Part 7
Ξένος. Ότι δηλαδή έν μέρος της αρετής, είναι κάπως διάφορον με έν άλλο είδος της αρετής καθώς διισχυρίζονται οι συζητηταί των ορισμών, αυτό επιδέχεται ευκόλως αντιλογίαν συμφώνως με την γνώμην του λαού.
Νέος Σωκράτης. Δεν σε ενόησα.
Ξένος. Αλλ' άκουσε πάλιν. Δηλαδή πιστεύω ότι συ παραδέχεσαι την ανδρείαν ως έν μέρος της αρετής.
Νέος Σωκράτης. Βεβαιότατα.
Ξένος. Αλλά και την σωφροσύνην βεβαίως την θεωρείς διάφορον από την ανδρείαν, πάντοτε όμως και αυτήν την θεωρείς έν μέρος της αρετής καθώς εκείνην.
Νέος Σωκράτης. Μάλιστα.
Ξένος. Λοιπόν ως προς αυτά πρέπει να τολμήσωμεν να διατυπώσωμεν ένα παράδοξον ορισμόν.
Νέος Σωκράτης. Ποίον;
Ξένος. Ότι αυταί αι δύο με όλα τα σωστά των έχουν κάπως μεταξύ των έχθραν και διχόνοιαν εις πολλά πράγματα.
Νέος Σωκράτης. Πώς το εννοείς;
Ξένος. Δεν λέγω διόλου συνηθισμένα λόγια. Δηλαδή είναι γνωστόν ότι όλα τα μέρη της αρετής θεωρούνται μεταξύ των φιλικά.
Νέος Σωκράτης. Μάλιστα.
Ξένος. Λοιπόν ας εξετάσωμεν με πολύ μεγάλην προσοχήν, άραγε τόσον απλούν είναι αυτό, ή μήπως ασφαλέστατα ανήκει εις εκείνα τα οποία έχουν διαφοράν με τα συγγενή των.
Νέος Σωκράτης. Μάλιστα, λέγε πώς θέλεις να εξετάσωμεν.
Ξένος. Πρέπει να ερευνήσωμεν εις όλα ανεξαιρέτως, όσα τα θεωρούμεν καλά, τα κατατάσσομεν όμως εις δύο αντιθέτους μεταξύ των κατηγορίας.
Νέος Σωκράτης. Ειπέ με περισσοτέραν σαφήνειαν.
Ξένος. Την ορμήν και την ταχύτητα, είτε ως προς τα σώματα είτε ως προς τας ψυχάς, είτε αυτών των ιδίων, είτε μέσα εις τα απομιμήματά των, όσα εκτελεί η μουσική και η ζωγραφική, άραγε δεν έτυχε εις κανέν από αυτά να την επαινέσης συ ή να ακούσης άλλον να την επαινή εμπρός σου;
Νέος Σωκράτης. Πώς όχι;
Ξένος. Άραγε ενθυμείσαι ακόμη με ποίον τρόπον το εκτελούν αυτό εις το καθέν από αυτά;
Νέος Σωκράτης. Δεν ενθυμούμαι διόλου.
Ξένος. Ξεύρω και εγώ αν θα ημπορέσω να σου το παραστήσω με λόγους ακριβώς καθώς το συλλογίζομαι;
Νέος Σωκράτης. Πώς όχι;
Ξένος. Μου φαίνεται ότι πολύ εύκολα το πιστεύεις αυτό. Οπωσδήποτε όμως ας το εξετάσωμεν εις τα υπεναντία (ημιαντίθετα) γένη. Δηλαδή την ταχύτητα εις πολλάς πράξεις και συχνά κάθε τόσον, και την σφοδρότητα και την ορμήν και της διανοήσεως και του σώματος, ακόμη δε και της φωνής, όταν την αποθαυμάζωμεν, την χαρακτηρίζομεν επαινετικώς και μεταχειριζόμεθα δι' αυτήν το κοινόν όνομα της ανδρείας.
Νέος Σωκράτης. Πώς;
Ξένος. Λέγομεν βεβαίως ορμητικόν και ανδρείον, και ταχύν και ανδρείον, και σφοδρόν επίσης. Και ωρισμένως αφού προσθέτομεν κατόπιν το όνομα το οποίον είπα κοινόν εις όλας αυτάς τας φυσικάς ιδιότητας βεβαίως τας επαινούμεν.
Νέος Σωκράτης. Μάλιστα.
Ξένος. Τόρα όμως; Άραγε πάλιν το είδος της αταράχου εκτελέσεως, δεν το επαινούμεν πολλάκις εις πολλάς πράξεις;
Νέος Σωκράτης. Πολύ μάλιστα.
Ξένος. Μήπως όμως δεν λέγομεν τα αντίθετα από εκείνα, όταν προφέρη το στόμα μας τούτο;
Νέος Σωκράτης. Πώς;
Ξένος. Νομίζω ότι τα θεωρούμεν ως ήσυχα και φρόνιμα, και πάλιν τα αποθαυμάζομεν και όταν εφαρμόζωνται εις την διάνοιαν και εις τας πράξεις, τα λέγομεν σιγανά και μαλακά, και πάλιν όταν εφαρμόζωνται εις τας φωνάς τα λέγομεν ομαλά και χαμηλά, και πάσαν ρυθμικήν κίνησιν και ολόκληρον την μουσικήν όταν εις κατάλληλον ώραν μεταχειρίζεται την αργοπορίαν, εις όλα αυτά ναι μεν δεν εφαρμόζομεν της ανδρείας, εφαρμόζομεν όμως το όνομα της αξιοπρεπείας.
Νέος Σωκράτης. Πολύ ορθά.
Ξένος. Όταν όμως πάλιν αυτά τα δύο γίνωνται παράκαιρα, μεταβάλλομεν το καθέν και τα κατακρίνομεν και αποδίδομεν τα αντίθετα ονόματα εις αυτά.
Νέος Σωκράτης. Πώς;
Ξένος. Όταν αυτά γίνωνται ορμητικώτερα από το ορθόν μέτρον και μας φαίνωνται σκληρότερα κάπως, τα ονομάζομεν περιφρονητικά και μανιώδη, τα δε βραδύτερα και τα μαλακώτερα περισσότερον από το πρέπον τα λέγομεν δειλά και βλακώδη. Και σχεδόν τας περισσοτέρας φοράς όλα αυτά, και το φρόνιμον φυσικόν μαζί με την ανδρείαν των αντιθέτων, τα θεωρούμεν ως είδη εις τα οποία έπεσε ο κλήρος της εχθρικής διχονοίας, και δεν τα ευρίσκομεν συνηνωμένα εις τας σχετικάς πράξεις, και αν θελήσωμεν να ερευνήσωμεν εκείνους οι οποίοι τα έχουν εις την ψυχήν των, θα τους εύρωμεν ασυμβιβάστους μεταξύ των.
Νέος Σωκράτης. Εις ποίους εννοείς;
Ξένος. Εις όλους αυτούς που είπαμεν προηγουμένως, αλλά φυσικά και εις άλλους πολλούς. Διότι αναλόγως της συγγενείας των αυτοί άλλα μεν τα επαινούν ως ιδικά των, τα δε των ανομοίων των τα κατακρίνουν ως ξένα, και δι' αυτό καταντούν εις μεγάλην έχθραν μεταξύ των και διά πολλά ζητήματα.
Νέος Σωκράτης. Σχεδόν.
Ξένος. Αυτή λοιπόν η διαφορά τούτων των ειδών είναι βεβαίως μία παιδική άσκησις. Εις τα σπουδαία όμως ζητήματα καταντά να γίνη η χειροτέρα ασθένεια διά μίαν πόλιν.
Νέος Σωκράτης. Ποία εννοείς λοιπόν;
Ξένος. Φυσικά εννοώ όλην την προπαίδευσιν διά την ζωήν. Διότι βεβαίως άλλοι μεν είναι υπερβολικά αξιοπρεπείς και είναι πρόθυμοι να ζουν πάντοτε ήσυχα, και όσον εξαρτάται από αυτούς φροντίζουν μόνον διά τας ιδικάς των υποθέσεις, διότι και μέσα εις τον τόπον των φέρονται κατ' αυτόν τον τρόπον προς όλους, και απέναντι των εξωτερικών πολιτειών είναι επίσης πρόθυμοι με πάσαν θυσίαν να έχουν ειρήνην. Και λοιπόν εξ αιτίας αυτής της μεγάλης κλίσεως η οποία είναι υπέρ το δέον υπερβολική, όταν ζουν κατά την προαίρεσίν των, και οι ίδιοι γίνονται απόλεμοι χωρίς να το καταλάβουν και τους νέους τους διαθέτουν κατά τον ίδιον τρόπον, και κάθε στιγμήν είναι εις την διάθεσιν των εχθρών των, και δι' αυτό εις ολίγα έτη και οι ίδιοι και τα παιδιά των και όλη η πόλις από ελεύθεροι γίνονται πολλάκις δούλοι χωρίς να το καταλάβουν.
Νέος Σωκράτης. Είπες ένα πάθος ανυπόφορον και τρομερόν.
Ξένος. Αλλά πάλιν τι γίνονται όσοι έχουν κλίσιν περισσοτέραν προς την ανδρείαν; Άραγε δεν προδιαθέτουν τας πόλεις των πάντοτε προς κάποιον πόλεμον, και ένεκα της υπερβολικής επιθυμίας της τοιαύτης ζωής καταντούν να γίνουν εχθροί με πολλούς και δυνατούς, και ή τας καταστρέφουν ολότελα, ή τας κάμνουν υποδούλους και υποτελείς εις τους εχθρούς των τας ιδικάς των πατρίδας;
Νέος Σωκράτης. Αυτό είναι αληθές.
Ξένος. Πώς λοιπόν να μην ειπούμεν ότι εις αυτά τα πράγματα και τα δύο αυτά γένη έχουν μεταξύ των πάντοτε την μεγίστην έχθραν και διχόνοιαν;
Νέος Σωκράτης. Δεν υπάρχει τρόπος να μην το ειπούμεν αυτό.
Ξένος. Λοιπόν δεν ευρήκαμεν τόρα εκείνο που εζητούσαμεν εις την αρχήν, ότι όχι μικρά μέρη της αρετής έχουν εκ φύσεως διαφοράν μεταξύ των, και εκείνους οι οποίοι έχουν αυτά τους διαθέτουν ομοίως;
Νέος Σωκράτης. Σχεδόν.
Ξένος. Τόρα λοιπόν ας πάρωμεν πάλιν να εξετάσωμεν το εξής.
Νέος Σωκράτης. Τι πράγμα;
Ξένος. Εάν καμμία από τας βιομηχανικάς επιστήμας έν οποιονδήποτε έργον της, έστω και το μηδαμινώτερον, δέχεται να το συναρμόση από κάποια μέρη κακής ποιότητος και κάποια καλής, ή μήπως πάσα επιστήμη παντού τα μεν ελαττωματικά όσον της είναι δυνατόν τα πετά έξω, τα δε κατάλληλα και καλά τα δέχεται, από αυτά δε τα οποία είναι και όμοια και ανόμοια, αφού τα συναρμόση όλα εις έν, κατασκευάζει ένα πράγμα και μίαν μορφήν.
Νέος Σωκράτης. Τι άλλο βεβαίως;
Ξένος. Τότε λοιπόν ούτε η αληθής πολιτική, η οποία συμφωνεί με την φύσιν των πραγμάτων, θα δεχθή ποτέ να συναρμολογήση μίαν πόλιν από καλούς και κακούς ανθρώπους, αλλά είναι φανερόν ότι κατά πρώτον θα τους εξελέγξη με τας παιδικάς ασκήσεις, κατόπιν δε θα τους παραδώση πάλιν εις τους ικανούς διά να τους εκπαιδεύσουν και να τους ωφελήσουν εις αυτό το ίδιον, ενώ θα δίδη αυτή τας οδηγίας και θα επιστατή, καθώς η υφαντική παρακολουθεί εκείνους οι οποίοι ξαίνουν και προετοιμάζουν τα υλικά της, και δίδει οδηγίας και επιστατεί και επιβάλλει εκάστην να κάμη τα έργα της, όπως νομίζει ότι είναι καταλληλότερα διά το ιδικόν της πλέξιμον.
Νέος Σωκράτης. Βεβαιότατα.
Ξένος. Αυτό το ίδιον λοιπόν μου φαίνεται ότι κάμνει και η βασιλική εις τους νομίμους διδασκάλους και παιδαγωγούς, Δηλαδή αυτή επέχει θέσιν της επιστατικής τέχνης και δεν επιτρέπει εις κανένα να ασκή τους νέους αλλέως παρά με εκείνα τα οποία συντελούν εις την αρμονίαν αυτής και οικοδομούν ήθος πρέπον, και μόνον εις αυτά διατάσσει να τους προγυμνάζουν. Και όσοι μεν ημπορούν να αποκτήσουν ήθος ανδρείον και φρόνιμον και με όλα τα άλλα όσα συντελούν εις την αρετήν, και όμως εξοκέλλουν εις ασέβειαν και αυθάδειαν και αδικίαν ένεκα της κακής και βιαίας φύσεως των, τους ξεκάμνει και με θανατικήν ποινήν και με εξορίαν, και τους τιμωρεί με τας μεγαλιτέρας ατιμώσεις.
Νέος Σωκράτης. Τουλάχιστον έτσι λέγουν κάπως.
Ξένος. Όσοι δε έχουν κλίσιν μεγάλην εις την αμάθειαν και την χαμέρπειαν τους υποβιβάζει εις την τάξιν των δούλων.
Νέος Σωκράτης. Πολύ ορθά.
Ξένος. Και λοιπόν τους άλλους, όσων η φύσις όταν λάβη μόρφωσιν είναι πρόσφορος προς την γενναιότητα, και επιδέχονται μίαν συγχώνευσιν μεταξύ των γινομένην με τέχνην από όλους αυτούς, όσοι έχουν περισσοτέραν κλίσιν προς την ανδρείαν, θεωρεί το στερεόν αυτών ήθος ως είδος στημονίου, τους δε άλλους όσοι έχουν αξιοπρεπές και πολύ μαλακόν και συμφώνως με την παρομοίωσιν κατάλληλον νήμα διά να γίνη υφάδι, έχουν όμως αντιθέτους κλίσεις με εκείνους, προσπαθεί να τους συναρμόση και να τους συμπλέξη με τον εξής τρόπον περίπου.
Νέος Σωκράτης. Ποίον δηλαδή;
Ξένος. Πρώτον μεν συμφώνως με την συγγένειαν το μεν αθάνατον μέρος της ψυχής των το προσαρμόζει με θείον δεσμόν, έπειτα δε πάλιν το συγγενικόν ζωικόν με ανθρωπίνους.
Νέος Σωκράτης. Πώς το εννοείς αυτό πάλιν;
Ξένος. Όταν η αληθής κρίσις των καλών και δικαίων και αγαθών και όλων των αντιθέτων εις αυτά εισέρχεται εις τας ψυχάς με επίγνωσιν, τότε λέγω ότι γίνεται θεία μέσα εις αγγελόμορφον γένος.
Νέος Σωκράτης. Έτσι πρέπει βεβαίως.
Ξένος. Τόρα λοιπόν άραγε ενοήσαμεν ότι πρέπει ο πολιτικός και ο καλός νομοθέτης να είναι μόνος του ικανός με την βασιλικήν του σπουδήν να εμφυτεύση αυτό το ιδίον εις τους ορθώς εκπαιδευθέντας τους οποίους είπαμεν προ ολίγου;
Νέος Σωκράτης. Αυτό είναι βεβαίως ορθόν.
Ξένος. Όστις όμως, φίλε Σωκράτη, είναι ανίκανος να κάμνη αυτό, ας μην τον ονομάσωμεν με τα ονόματα τα οποία εξετάζομεν εις τούτον τον λόγον.
Νέος Σωκράτης. Πολύ ορθά.
Ξένος. Και λοιπόν; Μία ψυχή ανδρεία, όταν αποκτήση αυτήν την αλήθειαν, άραγε δεν εξημερόνεται και θέλει με αυτόν τον τρόπον προ πάντων να συγκοινωνή με τα δίκαια, αν όμως δεν την αποκτήση, κλίνει μάλλον προς την θηριώδη φύσιν;
Νέος Σωκράτης. Πώς όχι;
Ξένος. Αλλά τόρα; Άραγε η αξιοπρεπής φύσις, εάν μεν αποκτήση αυτά τα φρονήματα, δεν γίνεται πραγματικώς συνετή και φρόνιμη, όσον βεβαίως εξαρτάται από το πολίτευμα; Ενώ, εάν δεν αποκτήση αυτά τα οποία είπαμεν, είναι δίκαιον να λάβη κάποιον δυσφημισμένον όνομα της βλακείας;
Νέος Σωκράτης. Βεβαιότατα.
Ξένος. Τότε λοιπόν ας δεχθώμεν ότι οι κακοί δεν ημπορούν ποτέ να έχουν μόνιμον σχέσιν και δεσμόν ούτε μεταξύ των ούτε με τους αγαθούς, ούτε ότι ημπορεί αυτός με σοβαρότητα να εφαρμόση, εις αυτούς καμμίαν επιστήμην.
Νέος Σωκράτης. Βεβαίως, πώς είναι δυνατόν;
Ξένος. Όσοι όμως εξ αρχής εγεννήθησαν με ήθος ευγενές και ανετράφησαν συμφώνως με την φύσιν των, μόνον εις αυτούς εμφυτεύεται με τους νόμους και ωρισμένως δι' αυτούς χρησιμεύει αυτό ως φάρμακον τεχνικόν, και καθώς είπαμεν, είναι αγγελοπρεπεστέρα αυτή η συνένωσις των ανομοίων μερών της αρετής, τα οποία κλίνουν εις αντιθέτους διευθύνσεις.
Νέος Σωκράτης. Πολύ ορθά.
Ξένος. Τόρα λοιπόν, όταν υπάρχη αυτός ο θείος δεσμός, δεν είναι δύσκολον να εννοήσωμεν και να επιτύχωμεν τους άλλους δεσμούς όσοι είναι ανθρώπινοι.
Νέος Σωκράτης. Πώς λοιπόν, και ποίους;
Ξένος. Τους αναφερομένους εις τας επιγαμίας και την απόκτησιν τέκνων και τας υπανδρείας και τους γάμους. Διότι ο πολύς κόσμος δεν τα συμβιβάζει αυτά τελείως με την γέννησιν των τέκνων.
Νέος Σωκράτης. Τι δηλαδή;
Ξένος. Όσοι επιδιώκουν εις αυτά πλούτον και μέσα, δεν αξίζει τον κόπον να κοπιάσωμεν διά να τους κατακρίνωμεν.
Νέος Σωκράτης. Βεβαίως δεν αξίζει.
Ξένος. Μάλλον δε είναι δίκαιον να ομιλήσωμεν δι' εκείνους, όσοι φροντίζουν διά την καλήν γενεάν των, εάν τυχόν δεν κάμνουν κάτι τι ορθώς.
Νέος Σωκράτης. Αυτό είναι λογικόν.
Ξένος. Λοιπόν δεν συμμορφώνονται με καμμίαν λογικήν όσοι επιδιώκουν την ευκολίαν των προς στιγμήν, και προτιμούν τους ομοίους με αυτούς, ενώ τους ανομοίους δεν τους ανέχονται, και ούτω πως οικοδομούν το μεγαλίτερον μέρος της αποτυχίας.
Νέος Σωκράτης. Πώς;
Ξένος. Οι αξιοπρεπείς βεβαίως ζητούν τους ομοίους των ως προς το ήθος, και όσον είναι δυνατόν από αυτούς παίρνουν γυναίκας εις γάμον, και τας κόρας των που έχουν δι' υπανδρείαν εις αυτούς τας δίδουν. Το ίδιον δε κάμνει και η γενεά των ανδρείων, δηλαδή επιδιώκει την ομοίαν της φύσιν, ενώ και τα δύο αυτά γένη πρέπει να κάμνουν όλως διόλου το αντίθετον από αυτό.
Νέος Σωκράτης. Πώς και διατί;
Ξένος. Διότι εδόθη εκ φύσεως, όταν η ανδρεία συνεχίζεται άμικτος εις πολλάς γενεάς, εις την αρχήν μεν να ακμάζη, εις το τέλος όμως να εκφυλίζεται και να γίνεται εντελώς μανιακή,
Νέος Σωκράτης. Αυτό φαίνεται ορθόν.
Ξένος. Εξ άλλου πάλιν η ψυχή η οποία είναι πολύ εντροπαλή και δεν ανεμίχθη με την τόλμην της ανδρείας και εξακολουθεί να διαιωνίζεται κατ' αυτόν τον τρόπον εις πολλάς γενεάς, γίνεται νωθρά περισσότερον από ό,τι πρέπει, και εις το τέλος πλέον γίνεται εντελώς παραλυτική.
Νέος Σωκράτης. Και αυτό είναι φυσικόν να γίνεται κατ' αυτόν τον τρόπον.
Ξένος. Αυτούς λοιπόν τους δεσμούς έλεγα ότι δεν είναι δύσκολον να τους συναρμόσωμεν, όταν προηγηθή και διά τα δύο γένη να έχουν μίαν γνώμην διά τα καλά και αγαθά. Διότι ολόκληρον αυτό είναι έργον της βασιλικής υφαντικής, δηλαδή ποτέ να μην επιτρέπη να απομακρύνωνται τα φρόνιμα ήθη από τα ανδρεία, αλλά να τα συγκλώθη με ομοφροσύνην και με αμοιβάς και με ποινάς, με διαφώτισιν και με παράδοσιν εχεγγύων μεταξύ των, και να κατασκευάζη με την σύνδεσιν αυτών το ομαλόν και, καθώς λέγομεν, στρωτόν ύφασμα, και εις αυτούς να αναθέτη πάντοτε τα αξιώματα της πολιτείας.
Νέος Σωκράτης. Πώς;
Ξένος. Όπου μεν υπάρχει ανάγκη ενός άρχοντος, να εκλέγη επιστάτην εκείνον όστις προτιμά αυτά και τα δύο. Όπου δε είναι ανάγκη περισσοτέρων, εκεί να λαμβάνη αναμίξ και από τα δύο μέρη. Διότι τα μεν ήθη των αξιοπρεπών αρχόντων είναι πάρα πολύ συντηρητικά και δίκαια και σωτήρια, χρειάζονται όμως κάποιαν σφοδρότητα, και απότομον τόλμην και δραστηριότητα.
Νέος Σωκράτης. Και αυτά βεβαίως φαίνονται ορθά.
Ξένος. Τα δε ανδρεία ήθη πάλιν, όσον μεν διά το δίκαιον και την συντηρητικότητα, είναι κατώτερα από τα ήθη εκείνων, έχουν όμως καθ' υπερβολήν την δραστηριότητα εις τας πράξεις των. Εάν δε αυτά τα δύο δεν συνυπάρχουν μαζί, είναι αδύνατον να γίνωνται καλά όλα τα πράγματα των πόλεων και ιδιωτικώς και δημοσία.
Νέος Σωκράτης. Πώς όχι;
Ξένος. Αυτό λοιπόν το ύφασμα ας δεχθώμεν ότι το εκτελεί η πολιτική πράξις με την τελείαν πλοκήν του ήθους των ανδρείων και των φρονίμων, όταν με ομόνοιαν και φιλίαν συνδέση τον βίον αυτών η βασιλική τέχνη, και κατασκευάση το μεγαλοπρεπέστερον και ωραιότερον από όλα τα υφάσματα, και όλους τους άλλους, τους δούλους και τους ελευθέρους, τους ενδύση με αυτό το ύφασμα, και όσον είναι ορθόν να ευτυχή μία πόλις, εις τούτο χωρίς καμμίαν έλλειψιν διοική και επιστατή.
Νέος Σωκράτης. Περίφημα πάλιν, φίλε Ξένε, μας ετελείωσες τον βασιλικόν και τον πολιτικόν.
***
Η Σειρά των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, των Εκδόσεων Φέξη, υπήρξεν ένας σταθμός στα ελληνικά χρονικά. Για πρώτη φορά προσφερόταν συστηματικά στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, η αρχαία ελληνική σκέψη (Ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση, δράμα, δικανικός και πολιτικός λόγος) σε δημιουργικές μεταφορές της, από τους άριστους μεταφραστές του τόπου, στην πιο σύγχρονη μορφή που πήρε εξελισσόμενο το γλωσσικό της όργανο. Ο Όμηρος, οι Τραγικοί κι ο Αριστοφάνης, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Πλάτων, ο Ξενοφών, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, ο Θεόφραστος, ο Επίκτητος, ο Πλούταρχος, ο Λουκιανός κλπ. προσφέρονται και σήμερα, στις κλασικές πια μεταφράσεις των Πολυλά, Ραγκαβή, Μωραϊτίδη, Κονδυλάκη, Ποριώτη, Γρυπάρη, Τανάγρα, Πολέμη, Καμπάνη, Καζαντζάκη, Βάρναλη, Αυγέρη, Βουτιερίδη, Ζερβού, Φιλαδελφέως, Τσοκόπουλου, Σιγούρου, Κ. Χρηστομάνου κλπ, σε μια σύγχρονη σειρά εκδόσεων βιβλίου τσέπης, πράγμα που επίσης γίνεται για πρώτη φορά, συστηματικά, στην Ελλάδα.
Πολιτικός Στον διάλογο τούτο αναδύεται φιλοσοφικά η ανθρώπινη ενέργεια στη πράξη και στη θεωρία, κι ο συγγραφέας, χρησιμοποιώντας ένα μύθο, παρουσιάζει άλλο είδος πολιτεύματος για να υποδείξη τις ατέλειες των υπαρχόντων πολιτευμάτων. Έτσι, ο διάλογος αυτός αποτελεί την κατ' εξοχήν κοινωνιολογική μελέτη του Πλάτωνος.
Η «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ» ΑΝΑΤΥΠΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
ΑΘΗΝΑΙ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΤΣΙΜΙΣΚΗ 61
ΤΙΜΗ ΤΟΜΟΥ ΔΡΑΧΜΕΣ 10