Part 3

Δώσατε ζωήν εις την εικόνα αυτήν της οποίας αι γραμμαί φεύγουν λεπταί αμυδραί, χανόμεναι, την ζωήν του πνεύματος, της σκωπτικής ευφυίας της ευθυμίας του γέλωτος και έχετε την βασιλικήν ψυχήν εν όλω αυτής τω μεγαλείω της ψυχής του Βασιλέως Γεωργίου.

ΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΑΙ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ.

Η Εφημερίς «Πελ Μελ Γκαζέτ» του Λονδίνου αφηγείται επί τω θανάτω του Βασιλέως Γεωργίου το εξής χαριτωμένον ανέκδοτον εκ του ημερολογίου του Ερρίκου Γκρεβίλ, εις τον οποίον τω διηγήθη πάλιν η Δούκισσα της Καίμπριτς.

Μετά την εκλογήν του ως Βασιλεύς ο Γεώργιος είχε μεταβή εις Πετρούπουλιν. Εκεί ο αυτοκράτωρ της Ρωσσίας του είπεν ότι η μόνη συμβουλή που είχε να του δώση είνε να φυλάττηται πάντοτε από τας δολοπλοκίας της Γαλλίας και της Αγγλίας εν Ελλάδι.

Από την Πετρούπολιν ο Βασιλεύς μετέβη εις Λονδίνον, εκεί δε ο Τζων Κώσσελ τον εφώναξε και του είπεν ότι η μόνη του σύστασις ως φίλος της μεγαλειότητός του και της Ελλάδος ήτο να φυλάσσηται από τας δολοπλοκίας της Ρωσσίας.

Εκ της Αγγλικής πρωτευούσης βασιλεύς μετέβη εις Παρισίους, όπου ο αυτοκράτωρ τον εφιλοξένησεν εις τα ανάκτορα του Κεραμεικού, τον περιποιήθη πολύ, κατά δε την ημέραν της αναχωρήσεώς του καλέσας αυτόν, του είπεν εμπιστευτικώς. «Να φυλάττεσθε μεγαλειότατε από τας δολοπλοκίας της Ρωσσίας και της Αγγλίας».

Και ο νεαρός βασιλεύς εννόησεν πλέον από ποίους έπρεπε να φυλάσσηται.

ΤΟ ΜΕΓΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗΣ

Άλλη εφημερίς Βιενναία αυτή διηγείται επί τω θανάτω του Βασιλέως ότι είχεν αγοράσει εις την Κοπεγχάγην το μέγαρον της Γερμανικής οικογενείας Ευγενών, των Μπερνστόρφφ αντί 425000 φράγκων.

Το μέγαρον τούτο το ηγόρασε με όλους τους πολυτίμους θησαυρούς που είχεν. Ο Βασιλεύς Γεώργιος, μετά την αγοράν του επώλησε μίαν μικράν πτέρυγα εις ένα γείτονα, αντί του τρίτου της τιμής εις την οποίαν είχεν αγοράσει το όλον μέγαρον. Το υπόλοιπον του μεγάρου το ενοικίασεν ως κατοικίαν εις ένα πρίγκηπα και εις το Δανικόν Δημόσιον εγκατεστάθη δε εντός αυτού ο Δανικός Άρειος Πάγος.

Τα έπιπλα τα οποία ευρίσκοντο εντός του μεγάρου πολυτιμότατα και ιδιόρρυθμα τα επώλησεν εις ένα έμπορον αρχαιοτήτων του Λονδίνου αντί ενός εκατομμυρίου φράγκων.

ΤΟ ΙΝΚΟΓΝΙΤΟ.

Ένα βράδυ εις το Παρίσι είχε παραγγείλει από το Ξενοδοχείον ένα θεωρείον εις το Νέον Ιπποδρόμιον.

Μόλις ανήλθε τας βαθμίδας διά να καταλάβη το θεωρείον του ακούει την μουσικήν ν' αποκρούη τον Εθνικόν Ύμνον της Ελλάδος. Ενόμισεν ότι ήτο απλή σύμπτωσις και διά τούτο ανήλθεν εις το θεωρείον με την πεποίθησιν ότι διετέλει υπό ινκόγνιτο.

Αλλ' εκεί τον ανέμενεν ετέρα έκπληξις. Ο Βασιλεύς παρετήρησεν ότι το θεωρείον ήτο εστολισμένον εξόχως ωραία, εντός δ' αυτού υπήρχε πολυτελέστατος θρόνος. Ο Βασιλεύς εννόησεν ότι κάθε άλλο παρά υπό ινκόγνιτο διετέλει και διά τούτο αφού μετά πολλής δυσκολίας παρηκολούθησε την πρώτην πράξιν, έσπευσε να εξαφανισθή ως επήλθε το διάλειμμα.

Η ΩΡΑΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ

Ιταλός δημοσιογράφος ανταποκριτής εις Ελληνικήν εφημερίδα τιμηθείς δι' ακροάσεως υπό του άνακτος, ως εξής διηγείται τα της συνομιλίας του.

Με εδέχθη εις μίαν αίθουσαν του Κυρηναλίου, του θαυμασίου τούτου Ιταλικού ανακτόρου. Με εδέχθη με εκείνην την αιωνίαν αφέλειαν που απετέλει το μυστικόν της γοητείας του αειμνήστου Βασιλέως.

Μετά μικράς τινας συζητήσεις επί διαφόρων ζητημάτων ο Βασιλεύς στρέφων το βλέμμα προς την από του παραθύρου εξηπλωμένην πόλιν μου είπε.

— Τι ωραία πόλις πράγματι. Όσον την επισκέπτομαι τόσον με γοητεύει.

Και καθ' όν χρόνον εγώ εζήτουν να του θίξω το Κρητικόν ζήτημα, εκείνος με διπλωματικήν δεξιότητα με απεμάκρυνε του θέματος και με ηρώτησε.

— Τι λέγουν για μένα εις την Ρώμην;

— Μεγαλειότατε, οι Ρωμαίοι μοιάζουν πολύ με τους Ρωμηούς. Σε κάθε Βασιλέα που έρχεται συνειθίζουν να του βγάζουν παρατσούκλι.

— Τότε ειπέτε μου τι παρατσούκλι έδωκαν εις εμένα.

— Σας έδωκαν ένα πολύ ωραίον.

— Να το ακούσω.

— Σας ονομάζουν «ο ωραίος Βασιλεύς».

Ο Βασιλεύς αφήκεν ένα μειδίαμα να διαστείλη τα χείλη του, μαρτύριον ότι το παρατσούκλι αυτό του ήρεσεν πολύ, πολύ.

Διότι η εξωτερική παράστασις αυτού εν συνδυασμώ προς την γλυκύτητα της μορφής του απετέλει σύνολον ανδρικής ωραιότητος.

ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΑΣΗΜΟ

Ευρισκόμενος ποτέ εις τας Πάτρας ο Βασιλεύς παρετήρησεν ότι ο ταμίας της πόλεως ταύτης δεν έφερε παράσημον.

— Πώς δεν έχετε λάβει παράσημον; ερωτά ο βασιλεύς οιονεί δι' απορών.

— Δεν είνε δα εξαιρετικαί αι υπηρεσίαι μου προς το Έθνος, Μεγαλειότατε, ώστε να τύχω αυτής της τιμής.

— Υποθέτω ότι τεσσαράκοντα ετών άμεμπτος και πιστή εκτέλεσις του καθήκοντος είνε ικανή διά να σας παρασημοφορήσω.

Και ο Βασιλεύς δεν παρέλειψε να εκτελέση το καθήκον της πολιτείας προς τον έντιμον υπάλληλον.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΦΕΛΕΙΑ

Διαμένων εν Πάτραις εις το μέγαρον Φραγκοπούλου, έσχεν εκεί πληθύν επεισοδίων.

Χαριτωμένον είνε το ακόλουθον το οποίον αποτελεί το άκρον άωτον της μεγάλης του αφελείας.

Μίαν πρωίαν εφύσησε δυνατός άνεμος και η ορμή του ήνοιξε το παράθυρον του Βασιλικού κοιτώνος και εκρήμνισε μίαν γάστραν τοποθετημένην εκεί. Το περιεχόμενον της γάστρας καθώς και τα συντρίμματα αυτής διεσκορπίσθησαν τήδε κακείσε επί του δαπέδου.

Ο Βασιλεύς εκάλεσε τον θαλαμηπόλον, ότε δε εκείνος ενεφανίσθη, αποτείνεται προς αυτόν και του λέγει.

— Έλα να με βοηθήσης τώρα να καθαρίσωμεν το δάπεδον.

Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ 12ου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Έτερον ανέκδοτον εκ της εν Πάτραις διαμονής του, είνε και το εξής.

Μίαν ημέραν ο Βασιλεύς κατέβαινεν από το σπήτι του Φραγκοπόλου, όπου παρετήρησεν εις την θύραν της εισόδου την σημαίαν, την οποίαν επρόκειτο να παραδώση ο ίδιος εις το 12ον Σύνταγμα.

Ησθάνθη ζωηράν αγανάκτησιν επί τούτω και προέβη εις παραστάσεις προς τον αξιωματικόν της φρουράς ειπών ότι η θέσις της σημαίας δεν ήτο εκεί όπου ευρέθη τοποθετημένη.

Συγχρόνως έλαβε την σημαίαν ο ίδιος και την μετέφερεν εις το δωμάτιόν του, όπου την ετοποθέτησε καταλλήλως.

Όταν δε την επομένην επρόκειτο ν' αναχωρήση, ο Βασιλεύς ο αξιωματικός της υπηρεσίας απέστειλεν ένα δεκανέα να παραλάβη εκ του Βασιλικού θαλάμου την σημαίαν. Ο Βασιλεύς ιδών τον δεκανέα τον ερωτά.

— Τι θέλεις εδώ;

— Ήλθα να παραλάβω την σημαίαν, Μεγαλειότατε.

— Η σημαία δεν παραλαμβάνεται με ένα δεκανέα. Πήγαινε να είπης εις τον αξιωματικόν σου να έλθη με δύο υπαξιωματικούς και τρεις στρατιώτας να παραλάβουν την σημαίαν.

Η διαταγή του Βασιλέως εξετελέσθη παραχρήμα. Ο αξιωματικός μετέβη με τους άνδρας που υπέδειξεν ο Βασιλεύς και παρέλαβε την σημαίαν.

Την στιγμήν εκείνην η Α. Μ. εστάθη εις προσοχήν και εχαιρέτησε στρατιωτικώς την σημαίαν.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΠΤΩΧΗΣ

Εις την Δανίαν κάποτε εις μίαν κυνηγετικήν εκδρομήν και εις ένα μικρό χωρίον είδε μίαν νεαράν μητέρα που έσερνε μαζύ της μετά πολλού κόπου τα δύο μικρά της τα οποία εκ της κοπώσεως είχον παραδοθή εις νύσταν. Ο Βασιλεύς έσπευσε να διευκολύνη την απλοϊκήν γυναίκα και παραλαβών τα δύο μικρά εις την αγκάλην του τα μετέφερεν εις τον οίκον της.

Η ΤΥΧΗ

Εις το Παρίσι υπήρχεν ένα αυτόματον μηχάνημα επί του οποίου οι διαβάται έρριπτον έν κέρμα και έβλεπον την τύχην των.

Ο Βασιλεύς πλησιάσας και θέσας εις ενέργειαν το μηχάνημα έλαβε την εξής απάντησιν.

— Πλήρης επιτυχία θα στέφη πάντοτε τας επιχειρήσεις σου.

ΠΩΣ ΕΡΡΙΨΟΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ

Εις μίαν μικράν κώμην της Ελβετίας ο Βασιλεύς Γεώργιος παρετήρησεν εις την οδόν όμιλον μικρών παιδιών τα οποία έπαιζον και έλαβε μέρος εις τα παιγνίδια των.

Εις μίαν άλλην Γερμανικήν κωμόπολιν ο Βασιλεύς εκλήθη από μίαν πτωχήν οικογένειαν διά να δειπνήση μαζύ της.

Η πρόσκλησις εκείνη ωφείλετο εις τον κίνδυνον τον οποίον διέτρεξεν η ζωή του προκειμένου να σώση μίαν γραίαν η οποία παρ' ολίγον να επνίγετο. Ο Βασιλεύς αφελέστατα εδέχθη την ευγενή πρόσκλησιν και συνέφαγε μετά των πτωχών εκείνων ανθρώπων.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΝ ΜΕ ΕΝΑ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΑ

Διαμένων εις το Παρίσι διέσχιζε τας οδούς με απλουστάτην πολιτικήν ενδυμασίαν ιδιώτου, αρεσκόμενος να παραμένη αγνώριστος από τον κόσμον. Μίαν ημέραν οι Παρισινοί επρόκειτο να υποδεχθώσι μίαν άλλην Μεγαλειότητα, ήτις θα επεσκέπτετο την πόλιν των.

Ο Βασιλεύς Γεώργιος αγνώριστος εντελώς κατέλαβε μίαν θέσιν επί τινος πεζοδρομίου και ανέμενε να ίδη την βασιλικήν πομπήν η οποία θα διήρχετο εκείθεν.

Ένας αστυφύλαξ όμως τον επλησίασε και του συνέστησε να απομακρυνθή της θέσεώς του εκείνης.

Ο Βασιλεύς χωρίς να απαντήση έσπευσε να υπακούση εις την διαταγήν του χωροφύλακος και απεμακρύνθη.

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΑΧΛΑΔΙΑ

Κάποτε επεσκέφθη τον Αχλαδόκαμπον.

Οι χωρικοί του παρασκεύασαν θερμήν υποδοχήν, ο δε Βασιλεύς εξέφρασε την επιθυμίαν να φάγη υπό την σκιάν μεγαλοπρεπούς πεύκου.

Η τοποθεσία ήτο μία από τας ωραιοτέρας. Όταν ετελείωσε το φαγητόν του, ηγέρθη διά να περιέλθη όλα τα πέριξ μέρη τα οποία παρείχον μαγευτικήν θέαν.

Όταν είδεν ότι ο Αχλαδόκαμπος ήτο εσπαρμένος με αγριοαχλαδιές, και αι οποίαι μόνον άγρια αχλάδια παρήγον, εκίνησε την κεφαλήν του και εξέφρασε την λύπην του.

— Ένα υπουργείον της Γεωργίας αν υπήρχε και ένας δραστήριος υπουργός, ημπορούσε να μεταβληθή ο τόπος αυτός εις αληθινόν παράδεισον.

Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΟΥ

Εις άλλο χωρίον της Πελοποννήσου οι μαθηταί του δημοτικού σχολείου προσήλθον με τον διδάσκαλόν των διά να χαιρετίσουν τον Βασιλέα, φέροντες κλάδους δένδρων.

Το θέαμα ήτο συγκινητικόν, οι μαθηταί παραταχθέντες ήρχισαν να ψάλλουν τον εθνικόν ύμνον. Όταν ετελείωσεν ο ύμνος ο Βασιλεύς εκάλεσε τον διδάσκαλον και του είπε.

— Καλές φωνές έχουν τα παιδιά, αλλ' έπρεπε να τα μάθης να μη κόβουν τα δένδρα.

— Αλλ' όταν πρόκειται να υποδεχθούν λαοφιλή Βασιλέα; υπέλαβεν ο διδάσκαλος.

— Ούτε τότε, του είπεν ο Βασιλεύς. Να τους μάθης να μη κόβουν τα δένδρα διότι δεν έχουμε μπόλικα.

Η ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ

Ο αείμνηστος Βασιλεύς έλεγε πάντοτε ότι ήτο μοιρολάτρης. Το πεπρωμένον το παρεδέχετο. Εις το Αιξ Λε Μπαιν οι αστυνομικοί της πόλεως εκείνης είχον αναστατωθή κάποτε εκ της αφίξεως ενός Ρουμάνου αναρχικού, ο οποίος ηπείλει την ζωήν του Βασιλέως μας.

Ο Ρωμούνος στενοχωρηθείς εκ της καταδιώξεως των αστυνομικών ηναγκάσθη να αναχωρήση.

Ότε ο διευθυντής της αστυνομίας παρουσιάσθη την επομένην εις τον Βασιλέα και του ανήγγειλε την εξαφάνισιν του Ρουμάνου αναρχικού, ο Βασιλεύς ύψωσε τους ώμους του και αφελέστατα απήντησε.

Εγώ είμαι μοιρολάτρης. Αν ήλθεν η ώρα μου, ούτε σεις ούτε εγώ θα κατορθώσωμεν να την αποσοβήσωμεν και δεν επιθυμώ να δηλητηριάζεται η ησυχία μου από τοιαύτας ανοησίας.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ.

Εις τον διευθυντήν της αστυνομίας του Αιξ Λε Μπαιν κ. Πάολι, ο Βασιλεύς διηγήθη λεπτομερώς τα της πρώτης αποπείρας κατά της ζωής του γενομένης εις τον δρόμον του Π. Φαλήρου υπό του Καρδίτση.

Ιδού πώς ο Πάολι διετύπωσεν εις τα απομνημονεύματά του την αφήγησιν εκείνην του Βασιλέως.

— Πρό τινων ετών επέστρεφα από το Φάληρον μετά της θυγατρός μου πριγκηπίσσης Μαρίας. Αίφνης στρέψας τυχαίως την κεφαλήν, είδα παρά την οδόν δύο σωλήνας όπλων διευθυνομένους καθ' ημών.

Ευρέθην εν τω άμα όρθιος και ως εξ ορμεμφύτου ερρίφθην έμπροσθεν της θυγατρός μου. Τα όπλα με παρηκολούθουν διαρκώς. Διελογίσθην. Ετελείωσε, είμαι νεκρός. Και ηξεύρετε τι έκαμον; Ποτέ δεν ημπόρεσα να το εξηγήσω εις τον εαυτόν μου. Ήρχισα να μετρώ υψηλοφώνως έν, δύο, τρία. Μου εφάνη ότι έζων ένα αιώνα. Ητοιμαζόμην να είπω τέσσαρα, ότε αι εκπυρσοκροτήσεις αντήχησαν, έκλεισα τους οφθαλμούς, αι σφαίραι εσύριζαν εις τα ώτα μου.

ΤΙ ΕΙΠΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑΝ.

Όταν η άμαξα απεμακρύνθη εκ του τόπου της αποπείρας και ο Βασιλεύς ευρέθη εκτός κινδύνου, έσπευσε να ερωτήση αν τις εκ των εν τη αμάξη έπαθέ τι. Ελυπήθη πολύ δε όταν έμαθε ότι ετραυματίσθη ο αμαξηλάτης και ο παρά αυτώ καθήμενος αυλικός θεράπων. Ολίγον παραιτέρω η Α. Μ. συνηντήθη με τον επιλοχίαν Καραϊσκάκην μαθητήν της σχολής των Ευελπίδων βαίνοντα εξ αντιθέτου έφιππον προς το Φάληρον.

Ο Βασιλεύς τον εσταμάτησε και εν προφανεί ταραχή του λέγει.

«Φροντίσατε παρακαλώ να καταδιώξητε δύο ανθρώπους οι οποίοι μας επυροβόλησαν προ ολίγου. Δεν είνε κατάστασις αυτή. Δεν είνε η πρώτη φορά . . . »

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ.

Ετήρει αυστηρώς τας εθιμοτυπίας και ουδέποτε παρεξέκλινεν. Όστις παρουσιάζετο εις αυτόν έπρεπε να παρουσιάζεται εν στολή (φράκο), εάν δε ήτο επίσημος, ώφειλε να φέρη και τα παράσημά του, εάν είχε τοιαύτα.

Εφρόντιζε πάντοτε να παρασημοφορή τους υπουργούς.

Εξαιρετικώς από τινων ετών εδέχετο τους υπουργούς με ρεδιγκόταν, αναγνωρίσας τον ισχυρισμόν του Τρικούπη εξηγήσαντος εις αυτόν πόσον δύσκολον ήτο το φράκο δι' ανθρώπους οι οποίοι συχνά ήρχοντο εις επικοινωνίαν μετ' αυτού.

ΤΟ ΤΑΤΟΪ

Προσφιλής του διαμονή ήτο το Τατόι το οποίον κατέστησεν αποκλειστικήν Βασιλικήν εξοχήν. Και υπερηφανεύετο πάντοτε διά την ωραίαν του εξοχήν, την οποίαν δεν ήθελε να παραβάλη με καμμίαν άλλην του κόσμου. Ότε ο Βασιλεύς της Ιταλίας του είπεν ότι έχει μίαν θαυμασίαν έπαυλιν εις επίσης ωραίαν εξοχήν, ο Βασιλεύς απήντησε. Ημείς έχομεν το Τατόι που δεν μπορεί να παραβληθή με καμμίαν εξοχήν.

Η ΥΓΕΙΑ ΤΟΥ.

Ό Βασιλεύς Γεώργιος είχεν εξαιρετικήν υγείαν. Καίτοι παρήλιξ πλέον εν τοσούτω δεν εδίσταζε να περιπατή εντός του βασιλικού κήπου κατά τας παγερωτέρας ημέρας του χειμώνος αψηφών το κρύο. Διηγούνται ότι μίαν ημέραν που ο βορηάς εσύριζε δαιμονιωδώς η Α. Μ. καθήμενος επί ενός καθίσματος του κήπου, ανεγίνωσκε διάφορα έγγραφα και τα υπέγραφε συγχρόνως.

ΘΑ ΕΖΗ ΠΟΛΛΑ ΕΤΗ.

Πειστήριον της εξαιρετικής και σιδηράς υγείας του είνε και τούτο. Όταν η δολοφονική σφαίρα του Σχοινά τον έρριψε νεκρόν εν Θεσσαλονίκη, μετεφέρθη εις το νοσοκομείον όπου του εγένετο εγχείρησις προς εξαγωγήν της σφαίρας.

Παρετηρήθη τότε ότι η κεντρική αρτηρία ήτο λίαν ελαστική, ως εάν ανήκεν εις νεανίαν εικοσαετή και όχι εις άνδρα της ηλικίας του Βασιλέως.

Τεκμαίρεται εκ τούτου ότι η Α. Μεγαλειότης δεν είχε προσβληθή εξ αρτηριοσκληρώσεως, όπως συμβαίνει εις ανθρώπους υπερβάντας το πεντηκοστόν έτος, εξ ού αποδεικνύεται ότι θα έζη επί πολύ ακόμη εάν ο απαίσιος δολοφόνος ήθελεν αστοχήσει.

Η εξαιρετική υγεία του ωφείλετο εις την τακτικήν ζωήν την οποίαν διήγεν.

Ο ΙΔΙΟΤΡΟΠΟΣ ΑΓΓΛΟΣ.

Ένας Άγγλος εκ των επισήμων διατρίβων εν Αθήναις εζήτησε να παρουσιασθή ενώπιον του Βασιλέως. Του υπεδείχθη ότι ο βασιλεύς μόνον με φράκο δέχεται, αλλ' ο Άγγλος φανατικός εχθρός του φράκου απήντησεν ότι Βασίλισσα Βικτωρία τον εδέχθη με σακκάκι.

Όταν διεβιβάσθη εις τον βασιλέα η ιδιοτροπία του Άγγλου εκείνου, απήντησε.

— Τότε ας έλθη κάτω εις τον κήπον.

Ο Άγγλος εδέχθη και ο βασιλεύς εκάθησε μαζύ του εις ένα πάγκο και συνδιελέχθη μαζύ του υπέρ την ώραν.

Η ΠΙΚΡΑ ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ.

Ο θάνατος της Αλεξάνδρας επλήγωσεν ως ήτο επόμενον εις τα καίρια την πατρικήν καρδίαν.

Ο βασιλεύς απέφευγε να του κάνουν λόγον διά την ωραίαν πριγκήπισσαν που τόσον προώρως κατήλθεν εις τον τάφον.

Κάποτε ένας Ρώσσος διπλωμάτης ηθέλησε να του διηγηθή το πένθος το οποίον κατέλαβε την Ρωσσίαν ολόκληρον επί τω θανάτω της Αλεξάνδρας.

Ο βασιλεύς αφού προσεπάθησε να αποφύγη την ομιλίαν εκείνην και δεν το κατώρθωσεν, είπεν ένδακρυς εις τον Ρώσσον.

— Σας παρακαλώ διακόψατε την ομιλίαν αυτήν. Μου πληγώνετε την καρδιά με αυτήν την ανάμνησιν.

ΗΤΟ ΘΡΗΣΚΟΣ.

Ενέμενε πιστότατα και αυστηρότατα εις τα παραγγέλματα της θρησκείας.

Τα θρησκευτικά του καθήκοντα εξετέλει τακτικώτατα.

Εις την λειτουργίαν ήτο τακτικώτατος, παρηκολούθει δε με ίσην ευλάβειαν τας διατάξεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Όταν ηρώτησε την Μ. Σαρακοστήν ένα αυλικόν θεράποντα αν νηστεύη, εκείνος ευρέθη προ διλήμματος και εσιώπησεν. Ο Βασιλεύς ενόησεν ότι δεν ενήστευσε και του είπε•

— Και όμως είσαι υγιέστατος. Εγώ είμαι πατέρας σου και όμως νηστεύω. Είνε εντροπή.

ΗΓΑΠΑ ΤΗΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΝ

Ηγάπα πολύ την φιλολογίαν και φαίνεται ότι το τοιούτον το εκληροδότησεν και εις τα τέκνα του.

Ηρέσκετο δε να ομιλή την γλώσσαν του λαού αποφεύγων τας πολύ αρχαΐζουσας λέξεις. Εννοείται ότι απηχθάνετο φοβερά τον μαλλιαρισμόν. Εις ένα θεατρικόν συγγραφέα ο οποίος είχε γράψει εις καθαράν ωμιλημένην γλώσσαν έλεγε κάποτε.

— Η γλώσσα η ιδική σου δεν πειράζει καθόλου τ' αυτιά, όπως εκείνων των άλλων (εννοούσε τους μαλλιαρούς). Δεν ημπορούν να γράψουν και αυτοί έτσι;

Ο ΡΗΓΑΣ

Ο Βασιλεύς Γεώργιος ήτο αυστηρότατος οικογενειάρχης και γονεύς. Μέχρι της τελευταίας του στιγμής διετήρησεν όλην την επιβολήν του επί των τέκνων του.

Οι Βασιλόπαιδες και όταν ηνδρώθησαν ακόμη ησθάνοντο αμείωτον την πατρικήν αυστηρότητα και επιβολήν και διά τούτο μεταξύ των τον έλεγον.

Ο Ρήγας!

ΠΩΣ ΤΟΥ ΕΠΡΟΤΑΘΗ Ο ΘΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΝ ΤΟΝΖ

Ο Βασιλεύς της Δανίας Φρειδερίκος ο 71. ο πάππος του, ως εξής του προέτεινεν διά πρώτην φοράν τον Ελληνικόν θρόνον.

Ετελούντο αι εορταί της βαπτίσεως της Πριγκηπίσσης της Έσσης, καθ' ας ήτο παρών και ο Γουλιέλμος.

Τότε τον εκάλεσε πλησίον του ο Φρειδερίκος και τω λέγει.

— Γουλιέλμε θέλεις να υπάγης εις την Ελλάδα;

Ο Γουλιέλμος έγεινε κατέρυθρος και εφάνη σκεπτόμενος. Μετά τινας στιγμάς απήντησε.

— Ο πόθος μου είνε να πράξω ότι η Μεγαλειότης σας με διατάξει.

— Εγώ λοιπόν θέλω να υπάγης, αλλ' επιθυμώ προηγουμένως να μάθω τας ιδέας σου.

— Βασιλεύ απήντησε τότε ο Γεώργιος, θέλω πράξει ότι δύναται να πράξη είς Βασιλεύς, όπως καταστήση την Ελλάδα ευτυχή.

Η ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΩΣ ΔΟΚΙΜΟΥ

Ο Γουλιέλμος ως δόκιμος του Δανικού ναυτικού έφερε την στολήν του δοκίμου ομοίαν σχεδόν καθ' όλα με την των ιδικών μας δοκίμων. Έφερε επίσης και μικρό σπαθάκι ανηρτημένον εις τον ώμον.

Εις το γελέκο του εκρέματο μία χονδρή αλυσσίδα ωρολογίου, πάντοτε δε εφόρει μαύρον λαιμοδέτην.

Η ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΑΓΑΘΟΤΗΣ ΤΟΥ

Ότε επέστρεφεν από την κηδείαν του Βασιλέως της Αγγλίας Γεωργίου διήλθεν από τας Πάτρας όπου διέμεινεν επί τινας ημέρας.

Μίαν ημέραν εξήλθεν εις περίπατον πεζός προς το μέρος των «Υψηλών Αλωνιών». Μερικά παιδάκια παίζοντα εκεί πλησίον, τον αντελήφθησαν και ετέθησαν όπισθέν του ως ακολουθία.

Όταν ο Βασιλεύς έφθασεν εις τον ιδιόκτητον κήπον του παρά τα Αλώνια, εστράφη και είπε προς τα παιδιά τα οποία εν τω μεταξύ ευρέθησαν κατ' αριθμόν.

— Παίξατε και διασκεδάσατε, αλλά προσέξατε μη χαλάσετε τα άνθη.

Όταν ανεχώρησεν εκ του κήπου τα παιδία τον ηκολούθησαν και πάλιν, καθ' οδόν δε η παιδική ακολουθία εγένετο πυκνοτέρα και ηπείλει παιδικήν διαδήλωσιν.

Δύο χωροφύλακες επενέβησαν τότε διά να διαλύσουν τα παιδιά επί τη ιδέα ότι η ακολουθία εκείνη εστενοχώρει την Μεγαλειότητά του.

Αλλ' ο Βασιλεύς στραφείς και αντιληφθείς τους χωροφύλακας, τους διέταξε να απομακρυνθώσι και να αφήσωσι τα παιδιά να τον ακολουθούν.

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΩΛΟΓΙ

Ένας από τους ανωτέρους υπαλλήλους του Αυτοκρατορικού Ξενοδοχείου της Βιέννης, όπου κατέλυεν ο Βασιλεύς μας κατ' έτος σχεδόν ενοικιάζων πάντοτε τα ίδια δωμάτια και περιπατών καθημερινώς με πολιτικήν ενδυμασίαν με ψηλό καπέλλο και ένα σκοτεινού χρώματος επανωφόρι, εις της τσέπες του οποίου έχωνε τα χέρια του, εις το πάρκον της πόλεως διηγείτο την επομένην χαριεστάτην σκηνήν της οποίας υπήρξεν αυτόπτης μάρτυς.

Μίαν ημέραν εν ώ ο Βασιλεύς περιπατούσεν εις το πάρκο, εσκόνταψε εις ένα μικρό διετές πολύ εύμορφο κοριτσάκι το οποίον παρ' ολίγον να το πατήση.

Ό Βασιλεύς έσπευσε και το εχάιδεψε, αλλά το κοριτσάκι θαμβωθέν από την χρυσήν αλυσσίδα του Βασιλέως την άρπαξε από τα χέρια του, έβγαλε το ωρολόγιον από την τσέπη του γελέκου του και έπαιζε.

Οσάκις δε η τροφός ή ο Βασιλεύς ο ίδιος εζήτουν να αποσπάσουν το ρωλόγι από τα χέρια της μικράς κορασίδος εκείνη ήρχιζε τα κλάμματα. Ο Βασιλεύς γελών τότε απέσπασε το ωρολόγιον και την αλυσσίδα εκ του γελέκου του και τα έδωκεν εις την μικράν να παίζη.

Αφού δε έπαιζεν επί τινα λεπτά η μικρά με το ωρολόγιον, ο Βασιλεύς εξήγαγεν από τα θυλάκιά του έν μικρόν κομψόν καθρεφτάκι, το οποίον όταν είδεν η μικρά, εδέχθη να ανταλλάξη το ρωλόγι με το καθρεπτάκι.

ΑΣ ΜΟΥ ΤΟΝ ΕΔΙΔΑΝ ΚΑΙ ΕΒΛΕΠΑΤΕ

Ήτο εποχή κατά την οποίαν η Ελλάς διετέλει άνευ βασιλέως και το στέμμα περιεφέρετο εις την Ευρώπην χωρίς ουδείς να αποφασίζη να το δεχθή.

Περί του Δανού πρίγκηπος ουδεμία ζήτησις είχε γείνει ακόμη.

Ο Γεώργιος νεαρώτατος τότε εμαθήτευεν εις την σχολήν των Δοκίμων της Δανίας. Εις μίαν θαλασσίαν εκδρομήν με τους αδελφούς του ένεκεν της τρικυμίας εκρίθη δύσκολος η διακυβέρνησις του κοττέρου του οποίου πάντοτε την διακυβέρνησιν ανελάμβανεν αυτός. Εζήτησε λοιπόν να το κυβερνήση και την ημέραν εκείνην.

— Μα δεν είνε δική σου δουλειά του είπεν ο μεγαλείτερός του αδελφός. Κάθησε λοιπόν κάτω πριν μας πνίξης όλους μαζύ.

Ό Γεώργιος εζάρωσεν εις τα κελεύσματα του αδελφού του και εκάθισεν. Όταν όμως βραδύτερον ανέπτυξεν εις τον αδελφόν του πώς θα το εκυβέρνα εκείνος του απήντησεν:

— Εύγε! δεν ήξευρα πως έχεις προοδεύσει τόσον πολύ.

Και εκείνος απήντησε:

— Μα το ενομίζατε τόσον δύσκολον ωσάν θρόνον της Ελλάδος, να μη μπορώ να το κυβερνήσω;

— Θα είχες την τόλμην να κυβερνήσης εκείνον;

— Γιατί όχι; Ας μου τον έδιδαν και θα εβλέπατε.

Ολίγον χρόνον μετά ταύτα ο Ελληνικός θρόνος διεκυβερνάτο υπό του νεαρού Γουλιέλμου του επικληθέντος Γεωργίου.

ΕΙΧΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟΚΡΥΦΟΝ

Ο Βασιλεύς ουδέποτε ανεκοίνωνεν εις τους Υπουργούς του τας λεπτομερείας οιασδήποτε συζητήσεως την οποίαν έκαμνε μετά του ενός ή του άλλου ξένου επισήμου.

Βεβαίως ανεκοίνου πάντοτε το αποτέλεσμα της συζητήσεως, πάντοτε όμως ήθελε να κρατή ως ιδικόν μυστικόν τας βάσεις των λεπτομερειών δι' ων ήχθη εις το αποτέλεσμα.

Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ

Είχε την ιδιοτροπίαν να αποφεύγη τους αστυνομικούς οι οποίοι τον παρηκολούθουν μετημφιεσμένοι, ίνα τηρώσι την ασφάλειαν της ζωής του.

Εις το Παρίσι ιδίως οι αστυνομικοί οι εντεταλμένοι την ασφάλειάν του υφίσταντο αληθινόν μαρτύριον.

Εννοούσε να γίνεται άφαντος εμπρός από τα μάτια των.

Μίαν ημέραν ο αστυνόμος της μυστικής αστυνομίας είπεν εις τον διευθυντήν του ξενοδοχείου όπου διέμενε να κλείση όλας τας οπισθίας θύρας και τα παράθυρα, διά να μη του ξεφύγη.

ΠΩΣ ΑΠΗΣΧΟΛΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Ένας εκ των παλαιών πολιτευομένων διατελέσας υπουργός των εξωτερικών αποχαιρετών κάποτε τον Βασιλέα του είπε.

Μόνον αν υπάρχη επείγουσα ανάγκη θα σας κρατήσω ενήμερον Μεγαλειότατε, άλλως θα προσπαθήσω να μη σας ενοχλήσω εις το ταξείδι σας.

Ο Βασιλεύς απήντησεν.

— Εύχομαι να μη παρουσιασθή καμμία ανάγκη. Αλλά σας παρακαλώ να με κρατήσητε ενήμερον όσον το δυνατόν περισσότερον. Εγώ εργάζομαι και όταν ταξειδεύω, ώστε μη φοβείσθε ότι θα με απασχολήσετε.

Ο υπουργός εκείνος έλεγε κατόπιν.

Η αλήθεια είνε ότι ημείς ουδέποτε απησχολήσαμεν τον Βασιλέα, ενώ εκείνος μας απησχόλει πολύ περισσότερον.

ΜΙΑ ΣΥΣΤΑΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ

Όταν έφθασε κάποτε εις Παρισίους έπειτα από περιπλάνησιν ανά τας οδούς και τας συνοικίας, εκάλεσε προ της θύρας του ξενοδοχείου τον παρακολουθούντα αυτόν αστυνομικόν και του είπε.

— Βλέπεις τι άδικα που κοπιάζεις. Αν ήθελαν θα με είχαν σκοτώσει είκοσι φοράς, χωρίς να προφθάσης να με προστατεύσης.

— Εγώ εκτελώ διαταγάς ανωτέρων, Μεγαλειότατε, είπεν ο αστυνομικός, και οφείλω να υπακούω πιστότατα εις αυτούς.

— Μα διά τους ανωτέρους τα λέγω και εγώ αυτά. Πήγαινε λοιπόν να τους τα είπης. Άλλοτε πάλιν ομιλών προς ένα διευθυντήν αστυνομίας έλεγε τα εξής.

— Εις το Παρίσι η προφύλαξις είνε αδύνατος. Μέσα εις αυτό το πλήθος πώς να φυλαχθή ένας άνθρωπος; Έπειτα μου φαίνεται ότι μέσα εις αυτό το γλέντι που γίνεται εις το Παρίσι κάθε ημέραν, είνε αδύνατον να γείνη φόνος.

ΝΑ ΜΗ ΔΕΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ.

Ο βασιλεύς ως και αλλαχού γράφομεν, είχεν τον συνήθειαν να αναγινώσκη λίαν πρωί τας εφημερίδας.

Κάποτε ανέγνωσεν εις τας εφημερίδας ότι ένας ενωμοτάρχης ετσάκισε στο ξύλο τρεις νέους επειδή έψαλλον την νύκτα διάφορα ερωτικά τραγούδια.

Ο βασιλεύς εκάλεσεν αμέσως τον τότε Υπουργόν των Εσωτερικών και του είπεν.

— Οι αστυνομικοί πρέπει να περιορισθούν ολίγον, κ. Υπουργέ. Συστήσατέ τους ότι δεν πρέπει επ' ουδενί λόγω να δέρνουν τον κόσμον.

ΕΝΗΜΕΡΟΣ ΟΛΩΝ.

Οσάκις ελάμβανε χώραν δράμα τι εν Αθήναις ή και εις επαρχιακήν πόλιν, και αι λεπτομέρειαι ήσαν τραγικαί η Α. Μ. εκάλει πάντοτε τον διευθυντήν της αστυνομίας και εζήτει πληροφορίας.

Ήκουε μετά προσοχής τας ενεργείας της αρχής προς σύλληψιν του δράστου και συνέχαιρε πολλάκις την αστυνομίαν διά την ταχείαν και αποτελεσματικήν ενέργειαν.

Επίσης οσάκις ελάμβανε χώραν δυστύχημα σπαρακτικόν ο βασιλεύς εζήτει πάντοτε λεπτομερείς πληροφορίας.

Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ.

Κάποτε ανέγνωσεν εις τας εφημερίδας ότι εργάτης τις εις τας εργασίας του Λαυρείου κατεπλακώθη από σωρόν χώματος και απέθανεν αφήσας απροστάτευτον πολυμελή οικογένειαν.

Ο Βασιλεύς έσπευσε να αποστείλη εις την απορφανισθείσαν οικογένειαν του ατυχούς εργάτου δισχιλίας δραχμάς. Άλλοτε πάλιν πληροφορηθείς ότι άλλος εργάτης απώλεσε τον πόδα του εις την εξάσκησιν των καθηκόντων του, εμερίμνησεν όπως κατασκευασθή ξύλινος πους και δοθή εις τον εν λόγω εργάτην.