Part 57

ĒLĬGO, is, lēgi, lectum, ere, a. _Arracher en cueillant_; _choisir_, _élire_. SYN. Lego, deligo, carpo, excerpo, opto, adopto. )( Negligo, contemno. ADV. Diligenter, parum diligenter. PHRAS. 1. Quem tandem consulem eligent? _Qui donc éliront-ils enfin consul?_ Quem adoptabunt, consulem esse volent, jubebunt? quem consulem legent, dicent, desument? cui imperium suffragiis mandabunt? quem præcipue consulem designabunt, nominabunt, optabunt? in quem tandem electorum suffragia inclinabunt, conspirabunt? ad quem summa reipublicæ deferetur? cui summa rerum demandabitur? 2. Optimam partem elegisti, cum te DEO addixisti, _vous avez choisi la meilleure part en vous consacrant au service de DIEU_. Sapienter vitam instituisti; rectum cursum cepisti; optimo judicio usus es; sapienter judicasti; exordium vitæ præclarum fecisti; optimum cœpisti cursum; optimam rationem iniisti; egregio vitam principio inivisti, cum tua omnia, teque ipsum DEO consecrasti. 3. Diem sibi et locum quilibet eligat, _que chacun choisisse le jour et le lieu_. Locum sibi quisque capiat, diemque sumat; locum tempusque circumspiciat quisque; tempus locumque petat, statuat, deligat, carpat sibi quisque ex multis optimum. USUS: Eligere e malis minimum oportet. Elige de duobus, quem velis.

ĒLĪMĬNO, as, avi, atum, are, a. _Faire sortir_, _mettre dehors_, _chasser_. SYN. Ejicio, extra limen trado. USUS: Extra ædes eliminatur. Cf. Ejicio.

ĒLĪMO, as, avi, atum, are, a. _Limer_, _perfectionner_. SYN. Perpolio, limo. USUS: Velim aliquid elimes ad me. Elimata oratio. Cf. Polio.

ĒLINGUIS, e, gen. com. _Muet_. SYN. Mutus, indisertus. USUS: Convicit hominem, elinguem reddidit, _il convainquit cet homme et le réduisit au silence_. Cf. Mutus, Infans.

ĒLIXUS, a, um, _Bouilli_. SYN. Quod aqua coctum est. USUS: Elixus cibus, quam assus suavior.

ĒLŌCO, as, avi, atum, are, a. _Affermer_, _donner à bail_. SYN. Loco. USUS: Fundum elocare.

ĒLŎCŪTĬO, ōnis, f. _Élocution_, _partie de la rhétorique_. SYN. Explicatio ornata et elaborata. EPITH. Commoda et perfecta, inanis et pene puerilis. USUS: Elocutio est idoneorum verborum et sententiarum ad inventionem accommodatio.

ĒLŎGĬUM, ii, n. _Sentence_; _épitaphe_. SYN. Dictum, _seu_ sententia laudem alicujus, _vel_ aliud quidpiam declarans. EPITH. Censorium, unicum. USUS: Quid ipsa sepulcrorum monumenta, quid elogia admonent, nisi nos morituros? Solonis elogium.

ĒLŎQUENS, entis, gen. com. _Éloquent_. SYN. Rhetor, copiosus ad dicendum; copiose, sapienterque dicens; in dicendo suavis, ornatus; non infans. ADV. Perfecte. PHRAS. Vir est admodum eloquens, _cet homme est très éloquent_. Divinus in dicendo; perfectus in dicendo et perpolitus; dicendi gloria præstans, disertissimus; ad dicendum paratissimus; omnibus vel naturæ, vel doctrinæ præsidiis ad dicendum paratus; ea facundia, ut nemo lingua promptior in civitate haberetur; vir acer, nec infacundus, celebratæ eloquentiæ; claræ vir facundiæ. Multum dicendo valet; multum eloquentia valet; magnam oris commendationem habet, cui resistere nemo possit; dicendi veneres habet summas, principatum eloquentiæ tenet; juris ac eloquentiæ consultus est; cujus eloquentiam curia nulla capit; florentis homo facundiæ; vir, qui mentis suæ cogitata eloquenter, copiose, eleganter explicet, efferat, enuntiet; qui afficiat audientium animos multa suavitate; qui de quacumque re apte, prudenter, explicate, abundanter, illuminate, numeroseque dicat, disserat. Cf. Eloquentia. USUS: Is est eloquens, qui possit humilia subtiliter, magna graviter, mediocria temperate dicere. Cf. Moveo.

ĒLŎQUENTĬA, æ, f. _Éloquence_, _talent de la parole_. SYN. Eloquendi vis, dicendi gravitas et copia, summa copia et singularis facultas dicendi, divinum atque incredibile genus orationis, copiose loquens sapientia. )( Infantia. EPITH. Abundans sermonibus, verbis, accommodatior ad motus animorum et ad vulgi sensum, admirabilis, artificiosa, brevis, comes pacis sociaque otii et quasi alumna quædam constituta civitatis, excellens, forensis, inanis quædam et puerilis, incredibilis, justa, laudabilis, magna, major, mediocris, orba, perfecta, popularis, præclara, præstabilis, res una omnium difficillima, sapientia loquendi, summa, uberior atque latior, vera et absoluta, universa. PHRAS. Qui vult sibi eloquentiam comparare, Ciceronem legat, _celui qui veut devenir éloquent doit lire Cicéron_. Qui eloquentia valere, præstare, excellere cupit; qui orationis divitiis abundare; qui concinne, apposite, singulari eloquentia mentis suæ cogitata vult explicare; qui cum Pericle fulgurare, tonare, permiscere omnia, operam det Ciceroni. Qui non tenui dicendi vena aridus fluere, sed ingenti late copia, torrentis more redundare cupit; qui suavi et conspersa quasi verborum sententiarumque floribus oratione vult placere; qui acutis, conceptisque ingeniose sententiis auditorem excitare; qui agere rapereque obnitentes quantumvis animos in quamvis partem cupit; qui tenere dicendo animos; qui obfirmatos frangere et expugnare; qui ardentes flagrantesque restinguere, frigidos ac remissos subjectis veluti facibus inflammare; qui impellere inertes ac desides, præfervidos contra ac confidentes orando coercere; qui verbis allicere, pertrahere, movere, commovere, flectere; qui afficere audientium animos ac delectare; qui ab audientibus benevolentiam et attentionem venari, captare, elicere; qui eos, apud quos dicit, attentos, dociles et benevolos sibi vult reddere; qui de re quacunque eloquenter, ornate, numeroseque rebus ac verbis vult dicere, is, velim, existimet sibi Ciceronis lectionem non tam utilem, quam necessariam. Cf. Oratio, Moveo.

ĒLŎQUENTER, _Avec éloquence_. SYN. Diserte, eleganter.

ĒLŎQUĬUM, ii, n. _Langage_, _parole_, _discours_. SYN. Sermo. USUS: Dulci ac blando eloquio amicum solatur.

ĒLŎQUOR, eris, lŏcūtus sum, loqui, d. _Parler_, _s’énoncer_, _exprimer_. SYN. Dico, effero, enuntio, exprimo. ADV. Composite, copiose, ornate, polite, præclare, prudenter. USUS: Præclare eloqui cogitata mentis. Multi præclare sentiunt, nec id, quod sentiunt, polite eloqui possunt. Cf. Effero.

ĒLŪCĔO, es, luxi, ere, n. _Luire_, _briller_. SYN. Appareo, exsto, emineo, excello, vigeo. ADV. Densius, rarius. USUS: In ipso joco aliquid probi ingenii elucet. Amicitia magis elucet inter æquales. Tenuitas tua magis occultatur, magis elucet. Nemo eloquentiæ studet, nisi in foro eluceat. Cf. Appareo, Emineo.

ĒLUCTOR, aris, tātus sum, ari, d. _Sortir avec effort_, _se faire jour avec peine_. USUS: E tot tamque validis manibus, e quibus eluctandum erat, sese eripuit. Cf. Evado.

ĒLŪCŪBROR, aris, atus sum, ari, d. _Travailler avec soin à_, _faire à force de veilles_. SYN. Elaboro, excudo. USUS: Epistolam elucubratus sum. Elucubrata oratio.

ĒLŪDO, is, lūsi, lūsum, ere, n. et a. _Jouer_, _se jouer_; _se moquer_; _tromper_. SYN. Irrideo, fallo, fraudem facio. ADV. Facetius, impune. USUS: Quamdiu nos furor ille tuus eludet? Nos ab illo nebulone facete eludimur. Ille legis fraudem fecit, consulemque elusit. Cf. Irrideo, Decipio.

ĒLŪGĔO, es, luxi, gere, n. _Porter le deuil_, _pleurer_. SYN. Lugeo, defleo. USUS: Patriam eluxi gravius, quam ulla mater filium.

ĒLŬO, is, ŭi, ūtum, ere, a. _Laver_, _nettoyer_, _effacer_. SYN. Diluo, deleo, abstergo. USUS: Maculam hanc nemo eluet. Cf. Lavo.

ĒLŬVĬES, ĕi, f. _Lie_, _honte_, _opprobre_. SYN. Macula, labes, contagio. USUS: Labes et eluvies civitatis.

ĒLŬVĬO, ōnis, f. _Inondation_. SYN. Terræ hiatus, vorago aquarum vi facta, aquarum intemperies. USUS: Eluviones pestilentiæ. Cf. Inundo.

ĒMĂCĬO, as, atum, are, a. _Amaigrir_, _épuiser_. SYN. Macie conficio. Cf. Macies.

ĒMANCĬPO, as, avi, atum, are, a. _Émanciper_, _affranchir_. SYN. Patria potestate libero, quasi manu mitto. USUS: Liberos proprie emancipari, servos manumitti dicimus.

ĒMĀNO, as, avi, atum, are, n. _Couler_, _sortir_. SYN. Exeo, effluo. USUS: Metuo, ne ea fama, ne mala nostra emanent. Ex philosophia eloquentia emanat. Vereor, ne is sermo emanet Cf. Effluo.

ĔMAX, ācis, gen. omn. _Qui a la manie d’acheter_. SYN. Qui libenter emit. USUS: Non esse emacem vectigal est.

EMBLĒMA, ătis, n. _Ornement en relief_. SYN. Signa et ornamenta vasorum, etc. quæ detrahi possunt. USUS: Vasis crustas et emblemata avellenda curavit. Illigare et includere emblemata in aureis poculis. Emblema vermiculatum, de pavimento, _mosaïque_.

ĒMENDĀTĒ, _Correctement_. SYN. Castigate. USUS: Pure et emendate loqui.

ĒMENDĀTĬO, ōnis, f. _Correction_. EPITH. Felicior. USUS: Correctio philosophiæ veteris, et emendatio. Cf. Correctio.

ĒMENDĀTOR, ōris, m. _Celui qui corrige_, _réformateur_. SYN. Corrector. USUS: Sisenna quasi emendator sermonis usitati esse volebat.

ĒMENDĀTRIX, īcis, f. _Celle qui corrige_. USUS: Lex est emendatrix vitiorum.

ĒMENDO, as, avi, atum, are, a. _Corriger_; _réformer_. SYN. Corrigo. ADV. Leviter. PHRAS. 1. Emendavit se, _il s’est corrigé_. In viam rediit; ad frugem applicuit animum; in rectam redivit semitam; ad frugem bonam se recepit; de pravitate deductus est; a scelere, cupiditate revocavit semetipse; emersit e cœno vitiorum; salutem dixit supremam cupiditatibus suis; ad mores vitamque continentem se dedit; a pristinæ vitæ licentia sese ipse coercuit, sibique frena injecit; animum ad meliora consilia applicuit, appulit; a malitia abstitit; animum a vitæ pravitate ad meliora convertit; vitia posuit; iniit meliorem vitæ rationem; emersit e vitiis; e corrupta adolescentia in bonam frugem emersit; ad sanitatem mentis rediit; vitiosas animi partes sanavit; vitiosam consuetudinem et corruptam pura et incorrupta emendavit. Cf. Corrigo, Conversio. 2. Orationem emendavit, _il a retouché son discours_. Elimavit, mendis expurgavit; correctionem adhibuit; ad limam revocavit; ad castigationem errata vocavit; detersis maculis forma meliore donavit. Cf. Corrigo, Melius. USUS: Vitium cutis, dolorem capitis pharmaco emendare. Principum continentia emendantur mores civitatis.

ĒMENTĬOR, iris, ītus sum, iri, d. _Mentir_, _déguiser_. SYN. Mentior. USUS: Æschines legationem ementitus est. Genus suum ementitur. Cf. Mentior.

ĒMĔRĔOR, eris, mĕrĭtus sum, eri, d. _Finir le service militaire_. SYN. Mereo, stipendia facio. USUS: Annuæ mihi operæ emerentur. Emeritis stipendiis ambitionis quiescit.

ĒMERGO, is, mersi, mersum, ere, a. _Remonter_, _sortir_. SYN. Exeo, evado, exsisto. ADV. Aliquando, alte, commode. USUS: E servitute, mendicitate, valetudine sinistra, ære alieno emergere, respirare. Stellæ statis temporibus emergunt. Veritas e calicibus emergit. E corrupta adolescentia in bonam frugem emergere. Homo emersus e cœno vitiorum. Cf. Evado, Libero.

ĒMĒTĬOR, iris, mensus sum, iri, d. _Mesurer_. SYN. Metior. USUS: Ego voluntatem tibi emetiar, _moi, je vous promets ma bonne volonté_.

ĒMĬCO, as, ŭi, are, n. _S’élancer hors_, _jaillir_; _luire_. SYN. Effulgeo, resplendeo. USUS: Ex oculis quasi radii emicant. Pectus emicat, subsultat, _le cœur bondit_.

ĒMĬGRO, as, avi, atum, are, n. _Changer de pays_, _émigrer_; _mourir_. SYN. Discedo, migro, excedo. USUS: E vita velut e domo emigrare. Cf. Migro.

ĒMĬNENS, entis, gen. omn. _Élevé_, _proéminent_. SYN. Editus. USUS: 1. Oculi eminentes. Genæ leniter eminentes. Eminens, porrecta in altum columna. 2. Præstans, præclarus, _éminent_, _distingué_. Vir eminenti litteratura. Cf. Altus.

ĒMĬNENTĬA, æ, f. _Saillie_, _bosse_. USUS: Multa vident pictores in umbris et eminentiis, quæ nos non videmus.

ĒMĬNĔO, es, ŭi, ere, n. _Former saillie_, _dépasser_. SYN. Exsto, excedo; præcello, duco familiam, classem. ADV. Foras, leviter. USUS: 1. Fistula aquam, _vel_ ex aqua eminens. 2. Appareo, eluceo, eniteo, _sortir_, _paraître_. E fronte ipsa pudor eminet. Ex ore crudelitas, e voce atrocitas eminet. 3. Præcello, _se distinguer_, _surpasser_. Demosthenes unus eminet inter omnes in omni genere dicendi. Cf. Excello, Præstantia.

ĒMĬNUS, _De loin_. SYN. E longinquo. )( Cominus. USUS: Eminus hasta, cominus gladio uti.

ĒMISSĀRĬUS, ii, m. _Agent_, _espion_. SYN. Excursor, vexator, calumniator. USUS: Hunc præcursorem habere solebat, et emissarium, et excursorem omnium deterrimum.

ĒMISSĬO, ōnis, f. _Action de lancer_. SYN. Jactus, ictus, conjectio. EPITH. Mortifera, gravior. USUS: Tormentorum emissiones sunt graviores, quo pluribus ea pulveribus onerantur.

ĒMISSĬTĬUS, a, um, _Jeté en avant_. SYN. Quod emittitur. USUS: Circumspectatrix emissitiis oculis.

ĒMĬTTO, is, mīsi, missum, ere, a. _Lancer_, _jeter_. SYN. Dimitto, mitto. ADV. Repente, temere. USUS: 1. Emittere, conjicere telum. Nullum verbum emisit. Emittere oculos in omnem partem. Aculeum, maledictum in aliquem emittere et contorquere. Emissus e carcere, e vinculis. 3. Edo, _publier_, _mettre au jour_. Emittere librum. Cf. Edo, Dimitto.

ĒMO, is, ēmi, emptum, ere, a. _Acheter_. SYN. Coemo, mercor, paro, comparo, emptionem facio, nundinor. )( Vendo. ADV. Æqualiter, apertissime, bene, carius, impune, libentius, male, melius, porro, publice. PHRAS. Magno hortum pretio sum mercatus, _j’ai acheté cher un jardin_. Difficulter hortum comparavi; non nisi magno ære addictus est, veniit mihi hortus; magno stetit, constitit mihi hortus; impenso paratus est pretio; haud benigne, haud liberaliter emptus est hortus. USUS: Emere parvo, _vel_ magno. Emere præsenti ære. Emi de illo domum dimidio carius, quam æstimaretur. Ea emptione emisti bene. Cf. Comparo, Mercor.

ĒMOLLĬO, is, īvi, ītum, ire, a. _Amollir_. SYN. Effemino. USUS: Hostis Campaniæ amœnitate emollitus. Cf. Mollio.

ĒMŎLŬMENTUM, i, n. _Avantage_, _profit_, _intérêt_. SYN. Accessio, utilitas, commodum. )( Detrimentum. EPITH. Magnum, parvum. USUS: Erit hoc vobis honori, amicis utilitati, reipublicæ emolumento. Sine præmio et emolumento quidpiam facere. Afferet ea res magna emolumenta; magno emolumento erit. Cf. Utilitas, Commodum.

ĒMŎRĬOR, eris, mortŭus sum, mori, d. _Mourir_. SYN. Morior. ADV. Libenter, miserabiliter, pie. PHRAS. Emoritur, _il se meurt_. Ejus vita in desperatis numeranda est; in articulo discessus ex hac vita est; ad mortis limen perductus est; animam in momenta aget; frigescunt pedes, frons expallescit, livent labia, oculi hebetantur, os vultusque immutatur, venæ micare desinunt, mors per artus serpit lethali frigore adstrictos, sudor lethalis prorumpit, verbo, disturbatur domicilium, anima exturbatur. Cf. Morior. USUS: Pro amico emori possum. Cf. Agonia.

EMPŎRĬUM, ii, n. _Marché_, _entrepôt_. SYN. Mercatus. USUS: Emporium Puteolanum, Massiliense.

EMPTĬO, ōnis, f. _Achat_, _acquisition_. SYN. Coemptio. EPITH. Acerbior, falsa et simulata, præclara. USUS: Post hanc emptionem factam pecuniam dissolvit.

EMPTOR, ōris, m. _Acheteur_. EPITH. Malus; multi. USUS: Venalem urbem dicebat, si emptorem haberet. Bonorum emptores. Cf. Mercator.

ĒMUNGO, is, xi, ctum, ere, a. _Moucher_, — se, _se moucher_. SYN. Abstergo. USUS: 1. Tuus pater cubito emungere se solebat. 2. Furari, pecuniam fraude extorquere, _vel_ blanditiis, _dépouiller de_. Argento aliquem naviter emungere. Cf. Furor, Eripio.

ĒMŪNĬO, is, īvi, _vel_ ĭi, ītum, ire, a. _Fortifier_, _munir_. SYN. Munio. USUS: Emunitus in modum arcis. Cf. Munio.

EN, _Voici_, _voilà_. Adv. demonstr. USUS: En crimen, en causa!

ĒNARRO, as, avi, atum, are, a. _Raconter en détail_. SYN. Explano, narro, propere expromo. USUS: Somnium suum enarravit. Cf. Narro.

ĒNASCOR, ĕris, nātus sum, nasci, d. _Naître de_, _s’élever_. SYN. Nascor. USUS: E multis curis una enata est. Cf. Nascor.

ĒNĂTO, as, avi, ari, n. _Se sauver à la nage_. SYN. Eno, evado, emergo. USUS: Ex ære alieno tandem enatavi. Cf. Nato.

ĒNĀVĬGO, as, avi, atum, are, n. _Éviter de_, _échapper à_. SYN. Evado. USUS: E logicis, velut scopulosis cotibus tandem enavigavit oratio.

ĒNĔCO, as, cŭi, nectum, are, a. _Tuer_, _faire périr_. SYN. Interficio. USUS: Enecta fame sitique provincia; frigore, squalore, illuvie enecti. Cf. Interficio.

ĒNERVO, as, avi, atum, are, a. _Affaiblir_, _énerver_, _épuiser_. SYN. Debilito, frango, effemino. USUS: Non te enervat, non debilitat senectus. Homo fractus, enervatus, muliebris, infirmus, afflictus. Cf. Debilito.

ĔNIM, _Car_. SYN. Nam, namque, etenim. USUS: Vos enim, etc. Ponitur subinde in principio orationis: Enim volo te adesse. Enim mihi morem geri æquum est.

ĔNIMVĒRO, _En effet_, _effectivement_. SYN. At enim, profecto et vero. USUS: Enimvero ferendum non est. Ille enimvero negat.

ĒNĬTĔO, es, tŭi, ere, n. _Briller_, _se distinguer_. SYN. Clareo, emineo, eluceo, emico. )( Obscurus sum, jaceo. USUS: In bello ejus virtus enituit. Nemo in omnibus eloquentiæ partibus enitere potest.

ĒNĬTESCO, is, tŭi, escere, n. _Commencer à briller_. USUS: Vetustate semper magis enitescit.

ĒNĪTOR, ĕris, nīsus _vel_ nixus sum, niti, d. _S’efforcer_, _tâcher de_, _tendre à_. SYN. Elaboro, connitor, contendo. ADV. Vigilantius. USUS: 1. Tu enitere, labora viribus omnibus. Consilio in ea re pugna et enitere. Omni opera et ope enitere, ut quam plurimis prosis. 2. Eniti ad consulatum, honores, magna opes, _tendre à_, _aspirer à_. 3. Eniti partum, fetum, filiam, _accoucher_, _enfanter_. Cf. Conor.

ĒNIXĒ, _Avec effort, énergie_. SYN. Cupide, conatu maximo. PHRAS. Enixe rogavit me, _il me supplia instamment_. Multis et supplicibus verbis; precibus omnibus; infimis precibus; majorem in modum; etiam atque etiam; obnixe, magnopere, maximopere, impense, summopere; summa cura; quam studiose, quam suppliciter potuit; singulari studio; ex animo valde hoc oravit, a me petiit; precibus mecum egit, quam potuit, diligentissimis. USUS: Meam causam omnes enixe susceperunt. Cf. Valde, Vehementer.

ĒNO, as, avi, are, n. _Se sauver à la nage_. SYN. Enato.

ĒNŌDĀTĒ, _Clairement_, _avec lucidité_.

ĒNŌDO, as, avi, atum, are, a. _Dénouer_, _expliquer_. SYN. Explico. USUS: Verba, voluntatem legis enodare.

ENSIS, is, m. _Glaive_, _épée_. SYN. Gladius.

ENTHȲMĒMA, ătis, n. _Enthymème, (t. de log.)_ SYN. Contentio, conclusio ex repugnantibus sententiis.

ĒNŪBO, is, nupsi, nuptum, ere, n. _Se marier (hors de sa classe)_, _se mésallier_. SYN. Nubo. USUS: Quod e patriciis enupsisset nobilis, reprehenditur.

ĒNŬCLĔĀTĒ, _Clairement_, _correctement_. USUS: Presse et enucleate de re aliqua dicere.

ĒNŬCLĔO, as, avi, atum, are, a. _Rendre clair_, _expliquer_. SYN. Explico, enarro, aperio. USUS: Genus dicendi enucleatum. Cf. Explico.

ĒNŬMĔRĀTĬO, ōnis, f. _Énumération_, _dénombrement_; _récapitulation_. EPITH. Falsa, iniqua, necessaria, oratoria, reliqua, tota, vitiosa, utilis. USUS: Enumeratio res fusas et disperse dictas in unum cogit.

ĒNŬMĔRO, as, avi, atum, are, a. _Calculer_, _énumérer_, _récapituler_. SYN. Numero, recenseo, percenseo, oratione percurro, persequor. ADV. Copiose, memoriter. USUS: Quis tua beneficia enumerare et consequi possit?

ĒNUNTĬĀTĬO, ōnis, f. _Proposition_, _récit_. SYN. Effatum, pronuntiatum, axioma, enuntiatum, pronuntiatio. EPITH. Vera ac falsa. USUS: Explicanda est vis ratioque enuntiationum.

ĒNUNTĬO, as, avi, atum, are, a. _Énoncer_, _exprimer_, _proposer_. SYN. Pronuntio, propono, effero, dico. ADV. Repente. USUS: 1. Si quærit, quid sentiam, plane enuntiabo. Enuntiare mysteria religionum. 2. Patefacio, significo, aperio, _dévoiler_, _découvrir_, _révéler_. Sociorum consilia aliis enuntiavit. Cf. Affero.

1. ĔO, is, īvi _vel_ ĭi, ĭtum, ire, n. et a. _Aller_, _marcher_. SYN. Vado, iter facio, iter habeo, iter mihi est, aliquo proficiscor, pergo, concedo, iter persequor, iter confero. PHRAS. 1. Paucis horis multa passuum millia ivit, _en quelques heures_, _il fit plusieurs milles_. Multa passuum millia decurrit, pervolavit; progressus est mirabili alacritate ad multa passuum millia; emensus itinere est multa passuum millia; multorum millium iter confecit. 2. Quo is? _Où allez-vous?_ Quo te agis? quo te rapis? quo te capessis? quo te nunc corripis? quo te pedes? quo tendis? quo citato cursu concedis, pergis, ambulas? quo te nunc ducis? quo contendis? quem locum petis? quo tam celeri passu te confers? quo gressum dirigis? 3. (Ivit per postam, VULG.), _il alla en poste_. Per dispositos equos incredibili celeritate in urbem evolavit; cisiis in urbem advolavit; meritoriis equis citato cursu ad urbem contendit. Citatis equis; equis publicis contento cursu ad urbem festinavit. 4. Pedetentim ire, _aller pas à pas_, _lentement_. Presso gradu incedere; sedato gradu; tardius, segnius incedere, progredi. 5. Tacite ire, _marcher en silence_. Suspenso gradu; suspenso vestigio; tacite adrepere; placide, libratis ita vestigiis incedere, aures ut fallat. Laneo pede oberrare. Gradu clementi et silentio incedere. Furtivo pede adrepere. Cf. Abeo, Accedo. USUS: 1. In exilium ire, _aller en exil_. Inficias ire, _aller à l’encontre_, _nier_. In posessionem ire, _entrer en possession_. Ire in hominem, _s’élancer sur_, invado. 2. Progredior, _être_, _exister_, _se trouver_. Incipiunt res melius ire. Prorsus res ibat. Eo celeriter. Cf. Celer, Festino.

2. ĔO, _Au point_. SYN. Idcirco; usque eo. PHRAS. Eo res venit, ut prope desperandum sit, _la chose en est venue à ce point qu’elle est presque désespérée_. Eo rem produxere; ad id loci ventum est; in eum locum res adducta, reducta, deducta est; eo progressi sumus. Res eo loci est. Id illorum hominum malitia effectum est; huc recidere illa; in eum casum venimus; ea tela texitur; eo devoluta res est; eo decursum est, in eo sumus; huc processum est, in id loci redacti sumus; eo res rediit, huc res nostræ evasere, ut pro desperatis habendæ sint. USUS: 1. Eo feci, non quod te egere putarim, sed quod, etc. Eo hæc dicta sunt, in eam partem disputata, ut, etc. 2. Tanto, _d’autant_, cum Comparativis nominum et adverbiorum. Ille confidebat, et eo magis, quod, etc. 3. Ad illum terminum, _jusque là (sans mouv.)_. Si non ad extremum, sed usque eo, quo opus erit.

ĔPHĒBUS, i, m. _Adolescent_, _jeune homme (vers l’âge de 15 ans)_. SYN. Adolescens; Puer nobilis ex regia cohorte. USUS: Postquam ex ephebis excessit, _étant sorti de l’adolescence_. E gregibus epheborum vix singuli pulchri.

ĔPHĒMĔRIS, ĭdis, f. _Journal_. SYN. Liber, commentarius, in quem quotidiana acta referuntur. USUS: In ephemeridem referre.

ĔPHIPPĬA, ōrum, _Couverture de cheval_, _housse_. SYN. Stragula, quibus insternuntur equorum ornamenta, præsertim sella. USUS: Puto, concedi nobis oportere, ut Græco verbo utamur, siquando minus occurreret Latinum, ne hoc solis ephippiis concedatur.

ĔPĬCUS, a, um, _Épique_. SYN. Heroicus. USUS: Ennius, poeta epicus.

ĔPĬGRAMMA, ătis, n. _Petite pièce de vers_, _épigramme_. USUS: Epigramma in aliquem facere.

ĔPĬLŎGUS, i, m. _Épilogue_, _péroraison_. SYN. Peroratio, conclusio, orationis exitus, pars operis extrema. EPITH. Lenior, miserabilior, sane disertus. USUS: Exstat ejus peroratio, quæ epilogus dicitur. Conclusio est exitus et determinatio totius orationis, quæ a Græcis epilogus nominatur.

ĒPĬPHŎRA, æ, f. _Écoulement produit par une maladie_, _flux d’humeur_. SYN. Humoris destillatio. EPITH. Tanta. USUS: Tanta epiphora oppressus, ut loqui non posset.

ĔPISCŎPUS, i, m. _Inspecteur_. SYN. Custos, speculator. USUS: Pompeius me Campanæ oræ episcopum voluit, _Pompée me préposa à la garde des côtes de Campanie_.