Part 145

SUMPTŬS, ūs, m. _Dépense_, _frais_. SYN. Impensa, impendium. EPITH. Annuus, exiguus, infinitus, expers fructuum, legitimus, magnus, minimus, necessarius, publicus, certus, effusus, nimis magnus, perpetuus, liberalis, quotidianus, tantus tamque profusus. PHRAS. (Alicui sumptus facere, VULG.), _faire des frais à quelqu’un_. Sumptum alicui afferre, inferre, inducere; sumptui esse alicui. 2. Sumptus minuere, _diminuer les dépenses_. Sumptus circumcidere; sumptu alios levare; sumptum remittere, extenuare. 3. Magnos sumptus fecit, _il a fait de grandes dépenses_. Sumptus impendit, fecit, insumpsit; nullis sumptibus pepercit; multum pecuniæ in eam rem conjecit, effudit; magnas impensas fecit; multos sumptus expendit; prodigus pecuniæ in sumptus fuit. 4. Quis ita dives est ut his sumptibus sufficiat? _Qui est assez riche pour suffire à tant de dépenses?_ Quis ita fortunæ bonis affluit ut sustinere sumptum possit? quis ita firmus ab opibus est ut sufficere, respondere sumptui possit; ut sumptum ferre possit; ut facere tantum sumptum possit; cujus divitiæ sumptui pares esse possunt? ferendo sumptui quis erit; tantam impensam quis sustineat? ita gravis est impensa ut opprimere quemvis possit; quis sumptum tantum toleret? Non is est sumptus, qui sustentari a quoquam possit. Sumptus supra modum, immoderatus, infinitus est. Cui res familiaris ita copiosa est, cui tantum fortuna largita est, cui tantum de bonis suis fortuna impertivit, ut quantum res postulat, tantum erogare possit? ut respondere tanto sumptui possit? USUS: Sumptum afferre. Sumptui esse. Sumptum facere. Sumptum tolerare, ferre, sustentare. Sumptum dare, suggerere, suppeditare. Sumptum minuere. Sumptum levare.

SŬO, is, sŭi, sūtum, ere, a. _Coudre_, _attacher_, _joindre_. USUS: Tegumenta corporum texta _vel_ suta.

SŪPELLEX, ectĭlis, f. _Ustensiles de ménage_, _mobilier_, _meubles_. SYN. Instrumentum domesticum, ornamentum. EPITH. Elegantior, lauta, multa, magnifica, optima et pulcherrima, oratoria, reliqua, universa. USUS: Multa in mancipiis, argento, ebore, veste, pecore, tabulis pictis, vasis Corinthiis, hydriis argenteis, scyphis aureis, stragulis multa et lauta supellex.

SŬPER, _Sur_, _en dessus de_; _touchant_. SYN. Supra; de. USUS: Hac super re consulam. De ea re satis superque dictum est.

SŬPĔRĀBĬLIS, e, gen. com. _Qui peut être franchi_. USUS: Murus scalis facile superabilis.

SŬPĔRADDO, is, addĭtum, ere, a. _Ajouter sur_, _mettre par dessus_. SYN. Addo. Cf. Addo.

SŬPERBĔ, _Superbement_, _orgueilleusement_. SYN. Arroganter, contumaciter. USUS: Superbe aliquem appellare. Cf. Arroganter.

SŬPERBĬA, æ, f. _Fierté_, _orgueil_, _arrogance_. SYN. Arrogantia, spiritus, elatio; tumor, inflatio animi, fastidium animi, insolentia, intolerantia. EPITH. Inaudita, singularis. PHRAS. Odi superbiam hominum, _je hais l’orgueil des hommes_. Hominum insolentium spiritus; oris et oculorum illam contumaciam; supercilium, regios spiritus, protervitatem, fastidium, pompam, speciem intolerandam non fero. Odi homines qui ut victos nos intuentur; arroganter, contumaciter se efferunt; inhumanos, superbos, minaces et arrogantes; animis inflatos sublatosque; feroces aliorumque contemptores minime fero. Odi homines fastidio et contumacia elatos. Cf. Superbus. USUS: Secundæ res superbiam fere afferunt; humiles animos superbia inflat. Fugere, deponere superbiam. Cf. Arrogantia.

SŪPERBĬLŎQUENTĬA, æ, f. _Langage arrogant_, _fier_, _hautain_. SYN. Superbus et arrogans sermo.

SŬPERBĬO, is, ire, n. _Être orgueilleux_, _s’enorgueillir_. SYN. Efferor, superbus sum. PHRAS. _Superbire cœpit_, _il commença à devenir arrogant_, _hautain_. Luxuriari et evanescere nimia gloria; opinione inflari; spiritus nescio quos sumere; efferre se insolentius; magnifice se circumspicere; offendere in arrogantiam; ad vanam fiduciam efferri; animum super honoris fastigium efferre; flectere animum in superbiam et ambitionem; superbia intumescere; efferri animo cœpit. Cf. Superbus, Superbia, Effero.

SŬPERBUS, a, um, _Superbe_, _orgueilleux_, _fier_. SYN. Arrogans, insolens, imperiosus, elatus, inflatus, non ferendus; spe atque animis inflatus, asper, difficilis, gravis, qui fastidio et contumacia effertur. PHRAS. 1. Opes te superbum reddunt, _tes richesses te rendent fier_. Tuæ te divitiæ efferunt; insolentia tua, arrogantia tua ex opibus tuis, non ex animi præstantia manat. Istam insolentiam, istam elationem animi, istos spiritus immoderatos in te pariunt opes, non meritorum conscientia. Res domestica æquo major animos tibi facit; animum inflat; istos spiritus subdunt opes, ad superbiam istam extollunt. 2. Superbus homo est, _cet homme est orgueilleux_. Inflatus regiis animis et spiritu; nimius animi; animo inflato est et tumenti; ventosus et insolens homo; inest illi contemptor animus et superbia; contemptus hominum, superbæ aures, contumeliosa dicta, aditus non alienis modo, sed civibus difficiles argumenta sunt hominis ex incertissimo animos sumentis. Cf. Arrogans, Ambitiosus, Superbia, Superbio. USUS: Superbiorem se præbet in hac fortuna.

SŬPERCĬLĬUM, ĭi, n. _Sourcil_. SYN. Pars frontis ima; frontis nubecula, superbia. EPITH. Abrasum, rasum, sublatum, depressum. USUS: In superciliorum motu exsistunt animi motus, arrogantiæ, gravitatis, severitatis. Libidines fronte et supercilio tegere. Illa superciliorum contractio et remissio, mœstitia, hilaritas, risus.

SŬPERFĬCĬES, ēi, f. _Dessus_, _extérieur_, _superficie_, _surface_. SYN. Extrema et aperta pars corporum. USUS: Superficiem ædium æstimare. Terræ superficiem nondum æquabat moles.

SŬPERFLŬO, is, xi, xum, ere, n. et a. _Couler par dessus_, _inonder_, _déborder_. SYN. Redundo, affluo, effluo, abundo. USUS: Is redundantes nos et juvenili licentia superfluentes repressit. Cf. Abundo, Redundo.

SŬPERFLŬUS, a, um, _Superflu_, _inutile_. SYN. Supervacaneus _aut_ quod usum non habet, quod affluit rebus nostris _aut_ opibus.

SŬPERFUNDO, is, fūdi, fūsum, ere, a. _Verser_, _répandre sur_. USUS: Tiberis agris superfusus, _Tibre débordé_. Superfundens se lætitia, _joie qui déborde, qu’on ne peut contenir_.

SŬPĔRI, orum, m. pl. _Les dieux_, _les divinités_. SYN. Cœlites.

SŬPĔRIMPŌNO, is, pŏsitum, ere, a. _Mettre dessus_, _superposer_, _ajouter_. USUS: Stipendio etiam superimposito.

SŬPĔRINCĬDO, is, cĭdi, ere, n. _Tomber d’en haut sur_. USUS: Ruina superincidentium virorum oppressus.

SŬPĔRĬOR, ōris, gen. com. _Plus haut_, _plus élevé_. SYN. Prior tempore, _antérieur_, _précédent_. ADV. Longe. USUS: 1. Quid proxima, quid superiore nocte? _La nuit dernière et celle qui l’a précédée_. Suscepta in superiore vita flagitia eluere. 2. Loco, _supérieur_, _plus élevé_. De loco superiore dicere. 3. Ordine, dignitate, _supérieur_, _plus puissant_, _plus distingué_. Fortuna famaque superior. Invidet paribus, inferioribus, superioribus. Quanto superiores sumus, tanto nos submissius geramus. Contra hostem superiores fuimus.

SŬPERJĂCĬO, is, jēci, jectum, ere, a. _Jeter_, _placer par dessus_. USUS: Superjecere quidam augendo fidem, qui longe plures cœlos dicerent, _exagérer_, _ajouter_, _renchérir (en racontant)_.

SŬPERLĀTĬO, ōnis, f. _Exagération_, _hyperbole_. USUS: Comparationes et superlationes.

SŬPĔRO, as, avi, atum, are, n. et a. 1. n. _S’élever au-dessus_; _l’emporter_, _surpasser_; _être de reste_, _rester_. 2. a. _Passer_, _franchir_; _l’emporter sur_. SYN. Vinco, excello, præsto, superior sum, præpondero; superfluo; supersum. ADV. Facile, longe, multum, præsertim, perfacile. USUS: 1. Arte, virtute, doctrina omnes longe superavit. 2. Transcendo, _traverser_, _franchir_. Fluvium, montem superare. 3. Supersum, _être très abondant_, _abonder_. Quis ditior, cui deest an cui superat? _Lequel est le plus riche, celui qui manque ou celui qui a de trop?_ Egentibus pauca superant, quibus aliis gratificentur. 4. Evado, _échapper à_, _éviter_. Mala, pericula superare, malis perfungi, defungi. Cf. Vinco, Excello, Subjicio.

SŬPERSCANDO, is, ere, a. _Franchir_, _passer par-dessus_. SYN. Supero. USUS: Murum superscandere.

SŬPERSĔDĔO, es, sēdi, sessum, ere, n. _Être assis_, _posé ou perché sur_; _être dispensé de qqche_, _se l’épargner_. SYN. Abstineo, tempero. ADV. Opportune. USUS: Hoc labore commode supersedebis, _vous vous épargnerez facilement cette fatigue_. Hæc causa non est supersedenda, reticenda. Cf. Omitto.

SŬPERSTES, ĭtis, omn. gen. _Qui est présent_; _qui subsiste_, _sain et sauf_. SYN. Salvus, incolumis, qui mortuo superest, qui vita aliquem superat. PHRAS. Quamdiu superstes ero, _autant de temps que je serai vivant_. Dum anima exsuperabo mea; dum vita superabit, superstes erit; dum spiritum duxero; dum vita suppetet. Cf. Vivo. USUS: Utinam te non solum vitæ, sed et dignitatis meæ superstitem reliquissem. Si quos fortuna reliquos fecerit et nobis superstites.

SŬPERSTĬTĬO, ōnis, _Superstition_, _crainte superstitieuse_. RAD. a superstite, quod quidam parentes, ut sibi sui liberi superstites essent, totos dies precabantur et immolabant, teste Cicerone. SYN. Nimia, vana et inanis religio. EPITH. Anilis, barbara, contaminata, muliebris, propinqua, tanta, maxima. USUS: Omnis superstitio imbecilli atque anilis animi est. Superstitio fusa per gentes oppressit omnium animos, hominum imbecillitatem occupavit. Anili superstitione imbui, obligari, conflictari. Omnibus superstitionibus obnoxius vivit. Cf. Religio, Scrupulus.

SŬPERSTĬTĬŌSĒ, _Avec ou par superstition_. SYN. Aniliter, sine ratione.

SŬPERSTĬTĬŌSUS, a, um, _Superstitieux_. SYN. Superstitione imbutus. PHRAS. Plane erant superstitiosi, _ils étaient tout à fait superstitieux_. Dediti erant nescio quibus religionibus; nullus illis religionum modus erat; agitabat animos nescio quæ superstitio; invaserat animos multiplex religio, eaque vanissima; omnibus superstitionibus obnoxii vivebant. Capti jam erant superstitione animi victique; haud intactis religione animis homines erant; obligatæ omnium mentes miris et vanissimis superstitionibus. Oppresserat animos multiplex superstitio, imbecilles animos occuparat; non intacti erant superstitione mentis. Erant ii ad superstitionem humanarum mentium vitio facile revoluti. USUS: Stoici superstitiosa sollicitudine omnia credunt. Cf. Religio, Scrupulosus.

SŬPERSTO, as, are, n. et a. _Se tenir au dessus de_, _être placé au dessus_. USUS: Curribus superstans armatus hostis.

SŬPERSUM, es, fŭi, esse, n. _Rester_, _subsister_, _exister_. SYN. Resto, supero. ADV. Omnino, nihil. USUS: 1. E tanta cæde nemo fere superfuit. 2. Redundo, _être très abondant_, _être superflu_. Orator ita motu utetur ut nihil supersit in gestu. 3. Excello, supero, _l’emporter sur_. Scientia majoribus suis nec defuit, nec superfuit. Cf. Reliquus.

SŬPĔRUS, a, um, _Qui est en haut_, _au dessus_, _supérieur_. )( Inferus. USUS: Supera illa et cœlestia. Mare superum et inferum, _la mer supérieure, la mer Adriatique et la mer Ionienne, la mer Inférieure ou de Toscane_.

SŬPERVĂCĀNĒUS, a, um, _Surabondant_, _inutile_. SYN. Supervacuus, usum non habens. USUS: Vereor ne litteras meas supervacaneas existimes.

SŬPERVĂCŬUS, a, um, _Surabondant_, _superflu_, _inutile_. SYN. Inanis, redundans, sine causa, sine usu, superfluus.

SŬPERVĀDO, is, ere, a. _Franchir_, _escalader_. USUS: Supervadentem munimenta victorem fugarunt.

SŬPERVĔNĬO, is, vēni, ventum, ire, a. et n. _Venir au dessus_, _arriver_, _survenir_. SYN. Ex inopinato venio. USUS: Supervenire lætitiæ alicujus.

SŬPĪNUS, a, um, _Penché en arrière_, _couché sur le dos_. )( Pronus. USUS: Motus corporis supinus, pronus, obliquus.

SUPPAR, ăris, omn. gen. _A peu près semblable_. SYN. Fere par _vel_ æqualis. USUS: Huic cæteri suppares. Cf. Æqualis.

SUPPĔDĬTĀTĬO, ōnis, f. _Abondance_, _riche provision_. SYN. Affluentia, subministratio. USUS: Suppeditatio bonorum nullo malorum interventu.

SUPPĔDĬTO, as, avi, atum, are, a. et n. 1. a. _Donner en abondance_, _fournir_, _procurer_. SYN. Subministro. ADV. Aperte, copiose, large. USUS: 1. Suppeditabit nobis de thesauris suis. Alicui rerum omnium quas natura desiderat, abundantiam et copiam suppeditare. Terra fruges fert et, ut mater, cibos suppeditat. Is locus miram varietatem et ubertatem dicendi suppeditat. 2. n. Suppeto, non desum, supersum, præsto sum, _être en abondance_, _abonder_, _affluer_. Si ei vita suppeditavisset, grandia moliebatur, _s’il eut vécu assez longtemps_. In hoc campo oratori omnis apparatus dicendi suppeditat. Cf. Do, Largior, Suggero.

SUPPĒTĬÆ, ārum, f. pl. _Secours_, _assistance_, _aide_. SYN. Auxilium, subsidium, præsidium. USUS: Laboranti exercitui suppetias mittere. Suppetias ire, proficisci, occurrere, venire, ferre. Cf. Auxilium.

SUPPĔTO, is, īvi _vel_ ĭi, ītum, ere, n. _Se trouver sous la main_, _être à la disposition de_, _être présent_. SYN. Suppedito, sum, supersum, adsum, præsto sum. USUS: Verba mihi non suppetunt. Mihi præter voluntatem ad remunerandum nihil suppetit. Si vita suppetet. Cf. Habeo.

SUPPLANTO, as, avi, atum, are, a. _Renverser qqn par un croc en jambe_. SYN. Pede objecto _vel_ subjecto, ad casum impello.

SUPPLĒMENTUM, i, n. _Moyen de compléter_; _recrutement des troupes_; _levées_. USUS: Legionum supplementa scribere; supplementis integrare, explere, reficere legiones.

SUPPLĔO, es, ēvi, ētum, ere, a. _Ajouter à ce qui manque_, _compléter_, _suppléer_. SYN. Præsto, alienam fungor vicem, expleo. USUS: Supplevit quod utrique defuit. Legionem supplere et reficere. Addere et supplere cætera ipse poteris.

SUPPLEX, ĭcis, omn. gen. _Suppliant_. SYN. Abjectus, jacens, prostratus ad pedes. PHRAS. Supplex vobis manus tendit, _il vous tend les mains en suppliant_. Ad pedes se vestros projicit; supplex ad vos venit, ad pedes se abjicit, deprecatur; supplicem se vestræ misericordia profitetur; vestram fidem obtestatur; fracto animo atque humili pro salute sua supplicat; maximo in squalore ad pedes vestros volutatur; plenus lacrimarum ad pedes vestros procumbit; genibus se vestris advolvit; nixus genibus, obsitus squalore et sordibus ad preces lacrimasque effusus orat, obsecrat, misericordiam vestram implorat. USUS: Tendit ad vos manus supplices. Senatum supplex adiit. Supplicem a genibus suis repellere. Cf. Supplico, Preces, Rogo, Oro.

SUPPLĬCĬTER, _En suppliant_, _d’une manière suppliante_. SYN. Demisse. USUS: Blanditur et suppliciter se insinuat. Suppliciter ac demisse gratias agere.

SUPPLĬCĀTĬO, ōnis, f., _Supplication_, _prières publiques_, _actions de grâces_, _cérémonies religieuses_. SYN. Honor diis immortalibus habitus pro victoria. Pompa solemnis adducta ad exposcendam Superum pacem. EPITH. Consularis, crebra, vehemens, prærogativa, justissima. USUS: Supplicationem diis immortalibus pro singulari eorum merito decernere, facere, _décerner des actions de grâces aux dieux immortels en reconnaissance de leur haute protection_.

SUPPLĬCĬUM, ĭi, n. _Peine_, _châtiment_; _supplice_, _torture_, _tourment_; _supplication_. SYN. Cruciatus, pœna. EPITH. Acerbissimum, commune, crudelissimum, æternum, dignum, divinum, extremum, summum, insigne, leve, majus, maturius, medium, præsens, singulare, supremum, acrius, exquisitum, inusitatum, justum, debitum, miserrimum. USUS: Alicui malefico supplicium constituere, _condamner_. Nova et exquisita supplicia excogitare, invenire, exquirere, _rechercher_, _inventer_. Aliquem ad supplicium trahere, rapere, _traîner au supplice_. Ultimo supplicio afficere reum; suppliciis improbos coercere, constringere, vindicare. Supplicio addicere damnatum; ad supplicium dare; supplicium de reo sumere, _punir qqn_, _lui faire subir un supplice_. Constanter ferre, perferre, subire supplicium, _supporter_. Debitum supplicium remittere, condonare, _pardonner_. Omni supplicio excruciatum necare, _faire périr dans les supplices_. Cf. Pœna.

SUPPLĬCO, as, avi, atum, are, n. et a. _Prier humblement_, _supplier_. SYN. Suppliciter peto, supplex sum alicui, deprecor, ad pedes alicujus supplex me abjicio, manus alicui _vel_ ad aliquem tendo, supplicatum eo, pacem Superum exposco, suppliciis votisque DEUM fatigo. ADV. Diligentius, libentissime, submisse, publice. PHRAS. Supplicavit mihi, _il me supplia_. Multis et supplicibus verbis me oravit; suppliciter mecum egit; rogavit me quam suppliciter potuit; preces suppliciter admovit; ad pedes meos se stravit; genu posuit, supplicem vocem misit; passis manibus a me petiit, me obtestatus est; precibus omnibus petiit; supplex ad me confugit pedibus advolutus meis; infimis precibus a me contendit; precibus mecum egit quam diligentissimis; ad genua, pedes accidit mihi; aures oneravit meas precibus humillimis; fidem meam quanto potuit studio imploravit. Cf. Rogo, Preces. USUS: Quot pro innocentis hujus salute vobis supplicant. Cf. Supplex.

SUPPLŌDO, is, plōsi, ere, a. et n. _Frapper du pied_, _trépigner_. SYN. Pede terram percutio, plaudo.

SUPPLŌSĬO, ōnis, f. _Action de frapper sur la terre_. EPITH. Crebra. USUS: Pedis rara supplosione.

SUPPŌNO, is, pŏsŭi, pŏsĭtum, ere, a. _Mettre à la place d’un autre_, _substituer_, _supposer_. SYN. Subjungo, subjicio. USUS: 1. In alterius locum suppositus et substitutus. 2. Subdo, _mettre sous_, _placer sous_. Ova anatum gallinis supponere, _placer sous des poules des œufs de cane (pour les faire couver)_. Falsa testamenta supponere.

SUPPORTO, as, avi, atum, are, a. _Porter_, _apporter_, _transporter_. USUS: Frumentum navibus supportare. Cf. Fero.

SUPPŎSĬTĬO, ōnis, f. _Substitution frauduleuse_, _supposition (d’un enfant)_. USUS: Pueri suppositione decepta mater.

SUPPRESSĬO, ōnis, f. _Soustraction_. EPITH. Judicialis.

SUPPRĬMO, is, pressi, pressum, ere, a. _Arrêter_, _modérer_, _cacher_. SYN. Sedo, placo, occulto. )( Pervulgo. USUS: Dolorem sedare et supprimere. Retinuit pecuniam et suppressit, _détourner une somme d’argent_. Cf. Occulto, Premo.

SŬPRĀ, _En haut_. USUS: 1. Ratione loci, _au-dessus_, _par-dessus_. Supra terram, lunam. 2. Ordinis, _précédemment_, _auparavant_, _plus haut_. Illa quæ supra dixi. 3. Virtutis, ponderis, _au-delà_, _plus que_. Supra hominis fortunam; supra ætatem sapit. Potentia quæ supra leges est. Supra consuetudinem. Amor tantus ut nihil supra.

SŬPRĒMUS, a, um, _Le plus élevé_, _le plus haut_; _très haut_, _très élevé_. SYN. Summus, ultimus, extremus. USUS: Supremus vitæ dies; supremum supplicium. Cf. Summus.

SŪRA, æ, f. _Mollet_. SYN. Cruris pars aversa, posterior.

SURCŬLUS, i, m. _Jeune branche_, _rejeton_, _scion_. SYN. Planta. USUS: Da mihi ex ista arbore quos feram surculos.

SURDASTER, tra, trum, _Un peu sourd_, _dur d’oreille_. SYN. Cui hebetiores sunt aures; qui ægre audit.

SURDĬTAS, ātis, f. _Surdité_. USUS: In surditate quidnam est mali?

SURDUS, a, um, _Sourd_, _qui n’entend pas ou qui entend mal_. SYN. Qui sensu aurium _vel_ audiendi caret, auribus captus. Cf. Auris. USUS: Surdus varietates vocum aut modos noscere non potest.

SURGO, is, surrexi, surrectum, ere, a. et n. 1. a. _Lever_, _élever_, _dresser_. 2. n. _Se lever_, _se mettre debout_. RAD. q. Surrigo _vel_ sursum rego. SYN. De lecto exeo; me _vel_ corpus e lecto corripio; somnum abrumpo; de sella exsilio. USUS: Ante lucem surrexit e lectulo. Cunctus senatus surrexit.

SURRĬGO, is, rexi, rectum, ere, a. _Dresser_. USUS: Aures surrigere.

SURRĬPĬO, is, rĭpŭi, reptum, ere, a. et n. _Prendre à la dérobée_, _ravir_, _voler_. SYN. Furor, sublego, clepo. ADV. Clam, occulte, impudenter. USUS: Surripere e bibliotheca libros. Cf. Aufero, Furor.

SURRŎGO, as, avi, atum, are, a. _Faire élire qqn à la place d’un autre dans les comices_. SYN. Substituo.

SURSUM, _En haut_, _en montant_. )( Deorsum. PHRAS. Sursum tendat animus, _que l’âme s’élève vers le ciel_. In cœlum suspiciat; sublime feratur; a terra longissime se efferat; supera semper petat et cœlestia; ad cœlum feratur; humana omnia inferiora se ducat. USUS: Idem sursum versus retroque dicatur, _en remontant_, _à rebours_.

SUS, sŭis, gen. com. _Porc_, _cochon_. SYN. Porcus. EPITH. Lutulentus. USUS: Ut sues glande pascuntur.

SUSCEPTĬO, ōnis, f. _Action de se charger de_, _entreprise_. USUS: Laborum dolorumque susceptio.

SUSCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. _Pendre sur soi_, _entreprendre_. SYN. Sumo, capio, recipio. ADV. Acerrime, enixe, fortissime, frustra, gratis, palam, paulisper, proprie, publice, turpissime. USUS: 1. Suscipe quæso id negotium, curam, cogitationem te dignissimam; munus illud, legationis causam, labores multos, onus, rempublicam, molestias, profectionem; propugnationem reipublicæ suscipere. 2. Cogito, admitto, committo, patro, concipio, _penser à_, _se charger de_, _faire_, _concevoir_. Magnum scelus, facinus, spem suscipere. Mentem illam voluntatemque dudum suscepi. 3. Patior, subeo, _recevoir_, _recueillir_. Luctum, squalorem, sordes, pœnam pro scelere suscipere. 4. Habeo, _avoir (un enfant)_. Liberos e conjuge suscipere. 5. Obtineo, _avoir force de loi_. Suscepit consuetudo communis ut, etc. 6. Accipio, recipio, _accueillir_, _prendre sous sa protection_. Suscipere alienum amicorum causa.

SUSCĬTO, as, avi, atum, are, a. _Lever_, _soulever_; _exciter_, _stimuler_. SYN. Excito, incito, exsuscito. USUS: Suscitare bellum civile. Cf. Excito, Expergefacio.

SUSPECTUS, a, um, _Suspect_, _soupçonné_. SYN. Suspicionem præbens, in quo subest suspicio alicujus. ADV. Falso, vehementer. PHRAS. Suspectus erat de morte patri illata, _il était soupçonné d’avoir donné la mort à son père_. Mors parentis filium suspicione asperserat; opportunum parricidii crimini se fecit longo in patrem odio; suspicionem de se præbuit patris veneno sublati; in suspicionem venit de morte patris. Cf. Suspicio. USUS: Doleo me tibi negligentiæ nomine suspectum esse.

SUSPENDĬUM, ĭi, n. _Action de se pendre_, _pendaison_. USUS: Malorum remedium suspendio ac morte quærere.

SUSPENDO, is, di, sum, ere, a. _Suspendre_, _pendre_. SYN. Cervices frango, in crucem ago; suspendio vitam finio, collum in laqueum insero, collum laqueo obstringo, in laqueum induo. USUS: 1. Caput obnubito, arbori infelici suspendito, _attache-le au poteau_. 2. Interrumpo, _retenir_, _arrêter_, _suspendre_. Opus ita ædificatum ut suspendi non possit. Cf. Suspensus.

SUSPENSĬO, ōnis, f. _Suspension_, _interruption_. USUS: Animi suspensio.

SUSPENSUS, a, um, _Qui est en suspens_, _indécis_, _flottant_; _suspendu_. SYN. Pendens, anceps, dubius, incertus, sollicitus. ADV. Diutius, graviter, valde. PHRAS. 1. Suspensus est, _il fut pendu_. In furcam actus, sublatus est; in crucem sublatus, actus est; suspendio necatus est; laqueo vitam finiit; ex arbore infelici pependit. USUS: 1. Suspensus ex trabe. 2. Sollicitus, dubius, incertus, _incertain_, _inquiet_. Metu suspensa civitas, perturbata seditionibus. Suspensum me jam diu et sollicitum tenes. Rerum exspectatione suspensi omnes et anxii. 3. Defixus, collocatus, _certain_. Suspensas aptasque a DEO habere vitæ rationes.

1. SUSPĬCĬO, is, spexi, spectum, ere, a. _Regarder de bas en haut_, _lever les yeux_, _contempler_. SYN. Aspicio. )( Despicio. USUS: 1. Cœlum, in cœlum suspicere, oculos attollere. 2. Veneror, miror, _regarder avec respect_, _admiration_, _respecter_. Eloquentiam virtutemque alicujus suspicere.