mehr as fief Bröd un twee Fisch; dat wes’ denn, dat wi hengahn schüllt, un Spies kopen för so veel Volk.
14. (Denn dar weern bi fief dusend Mann.) He sprok awer to Sin Jüngers: Lat se sik setten schichtwies’, bi föftig un föftig.
15. Un se dän so, un setten sik all.
16. Do neem He de fief Bröd un twee Fisch, un seeg up na den Himmel, un dank darför, brok se, un gev se de Jüngers, dat se dat Volk vörleggen dän.
17. Un se eten, un warn all satt, un warn uphaven, wat se öwrig blev vun Krömen, twölf Körf vull. _2. Kön. 4, 44._
18. Un dat begev sik, as He alleen weer, un bed, un Sin Jüngers bi Em, frog He se, un sprok: Wat seggt de Lüd öwer Mi, dat Ik bün?
19. Se antworten un sproken: Se seggt, Du büst Johannes de Döper; weke awer, Du büst Elias; weke awer, dar is een vun de olen Propheten wedder upstahn. _Matth. 14, 2. Mark. 6, 14._
20. He awer sprok to se: Wer seggt ji awer, dat Ik bün? Do antworte Petrus un sprok: Du büst GOtt Sin Christus. _Matth. 16, 16. Mark. 8, 29. Joh. 1, 49._
21. Un He bedroh se, un befohl, dat se dat Nüms sä’n.
22. Un sprok: Denn de Minschensöhn mutt noch veel lieden, un verstött warrn vun de Öllsten un Hohenpresters, un Schriftgelehrten, un dod makt warrn, un an den drütten Dag wedder upstahn. _Matth. 17, 22. 20, 17. 18._
23. Do sprok He to se all: Wer Mi folgen will, de verleugen sik sülvst, un nehm sin Krüz up sik däglich, un folg Mi na. _Matth. 16, 24. Mark. 8, 34._
24. Denn wer sin Leven erholn will, de ward dat verleern; wer awer sin Leven verleert um Minetwilln, de ward dat erholn. _Luk. 17, 33._
25. Un wat förn Nutzen harr de Minsch, wenn he de ganze Welt gewinnen dä, un verlor sik sülvst, oder dä sik sülvst Schaden?
26. Wer sik awer vör Mi un Min Wör’ schamt, vör den ward sik ok de Minschensöhn schamen, wenn He kamen ward in Sin un Sin Vaders un in de hilligen Engeln ehr Herrlichkeit. _Matth. 10, 33. Mark. 8, 38. Luk. 12, 9. 2. Tim. 2, 12._
27. Ik segg ju awer wahrlich, dat enige sünd vun de, de hier staht, de den Dod nich smecken ward, bet dat se GOtt Sin Riek seht.
28. Un dat begev sik na düsse Reden bi acht Dag’, dat He to Sik nehm Petrus, Johannes un Jakobus, un gung up en Barg to beden. _Matth. 17, 1. Mark. 9, 2._
29. Un as He bed, war de Gestalt vun Sin Angesicht anners, un Sin Kleed war witt, un glänz.
30. Un süh, twee Männer reden mit Em, weke weern Moses un Elias.
31. De erschienen in Klarheit, un reden vun den Utgang, weken He schull erfülln in Jerusalem.
32. Petrus awer un de mit em weern, weern vull Slap. As se awer upwaken dän, seegen se Sin Klarheit, un de twee Männer, de bi Em stunn’.
33. Un dat begev sik, as de vun Em wieken dän, sprok Petrus to Em: Meister, hier is gut wesen, lat uns dree Hütten maken, Di een, Moses een, un Elias een. Un he wuß nich, wat he reden dä.
34. As he awer düt reden dä, keem en Wolk, un öwerschatt se, un se verfehrn sik, as de Wolk se öwertrock.
35. Un dar keem en Stimm ut de Wolk, de sprok: Düt is Min leeve Söhn, den schüllt ji hörn. _Matth. 3, 17. Mark. 1, 11. 9, 7._
36. Un indem son Stimm gescheeg, funnen se JEsus alleen. Un se versweegen dat, un verkünnigten Nüms in desülvigen Dag’, wat se sehn harrn.
37. Dat begev sik awer den Dag darna, as se vun den Barg keemen, keem se veel Volk in de Möt. _Matth. 17, 14. Mark. 9, 14._
38. Un süh, en Mann mank dat Volk reep, un sprok: Meister, ik bed Di, beseh doch min Söhn; denn he is min eenzige Söhn.
39. Süh, de Geist grippt em, so schriggt he gliek, un he ritt em, dat he schümt, un mit grote Noth wiekt he vun em, wenn he em reten hett;
40. Un ik hef Din Jüngers beden, dat se em utdrieven schulln, un se kunn dat nich.
41. Do antworte JEsus, un sprok: O du unglövige un verkehrte Art, wa lang schall Ik bi ju wesen, un ju dulden? Bring din Söhn her.