Part 10
30. Un JEsus sprok to em: Wahrlich, Ik segg di, hüt in düsse Nacht, ehr denn de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. _Matth. 26, 34. Luk. 22, 34. Joh. 13, 38._
31. He awer redt noch wieder: Ja, wenn ik ok mit Di starven schall, wull ik Di doch nich verleugnen. Datsülvig glieken sän se all.
32. Un se keemen na den Hof, mit Namen Gethsemane. Un He sprok to Sin Jüngers: Sett ju hier dal, bet dat Ik hengah, un beden doh. _Matth. 26, 36. Luk. 22, 29. Joh. 18, 1._
33. Un He neem to Sik Petrus, un Jakobus, un Johannes, un fung an to bevern un zaghaftig to warrn.
34. Un sprok to se: Min Seel is bedrövt bet an den Dod; holt ju hier up, un wakt. _Matth. 26, 38. Joh. 12, 27._
35. Un He gung en beten wieder, full up de Eer un bed’, dat, wenn dat möglich weer, de Stunn vöröwer gung. _Luk. 22, 41._
36. Un sprok: Abba, Min Vader, Di is dat Allns möglich, nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich wat Ik will, sonnern wat Du wullt. _Luk. 1, 37. Matth. 26, 39. Joh. 6, 38._
37. Un He keem, un funn se slapen, un sprok to Petrus: Simon, slöppst du? Büst du nich in Stand, en Stunn to waken?
38. Wakt un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt. De Geist is willig; awer dat Fleesch is swack. _Matth. 26, 41._
39. Un He gung wedder hen un be’, un sprok desülven Wör’.
40. Un keem wedder, un funn se awermals slapen; denn ehr Ogen weern vull Slap, un wussen nich, wat se Em antworten.
41. Un He keem ton drütten Mal, un sprok to se: Ach, wüllt ji nu slapen un ruhn? Dat is nu nog, de Stunn is kamen. Seht, de Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Sünners ehr Hann. _Matth. 26, 45._
42. Staht up, lat uns gahn, seht, de Mi verraden deiht, is in de Neeg. _Joh. 14, 31._
43. Un gliek, as He noch reden dä, keem herto Judas, een vun de Twölf, un en grot Volk mit em, mit Swerdters un mit Stangen vun de Hohenpresters un Schriftgelehrten un Öllsten. _Matth. 26, 47. Luk. 22, 47. Joh. 18, 3._
44. Un de Verräter harr se en Teken geven, un seggt: Weken ik küssen ward, de is dat, den griept un föhrt Em seker af.
45. Un as He keem, trä he gliek to Em, un sprok to Em: Rabbi, Rabbi, un küß Em. _2. Sam. 20, 9._
46. De annern awer län ehr Hann an Em, un grepen Em.
47. Een awer vun de, de darbi stunn, trock sin Swerdt rut, un slog den Hohenprester sin Knecht, un hau em en Ohr af. _Matth. 26, 51. Luk. 22, 50._
48. Un JEsus antworte, un sprok to se: Ji sünd utgahn, as to en Mörder, mit Swerdten un mit Stangen, Mi to fangen;
49. Ik bün däglich bi ju in den Tempel west un hef lehrt, un ji hebbt Mi nich grepen. Awer up dat de Schrift erfüllt war. _Ps. 69, 10._
50. Un de Jüngers verleeten Em alle un leepen weg. _Hiob. 19, 13._
51. Un dar weer en Jüngling, de folg Em na, de weer mit Linn’ kledt up de blote Hut; un de Jünglings grepen em.
52. He awer leet dat Linn’ fahrn, un leep nakelt darvun.
53. Un se föhrn JEsus to den Hohenprester, darhen tosamen kamen weern alle Hohenpresters un Öllsten un Schriftgelehrten. _Matth. 26, 57. Luk. 22, 54. Joh. 18, 13._
54. Petrus awer folg vun wieden bet in den Hohenprester sin Palast; un he weer dar, un seet bi de Knechts un warm sik bi dat Füer.
55. Awer de Hohenpresters un de ganze Rath söchen Tügnisse wedder JEsus, up dat se Em ton Dod brochen, un se funnen nicks. _Matth. 26, 59. Apost. 6, 13._
56. Veele geven falsch Tügnis wedder Em; awer ehr Tügnisse keemen nich öwereen.
57. Un weke stunnen up, un geven falsch Tügnis wedder Em, un sproken:
58. Wi hebbt hört, dat He sä: Ik will den Tempel, de mit Hann makt is, afbreken un in dree Dag’ en annern bu’n, de nich mit Hann makt is. _Joh. 2, 19._
59. Awer ehr Tügnisse keemen noch nich öwereen.
60. Un de Hohenprester stunn up unner se, un frog JEsus, un sprok: Antwortst Du nicks to dat, wat düsse wedder Di tügt?
61. He awer sweeg still, un antworte nicks. Do frog Em de Hohenprester noch eenmal, un sprok to Em: Büst Du Christus, de Söhn vun den Hochgelavten? _Jes. 53, 7._
62. JEsus awer sprok: Ik bün dat. Un ji ward sehn den Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun de Kraft, un kamen mit de Wolken vun den Himmel. _Matth. 24, 30. 26, 64. Luk. 22, 69. 1. Thess. 4, 16._
63. Do reet de Hohenprester sin Rock entwei, un sprok: Wat brukt wi wieder noch Tügen? _3. Mos. 10, 6._
64. Ji hebbt hört de Gotteslästerung! wat dünkt ju? Se awer verdammten Em all, dat He de Dod verdeent harr. _Jer. 26, 11._
65. Do fungen weke an, Em antospiegen, un Sin Angesicht to bedecken, un mit Füst to sla’n, un to Em to seggen: Prophezieh uns mal! Un de Knechts slogen Em in dat Angesicht. _Matth. 26, 67._
66. Un Petrus weer unnen in den Palast; do keem een vun den Hohenprester sin Deenstdierns rin. _Matth. 26, 69._
67. Un as se seeg Petrus sik warmen, seeg se Em an, un sprok: Un du weerst ok mit den JEsus vun Nazareth.
68. He leugne dat awer, un sprok: Ik kenn Em nich, weet ok nich, wat du seggst. Un he gung rut na den Vörhof; un de Hahn kreih.
69. Un de Deenstdiern seeg Em, un fung an, noch eenmal to seggen to de, weke darbi stunn: Düsse is een vun se. _Matth. 26, 71._
70. Un he leugne dat nochmal. Un na en kleene Wiel sproken awermal to Petrus, de darbi stunnen: Wahrlich, du büst een vun se; denn du büst en Galiläer, un din Sprak lud’ grad ebenso.
71. Awer he fung an, sik to verfluchen, un to swörn: Ik kenn den Minsch nich, dar ji vun seggt. Un de Hahn kreih ton annern Mal. Do dacht Petrus an dat Wort, dat JEsus to em sä: Ehr de Hahn twee Mal kreiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Un he fung an to weenen. _Matth. 26, 34. 75. Luk. 22, 34._
Dat 15. Kapitel.
1. Un bald an den Morgen heeln de Hohenpresters en Rath mit de Öllsten un de Schriftgelehrten, darto de ganze Rath, un bunnen JEsus, un föhrn Em hen, un öwerantworten Em Pilatus. _Matth. 27, 1. Luk. 22, 66. Joh. 18, 28._
2. Un Pilatus frog Em: Büst Du de Juden ehr König? He antworte awer, un sprok to Em: Du seggst dat. _Joh. 18, 33._
3. Un de Hohenpresters beschülligten Em hart.
4. Pilatus awer frog Em noch eenmal un sprok: Antwortst Du nicks? Süh, wo hart se Di verklagt. _Matth. 27, 13._
5. JEsus awer antworte nicks mehr, so dat sik ok Pilatus verwunner. _Jes. 53, 7._
6. He plegg se awer up dat Osterfest een Gefangen los to geven, weken se begehrten. _Joh. 18, 39._
7. Dar weer awer een, nennt Barabbas, fungen mit de Upröhrers, de in Uprohr en Mord begahn harr.
8. Un dat Volk gung rup, un be’ dat he dä, as he plegg.
9. Pilatus awer antworte se: Wüllt ji, dat ik ju den König vun de Juden los geven schall?
10. Denn he wuß, dat Em de Hohenpresters ut Nied öwerantwort harrn.
11. Awer de Hohenpresters reizten dat Volk, dat he se veel leever den Barabbas los geven schull.
12. Pilatus awer antworte wedder un sprok to se: Wat wüllt ji denn, dat ik mit den dohn schall, den ji beschülligt, dat He en König vun de Juden is?
13. Se schregen awermals: Krüzig Em!
14. Pilatus awer sprok to se: Wat hett He Slechtes dahn? Awer se schregen noch veel mehr: Krüzig Em!
15. Pilatus awer dach, dat Volk sin Willen to dohn, un gev se Barabbas los, un öwergev se JEsus, dat He geißelt un krüzigt war.
16. De Kriegsknechts awer föhrn Em hen in dat Richthus un repen tosamen de ganze Schaar; _Matth. 27, 27._
17. Un trocken Em en Purpur an, un flechten en Kron vun Dornen, un setten se Em up. _Joh. 19, 2._
18. Un fungen an Em to gröten: Gegröt schast Du wesen, König vun de Juden.
19. Un slogen Em den Kopp mit dat Rohr, un bespegen Em, un fulln up de Knee, un beden Em an. _Matth. 26, 67._
20. Un as se Em verspott harrn, trocken se Em den Purpur ut un trocken Em Sin egen Kleder an, un föhrn Em rut, dat se Em krüzigen. _Matth. 27, 34._
21. Un dwungen een, de dar vörbi gung, nennt Simon vun Kyrene, de vun dat Feld keem (de en Vader weer to Alexander un Rufus), dat he Em dat Krüz drog. _Matth. 27, 32. Luk. 23, 36._
22. Un se brochen Em an de Stä Golgatha, dat is verdütscht: Schädelstä. _Matth. 27, 33._
23. Un se geven Em Myrrhen in Wien to drinken; un He neem dat nich to Sik. _Ps. 69, 22._
24. Un as se Em krüzigt harrn, deeln se sik Sin Kleder, un smeten dat Lot darum, wer wat afkreeg. _Ps. 22, 19. Matth. 27, 35. Luk. 23, 34. Joh. 19, 24._
25. Un dat weer um de drütte Stunn, dat se Em krüzigten.
26. Un dat weer baben öwer Em schreven, wat man Em Schuld gev, nämlich: En König vun de Juden. _Matth. 27, 37._
27. Un se krüzigten twee Mörders mit Em; een to Sin rechten un den annern to’r linken Hand.
28. Dar war de Schrift wahr makt, de dar seggt: He is to de Öweldoers rekent. _Jes. 53, 12._
29. Un de dar vörbi gungen, lästerten Em, un schüttelten ehr Köpp, un sproken: Pfui Di, wa fien brickst Du den Tempel twei un bu’st em in dree Dag’! _Joh. 2, 19._
30. Help Di nu Sülvst, un stieg herunner vun dat Krüz! _Luk. 23, 35._
31. Dessülven glieken verspotten de Hohenpresters Em unner enanner, samt de Schriftgelehrten, un sproken: He hett anner Lüd holpen, un kann Sik Sülvst nich helpen.
32. Is He Christus un en König in Israel, so stieg He nu vun dat Krüz, dat wi seht un glovt. Un de mit Em krüzigt weern, höhnten Em ok.
33. Un na de sößte Stunn war en Düsternis öwer dat ganze Land, bet to de negente Stunn. _Matth. 27, 45. Luk. 23, 44._
34. Un um de negente Stunn reep JEsus lut, un sprok: Eli, Eli, lama absathani! dat is verdütscht: Min GOtt, Min GOtt, warum hest Du Mi verlaten? _Ps. 22, 2. Matth. 27, 46._
35. Un enige, de darbi stunnen, as se dat hörn, sproken se: Süh, He röpt den Elias.
36. Do leep een to Em, füll en Swamm mit Etig, un steek em up en Rohr, un gev Em wat to drinken, un sprok: Holt, lat mal sehn, ob Elias kummt un Em raf nimmt. _Ps. 69, 22._
37. Awer JEsus schreeg lut, un verscheed. _Joh. 19, 30._
38. Un de Vörhang in de Tempel reet in twee Stücken entwei, vun baben an bet unnen dal. _Matth. 27, 51._
39. De Hauptmann awer, de darbi stunn, gegen Em öwer, as he seeg, dat He mit son Geschrigg verscheden dä, sprok he: Wahrhaftig, düsse Minsch is GOtt Sin Söhn west! _Matth. 27, 54._
40. Un dar weern ok Fruens, de vun wieden düt Allns anseegen, mank weke weer Maria Magdalena, un Maria, den lütten Jakobus un Joses ehr Moder, un Salome, _Matth. 27, 55._
41. De Em ok nafolgt weern, as He in Galiläa weer, un deent harrn, un veel anner, de mit Em rup na Jerusalem gahn weern. _Luk. 8, 2._
42. Un up den Abend, wiel dat de Rüstdag weer, weke is de Vörsabbat,
43. Keem Joseph vun Arimathia, en ehrbare Ratsherr, de ok up GOtt Sin Riek töv; de wag dat, un gung rin to Pilatus, un bed’ um JEsus Sin Lieknam. _Matth. 27, 57. Luk. 23, 50. Joh. 19, 38._
44. Pilatus awer wunner sik, dat He all dod weer, un reep den Hauptmann, un frog em, ob He längst dod weer?
45. Un as he dat vun den Hauptmann utkundschaft harr, gev he Joseph den Lieknam.
46. Un he koff Linn’, un neem Em af, un wickel Em in dat Linn’ un lä Em in en Graf, dat weer in en Felsen haut, un wölter en Steen vör de Döhr to dat Graf. _Matth. 27, 60._
47. Awer Maria Magdalena, un Maria Joses keken to, wo He henleggt war. _Matth. 27, 61._
Dat 16. Kapitel.
1. Un as de Sabbat vörbi weer, koffen Maria Magdalena, un Maria Jakobus un Salome Spezerien, up dat se keemen, un salvten Em. _Matth. 28, 1. Luk. 24, 1._
2. Un se keemen to dat Graf up en Sabbat heel fröh, as de Sünn upgung.
3. Un se sproken unner enanner: Wer wöltert uns den Steen vun de Döhr vun dat Graf?
4. Un se seegen darhen, un warn gewahr, dat de Steen afwöltert weer, denn he weer heel grot.
5. Un se gungen rin in dat Graf un seegen en Jüngling to rechten Hand sitten, de harr en lang witt Kleed an, un se warn bang. _Matth. 28, 2. 3. Luk. 24, 4._
6. He awer sprok to se: Verfehrt ju nich. Ji sökt JEsus vun Nazareth, den Gekrüzigten; He is upstahn, un is nich hier. Seht dar de Stä, dar se Em henleggt harrn. _Matth. 28, 5._
7. Gaht awer hen un seggt dat Sin Jüngers un Petrus, dat He vör ju hengahn ward in Galiläa, dar ward ji Em sehn, as He ju seggt hett. _Matth. 26, 32._
8. Un se gungen flink rut, un lepen weg vun dat Graf, denn se weer en Bevern un Zittern ankamen, un sän Nüms wat, denn se fürchten sik.
9. JEsus awer, as He upstahn weer, fröh an den eersten Wekeldag, leet He Sik toeerst Maria Magdalena sehn, vun de He söven Düvels utdreven harr.
10. Un se gung hen, un verkünnig dat de, de mit Em west weern, de dar trurig weern un weenten.
11. Un desülvigen, as se hörn, dat He leven dä, un weer ehr erschienen, gloven se dat nich.
12. Darna, as twee vun se, de unnerwegs weern, apenbar He Sik unner en anner Gestalt, as se up dat Feld gungen. _Luk. 24, 13._
13. Un desülven gungen ok hen, un verkünnigten dat de annern; de glovten se ok nich.
14. Toletzt, as de Ölven to Disch sitten dän, apenbar He Sik, un schull ehren Unglov, un ehr Hartens Hardigkeit, dat se nich glovt harrn de, de Em sehn harrn uperstahn. _Luk. 24, 36. Joh. 20, 19. 1. Cor. 15, 5. 7._
15. Un sprok to se: Gaht hen in alle Welt, un predigt dat Evangelium alle Kreatur. _Matth. 28, 19. Kol. 1, 23._
16. Wer dar glovt un döfft ward, de ward selig warrn, wer awer nich glovt, de ward verdammt warrn. _Apost. 2, 38. Joh. 3, 18. 36. 12, 48._
17. De Teken awer, de dar folgen ward de, de dar glovt, sünd düsse: In Min Namen ward se Düvels utdrieven, mit nie Tungen reden, _Apost. 16, 18. 2, 4. 11. 10, 46._
18. Slangen verdrieven, un wenn se wat Giftiges drinkt, ward dat se nich schaden, up de Kranken ward se de Hann leggen, so ward dat beter mit se warrn. _Luk. 10, 19. Apost. 28, 5. 8._
19. Un de HErr, nadem He mit se redt harr, war He upnahm to den Himmel, un sitt to rechten Hand GOttes. _Luk. 24, 51. Apost. 1, 9._
20. Se awer gungen rut un predigten an alle Enn, un de HErr wirkte mit se, un bekräftig dat Wort dörch nafolgende Teken. _Apost. 3, 16. 14, 3. Ebr. 2, 4._
Evangelium vun St. Lukas.
Dat 1. Kapitel.
1. Aldewiel sik dat veele unnernahmen hebbt dat Vertelln vun de Geschichten, de mank uns geschehn sünd, völlig uptoschrieven;
2. As uns dat öwerlevert hebbt, de dat vun Anfang sülvst sehn hebbt, un Deener vun dat Wort west sünd:
3. Hef ik dat ok för gud ansehn, nadem ik dat alltomal vun Anfang erkündt hef, dat ik dat ok to di, min gude Theophilus, mit Fliet ordentlich schriev. _Apost. 1, 1._
4. Up dat du en sekern Grund erfahrn deihst vun de Lehr, in weke du unnerricht büst.
5. To de Tied vun Herodes, den König vun Judäa, weer dar en Prester vun de Ordnung Abia, mit Namen Zacharias, un sin Fru vun de Döchter Aarons, weke Elisabeth heeten dä. _Matth. 2, 1. 1. Chron. 25, 10._
6. Se weern awer all beid fromm vör GOtt, un gungen in alle Gebote un Satzungen vun den HErrn unsträflich. _Hiob. 1, 1. 8._
7. Un se harrn keen Kind, denn Elisabeth weer unfruchtbar, un weern beide to Jahren.
8. Un dat begev sik, as he dat Presteramt afwahr vör GOtt, to de Tied vun sin Ordnung,
9. Na Gewohnheit vun dat Presterdom, un dat an em weer, dat he rökern schull, gung he in den HErrn Sin Tempel. _2. Mos. 30, 7._
10. Un de ganze Hupen Volk weer buten un be’ unner de Stunn vun dat Rokopfer. _3. Mos. 16, 17. 1. Kön. 7, 12._
11. Dar erschien em awer en Engel vun den HErrn, un stunn to rechten Hand an den Rokopferaltar. _2. Mos. 30, 1._
12. Un as Zacharias em sehn dä, verfehr he sik, un em keem Bangen an. _Richt. 13, 6. 20. Dan. 10, 7. 8._
13. Awer de Engel sprok to em: Wes’ nich bang, Zacharias, denn din Gebet is erhört, un din Fru Elisabeth ward di en Söhn to Welt bringen, den sin Namen schast du Johannes heeten. _Apost. 10, 31._
14. Un du warrst daröwer Freud un Wonn’ hebben, un veele ward sik öwer sin Geburt freun. _v. 58._
15. Denn he ward grot wesen vör den HErrn. Wien un starke Gedränke ward he nich drinken. Un he ward noch in dat Moderlief erfüllt warrn mit den hilligen GEist.
16. Un he ward veele vun de Kinner Israel to GOtt, ehren HErrn, bekehrn.
17. Un he ward vör Em hergahn in Elias sin Kraft un Geist, to bekehrn de Vaders ehr Harten to de Kinner, un de Unglövigen to de Gerechten ehr Klokheit, to bereiten den HErrn en woltorüst Volk.
18. Zacharias sprok to den Engel: Wobi schall ik dat erkennen? Denn ik bün old un min Fru is to Jahren. _1. Mos. 17, 17._
19. De Engel antworte, un sprok to em: Ik bün Gabriel, de vör GOtt steiht, un bün herschickt, mit di to reden, dat ik di düt verkünnigen schall. _Dan. 8, 16. 9, 21. 1. Kön. 17, 1. Ps. 103, 20. Offenb. 7, 11._
20. Un süh, du warrst stumm warrn, un nich spreken künnen, bet up den Dag, wo dat geschehn ward; darum, dat du min Wör’ nich glovt hest, weke schüllt wahr makt warrn to ehr Tied.
21. Un dat Volk töv up Zacharias, un wunner sik, dat he so lang in den Tempel blev.
22. Un as he rut gung, kunn he nich mit se reden. Un se markten, dat he en Gesicht sehn harr in den Tempel. Un he wink se, un blev stumm.
23. Un dat begev sik, as sin Amtstied ut weer, gung he hen in sin Hus.
24. Un na de Dag’ war sin Fru Elisabeth swanger, un verbarg sik fief Monat lang, un sprok:
25. Also hett mi de HErr dahn in de Dag’, as He mi ansehn hett, dat He de Schand mank de Lüd vun mi neem.
26. Un in den sößten Monat war de Engel Gabriel schickt vun GOtt in en Stadt in Galiläa, de heet Nazareth,
27. To en Jungfru, de vertrut weer mit en Mann, mit Namen Joseph, vun David sin Hus, un de Jungfru heet Maria. _Luk. 2, 5. Matth. 1, 18._
28. Un de Engel keem to ehr rin, un sprok: Wes’ gröt’, du Holdselige! De HErr is mit di, du Gebenedeite mank de Fruens!
29. As se em awer seeg, verfehr se sik öwer sin Red, un dach: Wat is dat för en Gruß?
30. Un de Engel sprok to ehr: Wes’ nich bang, Maria, du hest Gnad bi GOtt funn’.
31. Süh, du warrst swanger warrn in dat Lief, un en Söhn to Welt bringen, den Sin Namen schast du JEsus heeten. _Jes. 7, 14. Matth. 1, 21._
32. De ward grot un en Söhn vun den Allerhöchsten nennt warrn, un GOtt de HErr ward Em den Stohl vun Sin Vader geven. _Jes. 9, 7. 2. Sam. 7, 12._
33. Un He ward en König sien öwer Jakob Sin Hus ewig, un up Sin Königriek ward keen Enn sien. _Dan. 4, 31. 7, 14. Mich. 4, 7._
34. Do sprok Maria to den Engel: Woans schall dat togahn? alldewiel ik vun keen Mann weet?
35. De Engel antwort, un sprok to ehr: De hillige GEist ward öwer di kamen, un de Kraft vun den Höchsten ward di öwerschatten. Darum ok dat Hillige, dat vun di gebarn ward, ward GOttes Söhn nennt warrn. _Matth. 1, 18. 20. Dan. 9, 24._
36. Un süh, Elisabeth, din Blotsfründin, is ok swanger mit en Söhn in ehr Öller un geiht in den sößten Monat, de in Verrop steiht, dat se unfruchtbar is. _Jes. 54, 6._
37. Denn bi GOtt is keen Ding unmöglich. _1. Mos. 18, 14. Hiob. 42, 2. Ps. 135, 5. 6. Jer. 32, 17. 27. Zach. 8, 6. Luk. 18, 27. Röm. 4, 21._
38. Maria awer sprok: Süh, ik bün den HErrn Sin Magd, mi gescheh, as du seggt hest. Un de Engel scheed vun ehr.
39. Maria awer stunn up in de Dag’ un gung mit Il in dat Gebirg na de Stadt Juda. _Jos. 21, 11._
40. Un keem in Zacharias sin Hus un gröt Elisabeth.
41. Un dat begev sik, as Elisabeth Maria ehrn Gruß hör, hüpp dat Kind in ehr Lief. Un Elisabeth war vull vun den hilligen GEist.
42. Un reep lut, un sprok: Gebenedeiet büst du mank de Fruens, un gebenedeiet is de Frucht vun din Lief. _v. 28. Richt. 5, 24._
43. Un wa kummt mi dat her, dat min HErr Sin Moder to mi kummt?
44. Süh, as ik de Stimm vun din Gruß hör, hüpp dat Kind mit Freuden in Min Lief.
45. Un, o selig büst du, de du glovt hest! Denn dat ward wahr makt warrn, dat di seggt is vun den HErrn. _Luk. 11, 21. Joh. 20, 29._
46. Un Maria sprok: Min Seel erhevt den HErrn, _2. Mos. 15, 2._
47. Un min Geist freut sik an GOtt, min HEiland. _1. Sam. 2, 1. Hab. 3, 18._
48. Denn He hett Sin elende Magd ansehn. Süh, vun nu af an ward mi selig priesen alle Kinneskinner. _Ps. 113, 5. 6. 1. Mos. 30, 13._
49. Denn He hett grote Ding’ an mi dahn, de dar mächtig is, un den Sin Namen hillig is.
50. Un Sin Barmhartigkeit wahrt ümmer vun een Geslecht to dat annere bi de, de Em fürchten doht. _2. Mos. 20, 6. 34, 6. 7. Ps. 25, 6. Ps. 100, 5. Ps. 103, 13. 17._
51. He övt Gewalt mit Sin Arm, un terstreut, de hoffardig sünd in de Gedanken vun ehr Hart. _Jes. 51, 9. 52, 10. 2. Sam. 22, 28. Ps. 89, 11. Obad. v. 3. 4. 1. Pet. 5, 5._
52. He stött de Gewaltigen vun den Stohl, un erhevt den Elenden. _Ps. 147, 6. 1. Sam. 2, 7. 8. 2. Sam. 6, 21. 22. Hiob. 5, 11._
53. De Hungrigen füllt He mit Göder, un lett de Rieken lerrig. _Ps. 34, 11. 107, 7. Matth. 5, 3. 6. Joh. 10, 11. Eph. 1, 3._
54. He denkt an de Barmhartigkeit, un helpt Sin Deener Israel up. _5. Mos. 7, 7. 8. Jes. 30, 18. Jer. 31, 20. Jes. 41, 8._
55. As He redt hett to unsen Vader Abraham un sin Samen ewig. _1. Mos. 17, 7. 19. 18, 18._
56. Un Maria blev bi ehr bi dree Monat; darna kehr se wedder um na Hus.
57. Un för Elisabeth keem ehr Tied, dat se gebärn schull, un se broch en Söhn to Welt.
58. Un ehr Nawers un Blotsfrünn hörn, dat de HErr grote Barmhartigkeit an ehr dahn harr, un freuten sik mit ehr.
59. Un dat begev sik up den achten Dag, keemen se, dat Kind to besnieden, un heeten em na sin Vader Zacharias. _1. Mos. 17, 12. 3. Mos. 12, 3._
60. Awer sin Moder antworte, un sprok: Keenfalls, he schall Johannes heeten.
61. Un se sproken to ehr: Is doch Nüms in din Fründschap, de so heeten deiht.
62. Un se winkten sin Vader, wa he em wull heeten laten.
63. Un he verlang en Tafel, schrev un sprok: He heet Johannes. Un se wunnerten sik all.
64. Un sogliek war sin Mund un sin Tung updahn, un he sprok, un lavte GOtt. _Mark. 7, 35._
65. Un dar keem en Furcht öwer alle Nawers; un düsse Geschicht war ruchbar up dat ganze jüdische Gebirg.
66. Un all, de dat hörn, neemen dat to Harten, un sproken: Wat, meenst du, wat will ut dat lütt Kind warrn? Denn den HErrn Sin Hand weer mit em. _Ezech. 1, 3. 3, 22._
67. Un sin Vader Zacharias war vull vun den hilligen GEist, prophezie, un sprok: _2. Pet. 1, 21._
68. Lavt wes’ de HErr, Israel Sin GOtt, denn He hett besöcht un erlöst Sin Volk. _Ps. 41, 14. Ps. 72, 18. Matth. 1, 21._
69. Un hett uns upricht en Horn vun dat Heil in Sin Deener David sin Hus. _Ps. 132, 17._
70. As He vör Tieden redt hett dörch Sin hillige Propheten ehrn Mund: _Jes. 35, 4. Jer. 23, 6._
71. Dat He uns retten dä vun unse Fiende, un vun all de ehr Hand, de uns haßt. _Ps. 106, 10._
72. Un de Barmhartigkeit bewiest unse Vaders, un dach an Sin hilligen Bund, _1. Mos. 17, 7. 3. Mos. 26, 42._
73. Un an den Eed, den He sworen hett unsen Vader Abraham, uns to geven; _1. Mos. 22, 16. Mich. 7, 20._
74. Dat wi, erlöst ut uns’ Fiend ehr Hand, Em deent ahn Furcht unse Leven lang, _Gal. 1, 4. Tit. 2, 12. 14. Ebr. 9, 14._
75. In Hilligkeit un Gerechtigkeit, de Em gefällig is. _Kol. 1, 22._
76. Un du, lütt Kind, warrst en Prophet vun den Höchsten heeten; du warrst vör den HErrn hergahn, dat du Sin Weg bereit makst, _Matth. 3, 3._
77. Un Erkenntnis vun dat Heil gevst Sin Volk, de dar is in de Vergevung vun ehr Sünn. _Jer. 31, 34._
78. Dörch de hartliche Barmhartigkeit vun unsen GOtt, dörch weke uns besöcht hett de Upgang ut de Hög, _4. Mos. 24, 17. Mal. 4, 2._
79. Up dat He erschien de, de dar sitten doht in de Düsternis un Schatten vun den Dod, un richt unse Föt up den Weg to den Freden. _Jes. 9, 2._
80. Un dat lütt Kind wuß un war stark in Geist, un weer in de Wüstenie, bet dat he schull hervörtreden vör dat Volk Israel.
Dat 2. Kapitel.
1. Dat begev sik awer to de Tied, dat en Gebot vun den Kaiser Augustus utgung, dat de ganze Welt inschatzt war.
2. Un düsse Schatzung weer de allereerste, un gescheeg to de Tied, as Cyrenius Landpleger in Syrien weer.
3. Un jedermann gung hen, dat he sik inschatzen leet, jedereen in sin Stadt.
4. Do mak sik ok Joseph up, ut Galiläa, ut de Stadt Nazareth, in dat jüdische Land, na de Stadt Davids, de dar heet Bethlehem, darum, dat he vun dat Hus un Geslecht Davids weer. _Mich. 5, 1._
5. Up dat he sik inschatzen leet mit Maria, sin vertrute Fru. De weer swanger. _Luk. 1, 27._
6. Un as se dar weern, keem de Tied, dat se gebärn schull.
7. Un se broch ehrn eersten Söhn to Welt, un wickel Em in Windeln, un lä Em in en Krüff, denn se harrn sunst keen Platz in de Harbarg. _Matth. 1, 25._
8. Un dar weern Harrn in desülve Gegend up dat Feld bi de Herden, de höden des Nachts ehr Herden.