Part 2

De Baſſa ſijnde gheinformeert dat vvy gheen Ridders, noch rijck waren, ghelijck men ſeyde, te vveten vvy drye, Monſieur Caloen, Reynier Saldens, ende ick, dede ons inde Zael van audientie gaen, alvvaer de Generael Alli Pegelin preſent vvas, die ons ſeyde, Chriſtenen, ick hebbe u ghekoft vande Baſſa, maer ſeer dier. Van daer ſondt hy ons na ſijn Logijs, alvvaer tvvintig Chriſten ſlaven vvaren om het Huys te dienen, ende veertigh vvaren van neghen tot vijftien jaren, die uyt het Huys niet moſten gaen, door vreeſe van ghedebaucheert te vvorden vande Turcken: Want aengaende Alli Pegelin onſe Patroon, hadde de reputatie van een Vyandt te ſijn vande vervloeckelijcke ſonde: Ende hy hiel die Iongens tot pracht, ghelijck onder de Chriſtenen de Groote Heeren de Pages ende Lackeyen houden.

Van daer vvierden vvy ghebracht na de Bain van onſen nieuvven Meeſter, vvelcke een plaetſe is gedeſtineert om de ſlaven vande Galeye te logeren ende laten vvoonen. De voorſz Bain vvas een ſtraet van ſijn Huys, de qualiteyt ende gheleghentheyt van de vvelcke ick u in ’t korte ſal beſchrijven. Eerſtelijck hadſe een naeu inkomen, ende men quam in een groot vervvelfſel, dat ſijn licht ſoo veel als het vvas ontfingh door eenighe tralien van boven, maer ſoo weynig, dat men op vollen dag ende ’s middaghs in eenighe tap-plaetſen van de ſelfde Bain Lampen moſte aen-ſteken. De Tappers ſijn Chriſten ſlaven van de ſelfde Bain, ende die daer komen om te drincken, ſijn Turckſe Vry-buyters ende ſoldaten, die haer tijt door brengen met drincken ende vervloeckelijcke ſonden te doen: Boven iſſer een vierkante plaets tuſſchen de Galeryen van tvvee verdiepingen hoogh, ende tuſſchen deſe Galeryen vvarender oock tap-plaetſen, ende een Kerck van Chriſtenen, daer 300. Perſonen in konden ſijn om Miſſe te hooren. Het opperſte is plat op de Spaenſe maniere. Wy vvaren daer vijf hondert Chriſten ſlaven, alle toe-behoorende onſen Patroon Alli Pegelin, ſonder dat hy nochtans yemant eenigh eten gaf: De eenighſte vertrooſtinge die vvy hadden, vvas dat vvy alle daeghs mochten drie ofte vier uyren onſe levens middelen gaen ſoecken; ſoo dat yder een ſich diende van ſijn vernuft, gelijck ghy klaer ſien kont in mijn 16. Verhael, alvvaer ick ſal toonen dat de noot de moeder van de neerſtigheyt is.

My refererende aen het ſelfde Verhael ſal ick alleen vertellen het ghene my den eerſten Nacht dat ick in dat nieu Logement vvas voorviel. Ick vviſte niet vvaer ick my ſoude ſchicken om te ſlapen, ende alſoo ick niemant kende, gingh ick ’s avonts met een deckſel ’tvvelck ick in het logement van de Baſſa ontfangen hadde, boven op het plat van de Bain. Welcke plaets my docht de bequaemſte te ſijn ſonder yemant te incommoderen, vvant ick hadde geen kenniſſe.

Zijnde gereet om te gaen ſlapen, een ſlaef van de Bain, ſijnde een Ridder van Maltha, ende ſijn Cameraet een Fransman, begonden my te vragen vvat nieus dat’er in het Chriſtenrijck vvas: Ende alſoo ick beſich vvas haer vvat nieus te vertellen, hoorde ick om laegh in de open plaets van de Bain een Gardiaen (gy moet weten dat de Gardiaens ſijn die gene welcke ſorghe hebben van het gene de Chriſtenen doen) die over luyt riep, dat morgen ſoodanigen getal van Slaven met het aenkomen van den dagh moet gaen wercken, ende daer mede gingh de Gardiaen wegh ſluytende de Bain. Soo haeſt als de poort geſloten was, ſagh ick een oude vos van een Slaef, een Italiaen, met een groot pack van Linne ende Wolle Kleederen, Hembden, een Kopere Pot, ende ſoodanige andere meubelen, ende begon te roepen, Arrache, arrache. Ick vraeghde de voorſz Ridder wat dat beduyde? Hy antwoorde my: Alſoo onſe Patroon ſijn Slaven geen eten geeft, leeft het meeſtendeel van het ghene dat ſy ſtelen, ende alle avonts verkoopt men den Buyt die men dien dagh gekregen heeft.

’s Anderendaeghs was de Sonne noch niet gereſen, wanneer de Gardiaen komende in de Bain, begon te roepen, Surſa cani, à baſo canalla, rijſt ghy Honden, komt af gy canaillen, (dat was den goeden dagh) terſtont dede hy ons marcheren na een Voorſtadt genaemt Baboloet, alwaer wy gereetſchap vonden om Touwen te maken, ende ſonder te vragen, of wy het Ambacht konden, moſten wy arbeyden. Mijn Cameraet Reynier Saldens ende ick moſten het Radt drayen, het welcke wy met groote kracht ende raſſigheydt deden, om dat de Gardiaen geſtadigh riep Forti, forti, ende wy meenden dat het beteeckende, ſterck: ende in Franco (’twelck een gemeene ſpraeck onder de Slaven ende de Turcken is, ende oock onder de Slaven van d’een Natie aen een andere; ſijnde een Spraeck gemenght van Italiaens, Spaens, Frans ende Portugijs, anderſints ſoude het onmogelijck ſijn hare Slaven te commanderen: want in onſe Bain, onder 550. Slaven ſprack men twee ende twintigh byſondere Spraken) is Forti te ſegghen ſoetjes, ende alſoo hy door ſijn roepen niet verkreegh ’tgene hy begeerde, quam hy met groote ſlagen met ſtocken ons wijſen wat Forti te ſeggen was. Wy deden dat Ambacht vijf ofte ſes dagen, ende alſoo ick niet gewoon was ſoodanighen werck te doen, weder keerende na de Bain, gingh ick vermoeyt ſlapen om hoogh op het plat. De twee Franſe Ridders voornoemt, bewogen ſijnde ſoo van barmhertigheyt (ſiende dat ick ſoo opgeſchickt was) als van hare naturelijcke courtoiſie, vraeghden my oft ick plaetſe begheerde in haer Kamertje om bedeckt te mogen ſlapen: ’twelck ick uyt ſeer goeder herte aen nam, ende ick ſliep van die tijt af in haer Kamertje, ofte om beter te ſeggen, vertreck. Ende ick maeckte my een Velt-bedde van vier Stocken dienende voor Stijlen, met eenighe Touwen tuſſchen de ſelfde geſchoren op de maniere van Tralien.

Na dat de Touwen gemaeckt waren, dede men ons een ander Ambacht leeren, maer veel moeyelijcker voor die tot het wercken niet gewoon ſijn: te weten Kooren in een Steene Mortier te ſtampen. Ick dede dat Ambacht met een ongelooffelijcken arbeyt, ende weynigh avancement, van wegen mijne kleyne kracht: ’twelck de Gardiaen ſiende, ſeyde my, gy hont die gy ſijt, laet dat werck ſtaen, ghy ſijt noch al te wilt. Wanneer het Kooren geſtampt was, dede men het in de Sacken, ende door ongeluck, vielder wat Koren op de aerde, het welck de Gardiaen ſiende, ſeyde my, Pilla eſſo cani, neemt dat op ghy hont: maer alſoo ick ſijn Spraecke niet verſtont, noch wat pilla te ſeggen was, gaf hy my drie ofte vier ſoo harde ſlagen met een ſtock op mijn rugge dat het bloet het teecken daer van was, want ick was in ’t Hembde. Het Kooren inde ſack ſijnde, dede hy yder een ſack op ſijn hooft legghen, maer ick was naeuwelijcks vier ofte vijf paſſen voort getreden ſoo gheladen ſijnde, ofte de ſack begon door ghebreck van kracht van mijn hooft af te glyen, ende de Gardiaen holp my de ſack wederom op leggen, ende tot betalinghe van ſijn hulp, gaf hy my drye ofte vier ſlaghen met vuyſten in mijn aenſicht, ſoo hert, dat het bloedt my uyt de Mont ende Neus quam. Het welcke my vernootſaeckte (niet tegenſtaende de onmoghelijckheydt) mijn laſt te draghen. Maer het ongheluck was, dat wanneer ick noch eenige treden voort ghegaen was, door de kragt die ick dede brack de Neſtelingh van mijn Broeck, ende ick viel neffens de ſack op de Aerde. Siende my doen in ſoodanighen extremiteyt, ende vreeſende de ſlaghen, accommodeerde ick de Neſtelingh ſoo wel als ick konde, ende met de gunſt ende aſſiſtentie van het goede volck dat voor by paſſeerde, ſette ick de ſack wederom op mijn hooft, marcherende na het Huys van onſe Patroon Alli Pegelin: aldaer ghekomen ſijnde, viel ick noch eens op de Aerde, ſijnde ſoo moede vanden arbeydt, dat ick my naeuwelijcks koſte roeren.

Maer wat remedie, den grootſten arbeyt begon maer, door dien men de ſacken veertich trappen hoogh boven op de Koorenſolder moſte draghen, het welcke my t’ eenemael onmoghelijck was: Maer Godt wetende de krachten der menſchen, liet toe dat mijn Cameraet Reynier Saldens, die veel ſtercker ende robuſter was als ick, ſijn ſack ontladen hebbende, ende de trappen af komende, my vondt op de voet vande trappen in een ſoberen ſtaet, te weten op de Aerde, ſeer bebloet, beſweet, ende vol ſtof, ende eyndelijck by na doodt; ende de Gardiaen dreygde my dapper. Deſen Reynier Saldens een ſeer gereſolveert man, ſeyde tot de Gardiaen; Siet ghy niet dat deſe Slaef ſieckelijck is? Ende daer mede nam hy mijn ſack, ende brochtſe boven. Hoe aengenaem my dat werck van vrientſchap ende barmherticheydt was, kan men lichtelijck conſidereren.

Het werck was voor dien dagh volbracht, ende ick gingh ſeer miſtrooſtigh na de Bain, neffens Reynier Saldens, die om my te vertrooſten, my bracht in een tap-plaetſe vande Bain. Want ghy moet weten dat de voorſz Reynier Saldens, wanneer wy ghenomen wierden, vijf ofte ſes Piſtoletten verborghen hadde. Hy liet een Vleſſe met Wijn tappen, ende Eten brenghen, het welck niemendal koſt, want de Wijn betalende rekent men niet meer. Ende terwijl wy doende waren met eten ende drincken om my wat te verquicken, quam daer mijn Cameraet Monſieur Caloen: Hy hadde den gantſchen dach een muyl met Beſcuyt geladen gheleydt van het logijs vande Patroon na de Zee-kant, ende alſoo de ſtraten van Argiers ſeer naeu ende vuyl ſijn, ende de maniere is dat wanneer men met eenige gheladen Muyl ofte Cameel paſſeert, men roept belec, dat is, wacht u, was het ghebeurt dat onſen nieuwen Muyl-Leyder de maniere niet wetende, een Turck op de vuyle ſtrate dede neder vallen, den Turck op ryſende, ende ten hooghſten verſtoort ſijnde, trock ſijn mes uyt (want de Turcken draghen inde Steden langhe meſſen, ghelijckmen hier de rappieren doet) maer by gheluck warender eenige Turcken die voor Monſieur Caloen ſpraken, ſegghende tot den Turck die ghevallen was: wat wilt ghy doen, ſiet gy niet dat deſen Chriſten noch wildt is, ende dat hy de maniere noch niet en weet? Sy noemden hem wildt, om dat hy noch ſijne Chriſten kleederen op ſijn Spaens hadde, ende die kleedinghe paſt de Slaven niet wel, om datmen daer door oordeelt dat hy onlanghs daer ghekomen is.

Wy paſſeerden dien avont, vertellende d’een den anderen de avonturen die ons dien dagh over ghekomen waren, ende ſiende dat wy daghelijcx moſten wercken ſonder een ſtuck Broods van de Patroon te krijghen, ende dat wy om te ſtelen, geen ſtoutigheydt noch gaeuwigheydt hadden; want dat ambacht heeft practijcke van doen, ende voornementlijck in een plaetſe waermen ſoo veel Dieven vint, ’twelck de oorſake is dat yder een op ſijn hoede is: De Ridder Philips de Cherf, wien de Baſſa aen onſen Patroon verkocht hadde, Monſieur Caloen, Reynier Saldens ende ick, reſolveerden by een Italiaenſe Coopman te gaen, ghenaemt Franciſco Capati, ſijnde Reſident tot Argiers, ende hem te eyſſchen 75. ſtucken van achten, op conditie dat wy hem hondert tot Antwerpen ſouden doen betalen: ’s anderen daegs ſtelden wy onſe reſolutie ter executie: waer in de Coopman te vreden was, mits dat wy d’ een voor d’ ander ende een voor alle in’t gheheel borghe ſouden blijven: Ende wy ontfinghen op goede rekeninghe elckx vier ſtucken van achten.

’s Anderen daeghs moſten wy het Wijngaert-velt op het Plaiſier-Huys vande Patroon gaen delven, het welcke een grooten arbeyt is, ende als ick wederom na de Stadt gingh, maeckte ick een kleyn diſcours met de Gardiaen, hem ſegghende, dat ick ſieckelijck ende ſwack was, ende indien hy my voortaen wilde imployeren in eenigh werck dat ſoo ſwaer niet en was, dat ick tot vergeldinghe van die courtoiſie hem vier Realen ter maent ſoude gheven, het welcke hy my toeſtonde, mits dat ick hem een maendt contant ſoude gheven, het welck ick heel geerne dede. Hy ſeyde my, ghy ſult voortaen vier groote potten met Fonteyn-water brenghen in het Huys vande Gardiaen Baſſa, dat is te ſegghen, de Opper-Gardiaen: Want alſoo wy 550. Slaven waren eenen Meeſter toebehorende, warender vijf ofte ſes Gardiaens. Ick was ſeer blijde over dat nieuw Officie. De Vrou van die Gardiaen was een Swartinne, maer heel goet: Sy gaf my ſomwijlen Broodt ofte een Schotel potagie: maer dat was wanneerſe waſſchen moſte, ofte wanneer ick Broodt na den Oven brachte: dat was een vergeldingh voor mijn extraordinariſe dienſten. Ick dede dat Officie eenighe daghen langh ſeer ghemackelijck: Maer alſoo het de jonckheydt ſeer ſwaer valt de goede daghen ende de ledigheydt te verdragen ſonder haer te debaucheren, ghebeurde het een dagh dat ick mijn ordinariſe Pot met Water droegh, ende als ick ’t ghegoten hadt in een groote Aerde Pot daermen de proviſie van het Water voor de Huys-houdinge in bewaert, quam een Turckſe Vrouwe met een Chriſten ſlavinne van Enghelſe Natie in het Huys; Ick vraeghde haer, ofte ſy een dronck Spaenſe Wijn met my wilde drincken, ick weet niet ofte de vrou vande Gardiaen dat merckte ofte hoorde: ’s Anderen daegs wierde ick gereformeert ende moſte van dien dagh af neffens de andere Slaven wercken, onder de welcke mijn Ambacht was de Metſelaer de dienen.

Ick wierde allenskens ghewent tot dat leven. Het was doen inden maent van December wanneer de Turckſe Vry-buyters haer houden op de kuſt van Spaignen, ſeer wel wetende dat de Wijnen ende vrugten alſdan ghetranſporteert worden vande Engelſe ende Hamburgſe Schepen. Het ghebeurde dat op de ſelfde tijdt de Turckſe Vry-buyters genomen hadden een Fregat die tot Duynkercke ghemaeckt was ghenaemt de Peerel, komende van Malaga. Ick dorſte na de Zee-kant niet gaen, om dat ick tot Malaga ende Duynkercke gheweeſt was, vreeſende bekent te worden. Den ſelfden Avont als de Prijs ofte buyt arriveerde, quam een Slaef van Antwerpen by my, die my by mijn eyghen naem kende, doordien hy op ons Schip was wanneer wy ghenomen wierden, ende ſeyde my, dat met deſe laetſte Prijs ende buyt van Duynkercke, een jonghman ghekomen was die hem ghevraeght hadde ofte hy niet en kende twee Vlaemſe Slaven, d’ een ghenaemt Monſieur Caloen, ende d’andere Monſieur de Aranda: Waer op ick hem badt ende waerſchoude dat hy onder die namen na haer niet ſoude vraghen, om dat de ſelfde Perſonen haer namen verandert hadden, ende hier bekent ende genaemt waren onder de Slaven Jan Evertſz ende Jacob van Zeveren. Ick gingh terſtondt (niet ſonder vreeſe van bekent te worden) deſe tydinghe communiceren aen mijn Cameraets de Ridder Philip de Cherf, Monſieur Caloen, ende Reynier Saldens, ende wy reſolveerden onſen Patroon te gaen ſpreecken aengaende onſe verloſſinghe, aleer wy ſouden moghen bekent worden: Want onſe Patroon Alli Pegelin dachte altoos dat de Ridder Philips de Cherf een Prins was: Maer wy vonden goet aleer wy onſen Patroon ſouden ſpreken, ons te informeren van dien nieuwen Slaef, ofte men eenighe devoiren in Spaengien dede om ons te verloſſen, ende hem oock te recommanderen dat hy niemant van ons, noch van onſe qualiteyt ſoude ſpreecken.

Eenighe daghen daer na wierde die nieuwe Slaef aen onſen Patroon verkoft, ende neffens andere jongens in ſijn Huys ghebracht, want hy was noch maer ſeſtien jaren oudt, ende ſeer ſchoon. Ick dede hem ſegghen door Mathias Perez, dat hy ’s anderen daeghs ten neghen uyren voor middagh op het plat vande Bain ſoude komen, onder pretext van ter Miſſe te gaen: Want ghelijck ick gheſeyt hebbe, de jongens moſten niet uyt den Huys gaen. Op den gheſtelden dagh ende uyre vonde ick die nieuwe Slaef op het plat van de Bain, de welcke my ſiende, ſeyde, Monſieur ick ben droevigh dat ick u in deſe ſtaet ſie. Ick antwoorde hem, Lenaert, (want ſoo was hy ghenoemt) ick bidde u noemt my geen Monſieur: Mijn naem is Jacob van Zevere: Doe begoſt hy my te vertellen, dat men in Spaignen onder de Vrienden alreede wiſte het ongheluck dat ons over ghekomen was: ende dat het maer vijftien daghen waren dat eenighe Nederlanders mijne Vrienden tot Malaga ghedroncken hadden op de gheſontheydt vande Landts-Luyden die op de Galeyen van Argiers ſouden moghen ſijn. Voorts recommandeerde ick hem dat hy niet ſoude openbaren wie wy waren, hem belovende dat ick hem ſoude helpen ſoo veel my mogelijck ſoude ſijn. Maer alſoo hy wiſte dat ick ſelfs aſſiſtentie van doen hadde, gaf hy my drye Juweelen die hy gheſalveert hadde, in Spaignen ghenoemt Canafeas, in alles weerdigh ontrent thien ofte twaelf Kroonen, my ſegghende, dat ick die ſoude verkoopen ofte verpanden na mijn welbehaghen om my in mijn miſerie te helpen.

Het welcke ick dede, de ſelfde verpandende voor thien Kroonen, het welcke het meeſte was datſe weerdigh waren. Dit ghelt quam ons ſeer wel te paſſe, want de 75. ſtucken van achten die wy van de Italiaenſe Coopman ontfanghen hadden, waren op ghegheten, ende de Coopman hadde noch gheen advijs dat de wiſſel-brief tot Antwerpen betaelt was: Maer dit nieuwe ghelt vermeerderde onſe couragie ſeer, als mede ons credijt inde Tap-plaetſen vande Bain, alwaer goede Spaenſe Wijn was van de laetſte buyt die de Turcken ghenomen hadden, waer over onſe Bain dagelijcks vol Turckſe Dronckaerts ende Chriſten Slaven was, wel verſtaende die ghelt hadden. Het was alle daeghs, ghelijck Theofilus ſeydt, een Kermis van Nederlandt. Daer wierden duyſent ſoorten van onbehoorlijckheden gepleegt die door de Dronckenſchap veroorſaeckt wierden. Ende alſoo onſe Patroon een reeder was van de Vry-buyterſe Schepen die deſe twee Scheepen van Malaga komende, met de voorſz Wijn geladen, ghenomen hadden, imployeerde men 32. Slaven van ſijn Bain om de Wijn uyt de ſelfde Schepen te loſſen, ende tot haer loon haddenſe vande Chriſten Tappers, die de Wijn kochten een ſtuck van achten voor yder pijp: Want de Turken moghen gheen wijn verkopen noch drincken: Het drincken wordt getolereert, maer niet het verkopen.

De voorſz 32. Slaven waren uyt gekoren, ende men imployeerdenſe tot de ſwaerſte wercken. Het waren altemael roeyers ende Deugnieten. Deſe troup is genaemt de Caravane, van de vvelcke de helſt te vveten ſeſtien, vvaren Ruſſen ofte Moſcoviters, ende de andere Spangiaerts ofte Italianen. Sy hadden eenighe dagen gearbeydt om deſe tvvee Schepen te loſſen, ende hebbende een goet ſtuck Ghelts ghevvonnen, quamenſe ’s avonts inde Bain heel Droncken ende ſat als Beeſten. De ſeſtien Ruſſen maeckten krackeel met de Spaignaerts ende Italianen, ende ſonder meer te conteſteren, begonnenſe malkander te ſlaen ſoo furieus dat de Gardiaen die altoos aen de Poort is, het hoorde, die terſtont het krackeel met groote ſlaghen met ſtocken eyndighde, ſoo dat de vechters genootſaeckt waren ſich te retireren. Het was laet, ende de Gardiaen quam wederom ſien, ofte alle de Slaven in de Bain waren, ſtellende met eenen ordre teghen ’s anderen daeghs na ghevvoonte. Dat gedaen ſijnde retireerde hy ſich, ſluytende de deure achter hem toe. Ick wandelde by gevalle op het plat van de Bain, ende ſoo haeſt als de Poort geſloten was, vergaderden de voorſz Spaignaerts ende Italianen op de Marct-plaetſe, ende een van haer gingh na de Vertreck plaetſe ofte Kamertje van de Ruſſen ende Moſcoviters, haer groetende met deſe ſprake: Honden, Ketters, Wilden, Vyanden Godts, de Bain is nu geſloten, ende de Gardiaen laet ſegghen, indien ghy de courage hebt te vechten, komt uyt u hol, ende wy ſullen in het ſpel ſien wie een ſchoon liefje hebben ſal. Hy hadde nauwelijck deſe ſprake ge-eyndight wanneer de ſeſthien Ruſſen ende Moſcoviters op de Plaets quamen, beginnende terſtont de Spaignaerts ende Italianen op hare Ambaſſade te antwoorden met Stock-ſlagen, want ſy hadden anders gheen Wapenen als haer handen, maer gelijck men ſeyt furor arma miniſtrat, eenighe Bancken ende Tafels voor de Tap-plaetſen ſijnde, ende eenige Ladders dieſe voor de hant vonden, wierden verandert in Wapenen, Rappiers, Pijcken ende Muſquetten, haer mannelijck defenderende. Dit gevecht veroorſaeckte, voornementlijck in den avondt, ſoo vreeſſelijcken geluyt dat ghy geſeyt ſoudt hebben datter twee Legers waren, die in een groot ende open Velt tegens malkander vochten. De avantagie van het gevecht ſcheen ghelijck te ſijn, als mede de gequetſten die in het midden van de plaets lagen, die ick meende dat doot waren. Sy bleven in die ſtaet tot dat den doncker de overhant nam, nochtans toonden beyde de parthyen datſe de plaets niet wilden verlaten: eyndelijck quam een Prieſter die inde Bain woonde, ende van allen wel bemint was, met een Waſſe Keerſſe in ſijn hant op de plaets van het ghevecht, ſijn beſte doende haer te verſoenen ende ſcheyden, haer ſeggende datſe alle Chriſtenen waren, hoewel van verſcheyde Religien, ende indien de Patroon dit doen quame te weten, datter geen ſlagen met ſtocken gebreck ſouden ſijn. Met deſe vermaninge hiel het gevecht op, ende men riep terſtont de Chirurgijns, want daer warender vijf ofte ſes inde Bain die de Patroon toe behoorden, de welcke de gequetſten terſtont begonnen te verbinden. Men meende dat alles ſoude paſſeren, ſonder dat de Patroon de tijdinghe daer van ſoude krijgen: maer alſoo het gevecht langen tijdt geduyrt, ende groot geluyt gemaeckt hadde, de Patroon het ſelfde in ſijn Huys gehoort hebbende, quam terſtont in de Bain met Toortſen ende Lanteernen vergeſelſchapt met vier ofte vijf Gardiaens met Stocken voorſien. Doen begon hy ſich te informeren van het ghene gepaſſeert was: maer die ghene welcke als Leeuwen ghevochten hadden, verborgen haer als Voſſen. Dies niet tegenſtaende attrapeerde de Patroon door ſijne goede onderſoeckingh een van de Spaenſche parthye, ende dede hem heel naeckt ontkleeden, hem doende houden van vier Slaven, te weten de handen ende de voeten, de Buyck tegens de aerde, ende dede hem op de rugge ende billen hondert ſlagen met ſtocken geven: waer mede de gramſchap van de Patroon paſſeerde. De andere Vechters verborghen haer noch meer als te voren, vreſende te ſeer de brocken van het convent van onſe voornoemde Patroon.