Part 5

— Έχω φλογερόν πόθον να επισκεφθώ το Άγιον Όρος. Θέλω όμως να έλθω με την Βασίλισσαν.

Οι αντιπρόσωποι δεν εδίστασαν να αποδεχθούν την πρότασιν του βασιλέως, καίτοι οι κανόνες δεν επιτρέπουν την παρουσίαν γυναικών εις τα μέρη εκείνα.

ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΠΕΡΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ.

Ο Βασιλεύς εξετίμα πολύ τους Ισραηλίτας διά το επιχειρηματικόν πνεύμα των.

Εις τους παρουσιασθέντας προ αυτού εγκρίτους Εβραίους της Θεσσαλονίκης ο Βασιλεύς έλεγεν.

— Εγώ αγαπώ πολύ τους Ισραηλίτας. Εις την Δανίαν και εις την Ελλάδα έχω πολλούς καλούς φίλους Ισραηλίτας.

Πράγματι ο Βασιλεύς έλεγε την αλήθειαν διότι και εις την Κέρκυραν και εις την Θεσσαλίαν και εις τας Αθήνας ακόμη είχε πολλούς φίλους Ισραηλίτας.

ΠΩΣ ΩΜΗΛΕΙ ΔΙΑ ΤΑ ΤΑΞΕΙΔΙΑ ΤΟΥ.

Ο Βασιλεύς Γεώργιος είχεν αντιληφθή ότι υπήρχε κάποια δυσφορία διά τα συχνά ταξείδιά του εις την Ευρώπην. Εις τους συνοδεύοντας αυτόν έλεγε.

— Παρατηρώ ότι ο λαός αισθάνεται δυσφορίαν διά τα συχνά μου ταξείδια.

Ας μου επιτραπή να ομολογήσω ότι οι δυσφορούντες δεν ευρίσκονται απολύτως εν τω δικαίω.

Αγαπώ την Ελλάδα, αλλά σκεφθήτε ότι έχω συγγενείς εις τα ξένα. Έπειτα είνε φυσικόν κάθε άνθρωπος να νοσταλγή και τον τόπον της γεννήσεώς του.

Έπειτα πρέπει να έχετε υπ' όψιν σας ότι εγώ ταξειδεύων δεν μένω αργός.

Και μετά μικράν διακοπήν προσέθηκε.

— Μη κυττάζετε τον Διάδοχον. Ο Διάδοχος εγεννήθη εις την Ελλάδα και συνεπώς όλαι αι αναμνήσεις του περιορίζονται εντός της χώρας ταύτης.

ΕΙΣ ΤΟ ΑΙΞ ΛΕ ΜΠΑΙΝ.

Πλείστα ανέκδοτα υπάρχουν περί του Βασιλέως κατά την εις Αιξ Λε Μπαιν διαμονήν του.

Μεταξύ άλλων είνε και το ακόλουθον. Ο Βασιλεύς εξήρχετο συνήθως εις περίπατον ανά τα ωραία τοπία του Αιξ Λε Μπαιν. Μίαν φοράν διήρχετο από μίαν θέσιν εις την οποίαν έπλυνον μερικαί πλύστριαι.

Το θέαμα δεν ήτο και τόσον ευπρεπές, καθότι τα ενδύματα των γυναικών αυτών ήσαν και ολίγον σηκωμένα.

Η αστυνομία λοιπόν εφρόντισε να περιφράξη το μέρος εκείνο με σανίδας, εις τρόπον ώστε να μη προσπίπτη το θέαμα αυτό εις τα όμματα του Βασιλέως της Ελλάδος.

Επειδή δε ο Βασιλεύς εννόησεν ότι το πράγμα εγένετο δι' αυτόν, εστενοχωρήθη διότι προς χάριν του αι γυναίκες εκείναι κατεδικάσθησαν να περιορισθούν εις ένα στενόν χώρον.

Έσπευσε λοιπόν ο αγαθός Βασιλεύς να βεβαιώση τας αρχάς ότι το θέαμα των πλυστριών δεν τον στενοχωρεί.

Και η αστυνομία απεφάσισε τότε να άρη την διαταγήν της και να αφήση ελευθέρας τας πλύντριας αι οποίαι πληροφορηθείσαι κατόπιν την επέμβασιν του Βασιλέως έσπευσαν να του εκφράσουν τας ευχαριστίας των.

Η ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΟΥ

Ότε εώρτασε την εικοσιπενταετηρίδα του ο Βασιλεύς ένθους διά την ακραιφνή λατρείαν την οποίαν εξεδήλου ο λαός του έλεγε προς τους επισήμους τους ανελθόντας εις τα ανάκτορα.

— Είμαι ευτυχής ηγεμών διότι βλέπω οπόσην λατρείαν τρέφει προς εμέ ο λαός μου.

Η δυναστεία μου είνε καθαρώς Ελληνική και εγώ δε καθώς και τα τέκνα μου φέρομεν βαθέως κεχαραγμένην εις την καρδίαν μας την λέξιν «Ελλάς».

Και η Δυναστεία και το Έθνος εμοιράσθησαν εξ ίσου και τας χαράς των καλών ημερών, και τας πικρίας των χαλεπών καιρών.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΓΑΛΛΙΔΟΣ ΚΟΡΗΣ

Χαρακτηριστικόν της μεγάλης δημοτικότητός ήτο και τούτο.

Κάποτε διαμένων εις το Παρίσι έλαβε μίαν επιστολήν Γαλλίδος κόρης εκ μιας γαλλικής επαρχίας εις την οποίαν επιστολήν η Γαλλίς έγραψε τας λέξεις ο «κύριος Βασιλεύς».

Η απλοϊκή Γαλλίς έγραφεν εις το γράμμα της εκείνο πόσον θαυμάζει και αγαπά την Ελλάδα, διά τας αρχαιότητας τας οποίας έχει, διά τα μνημεία της διά τας φυσικάς της καλλονάς, εν τέλει δε παρεκάλει τον Βασιλέα να λάβη την καλωσύνην να της αποστείλη μερικάς εικόνας τοπίων της Ελλάδος.

Ο Βασιλεύς μόλις ανέγνωσε το γράμμα έσπευσε να προμηθευθή μερικάς καλλιτεχνικάς εικόνας μνημείων και τοπίων της Ελλάδος, τας οποίας απέστειλεν αμέσως εις την φιλέλληνα κόρην.

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΝ

Ο Βασιλεύς είχε μεγάλην αδυναμίαν και συμπάθειαν προς τα πρόσωπα τα οποία είχε συνηθίσει.

Διά τούτο ουδέποτε απεμάκρυνε πρόσωπόν τι εκ της υπηρεσίας των ανακτόρων και όταν δε εξ ανωτέρων λόγων ηναγκάζετο να προβή εις την απομάκρυνσιν τινός, το έκαμνε μετά πολλής στενοχωρίας.

Συνωμίλει πάντοτε με τους γεωργούς του και τους κηπουρούς του εις την Δεκέλειαν και τούτο ήτο μία από τας τερπνοτέρας του ευχαριστήσεις.

ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟΝ

Μετά τον ατυχή πόλεμον του 1897 και την κατ' αυτού απόπειραν του Καρδίτση, ο Βασιλεύς επεχείρησε ταξείδιον ανά τας επαρχίας.

Ο λαός των επαρχιών τον υπεδέχθη με αληθή ενθουσιασμόν.

Και ομολογουμένως, ο Βασιλεύς έμεινεν ενθουσιασμένος εκ της θερμής δεξιώσεως των επαρχιωτών.

Ότε μετ' ολίγας ημέρας παρεκάθησεν εις γεύμα με τον Νομάρχην Πατρών Παλαμάν ο Βασιλεύς του εξέφρασε τον ενθουσιασμόν του διά την υποδοχήν των επαρχιών.

Και επί τη ευκαιρία ταύτη αφήκε ένα πικρόχολον παράπονον διά την ψυχρότητα του Αθηναϊκού λαού προς αυτόν.

— Δεν μου αποδίδουν οι Αθηναίοι τον οφειλόμενον σεβασμόν καίτοι έχω τώρα τριανταπέντε χρόνια μαζύ τους. Αν δεν το κάμνουν διά τον Βασιλέα των, έπρεπε τουλάχιστον να το έκαμναν διά τον πατέρα των τέκνων μου, τα οποία εγεννήθησαν και ανετράφησαν εν μέσω του Αθηναϊκού λαού, και είνε αποκλειστικώς ιδικά του παιδιά. !!

ΔΑΚΡΥΑ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΥ

Την ημέραν που εισήλθεν έφιππος μετά της Βασιλίσσης εις την απελευθερωθείσαν Θεσσαλονίκην, ο λαός του παρεσκεύασε μεγαλοπρεπή θρίαμβον.

Ήτο μία από τας ευτυχεστέρας ημέρας της ζωής του εκείνη.

Ο λαός και ιδίως οι Έλληνες έσπευδον να ασπασθώσι την χείρα του, γύρω του δε ηλάλαζε κυριολεκτικώς αληθινόν πανδαιμόνιον ενθουσιασμού.

Ο αγαθός και ευαίσθητος Άναξ, δεν έμεινεν ανεπηρέαστος από τας εκδηλώσεις εκείνας.

Διηγούνται ότι το μειδίαμα της χαράς εχάνετο μέσον εις μίαν βαθείαν ωχρότητα συγκινήσεως η οποία εξέσπασε τέλος εις άφθονα δάκρυα.

ΔΕΝ ΜΕ ΜΕΛΛΕΙ ΚΑΙ ΑΝ ΑΠΟΘΑΝΩ

Ότε δε κατέλυσεν εις το ξενοδοχείον και εδέχθη τους διαφόρους επισήμους οι οποίοι του υπέβαλον τα σέβη του, ο Βασιλεύς έσχε μίαν συνδιάλεξίν με ένα απλοϊκόν άνθρωπον Θεσσαλονικέα ευκατάστατον και απολαύοντα εξαιρετικής υπολήψεως μεταξύ του Ελληνικού πληθυσμού.

Ο γέρων εκείνος πλησιάσας τον Βασιλέα μας και θλίβων την χείρα του τού λέγει.

— Πολυχρονεμένε μου Βασιληά ο Θεός να σε πολυχρονήση και σένα και τα παιδιά σου που μας εφέρατε την ελευθερίαν. Να ζήσης σαν τον Όλυμπο, Βασιληά μου.

Και ο Βασιλεύς γελών και δακρύων συγχρόνως απήντησε.

— Τώρα που είδα αυτά τα πράγματα και επάτησα το πόδι μου εις την Μακεδονίαν, τώρα δεν με μέλλει και αν αποθάνω.

Και ο ατυχής Βασιλεύς απέθανε μετ' ολίγους μήνας εν μέσω των Εθνικών πανηγύρεων.

ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΔΟΧΟΝ.

Εις την Θεσσαλονίκην που διέμενε πλείστοι όσοι προσήρχοντο από τα διάφορα ελευθερωθέντα μέρη και του υπέβαλον τα σέβη των και του εζήτουν να τους διευκολύνη εις μερικά ζητήματα.

Ο μετριόφρων Βασιλεύς ενθουσιασμένος εκ των θριάμβων του υιού του έλεγε.

— Να ζητήτε τα περισσότερα από τον Διάδοχον. Εκείνος είνε νοικοκύρης εδώ, αφού εις εκείνον οφείλετε την ελευθερίαν.

Η ΔΙΚΗ ΔΙΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ.

Ότε μετέβη κάποτε εις τας Πάτρας, διέμεινεν εις τον οίκον ενός προύχοντος. Μίαν ημέραν ο Βασιλεύς εχάραξεν εις το τζάμι της οικίας με το διαμάντι του δακτυλιδιού του την υπογραφήν του.

Ο φιλοξενών τον Βασιλέα, αφήρεσεν αμέσως το τζάμι και το έθεσεν εις μίαν κορνίζαν, εις την θέσιν δε του τζαμιού ετοποθέτησεν άλλο.

Ο ιδιοκτήτης όμως του σπητιού ήγειρεν αξιώσεις επί του τζαμιού, λέγων ότι κακώς έπραξεν ο ενοικιαστής να το αφαιρέση.

Ο ενοικιαστής όμως έλεγεν ότι ο Βασιλεύς δι' αυτόν εχάραξε το όνομά του επί του τζαμιού.

Η υπόθεσις έφθασεν εις τα δικαστήρια, ακόμη δε εξακολουθεί να απασχολή την δικαιοσύνην.

Η ΑΠΛΟΪΚΗ ΓΥΝΑΙΚΟΥΛΑ.

Ότε επέστρεφεν από το Αιξ Λε Μπαιν εις το Παρίσι, εις ένα σταθμόν εζήτησε να μείνη μόνος αποστείλας τους συνοδούς του να του αγοράσουν βιβλία και εφημερίδας.

Έξαφνα μία γυναικούλα του λαού ευρισκομένη εις ένα βαγόνι της 3ης θέσεως του εκτύπησε την θύραν του βαγονίου και του λέγει.

— Ε κύριε, έλα να μου ανοίξης. Αυτή η παλληόπορτα έκλεισε και δεν εννοεί ν' ανοίξη. Κουνήσου γρήγορα γιατί θέλω να αλλάξω τραίνο.

Ο Βασιλεύς έσπευσε και ήνοιξε την θύραν. Η γυναικούλα τότε του λέγει.

— Βάστηξέ μου σε παρακαλώ μια στιγμή αυτό το πανιέρι και τον μπόγο, και βοήθησέ με να καταβώ.

Ο Βασιλεύς υπήκουσε προθύμως.

Την στιγμήν εκείνην οι συνοδοί του επιστρέψαντες τον ανεζήτουν δεξιά και αριστερά, οπότε τον είδον να κρατή το πανιέρι και τον μπόγο, και να βοηθή την γυναικούλα διά να κατέλθη του τραίνου.

Ο Βασιλεύς όμως δεν περιωρίσθη έως εδώ. Έσπευσεν ευθύς αμέσως να αγοράση διά την απλοϊκήν ταξειδιώτισσαν έν εισιτήριον το οποίον της τω έδωκε μη δεχθείς αντίτιμον.

ΣΥΜΦΩΝΟΣ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ

Ο Βασιλεύς Γεώργιος ήτο λαϊκώτατος εις τας σχέσεις του προς τους υπηκόους του.

Εξήρχετο εις περίπατον ενδυόμενος απλούστατα.

Εις το παλάτι όμως ήτο τυπικότατος εις όλα.

Εις τα γεύματα εκάθητο πάντοτε με φράκο, έστω και αν δεν είχεν επισήμους συνδαιτυμόνας.

Τον κανόνα αυτόν τον ετήρει απαρεγκλίτως.

Μάλιστα ένα βράδυ ένας των υπουργών μετέβη εις το παλάτι, όλως εκτάκτως. Ο Βασιλεύς έσπευσε να εγερθή της τραπέζης με το φράκο και να σπεύση προς υποδοχήν του υπουργού του.

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ.

Εις τας Πάτρας παρά τα υψηλά Αλώνια ο Βασιλεύς είχεν ένα περιβόλι το οποίον του εδώρησεν ο δήμος Πατρέων.

Οσάκις διήρχετο εκ Πατρών, επήγαινε πάντοτε εκεί και έβλεπε τα άνθη του και τα δένδρα του. Συγχρόνως δε ηστεΐζετο και με τον περιβολάρην του ένα ιδιόρρυθμον τύπον Ζακυνθίου.

Κάποτε ο Βασιλεύς παρετήρησεν ότι ο περιβολάρης του είχεν ένα κλουβί γεμάτο πουλιά.

— Πού τα εύρες αυτά τα πουλιά; τον ηρώτησε.

— Μου τα έστειλαν από την Ζάκυνθον, μεγαλειότατε.

— Και τι τα έχεις εκεί μέσα; Δεν τα αφίνεις ελεύθερα;

— Μα θα φύγουν, μεγαλειότατε.

— Και πού θα πάνε. Πιστεύεις ότι θα πάνε πουθενά αλλού από την Ζάκυνθον; Εγώ δεν το πιστεύω.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ

Τοιούτος εν αγαθότητι ψυχής και εν απλότητι ήθους ο αείμνηστος Βασιλεύς ημών Γεώργιος ο Α'.

Επέπρωτο δυστυχώς να μας εγκαταλείψη κατά τας ωραιοτέρας εθνικάς πανηγύρεις, μη επιζήσας να ίδη τον δεύτερον θρίαμβον, όστις παρέδωκε το όνομα της Ελλάδος του αθάνατον εις τον κόσμον.

Την απογευματινήν της 5ης Μαρτίου 1913 ημέραν Τρίτην ο αγαθώτερος των ηγεμόνων έπιπτεν υπό την σφαίραν απαισίου δολοφόνου, επί της ελευθέρας μητροπόλεως της Θεσσαλονίκης ης ετάχθη φρουρός και χάριν της οποίας έπεσεν ως στρατιώτης επί των επάλξεων.

Η ημέρα εκείνη απέμεινεν ως θλιβερά ανάμνησις εις τας καρδίας των Ελλήνων.

Ο νεκρός του Βασιλέως μετεφέρθη εις Αθήνας, και ετάφη εις το εν Δεκελεία προσφιλές κτήμα του κατ' επιθυμίαν εκφρασθείσαν πολλάκις υπ' αυτού του ιδίου.

Εκηδεύθη την 20 Μαρτίου 1913 ημέραν Τετάρτην.

ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ ΒΑΣΙΛΕΥ.

Ότε ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος δαφνοστεφής και πλήρης θριάμβων επανήλθεν εις Αθήνας μετά τον Βουλγαρικόν πόλεμον έσπευσεν ευθύς να επισκεφθή τον τάφον του πατρός του.

Αφού δε επί τινας στιγμάς έμεινεν άφωνος και δακρύων κατόπιν ανέκραξε•

— Νενικήκαμεν και πάλιν, βασιλεύ.

ΤΕΛΟΣ

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΜΙΧΑΗΛ ΣΑΛΙΒΕΡΟΥ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ

Η Κυρία με τας Καμελίας. Η Μοσχομάγκα των Παρισίων. Βίος του Ιησού Χριστού. Βίος της Κασιανής. Μάρκος Βότσαρης. Ήρωες της Ελληνικής Επαναστάσεως της 25 Μαρτίου. Βίος του Αθανασίου Διάκου. Βιογραφία του Κανάρη. Αθανάσιος Διάκος τραγωδία. Αρματωλοί και Κλέφται. Θυσία του Αβραάμ. Τελευταίαι στιγμαί του Μεγάλου Ναπολέοντος. Ιστορία Μεγ. Αλεξάνδρου. Η Πατρίς μας. Ιστορία του Ελληνοτουρκικού πολέμου. Ιστορία του Κολοκοτρώνη. Κατσαντώνης υπό Ράμφου. Το Καλόν και το Κακόν. Τα [;;] νέα Παραμύθια. Τα 45 Παραμύθια του Λαού. Τα 50 Παραμύθια. Τα 52 Παραμύθια. Βίος του Μπερτόλδου. Βίος του Μπερτολδίνου. Βίος του Κακασένου. Βίος του Αισώπου. Μύθοι του Αισώπου. Η Γενοβέφα. Το Φρικτόν Λάθος. Μάγκα του Ωρολογιού. Τα Μυστήρια του Μπόσκου. Πνευματικός Καθρέπτης. Βαβυλωνία κωμωδία. Οδοιπόρος, Π. Σούτσου. Το Καναρίνι Νικολάρα. Ο Φιάκας κωμωδία. Άβαξ πρακτικ. υπολογισμός Αφροδίτη η φιλομειδής. Τα Λιανοτράγουδα. Ο Σεβνταλής Τραγουδιστής. Ο Νέος Τραγουδιστής. Τραγούδια του Μαΐου. Κωνσταντ. Παλαιολόγος. Μικρός Ονειροκρίτης. Αγαθαγγέλου χρησμοί. Διηγήματα του Ποδογύρου. Διηγήματα υπό Πολυβίου Δημητρακοπούλου. Οικιακή Μαγειρική. Βιογραφία του Πετμεζά. Παιδικοί Διάλογοι. Ο Ροβινσών. Ο Κύριος Κρομύδας. Ναστραδίν Χότζας. Σεβάχ Θαλασσινός. Συντίπα μυθολογικόν. Ο Νέος Κόσμος. Ερωτική Επιστολογραφία. Λαϊκή Αστρονομία.

Τιμάται λεπτά 30

1} Ως «Ευαγγελικά», ή Ευαγγελιακά, έχουν καταγραφεί τα αιματηρά επεισόδια που έλαβαν χώρα στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου του 1901 με αφορμή τη δημοσίευση από την εφημερίδα Ακρόπολις των Ευαγγελίων μεταφρασμένων, (στην πραγματικότητα μεταγλωττισμένων) — ή αλλιώς, παραφρασμένων — , κατά την τρέχουσα τότε άποψη, στη δημοτική γλώσσα από τον Αλέξανδρο Πάλλη στις 9 Σεπτεμβρίου 1901. Ο τραγικός απολογισμός των επεισοδίων αυτών ήταν οκτώ έως έντεκα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, νεκροί.

Λόγω των γεγονότων, η εφημερίδα Εμπρός, Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 1901,αναφέρει μεταξύ άλλων ότι ο ευρωπαϊκός Τύπος χαρακτηρίζει την Ελλάδα "ανάξια μέλλοντος, στενοκέφαλη, απειθή και σοφιστική".

Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε την υποσημείωση στο PG 31802, το εν λόγω βιβλίω που είναι ήδη ανεβασμένο στο Gutenberg

{2} Δείτε ανωτέρω

{3} Τη νύχτα της 14ης Αυγούστου πρός 15η Αυγούστου του 1909, εκδηλώθηκε κίνημα υπό την αρχηγία του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά, αρχηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Τα αιτήματα των κινηματιών ήταν κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικά, ωστόσο όσον αφορά τη Δυναστεία απαιτούσε την απομάκρυνση των Πριγκίπων από το στράτευμα. (Βικιπαίδεια - Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας). Συγκεριμένα για αυτό το θέμα απαιτούσε «όπως ο τε Διάδοχος και οι Βασιλόπαιδες απόσχωσι της ενεργού και διοικητικής εν τω στρατώ και τω ναυτικώ υπηρεσίας, διατηρούντες τους ους κέκτηνται βαθμούς...». Οι αξιωματικοί είχαν σοβαρά παράπονα από τον Διάδοχο και τον πρίγκιπα Νικόλαο. Ο πρώτος είχε κάμει σαν γενικός διοικητής του στρατού, τη συνηθισμένη καμαρίλα. Φέρνονταν βάναυσα στους αξιωματικούς που δεν τους προσκυνούσαν(http://neoskosmos.com/news/el/node/3098).

{4} Όπως φαίνεται από το κείμενο (ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟΝ), ο Παλαμάς αυτός ήταν Νομάρχης Πατρών.

{5} Ο Ετέμ Πασάς ηγήθηκε κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 (ή και πόλεμο των 30 ημερών) ως αρχιστράτηγος των Τουρκικών στρατευμάτων στη Θεσσαλία, την οποία και κατέλαβε. Ο πόλεμος άρχισε στις 6/4/97. Μετά από πεντάμηνες διαπραγματεύσεις των Μεγάλων Δυνάμεων με το Οθωμανικό κράτος η τελική συνθήκη υπογράφηκε στις 22 Νοεμβρίου, όπου και ακολούθησε η εκκένωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους