Part 5

Deſen ſelfden nacht, ontdeckten de Turcken die de wacht op het Schip hielen, twee andere Schepen, die het onſe continuerlijck volghden. De Schipper van ons Schip ende ſijn volck vreeſden dat deſe twee Schepen Chriſtenen waren. Maer den dagh ghekomen ſijnde, vernamen ende wierde bekent dat het twee vrybuyters van Argiers waren: Het eene was de Admirael ghenaemt Amet Arrais gheboren van Duynkercke. Onſe Schipper vraeghde oftſe geen Chriſten Schepen gheſien hadden. Wanneer wy verſtonden van neen, vervorderden wy onſe wegh: Ende na vier dagen lieten wy het Ancker vallen voor Tremeſen, alwaer wy eenighe Coopmanſchappen ontladen: Eenighe Coopluyden bleven oock aen Landt: Te weten Joden ende Moren, die in ons Schip ghekomen waren. Tremeſen plagh in voorgaende tijden een machtigh Koninckrijck te ſijn, ende de Koningh van Argiers ſijn tributaris, ende de Baſſa van Argiers ſtelt tot Tremeſen ſijn Caja (dat is ſijn Lieutenant.) Dit Koninckrijck is vande laetſte palen vanden Grooten Heere: Want alhier begint het Koninckrijck van Maroc ende Fez. Den Grooten Heere is gheconfedereert met deſe Koninghen: Maer niet teghenſtaende deſe confederatie doen de Koninghen van Fez ende Maroc menighmael den Oorlogh aen die van Argiers, ſonder nochtans de confederatie te violeren: Gelijck die van Argiers menighmael oock den Oorlogh doen aen die van Tunes, ſonder dat den Grooten Heere ſich moeyt met het gene dat de Baſſas doen: Ende deſe twee Koninckrijcken komen hem toe. Sy en achten niemendal den Oorlogh te doen wanneermen gheen plaets van importantie neemt.

Na dat wy drie daghen voor Tremeſen op Ancker gheleghen hadden, quam de windt uyt den Ooſten die wy van noode hadden: Wy begonnen onſe reyſe te vervorderen ſeylende in volle Zee met de windt van achteren, ſoo dat wy in weynigh uyren verre van Tremeſen raeckten: Ende alſooder vele Jootſe ende Moorſe Coopluyden tot Tremeſen ghebleven waren, waren wy by nae ſoo veel Chriſtenen als Mooren ende Turcken: Ende alſoo onder ons Slaven, voor dat wy de derde mael imbarkeerden, tot Argiers ghereſolveert was ons meeſter van het Schip te maecken, ende alle de Turcken doot te ſlaen, indien de occaſie ſoude preſenteren, tot welcken eynde wy alle de circumſtantien beſpiet hadden, doen wy tweemael geimbarqueert waren gheweeſt: Siende deſe ſchoone occaſie, reſolveerden wy onſe entrepriſe te effectueren. Wy hadden oock daer toe eenighe preparatien. Den aennemer was een Spaingaert, die op den overloop ſliep met ſeven andere Chriſten Slaven, ende wy ſeſtien ſliepen in het kleyne Kamertje voor in ’t Schip, gelijck ick te vooren gheſeydt hebbe, maer hoewel dat wy gheſloten waren, koſten wy met hulpe van onſe Cameraets die op den overloop waren, het luyckje ſecretelijck opdoen, ſonder dat het de Turcken vernamen: Maer in de ſelve nacht dat wy meenden onſe entrepriſe in ’t werck te ſtellen, verſuymde ſich den Aen-nemer die het teken moſt gheven, ofte hy hadde gheen ſtoutigheydt ghenoegh: Ende de entrepriſe kreegh gheen effect, ghelijck ick breeder ſegghe in mijn 33. Relatie: Na dien nacht, hadden wy geen occaſie meer, want te nader wy aende kuſt van Spaignen quamen, te grooter vreeſe hadden de Turcken van het Schip te verlieſen, ende te meerder ſorge om de wacht te verſtercken.

Het was den 9. February 1642. ende wy waren op de hooghte van Malaga, ’s anderen-daeghs ontrent ten 7. uyren ſaghen wy twee Schepen die met volle Zeylen op ons aen quamen, ende onſe Schipper ende de Turcken groote vreeſe gaven, want ons Schip konde niet excuſeren onder haer Geſchut te paſſeeren. Onſe Maſt was gheſpleten, ſoo dat wy met volle Zeylen niet koſten varen om de Zee te winnen, ſy quamen ſoo na datmen haer Hollantſe Vlaggen ſagh. De Schipper van ons Schip beval dat alle de Chriſtenen ſich ſouden nae beneden retireren, om ons op te ſluyten, daer na dede hy de boot ghereet maecken om ſijn Schip te abandonneren, ende met de voornaemſte Turcken na de kuſt van Barbarien te vluchten, ghelijck my daer na vertrocken heeft de Turck die over Monſieur Caloen, ende my ſorghe hadden, maer die twee Schepen alſooſe Coopvaerdy Schepen waren (ghelijck wy twee daghen daer na verſtonden) hadden gheen laſt te vechten ſonder daer toe ghedwonghen te worden. Onſe Patroon was ſeer blijde ſiende dat de twee ſchepen paſſeerden ſonder ons aen te taſten. Daeghs daer nae op de ſelfde uyre ſaghen wy een vrybuyter van Salé, die ons quam vraghen ofte wy gheen tydinghe hadden van eenighe Chriſten Schepen, ons informerende dat de twee Hollantſche Schepen die wy daeghs te voren geſien hadden, Koopvaerdy Schepen waren, die na de Kuſt van Barbaryen toe-gewent waren.

Wy hadden de Wint noch goet, ſoo dat wy den 12. February 1642. tegens den Avont het Ancker lieten vallen in een Bay anderhalf Mijle van de Stadt van Tituan af gelegen. Aldaer is een Riviere die in de Zee loopt, de Mont van dewelcke plach te dienen tot een Haven voor de Schepen die daer quamen om de Koopmanſchappen van Tituan te laden ende loſſen. Maer de Groot-Vader van de tegenwoordige Marquis van Sancta Cruz ſijnde Generael van de Galeyen van Spaignen, maeckte deſe Riviere onvruchtbaer door eenige oude Indiſche Gallioenen geladen met Steenen ende Aerde, die hy op de gront dede worpen, ende dat wierde gedaen om te verhinderen de Vry-buyterſe Schepen die de Havens ende Kuſten van Spaignen t’eenemael incommodeerden. Sijnde hier ten Ancker meenden wy alle de perijckelen die de Fortune ons ſoude konnen bereyden, te boven te ſijn gekomen, ende hoopten den ſelven Nacht op het vaſte Lant te ſlapen, maer dat was ſoo men ſeyt ſonder ſijn Weert te rekenen, want de Zee ſijnde ſeer bewogen wegens den Ooſten Wint die de Middellantſche Zee in de Oceaen drijft, wilde onſe Schipper niet toe-laten dat men de Boot in Zee ſoude ſtellen, vreſende voor eenigh ongeluck. Want ghy moet weten dat deſe plaets by na tuſſchen twee Zeen is, het welcke grooter alteratie in Zee veroorſaeckte.

Wy waren derhalven genootſaeckt noch twee Anckers in Zee te laten vallen, ende het grootſte quaet van allen was dat wy de Zee niet koſten bevaren, wegen de groote Wint, dat de ſelfde Bay is gelijck een halve Mane van Aerde, ende dat de Wint die uyt der Zee quam uyt der maten groot was: boven dat het Onweder ende de Tempeeſt alle uyren vermeerderde, ſoo dat het ’s anderendaeghs onmogelijck was aen Lant te gaen. De Schipper ende de Turcken waren in grooten angſt: Ende ſiende dat het Onweder grooter wierde, wiſten ſy geen remedie meer, vreeſende dat de Kabels mochten breken, ende het Schip tegens een Klippe raken, ende in duyſent ſtucken breken, ſonder eenige hope van yemant te ſalveren die in het Schip waren.

De Schipper deſpererende van remedie dede uyt de plaets daer wy ſeſthien Chriſtenen waren (verwachtende alle oogenblick de Schip-braeck) roepen een Chriſten Slaef van Noorwegen geboren, genaemt Hans Maurus, een Man in de Navigatie ſeer ervaren. Hy vraeghde hem oft hy geen remedie wiſt om dit groot perijckel te ontgaen? De Slaef antwoorde, indien ghy mijnen raet wilt volgen, ſie ick met de hulpe Gods een middel om ons leven te ſalveren ſoo veel als wy ſijn, maer het Schip moet breecken. De Schipper vraeghde, wat moet men doen om ons leven te ſalveren? Men moet het Voor-zeyl gereet maken, op dat men die op een oogenblick aen de Wint mach ſtellen: Ende men moet het Schip wenden, om met volle Zeyl op het zant te varen, toonende het Lant ontrent een Muſquet-ſchoot van ons, anders ſal de Windt ons tegens de Klippen in ſtucken werpen. Dien raet wierde goet gevonden, ende men maeckte het zeyl gereet gelijck geordonneert was.

Het was tegens de Middagh dat ſulcx geſchiede, ende de Tempeeſt continueerde noch: ’t Welck de Turcken ſiende, alſooſe ſeer ſuperſtitieux ſijn, deden ſy haer Sala met de gewoonlijcke Ceremonien, doende beloften datſe Aelmoeſſen ſouden gheven wanneerſe aen Lant ſouden komen: maer alſooſe geen Miracul ſagen, reſolveerden ſy een Offerhande te doen aen haer Propheet Mahomet, het welcke de laetſte toevlucht van de Turcken is wanneerſe op Zee in perijckel ſijn: Ende wort aldus gedaen: Sy nemen een levendigh Schaep (om welcke oorſaecke de Schepen altoos voorſien ſijn van levendige Schapen om haer daer van in ſoodanige occaſien te dienen) ende indien by geval yemant onder haer is die tot Meca geweeſt is om te ſien de plaets waer het Lichaem van haer Propheet leyt, die ſnijt met veel belachelijcke Gebeden ende ſolemniteyten het Beeſt in vier ſtucken, ende worpt die quartieren op de vier ſijden van het Schip in Zee. Onder ons Chriſtenen recommandeerden wy ons aen Gods barmhertigheyt.

Hans Maurus waer van ick te voren geſeyt hebbe, ſeyde ons, dat de Tempeeſt ſoude grooter worden tot de midder-nacht toe, ende dat de Kabels dan ſouden breken. Hy oordeelde dat door de groote ervarentheyt die hy van de Zee hadde. Den Nacht quam aen, ende de Turck die de ſorge hadde het Luyckje van het Kamertje daer wy waren te ſluyten, quam na gewoonte, ende wy baden hem, dat indien het Schip ſoude moeten door gaen op de genade van de Golven, hy het Luyckje ſoude willen open doen, op dat yder een ſich mochte ſalveren ende ſijn leven verlengen het beſte hem mogelijck ſoude ſijn, ’t ſy met ſwemmen ofte anderſints, ’twelck de Turck ons beloofde te doen. Ter Midder-nacht ſijnde juyſt Volle Maen, brack de Kabel van ons Ancker, ende de twee andere Anckers, door dienſe maer 15. Vamen Kabels hadden, ende door het bewegen van het Schip, hielden niet langer, maer wierden voort geſleept: Doen meenden wy alle ſonder aſſiſtentie te ſterven in het Kamertje daer wy geſloten waren, maer de Turck hiel ons ſijn belofte. Hy dede het Luyckje open; ſeggende, Chriſtenen komt alle boven, wy moeten alle te gelijck ſterven: Men konde maer een teffens door het Luyckje paſſeren het welcke een groote confuſie veroorſaeckte, want yder wilde eerſt uyt-gaen.

Komende op den Overloop ſagh ick daer een ware af beeldinge van het laetſte Oordeel: want de Turcken waren alle achter op het Schip, roepende met open Kelen, om hulpe van haren Propheet Mahomet. Rontom de groote Maſt waren eenige Joden, die Abraham, Iſaac ende Moyſes aenriepen; ende wy Catholijcke Chriſtenen addreſſeerden onſe Gebeden aen Jeſus Chriſtus ende aen ſijn Heylige Moeder. De andere Gereformeerde ende Schiſmatijcke Chriſtenen baden Godt mede aen op haer wijſe uyt een goet herte: ick verſekere u dat de arghſte van den hoop ſeer devoot was. Wy waren in deſe miſerie ende confuſie een goeden tijt: Ende ſiende dat de twee andere Anckers het Schip niet vaſt en hielden, maer langs de gront geduyrigh voort ſleepten, braken de Kabels. Terſtont ſtelde men het Voor-zeyl aen de Wint, ende het Schip wende met een ongelooflijcke raſſigheydt ende kracht met het voorſte na het Lant. Hans Maurus riep in’t Nederduyts, wacht u van de Maſt, ick vreeſe datſe vallen ſal. Maer daer en brack niemendal; maer thien ofte twaelf Turcken vielender van den Overloop in Zee: Ende alſoo de Wint de Zee met ſoo grooten kracht op het Lant wierp, wierdenſe terſtont met hulpe van de Zee op het Lant geworpen. Dat alles geſchiede in een oogenblick tijts, ende het Schip, rakende het Lant, borſte, ende by na alle dieder op waren, ſprongen in de Zee, vreſende dat het Schip ſoude ſplijten: Alſoo ick ſagh dat het Schip na het Lant toe helde aen de zijde daerſe alle in Zee ſprongen, vreeſde ick dat het door het geſtadigh bewegen om ſoude vallen, door de groote Wint, ſoo dat ick niet langer op den Overloop dorſte blijven, maer ſprongh mede in Zee, alwaer ick by geluck gront voelde, ende over eynde bleef ſtaen, maer geen langen tijt, want de Zee bewogen ende gedreven ſijnde door de groote Wint ſmeet my elcke oogenblick ter neder; ſoo dat ick genootſaeckt was drie ofte vier Vamen lang te ſwemmen, ende daer mede wierde ick op ’t Lant geworpen.

Ick danckte Godt uyt goeder herte; ſoeckende terſtont mijn Cameraet Monſieur Caloen, want hoewel dat ick hem in Zee hadde ſien ſpringhen, wiſte ick nochtans niet oft hy het Landt gekreghen hadde ofte niet. Hy hadde oock die ſorghe over my: Na dat wy malkander ghevonden hadden, danckten wy Godt dat wy van dat perijckel ontkomen waren. Daer na ging ick ſoecken den Turck die met ons van Argiers gekomen was, om ſorghe voor ons te hebben. Ick vonde hem in een Troup van Chriſten Slaven, Turcken, ende Joden, die haer dicht by malkander hielden als Schapen, om haer te verwarmen: Want alſoo wy ’t eenemael nat waren, ſtierven wy by na van koude. Men telde het ghetal van die geſalveert waren, ende bevonden datter meer als twintigh ontbraken. Maer korts daer na quamenſe alle by de groote Troup, uyt-genomen twee, te weten een Joodſche Jonghe die verdroncken was, ende een Turck die half ſot was. God danck wy waren uyt het pericul van de Zee, maer niet uyt het pericul van de Barbaren, die haer reſidentie houden langhs de Kuſt in groot getal: Ende indienſe ons ongeluck geweten hadden, ende dat het Schip tegens het Landt geſtrant was, ſy ſouden ſonder twijffel met groote menichte toe-gelopen hebben, om te nemen alles wat wy hadden, ende ons doodt te ſlaen ſonder eenige barmhertigheyt: maer onſe Schipper ſont terſtont twee Turcken, die de Wegh na Tituan wiſten, ſijnde anderhalf Mijl van daer, die de Gouverneur adverteerden van ons ongeluck, ende verſochten eenige aſſiſtentie tegens de Barbaren.

Dit alles geſchiede inde midnacht, ſijnde nat ende ſtervende van koude. Maer by gheluck waſſer een Turck die een Yſer Dooſje ende een Vier-Slagh hadde, waer mede wy terſtont Vier hadden, ende aenſtaken ’t gene wy by de handt vonden, ſtocken, Tonnen, ende andere dingen die de Zee aen Landt geworpen hadde. Wy paſſeerden den nacht ſoo wy beſt konden. Met het aenkomen vanden dagh quamen de Barbaren van verre ſien ofter niet te ſtelen was: Maer alſoo wy 70. Perſoonen waren, dorſten ſy niet nader komen: Buyten dat die van de Stade terſtont met een goede parthye Peerden quamen om de Coopmanſchap die wy geſalveert hadden wegh te voeren. De Gouverneur van Tituan quam in Perſoon met een Compagnie van twintigh Gewapende Peerden op ſijn Africaens, met langhe Lancien.

De Turck die ſorghe over ons hadde, huerde een Peert voor hem ende voor ſijn bagagie, wel verſtaende de reſt die hy gheberght hadde. Want alſoo de Tempeeſt teghens het aenkomen vanden dagh begon op te houden, ontlade men de bagagie vande Paſſagiers: Ende her meeſte deel vande Coopmanſchap wierde geberght, maer nat ende bedorven. Wanneer men ’s Morgens in het Schip quam om de Coopmanſchappen te ſalveren, als gheſeydt is, vont men de Turck Alli, die wy meenden dat verdroncken was. Hy was in de Hutte boven de Kajuyt, alwaer hy een Vleſſche met Brande-wijn van de Capiteyn gevonden hadde, ende daer hadde hy ſich droncken gemaeckt gelijck een Beeſt, ſonder eenige kenniſſe te hebben van het pericul dat gepaſſeert was.

Monſieur Caloen ende ick huyrden onder ons tween een Peert, ende reden beyde daer op, d’eene achter, ende quamen ontrent de Middagh tot Tituan. De Jode die met ons was, dede ons een Logement hebben voor ons Gelt in het Joden Quartier, alwaer alle de Joden woonen. Na dat wy twee dagen tot Tituan geweeſt vvaren, ginger een Cafila (dat is een troupe Volcks die te ſamen marcheren) met de vvelcke mede twee Moren vertrocken, ſijnde Perſoonen van conditie, die na Ceuta gingen om aldaer te blijven als Pand-Luyden, op dat de Paters verloſſers (die na Ceuta toe gingen) met meerder verſekertheyt na Tituan mocht komen, om met de Gouverneur te tracteren over het af koopen van de Chriſten Slaven. Wy waren ſeer blijde dat wy die occaſie hadden, om aen onſe Cameraet Saldens te ſchrijven, die ſoo wy dachten tot Ceuta moſte ſijn met de vijf Turcken: Want het gebeurt ſomwijlen, dat wanneerder eenigh verſchil is tuſſchen de twee Gouverneurs van deſe twee plaetſen, ſy met malkander geen communicatie hebben twee ofte drye maenden langh.

Wy ſchreven met deſe Cafila na Ceuta (gelovende dat onſe Cameraet Saldens daer was, want hy hadde uyt die plaets aen ons geſchreven) ende twee dagen daer na quam de Cafila wederom met twee Paters-verloſſers vande Heylige Drievuldicheydt. Haer komſte veroorſaeckte groote blijſchap, ſoo onder de Chriſten Slaven, als onder de Borgers. Want de eenen hoopten haer vrydom te krijgen, ende de anderen Gelt. Wy ginghen terſtont de Paters verloſſers groeten die ons een Brief gaven, die uyt Ceuta geſchreven was van een Spaenſe Edelman genaemt Don Martin de Penaloſa: Den inhoudt van deſe Brief was dus, Uwen Cameraet Reynier Saldens, verdrietende hier tot Ceuta te ſijn, is na Gibralter ghegaen, om ſich wat te vermaken: Maer hy heeft my ordre gelaten u te voorſien van het ghene dat ghy van noode ſoudt mogen hebben: Ende alſoo ick ſie by u Brief dat ghy verſoeckt te hebben 200. ſtucken van achten, ſende ick u hier neffens ordre aen een Moorſe Coopman, genaemt Alli Tigarino, om u die Somme te tellen, ende de ſelfde Coopman ſal Borghe voor u ſijn, dat ghy inde Stadt ſult moghen blijven ſonder verobligeert te ſijn te gaen inde Mamore (welcke een Gevangeniſſe is onder de Aerde) ende ick ſal terſtont aen Reynier Saldens ſchrijven dat hy hier kome om de wiſſelinge vande vijf Turcken (die Godt Lof wel te paſſe ſijn) te effectueren voor u tvveen.

Deſe tijdinghe gaf ons groot contentement: Maer wy hadden alreede vergeten dat droefheyt na vreughde komt. De vijf Turcken wandelden over de Straten van Ceuta, ende dat op Borge van twee Moorſe Koopluyden die ordinaris tot Ceuta reſideren. Ende alſoo onſe Cameraet Saldens tot Gibralter was, Moſtafa Iugles geloovende dat hy vvederom na Vlaenderen vvas ghegaen, ofte na een plaetſe in Spaignen verre van daer, ſchreef een Brief tot Tituan aen de Turck die ons bewaerde, dat Reynier Saldens doen hy in Vlaenderen was belooft hadde 700. Stucken van achten te contribueren tot de af-koopinge die ſijn Ouders betaelt hadden voor Monſieur Caloen, ende dat men ons in de Mamore ſoude ſtellen, tot dat wy de voorſz ſomme ſouden belooft hebben te betalen. Den inventeur hier van was Tubram Arrais een van de vijf Turcken die tot Ceuta uyt-gaf dat Monſieur Caloen ende ick voor ons vertreck tot Argiers belooft hadden 700. Stucken van achten te betalen. De Turck die ons bewaerde hebbende die Brief ontfangen, communiceerde die met de correſpondenten van de Ouders van Moſtafa Iugles, die goet-vonden ons in de Mamore te ſtellen, ſoo om te ſien oft ſy de 700. ſtucken van achten konden krijgen, als om te toonen acte van devoir aen de Ouders van Moſtafa. De Turck die ons bewaerde rapporteerde ’tgene ſy gereſolveert hadden, ende ſeyde dat hy gheen ſchult daer in hadde, ende bracht ons in de Mamore.

Het is een Verwelfſel dertigh Voeten onder de Aerde, verdeelt in drie parthyen. Het grootſte ghedeelte mach ontrent 28. Voeten langh ende 24. Voeten breet ſijn, de twee andere ghedeelten ſijn kleynder: Ende daer vvierden ordinaris 170. Chriſten Slaven vaſt gehouden. Deſe Gevangeniſſe heeft geen ander licht als drie Tralien die om hoogh ſijn in’t midden van de Straet, ende aen yder Tralie is een Haecke met een Touvv, ende vvanneer eenige Chriſtenen by daegh daer voor by paſſeren, brengen ſy door barmhertigheydt Water aen de arme Slaven, ofte indienſe Gelt hebben, koopenſe vvat voor haer: ende dat Touvv met die Haeck dient om vveder te halen ’tgene men de armen geven vvil. De Cipier van deſe Gevangeniſſe laet niemant daer binnen komen, ſonder yets te geven. In deſe Gevangeniſſe iſſer geen Privaet, maer de Gevangens ende de Slaven die daer ſijn, moeten haer dienen van Potten op de Spaenſche maniere: Die Potten hanghen rontom de Muyren, ’twelck dient voor Tapiſſerie ende Wieroock te gelijck; want ick ſweer u voorwaer dat wy alle Morgens wel genoegh geparfumeert waren. Daer en boven is het niet gheoorlooft die ledich te maecken als ’s Avonts, ende dan opent de Gevangens-Bewaerder een gantſche Tralie, ende men trecktſe met de Haeck om hoogh: Ende yder Pot moet aende Concerge betalen een Borbe (ſijnde ſoo veel als een Duyt in Nederlandt) het welcke my dunckt een groote wreetheyt te ſijn, ende alle die gene welcke in deſe miſerable Gevangeniſſe ſijn, moeten op de Vloer ſlapen, ten ware dat men haer toe-liet tegens de Muyren Touwen te ſcheeren, gelijck men in de Schepen doet. Maer daer is ſoo veel Volcx, ende de plaets is ſoo kleyn, als ick geſeyt hebbe, dat die arme Slaven ſlapen gepackt gelijck Haringen: Het welcke (voornamentlijck in de Somer door de Hette) ſoo veel Luyſen ende andere ellenden veroorſaeckt, dat men eſtimeert dat het ſoo moeyelijck is daer te ſijn als op de Galeye te roeyen. Wy waren daer in de Winter. Maer het gene dat ons meeſt incommodeerde, was by Nacht wanneer yeder een gerangeert was in ſijn plaets om te ſlapen: Want eenige ſchelmachtige Iongens Mooren, om de arme Chriſtenen te incommoderen, quamen by Nacht vuyligheyt, Steenen, Water ende andere dingen werpen door de Tralien; ende dat gebeurde eenige Nachten drie ofte vier malen, welcke alarme obligeerde allen den genen die daer ontrent ſliepen, op te ſtaen: vvant alſooſe alle op de Aerde ſliepen, die terſtont niet op ſtont, vvas in pericul van ſijn Cameraets met Voeten getreden te vvorden, de Vloer ſijnde bedeckt van Lichamen.

Monſieur Caloen ende ick ſliepen in een Hol, alvvaer vvy niet ghenootſaeckt vvaren op te ſtaen om die allarme, ende dat door de faveur die ons dede een Ridder van S. Jacob genaemt Don Hieronimo de Figuroa, een Spaignaert geboren van Cordua, mede Slaef, die ons groot playſier dede. Hy ſeyde ons dat hy ſijn Tafel inde Mamore koft met vier andere Slaven voor 10. enckele Realen ter maendt. Monſieur Caloen ende ick verſochten vande Partye te ſijn. Wy vvierden daer ontfanghen, betalende gelijck de andere, ende vvy vvaren ſeer vvel getracteert in qualiteyt van Slaven, ende hadden ſoo veel te eten als de nature van noode hadde aen een gedeckte Tafel: Onſe Waert vvas een Spaignaert, die derthien Iaren aen malkander in deſe Gevangeniſſe gevveeſt vvas, vvinnende ſijn leven op die maniere, ende onder deſe 170. Slaven vvarender maer vijf, die de middel hadden ſoo vvel getracteert te vvorden.

Sijnde in deſe miſerie, quam onſe Cameraet Reynier Saldens wederom tot Ceuta, alwaer hy mijn Brief ontfingh, daer in ick hem adviſeerde alles watter paſſeerde, ende dat wy in de Mamore waren, waer van de oorſake waren de vijf Turcken die tot Ceuta waren, om datſe aen de Turck die ons bewaerde ordre hadden gegeven ons in de Mamore te ſetten, tot dat vvy de 700. ſtucken van achten, die hy in Vlaenderen ſijnde, ſoo de ſelfde Turcken ſeyden, belooft ſoude hebben. Ende om te toonen dat Monſieur Caloen ende ick niemendal belooft hadden aengaende de voorſz ſomme, gelijckſe tot Ceuta voor-gaven, ſonde ick oock een Brief in Turcks geſchreven van de Turck die ons bewaerde, daer in hy ſeyde dat wy niet anders belooft hadden als 25 Stucken van Achten voor hem, ende de Vracht van onſe Perſonen op het Schip van Argiers op Tituan. Maer hoewel de Turck ſeyde dat hy geſchreven hadde als voorſz, ende hy my de Brief open ghegeven hadde, ſchreef ick nochtans aen Saldens aldus: Laetſe leſen ende uyt-leggen, ende indien ghy het goet vint, addreſſeertſe, maer laet niet de vijf Turcken aen Ketenen te leggen, ende doetſe in de Mamore van Ceuta gaen, die noch moeyelijcker is als die van Tituan: vvant ſy is onder een Oven, de vvelcke een onverdragelijcke Hette veroorſaeckt.