Part 5

Daifilo ick weet niet van wiens schoonheydt dat ghy spreeckt.* [101] Nae dat ick kan bevijnen* [102] En ist niet vande mijnen, [103] Want onlanghs heb ick dien [104] Inde Fonteyn* ghesien; En't beelt in't water stil, my op dat pas verscheenen, [105] Quam met u segghen niet al te wel over eenen. Maer siedy 't groene woudt, hoe lustich dat het staet, Hoordy de Vogeltjens die voor den dageraet Danckbaerder zijnd'als d'onvernoechelijcke menschen, De wellekome Son met sang goe morgen wenschen. Siedy dees heuvels blondt,* en het begraesde* dal [106] Met Bloempjes veelerley ghemarmort over al, 'T wellustighe banket* van de ruyschende Bijen? [107] Hoe vrolijck lacht het al in dese Somer-tijen? Maer als den guyren Herfst komt met zijn buyen aen, Sal dese dinghen al haer vrolijckheyt vergaen, En dees bloeyende jeucht des Werelts, sal verkeeren In dorren ouderdom, en haer cieraet ontbeeren. Nochtans, indien dat al De Bouwliên* spanden t'samen*, En met [108] groot gheschal*, De Goden bidden quamen, Dat Donder, Blixem, Windt, en Haghels groot gheweldt Mocht komen metter yl vrybuyten over 't veldt, Beroven d'Aerde van haer ghespickelde [109] rocken*, De Berghen van haer cruyn, de Boomen van haer locken, Om dies wil*, dat doch eens d'aenstaende Winter wreedt Het Aertrijck plaghen sou met dierghelijcken leedt; Soudy niet segghen, 'twas haer nutter dat zy baden Om redelijck verstandt?

DAIFILO.

165 Iae, trouwen

DORILEA.

Soudy raden Dat ick door Min een buy met sonne-schijn vermomt, Die lichtelijck vernielt, wie dat zy overkomt, Dan krencken sou mijn jeucht, om dies wil dat de jaren Dese schoonheden mijn (ghenomen [110] datse waren Ghelijck als ghyse maeckt) my souden maken quijt? Soud' ick de schae des tijdts gaen soecken voor de tijdt?

DAIFILO.

Dit doedy vast*, want ick, o Dorilea, reken De leelickheyt soo goedt als schoonheyt onbekeken; En al bekeken onbelonckt*; en al belonckt Noch onghenoten van den Minnaer dien zy' ontfonckt. Wat's jeughde sonder Min vol onbeweechde coutheyt Doch beter als versufte' en stijfbevrosen oudtheyt? [111] En dat de soete Min van u beschuldicht wort, Als die de schoonheydt krenckt, daer doedy hem te kort: Want noyt en sachmen hem het suyvere besmetten, Maar wel recht anders, 't geen dat saluw* was, blanketten, En legghen blosend' root op teedre* wanghen bleeck, [112] En 't hayr vergulden, dat te vooren vael gheleeck: En geene sachmen oyt, het geen dat zy beminden, [113] Leelijcker dan [114] het was, maer wel veel schoonder vinden. Maer segdy yder een Beklaecht hem met gheween, Over de Min vol swaerheydt*? [115] Sy spreken buyten waerheydt, Al wordt de Min bescheldt*, 'T is Onmin die haer [116] quelt, Onmin van Lief verkoren,* Want quam haer [117] Min te vooren* Van haer bemindes zy [118], Sy wierden't eens met my, En souden ras bekennen Dat Minne niet kan schennen, Maer dat ghebreck van Min alleen den Minnaer krenckt, Die minnes honich soet [119] met bittre galle mengt. Dus Dorilea, denckt Dat Min van beyde zijen, Niet anders voort en brengt Als wellust* en verblijen. Daerom in dese tijen, Schijnt dat de Werelt dus blygeestich opghepronckt In't harte Min ghevoelt, en t'eenemael verjongt. Den Hemel schijnt verlieft; de Visschen in de stroomen, De Dieren in het kruydt, 't ghevogelt in de boomen, De Nymphen in het bosch, natuyren* van de Min. Dat Vogeltjen, dat nu vliecht uyt den Dennen, in Den Boecke-boom, en schijnt onmoghelijck om vermacken*, Dan uyt de Boecke-boom weer inde Myrte-tacken, En hippelt quelende soo licht soo wilt soo wuft*, Waer't van natuyr begaeft met menschelijck vernuft, Het soud' segghen ick brand' van Min, ick brand' van minnen, [120] Tjilpende door het Woudt; maer wel brandt het van binnen,* [121] En singt in sijne tael op lieffelijcke maet, Dat* het zijn soete Lief, zijn lieve lust verstaet. En luyster, juyst of zy't om u te leeren dede, Antwoordt zijn lieve lust: van minnen brand ick mede. De Min het al verwint, Hemel en Aerde mint, [122] Sal Dorileaes siel Mins krachten groot van waerden Alleene weder staen, in Hemel en op Aerden? [123] Neen; want een yder mensch wordt van de Min gheraeckt, En diese jongh ontgaet, bejaert zijn krachten [124] smaeckt*: De minne wil doch eens doen blijcken in ons harten Hoe veel dat hy vermach: dus vreest hem vry te tarten, En weet dat grooter smart noyt yemand overquam, Als jeuckeringh van Min [125] in oude leden stram. [126] Het jonck hart, dat hy quetst, gheneest de minne weder, En hoop hellept [127] het op, als 't leydt van pijne neder: Maer d'oude Minnaer is gheplaecht met dobble rouw, Die willend niet en mach*, en mogend* niet en wouw. Drooch hout ontsteken*, brandt feller als groene spruyten. [128]

DORILEA.

Ghy ander* Vryers kent dees praetjens al van buyten, En brengt'er veel in't net; Maer ick heb wel ghelet Op 't geene dat ghy seyde, Dat als de Min van beyde De zijden is gheplant, Soo valt* het soeten brandt. Of ick dat schoon* toestonde, Verklaert my met wat vonde* [129] Soud'ick doch kennen my Versekeren, dat dy De vlammen t'harte blaecken, Die ghy my diets wilt maecken? Of als dat alsoo was, Dat ghy niet soudt, soo ras Ghy weer-mins jonst mocht voelen, Verkeeren, of verkoelen? Ghelijck wy Vrouwen slecht* [130] Vaeck worden uytgherecht*, Dewijl gheveynsde min, en lichte* wispeltuyricheyt Ons troonen met het soet, en loonen met de suyricheyt.

DAIFILO. GRANIDA. DORILEA.

DAIFILO.

Nymphe, maer. [131]

GRANIDA.

Schoone Nymph' en hebdy niet ghesien Met breydeloose ren, hier eenighe Edelliên Vervolghen een wildt Swijn? weet ghy niet of zy't vinghen? Of werwaerts rêên sy op?

DAIFILO.

Iaghers, noch Hovelinghen [132] En hebben wy ghesien, maar wel ghehoort gherucht: Dan 'tscheen soo ver van hier te wesen dat ick ducht, Edele [133] Maeght ghy sult haer swaerlijck rijden inne*, Zijdy een aertsche Maecht, en anders* geen Godinne, U aenschijn noch u stem geensins de menschen slacht. [134]

GRANIDA.

Soo grooten eer voorwaer [135] ick my niet waerdich acht. Ick ben Granida' indien't u liên bekent is, hoemen Ten Hove' hoort de Princes des Conings dochter noemen. Dewijl 's gheselschaps spoor u niet en is bekent, Soo bid' ick, wijst my doch waer dat ick hier ontrent Om 's heeten middachs brandt een weynich te verfresschen, Wt koele Beeck, of Bron, mijn drooghe dorst mach lesschen, Dat Ceres u ghewas, en Pan u Vee behoe.

DAIFILO.

Het bidden* laet voor ons, t'ghebieden komt u toe, Alderheuste Princes, siet [136] hier om u t'ontladen*: Diana moe-ghejaecht, en soude niet versmaden Dees suyvere Fonteyns cristallinighe vloedt. [137] Al zijn wy Harders slecht, eenvoudich opghevoedt,* Noch* onse sorghen laech, door hoogher vlucht te kiesen, [138] Ons aengheboren bosch uyt haer ghesicht verliesen:* Wy weten lijckewel* dat wy dees groene laen, Dat wy de schaduw koel van dees dienstighe blaen, [139] Dees vrolijcke heuvels, dit heldere [140] waters vlieten, En al ons levens lust van 's Conings handt ghenieten. 'Ten waer die 't wijsselijck al te versorghen wist,* 'Tverwoeste* [141] metter haest, door verquistende* twist. 'Tis hy, die de begeerten van sijn Ondersaten Maticht* bescheydelijck* in soo* verscheyden maten, [142] Dat niemandts minders list zijn meerder yet ontruck,* Dat niemandts meerders [143] macht zijn minder en verdruck. 'T is hy die sorghe draecht alleene voor ons allen, [144] Dat Vreemdelinghen wreedt ons niet en overvallen Met vernielende krijgh, [145] en schennen* in een uyr De dracht* van menich jaer, door 't yser en het vuyr. Danckbaer [146] behoortmen voor een aertschen Godt te eeren Dien 't lust om anders lust zijn eyghen lust t'ontbeeren: Maer ons eerbieden* is te laech nae zijn waerdy.

GRANIDA.

Beleefden* Harder, noyt eenighe Wijnen my Boven den frisschen dauw van dees Fonteyn ghevielen. [147] Ach gheluckighe [148] rust van licht-vernoechde sielen, Die nijt noch spijt des Hoofs versteurt haer soete vree! Wiens* sorghen wijder niet en weyden dan haer Vee. De lusten daer sich 't Hof met moeyten om beslommert, Werpt u nature toe en is voor u bekommert.* Ghy treckt door hongher, en door dorst uyt dranck, en spijs, De lust van 't Hof ghelockt door soo veel leckernijs; Het Hof door drincken dorst, en hongher soeckt door 't eeten En jaecht de lusten voor*, u zijnse toeghesmeten; 'T lustsoeckend Hof ontvliên de lusten daer 't om slóóft; Ghy vollicht de natuyr, wy sien haer over 'thóóft. Eer sal dit lichaem in een duyster graf vernachten Beleefden Harder, als my gaen uyt de ghedachten U weltepasse dienst, en oft ghebeurde, dat Mijn hulp u nut mocht zijn in 't Hof, of inde stadt, Vertrout dat my geen saeck soo wichtich sal verletten*, Of ick en salse' om u wel aen een sijde setten. Nu voecht my wederom te keeren, daer* ick acht Dat my 't gheselschap van mijn staet-dochters [149] verwacht, Welck ick ghebood, van haer vermoeyde Tellen*, neder Te sitten in het gras, tot dat ick keerde weder; Dewijl my niemandt van haer allen volghen mocht*, En my de lust des jachts niet te versuymen docht. Den hemel die bedauw u jaren menichvuldich Met gheduyrighe* [150] rust.

DAIFILO.

Wy zijn't u alle schuldich Alwaerdighe Princes. helaes! hoe leedt is my Dat ons vermoghen min als ons begeerte zy! Den Hemel wil u staet in eeuwicheyt behouwen.

GRANIDA.

Vaert eeuwelijcken wel.

DAIFILO.

Is onder d'aertsche Vrouwen Dan een, die waerdich is dat om haer dienst alleen Al d'ander men versweer*?

DORILEA.

Hoe koel gaet hy daer heen, Sonder dat hy van my zijn afscheydt heeft ghenomen; Best volghe ick hem, en sie [151] wat hem mach overkomen.

GRANIDA.

Hoe vrolijck is den geen die danckbaerlijcken leeft By d'ondanckbare [152] mensch die geen vernoegingh heeft! Dees Harder toont meer dancks voor not* van bosch, en boomen Als menich Eelman voor gheschoncken Vorstendoomen, Die vaeck zijn Prince* danckt met oproer oft verraet, En acht maer elcke staet, een trap tot hoogher staet. Met welckeen yver komt my dees zijn dienste bieden? [153] Al de dienstwillicheyt gheveynst der Edellieden [154] Is my soo veel niet waert; want dese die betoont Sijn heusheyt, niet uyt hoop van die te sien beloont: Ten Hoof op hoop van loon is 't aenschijn vol ghenegenheyt, Maer het onheus ghemoet vol onwillighe [155] tegenheyt. Ghy grootsche Princen, die door u uytheemsche* pracht Verwonderingh soeckt by 't volck, om van het hooch geslacht Der Goden afghedaelt te schijnen, u cieraden, U Scepters, Croonen, en u purpere ghewaden, En maken u niet soo grootachtbaer aenghesien*, Als de natuyre maeckt een laech-gheboren, dien- 'T haer lust, om lieffelijck de Werelt te verbasen,* Een edel geest in 't hart en in 't ghesicht te blasen: En cieren het aenschijn vol vrolijckheden soet Met defticheyt* ghemengt, van hoofde tot de voet Besprengend' over al de welghemaeckte leden Met goddelijcker glans als princelijcke kleden. Ghelijck d'eerwaerde* Son is by ons aertsche vuyr, Sulcx is by d'arme kunst, de kunst-rijcke natuyr. Wat handt heeft oyt haer soo vernuftich mercken* laten, Dat zy, bootserende de Conincklijcke vaten, Vormde 'tghewrochte [156] goudt in aerdigher* manier, Als de natuyr de Schulp, daer ick uyt dronck alhier? Dan* 't Hof en siet niet* schoons in dinghen licht verkreghen, Natuyrs gheboden dienst is hen onwaert* en teghen; Maer ghy eenvoudich volck ontfangt haer gaven rijck [157] Met open armen, en ghebruycktse [158] danckbaerlijck.

REY VAN IOFFEREN.

373 Ghy lodderlijcke* Nymphen soet, [159] Die nauwelijcx een roosen-hoedt* Om gouwe kroon soudt geven, Hoe wel lust u uw leven?

377 Uw lusten is u als een wet, Uw loncken is een ty-gheset,* Uw kouten is vryage, Uw minnen is boelage.

381 De schaduw die de kuylen heelt, Waerin ghy u ghenoechjens steelt, En soudt ghy niet verwinssen*, Om schaduthroons van Prinssen.*

385 Wanneer ghy aen de reye gaet, En dat* het schalcke Lietje raedt [160] Het diepst van u ghepeynsen, Hoe qualijck kundt ghy veynsen.

389 Maar soo* 't u lief niet beter kan, En toont u dat sijn harte, [161] van- Uw hartjen is [162] ghedreven, Wat isser om te geven?*

393 Soo* ruylden ghy dat deuntjen niet Om avondt-spel*, of morge-liedt*, Dat voor Princessen deuren, Haer dunne* slaep komt steuren.

397 Een appel, die met jonste groot U boeltje werrept in u schoot,* Daerom soudt ghy versmaden 'S Hofs tafel-overdaden.

401 Als van u Lief ghemeldet* wert, [163] Zijn 'tuwaerts* overgeven hart, Soo zijt ghy bet te vreden, Als Prinssen aenghebeden.

405 'T eenvoudich leven haylich*, leydt Ghyliên in vreed' en vaylicheydt, Uw vryheyt gaet te boven De schijn-wellust der Hoven.

REY. GRANIDA.

REY.

Mijn Vrouw, God zy ghedanckt dat ghy ons hier ontmoet. 'T gheselschap is een deel te paerd, een deel te voet, Verstroyt om soecken naer u op [164] bysond're* straten*, En haer by-eenkomst is daer ghy ons hadt ghelaten, In 't naeste dal, en zijn in 't keeren al misschien.

GRANIDA.

En 't Wilt?

REY.

415 Ghevanghen is 't, mijn Vrouw*, en sult het sien.

DORILEA. DAIFILO.

DORILEA.

Daifilo, beydt wat, hoe? 'Ten gaet ten Hoof niet toe Ghelijck ghy u laet veurstaen*. En wilt soo licht niet deurgaen Met dat u wel ghevalt; Hoort hoe Palemon kalt,* Die seydt dat hy verdoorde*, Doen hem de lust bekoorde Van 't Hof te volghen; hy Meende, ghelijck [165] als ghy, Dat heusheyt soet van zede,* Vrientschap, en weelde* [166] mede Daer was in overvloedt, Ghelijck de rijckdom doet.

DAIFILO.

En als hy't quam te proeven?

DORILEA.

Doe vandt hy met bedroeven, Dat daer die dinghen zijn Niet anders als in schijn. Wat sneuvel* (seyt hy) och wast voor mijn groene jaeren, Als ick mijn soete buyrt*, en vryheyt liete [167] vaeren!* En dienen ghingh ten Hoof; ick meende 't was al klaer- Goudt datter blonck, maer 't is een momme-vollick daer; Het aenschijn vol sachtmoedicheyts, 'Tghemoedt [168] vol felle woedicheyts, Een minnelijck ghelaet*, 'T hart vol van nijdt en [169] haet: Saechdy de Visschers oyt* om lichst de visch te trecken Den scharpen Angel-hoeck met lockend' aes bedecken? Recht gaet het soo ten Hoof. De dienstbaerheyt, die zy Soo mildt u bieden aen, is lockbedriegery; Haer dienst, en hullep streckt maer om u te verrassen Met onvermoede slach, en door u val te wassen. Oprechte vrientschap, Godtsvrucht, onbevleckte trouw, Veylighe' onnoselheyt*, [170] rechtuytheyt sonder vouw, Waerheyt van woorden, goedicheyt*, [171] Worden daer [172] voor kleynmoedicheyt*, Voor slechtheyt* yl* veracht, [173] Beguychelt*, en belacht. 'T is al geveynst ten Hoof watmen'er [174] siet vertoogen*, Gheveynst is haer ghelaet *, gheveynst haer mondt, haer oogen, [175] Geveynst haer Godsvrucht, [176] jonst, haer vrientschap en haer vree, En g'lijck haer deuchden zijn, soo is haer weelde* mee. Wanneer de Hovelinghen Een vrolijck Liedtjen singhen, 'T en is van vreuchde niet, Maer 't is, om het verdriet Daer 't hart af wordt verbeten, Een weynich te vergeten. Haer lachen is van spijt, Of 't duyrt de korte tijdt Eens ogenblix, tot dat 's ghemoedts staedige [177] plaghen, Die 't weeren uyt het hart, 't oock uyt het aensicht jaeghen. Wat's al des werelts lust Als 't hart niet is gherust? Hierom, Daifilo, staeckt u opset voorghenomen, [178] Ghy weet waer dat ghy zijt, maer niet waer ghy sult komen. Die wel is, blijf.

DAIFILO.

Iae, maer Of* ick niet wel en waer, Of of [179] ick beter winste?

DORILEA.

Soo soudy doch ten minste Het Hof niet volghen, dan Slaet yet wat anders an* Sonder het groene Woudt en dees Landouw' te laten. [180]

DAIFILO.

Iae Dorilea, ghy noch al Palemons praten, En sult my meer sijn raedt doen volghen dan sijn daedt.

DORILEA.

Soo mocht het u wel gaen ghelijck het hem nu gaet, Die nae 't verdrach* van soo veel slaverny en [181] snóótheyt, Als hy verwachte 't lóón van inghebeelde gróótheyt, Is wijs gheworden dat sijn hoop niet was dan windt; En klaecht, nu 't ommekomt*, dat hy sich selven vindt In plaets van een jonck Hoveling Gheworden een oudt schoveling*.

TWEEDE DEEL

DAIFILO.

Hoe aenghenaem is in een schoon lichaem de deucht! [182] Hoe lieflijck heusheyt in die geen die mach ghebieden! En ghy die 't goedt doen lust, daer ghy wel quaet doen meucht*, Hoe heerlijck is den strael des goetheyts in u lieden!* [183] Hoe veel schoonheden heeft de schoonheyt 'tsaem gheveucht, Eer s'haer vernoeghen liet aen [184] 'tschoon van een Granide! O schoone Son, [185] als ghy verscheent in mijn ghedacht,* Doe leerde my den dach dat ick in duystre nacht, Met vliesen overschaeuwt zijnde mijn ooghen beyde, [186] By 't rookrich licht eens [187] lamps mijn dromich* leven leyde. Want als begeerlijckheyt in eyghen lust verblindt, Die schoonheyts lichaem meer als lichaems schoonheyt mindt,* My tot vereenigingh van aertsch met aertsch dee póóghen, Doen suyverde'uwe glans de [188] dickheyt* van mijn óóghen, Optreckende' haer ghesicht tot uwaerts, waer door mijn Siel kennende'* haer waerdy, poocht met haer een te zijn; Al* sou zy kleene mug, om in glans te verwanderen, Vliend' in de Son met die vereenen door 't veranderen. [189] Maer belcht u schoone siel haer dat mijn siele kleen Al te vermetel poocht met u [190] te wesen een, Soo sal de wil mijns siels in als* met d'uw ghemeen ,,zijn. [191] Behalven in (dat sy niet kan) niet willen een ,,zijn. Sy wil al willen dat ghy wilt, dat kan zy niet,* Sonder haer eyghen doodt, [192] soo langh ghy't haer verbiedt: Maer gaefdy haer verlof, en wilde ghy dat mede, Soo maeckten liefd, en weerliefd ons vereende vrede, Dat sou de vrientschap zijn waer nae mijn liefde tracht, Dan vingh ick dat ick jaegh; doch alhoewel mijn jacht Is sonder hoop van vangst, nochtans my lust te talen ,,van-* [193] Naeby te volghen 't geen dat ick niet achternalen ,,kan. Hoe qualijck vat ick selfs mijn eyghen siels beroer! Ick heb de waerheyt, maer ick heb haer aen een snoer, En sy vliecht om end'om met haer snorrende vlerken, Toonende'een [194] ander zijde, eer ick wel d'een kan merken*.

TISIPHERNES. DAIFILO.

DAIFILO.

Houdt Daifilo te hooch.* maer siet hier komt mijn Heer. Hoe onbekent voor my was dese naem wel eer!* Maer om aen 'tgeen dat my behaecht weer te behaghen, Moet ickse leeren, met dienstbaerheyt te verdraghen. [195] Een ander soeckt om winst te dienen, en ick ly Om gaerne* dienst te doen ongaerne [196] slaverny. Ick soeck geen ander loon van dienst, als dienst; mijn leven Granide, tot u dienst ick over heb ghegeven: Dees Prins te dienen schijnt om daer te raken an Het naeste middel, want [197] wort hy u echte-man, Ick word' u staeghe slaef, en krijgh mijn hoop door desen; En mach ick u niet zijn, ick sal dan d'uwe wesen.* [198]

TISIPHERNES.

Siet hier de dienaer daer ick my best op vertrouw. Daifiló hoort [199] hier.

DAIFILO.

Mijn Heer.

TISIPHERNES.

Gaet knielen voor mijn Vrouw Wt mijnen naem, en meldt, dat ick door't vier ghedreven 'Twelck staech hoochaerdich* klimt, en wallecht vanden dael, In dese borst ontfonckt van haere [200] schoonheyts strael* De croon van Persen* eysch voor my, om haer te geven Indien dat zy, dewijl* ick eyndelijck* bescheyt Op mijn versoeck* verbid, van 's Conings mogentheyt,* Een windeken van jonst liet in haer harte waeyen Tot mywaerts, 't waer een wenck voor 's hemels Goden bly*, Waerop zy passende* souden 't gheluck tot my [201] Van duysent aenghesichten 't lachenste doen draeyen.* Bidt haer ootmoedelijck, dat zy daer't al aen staet, Van mijn vernedert* hart haer dit ontsmeken laet. Gaet heen, ick gae ten Hoof terstont de Coningh spreecken

DAIFILO.

Aen mijn dienstwillicheyt mijn Heer sal't niet ghebreecken.

TISIPHERNES.

Mijn yverighe* moedt*, door moeyelijcke* quel Van lang vertoef, is sadt van uytstel op uytstel; En mijn ghedachten, die ten top van eeren strecken, Kunnen uyt ydel hoop niet langher voetsel trecken; [202] Dat dese dach den draet mijns hoops in [203] stucken kort, Of my vergelde't bloedt met ruymte [204] uytghestort In dienste van het rijck; voor soo veel swaricheden, Voor arbeydt*, lijfs ghevaer, voor hoogh en laegh gheleden,* My loonende (naer eysch van saken uytgherecht) Met 's Conings hoochste jonst, en de Prinsses ten echt; Op dat de Persen sien, wie, als des Conings daghen Verloopen sullen zijn, de groote croon sal draghen. De Raedt is al vergaert, 't is tijdt om in te trêên.

DAIFILO.

Ayme wat soeticheyt vloeyt my door al mijn lêen! Mijn voorbarighe siel haer wentelt in't verheughen, Al eer de sinnen haer dat mededeelen meughen, En loopt haer bôon voorby onlijdsaem* van vertoef,* Waer door ick vreuchd' gheniet al eer dat ickse proef. Hemelsche Venus,* [205] drijft mijn tong door uwe goedicheyt*, Dat ick uytdrucken mach [206] het minst van mijn ootmoedicheyt,* Van d'overgevenheyt mijns harts tot haer, en van D'eerbiedicheyt, die niet als haer verwondren kan.*

CONINGH. OSTROBAS. TISIPHERNES.

CONING.

Loflijcke Prinssen, tot noch toe heb ick ghelaeten Yemandt te noemen, [207] die mijns dochters huwelijck Waerdt zijnd' aenvaerden mocht de breydel van dit Rijck, En heerschappie van soo veel verscheyden staeten;* Om d'ingheseten door voorsichtich* kloeck beleyt Teghen uytheemsch ghewelt sorchvuldich te bewaeren*, [208] En voor my nae't verloop van mijn slippende jaeren, [209] Te stieren met ontsich*, en met lieftallicheyt. D'oorsaeck, O Tisiphernes, dat ghy niet en troude [210] Te samen overlang, naer u verdienst en wins, [211] Is niet dat ick ontken*, mijn grootmoedighe Prins, [212] Hoe veel dit Coninckrijck is in u deucht ghehouden*; [213] Maer 't is dat Ostrobas van hooch verheven stam, Wiens vroomheyts* lofgeklanck verdooft al 's werelts kanten, Dit oock door brief op brief, Ghesanten op Ghesanten, Versocht heeft tot nu toe dat hy, hier selve quam. Ons deucht*-vruchtbare tijt, heeft, schijnt het, willen draeghen* Twee mannen even groot van achtbaerheyt by my, Den eenen in verdienst, den andren in waerdy, Den welcken even seer ick wensche te behaeghen; Maer dat en kan niet zijn; nochtans ick boven al Niet meer op d'eene zijd', als d'ander zijd sal hellen, [214] Maer ick begeer dat ghy in 't vrijen meeghesellen Komt overeen, wie dat den andren wijeken sal. Een yder doe den andren [215] blijeken sijne reden,* De bestgegrondste win, de swackste willich wijck, Of dat het lot u schey, zijn uwe rêên ghelijck; Soo blijft binnen het rijck in rust, buyten in [216] vreden. [217]

OSTROBAS.