Part 41

„Da’s te zeggen, Thom Brasser het ’et zich eiges toch arg oangetrokken.—Dat ie niet langer ien ’t smidshuus en ien ’t darp wou blieven, en dat ie ook oan Janna nog zoo’n mooi karkboek mot hebben gegeven, da’s wel ’et bewies. Joa ’t is droevig veur hum geloopen, went ze zeggen toch ook, dat ie meer doad oan dien hakselsnijer had dan loater is toegestemd. In ielk geval is ’t vremd dat de smid, erst nóa de bekroning van ’t warkstuk, wou weten dat Dorus ’t gemaakt had.”

„Noe, Thom Brasser zou ’en mooi pertuur veur Janna gewêst zin! ’t Blieft mien altied ’en roadsel dat Dorus zoo’n zwak op ’em had.”

„Moar, dat ie op verzuuk van den smid zien noam oan den streujsnijer gaf, dát was toch wel vrindschap.”

„Zeker, as ie d’r niet veur betoald wier. Smid Roelfsen had ’em ten mienste—wis bij vergissing—’en oud geldstuk gegeven, dat de smid loater eiges bij Tols het gewisseld.—Dorus zelf bleef altied arg op Thoms hand, moar, ’t was toch verminderd ien ’t letst, zei de metseloar, nadat er—ik weet niet woarum—bij ’t leggen van pannen op Dorus’ schuurke, ’en lap van Thoms buis oan ’en spieker wier gevonden.—Pak-oan Geurtje, en werm kummeke veur oe. As we noar huus goan dan zu’j ’t mien betoalen.”

„Nommer drie! Ut, mi sol ut!” stemt de meester. De kummekes worden neergezet, en de monden afgevêgd.

„Ut, mi, sol, ut!” herhaalde de meester. En ’t lied klonk helder en kloar; en de slotregels woaren:

„Streeft naar rijkdom, roem en eer, Rustig, werkzaam, zonder meer; Steeds tevreden in het Heden, Want des werelds hoogste goed, Is de vree van ’t rein gemoed.”

Bijkans allemoal hadden ze gezongen uut volle borst, zonder bij ’t woord te denken.

Moar, twee handen op de veurste bank, drukten mekoar zoo wonderlik vast, en ze wiesten wel soam wat ’et beteikenen most.

Toen ’t lied was gezongen, hieuw meister nog ’en toesproak. Moar de vrinden hadden hum al zóó dukkels geheurd, dat ’t doavrend geklap en hoerah al inviel nog eer dat ie ’t uut had. Bij ’t noar huus goan was ’t ’en oavend as ’en toovernacht, vol glanzen en geuren.

Zijwaarts afgedwaald, gaan Dorus en Janna het hek van het kerkhof voorbij. Ze hoeven nou niet te schuilen veur ’t oog van de minsen. Maar....

„Hier was ’et Janna,” zei Dorus.

„Joa Dorus, hier was ’t,” fluisterde Janna.

En toen ze ’t zei, toen sloeg ze de oogen neer:

Zie, ’t klaprozen-plantje in den engen hoek had ook dit vroegjaar weer ’en blom geschoten, en de moan dee ’et vonken. Moar, hooger was Janna’s blos.

Alêvel, die blos was weer vervlogen toen Dorus heur êfkes tot stilstoan riep.

„Mien schat; mien heugste pries!” zei ie met den erm um heur hals gesloagen.

En de moan blonk weer op ’t kloeke vurheufd en ’t hoagelblank mutske vlak bij mekoar. En Dorus roemde zien Janna nóg ’t reuske van ’t darp, went, goed was heur hartje, en mooi; joa mooi bleef toch heur snuutje, al trok ook de spiegel ’en streepke d’r deur.

INHOUD.

Bladz.

’t Kriekende Kriekske 1 ’t Pauweveerke 28 Op de Kniehorst 57 Bruur Joapik 90 ’t Blinkende Hoanje 120 Oan ’t kleine Revierke 157 Grietje op ’t Heunings-arf 191 Bella Roel 224 ’t Hart op de Vêluw 254 Kruuzemuntje 289 ’t Reuske van ’t Darp 309

AANTEEKENINGEN

[1] Op de Veluwe, aan de overzij der rivier.

[2] Betuwsche vertelling: Bruur Joapik.

[3] ’t Blinkende Hoanje.

[4] ’t Pauweveerke, en Bella Roel.

[5] Grietje op ’t Heunings-arf.

[6] Bruur Joapik.

[7] Oan ’t kleine revierke.