Part 1

Produced by Sophia Canoni

Note: The tonic system has been changed from polytonic to monotonic. The spelling of the book has not been changed otherwise. Bold words have been included in &&. Words in italics have been included in _

Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σε μονοτονικό. Η ορθογραφία του βιβλίου κατά τα άλλα παραμένει ως έχει. Λέξεις με έντονους χαρακτήρες έχουν συμπεριληφθεί σε &&. Λέξεις με πλάγιους χαρακτήρες έχουν συμπεριληφθεί σε _.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ

OSCAR WILDE (Οσκάρ Ουάιλδ)

ΔΡΑΜΑ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ Μ. ΧΑΤΖΗΓΑΒΡΙΗΛ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ 1917

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΚΟΜΗΣ ΚΑΒΕΡΣΙΑΜ Κ. G. ΥΠΟΚΟΜΗΣ ΓΚΟΑΡΙΓΚ (υιός του). ΣΙΡ ΡΟΒΕΡΤ ΤΣΙΛΤΕΡΝ (Barv, Υφυπουργός των Εξωτερικών). ΥΠΟΚΟΜΗΣ ΔΕ ΝΑΝΖΑΚ (Ακόλουθος της Γαλλικής Πρεσβείας στο Λονδίνο). Κύριος ΜΟΝΤΦΩΡΤ. ΜΕΪΣΟΝ (Οικονόμος του Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν). ΦΙΠΠΣ (Υπηρέτης του Λόρδου Γκόαριγκ). ΙΑΚΩΒΟΣ) ) Υπηρέται. ΧΑΡΩΛΤ ) ΛΑΙΔΗ ΤΣΙΛΤΕΡΝ. ΛΑΙΔΗ ΜΑΡΚΩΝ. ΚΟΜΗΣΣΑ ΜΑΡΤΣΜΟΝΤ. ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΠΕΛ ΤΣΙΛΤΕΡΝ (Αδελφή του Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν). Κυρία ΣΙΕΒΕΛΕΫ.

ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ

ΣΚΗΝΗ Οκτάγωνο δωμάτιο στο σπίτι του Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν στην πλατεία Grosvenor. (Το δωμάτιον είναι κατάφωτο και γεμάτο επισκέπτες. Στο επάνω σκαλοπάτι στέκεται η Λαίδη Τσίλτερν, γυναίκα καθαράς ελληνικής ομορφιάς, είκοσι επτά περίπου χρόνων. Υποδέχεται τους ξένους που αναβαίνουν. Επάνω από το κιγκλίδωμα της σκάλας κρέμεται μεγάλο κηροπήγιο φωτίζοντας πλατειά γαλλική ταπετσαρία — που παριστά τον θρίαμβον του έρωτα από σχέδιο του Boucher — απλωμένην επάνω στον τοίχο της σκάλας. Δεξιά είναι η είσοδος της αιθούσης της μουσικής. Ακούεται ο ελαφρός ήχος κουαρτέτου. Η είσοδος αριστερά φέρνει σε άλλα δωμάτια υποδοχής. Η κυρία Μάρτσμοντ και η Λαίδη Μπάσιλτων, δύο εμορφώτατες γυναίκες, κάθονται μαζί απάνω σε σοφά ρυθμού Λουδοβίκου 16ου. Είναι τύποι διαλεκτής λεπτότητος. Οι αριστοκρατικοί τρόποι των έχουνε κάτι που μαγεύει. Ο Watteau θ' αρέσκετο να τις ζωγραφίση).

Κυρία Μάρτσμοντ. Θα πάτε απόψε στης Χάρτλοκ, Μαργαρίτα;

Λαίδη Μπάσιλτων. Έτσι νομίζω. Και σεις;

Κυρία Μάρτσμοντ. Ναι. Φοβερά κουραστικές οι εσπερίδες που δίνουν, δε σου φαίνεται;

Λαίδη Μπάσιλτων. Φοβερά κουραστικές αλήθεια! Δε μπορώ ποτέ να καταλάβω γιατί πηγαίνω. Μα ούτε κι' αλλού που πηγαίνω ξέρω γιατί πηγαίνω.

Κυρία Μάρτσμοντ. Εγώ έρχομ' εδώ για να διδαχθώ.

Λαίδη Μπάσιλτων. Α! εγώ αποστρέφομαι τη διδαχή.

Κυρία Μάρτσμοντ. Κ' εγώ το ίδιο. Εξ άλλου αυτό μας φέρνει σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τις εμπορικές τάξεις, δεν είναι έτσι; Μα έλα που η αγαπητή Γερτρούδη Τσίλτερν μου λέει πάντα πως πρέπει νάχω κάποιο σοβαρό σκοπό στη ζωή, γι' αυτό κ' εγώ έρχομ' εδώ.

Λαίδη Μπάσιλτων. (Κυττάζει γύρω με το λορνιό της). Δε βλέπω κανένα 'δώ απόψε που θα μπορούσε κανείς να πη πως έχει κάποιο σοβαρό σκοπό. Ο κύριος που με συνώδευσε στο μπυφέ όλο και μου μιλούσε για τη γυναίκα του.

Κυρία Μάρτσμοντ. Τι προστυχιά!

Λαίδη Μπάσιλτων. Φρικτή προστυχιά! Για τι σου έλεγε ο δικός σου;

Κυρία Μάρτσμοντ. Για μένα.

Λαίδη Μπάσιλτων. (Με χαμηλή φωνή). Κ' ευρήκες κανένα ενδιαφέρον;

Κυρία Μάρτσμοντ. (Κουνεί το κεφάλι). Ούτε το παραμικρό.

Λαίδη Μπάσιλτων. Τι μαρτύριο που τραβούμε αγαπητή Μαργαρίτα!

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σηκώνεται). Και πόσον καλά μας ταιριάζει. Ολιβία! (Σηκώνονται και πηγαίνουν προς την αίθουσαν της μουσικής. Ο υποκόμης Νανζάκ, νεαρός ακόλουθος, γνωστός για τους λαιμοδέτας και την Αγγλομανία του, πλησιάζει με βαθειάν υπόκλισι, και λαμβάνει μέρος στη συνδιάλεξι).

Μέισον. (Στέκεται στο επάνω σκαλοπάτι και αγγέλλει νέους επισκέπτας). Ο Κύριος και η Λαίδη Ζαν Μπάρφορτ. Ο λόρδος Κάβερσιαμ (Μπαίνει ο Λόρδος Κάβερσιαμ γέρος εβδομηντάρης, με την ταινία και το παράσημο της περικνημίδας. Θαυμάσιος τύπος φιλελευθέρου ανθρώπου. Θα τον έπαιρνε κανείς για πορτραίτο του Lawrence.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Καλησπέρα, Λαίδη Τσίλτερν! Ήρθ' εδώ αυτός ο γυιός μου ο χασομέρης;

Μάπελ Τσίλτερν. (Πλησιάζει τον Λόρδο Κάβερσιαμ). Γιατί ονόμαζετ' έτσι τον Λόρδο Γκόαριγκ;

(Η Μάπελ Τσίλτερν είνε τέλειος Αγγλικός τύπος εμορφιάς. Έχει όλη την ευωδία και την ελευθερία του άνθους. Όλο κύματα λες από φως ηλιακό από τα μαλλιά της, και το μικρό της στόμα, έτσι με τα χείλη ανοικτά, γεμάτο από ελπίδα, σαν στόμα παιδιού. Έχει την τυρρανική γοητεία της νεότητος, και το εκπληκτικό θάρρος της αθωότητος. Σ' εκείνους που έχουν πολλές γνώσεις δεν θυμίζει κανένα έργο τέχνης. Μα είναι σαν άγαλμα Ταναγραίας κόρης και θα στενοχωρείτο πολύ αν της τόλεγε κανείς).

Λόρδος Κάβερσιαμ. Γιατί περνά μια ζωή τόσ' οκνηρή.

Μάπελ Τσίλτερν. Πώς μπορείτε να λέτε αυτό το πράμα; Μόνο και μόνο γιατί πάει κάθε πρωί στης δέκα ιππασία, γιατί πηγαίνει στην όπερα τρεις φορές την εβδομάδα, φορεί νέα φορέματα τουλάχιστον πέντε φορές την ημέρα, και τρώγει έξω κάθε βράδυ; Αυτό είνε που ονομάζετε οκνηρή ζωή; αυτό;

Λόρδος Κάβερσιαμ. (Την κυττάζει με γλυκό βλέμμα). Είσαστε θελκτική Δεσποινίς!

Μάπελ Τσίλτερν. Πόσον με κολακεύετε Λόρδε Κάβερσιαμ! Μα γιατί δεν έρχεστε πιο συχνά σπίτι μας; Το ξέρετε πως κάθε Τετάρτη δεχόμαστε ταχτικά, και τ' αστέρι εκείνο στο στήθος σας πηγαίνει τόσο έμορφα!

Λόρδος Κάβερσιαμ. Δεν πάω πουθενά τώρα. Έχω αηδιάσει την Κοινωνία του Λονδίνου. Δε με νοιάζει και πολύ αν έξαφνα με παρουσιάσουνε στο ράφτη μου. Αυτός πάντα δίνει τη ψήφο του εκεί που πρέπει. Μα μεγάλο κόπο μου φέρνει όταν έχω να συνοδεύσω στο μπουφέ την καπελλού της συζύγου μου. Ποτέ μου δεν έκαμα γούστο τα καπέλλα της Λαίδης Κάβερσιαμ.

Μάπελ Τσίλτερν. Ω! Σ' εμέν' αρέσει η Κοινωνία του Λονδίνου. Νομίζω πως έχει καλλιτερεύση σημαντικά. Απαρτίζεται τώρα ολότελα από ωραίους κουτούς και πρωτοφανείς τύπους τρελλών. Έτσι πρέπει νάνε μια Κοινωνία.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Μμ! Σε ποίαν από της δυο αυτές κατηγορίες υπάγεται ο Γκόαριγκ;

Μάπελ Τσίλτερν. (Σοβαρά). Εγώ τον Λόρδο Γκόαριγκ τον ξεχωρίζω από τους άλλους. Όσο πάει και διορθώνεται.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Σε τι;

Μάπελ Τσίλτερν. Ελπίζω να σας πω πολύ γρήγορα, Λόρδε Κάβερσιαμ!

Μέισον. (Αγγέλλει επισκέπτας). Η Λαίδη Μάρκων. Η κυρία Σιέβελεϋ.

(Μπαίνουν η Λαίδη Μάρκων και η Κυρία Σιέβελεϋ. Η Λαίδη Μάρκων είναι γυναίκα ευχάριστη, καλοκάγαθη, από όλους αγαπημένη, με μαλλιά σταχτιά δεμένα με κορδόνι, à la marquise. Η Κυρία Σιέβελεϋ, που τη συνοδεύει, είναι πολύ ψιλή και λίγο αδύνατη. Χείλη πολύ λεπτά και χονδροβαμμένα, μια άλικη γραμμή απάνω σε χλωμό πρόσωπο. Βενετικά κόκκινα μαλλιά, μύτη αητού, και μακρύς λαιμός. Το κοκκινάδι το δείχνει, φαίνεται πιο πολύ η φυσική χλωμάδα. Όλοι στρέφουν απάνω της περίεργα βλέμματα. Σωστό καλλιτέχνημα! η επίδρασις πολλών σχολών είναι φανερή απάνω της).

Λαίδη Μάρκων. Καλησπέρα, αγαπητή Γερτρούδη! Είσαστε τόσο καλή να μου επιτρέψετε να φέρω μαζί μου τη φιλενάδα μου, κυρία Σιέβελεϋ. Δυο τόσο θελκτικές γυναίκες πρέπει να γνωριστήτε.

Λαίδη Τσίλτερν. (Πλησιάζει την Κυρία Σιέβελεϋ με γλυκό χαμόγελο). Θαρρώ πως έχουμε κάπου ανταμωθεί με τη κυρία Σιέβελεϋ. Δεν το ήξερα πως έκαμε και δεύτερο γάμο.

Λαίδη Μάρκων. (Με φαιδρότητα). Α, τον σημερινό καιρό ο κόσμος πανδρεύεται όσο μπορεί συχνότερα, δεν είναι έτσι; Είναι πολύ του συρμού. (Στρέφεται προς την Δούκισσα του Maryborough). Αγαπητή Δούκισσα, τι κάνει ο Δουξ; Το μυαλό ακόμη αδύνατο, υποθέτω; Μ' αυτό ήτανε μοιραίο, δε σας φαίνεται; Και ο καλός πατέρας του το ίδιο. Είναι κληρονομικό, δεν είναι έτσι;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Παίξει με τη βεντάλια της). Μ' αλήθεια έχουμε κάπου ανταμωθεί καμμιά φορά Λαίδη Τσίλτερν; Δε μπορώ να θυμηθώ πού. Έλειπα πολύ καιρό από την Αγγλία.

Λαίδη Τσίλτερν. Είμαστε μαζί στο σχολειό, κυρία Σιέβελεϋ.

Κυρία Σιέβελεϋ, (Με ύφος αγέρωχο). Αλήθεια; Εγώ δε θυμάμαι σχεδόν τίποτε από τα μαθητικά μου χρόνια. Έχω μονάχα μια αόριστη εντύπωση πως ήτανε δυσάρεστα χρόνια.

Λαίδη Τσίλτερν. (Ψυχρά). Αυτό δε μου κάνει καμμιά έκπληξι!

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με το γλυκύτερο τρόπο της). Δεν ξέρετε, Λαίδη Τσίλτερν, πόσον επιθυμούσα να γνωρίσω τον σύζυγο σας. Από τον καιρό που μπήκε στο υπουργείο των Εξωτερικών, γίνεται τόσο μεγάλος λόγος γι' αυτόν στη Βιέννη. Και τα καταφέρνουνε πάντα οι εφημερίδες να γράφουν ορθά τόνομά του. Αυτό είναι κάτι τι.

Λαίδη Τσίλτερν. Δε βλέπω τι σχέσι μπορεί νάχη μαζί σας ο σύζυγος μου. κυρία Σιέβελεϋ! (Φεύγει).

Υποκόμης δε Νανζάκ. Ah, chère Madame, quelle surprise! Δε σας είδα από την τελευταία φορά που ανταμωθήκαμε στο Βερολίνο!

Κυρία Σιέβελεϋ. Από τότε που με είδετε στο Βερολίνο! Μ' από τότες επέρασαν πέντε χρόνια!

Υποκόμης δε Νανζάκ. Α! με κολακεύετε!

(Μπαίνει ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Σαραντάρης, μα φαίνεται κάπως νεώτερος. Φρεσκοξυρισμένος, με λεπτά χαρακτηριστικά, μαύρα μαλλιά και μαύρα μάτια. Προσωπικότης μεγάλης αξίας. Δεν είναι δημοτικός — λίγοι που έχουν αξίαν, είναι τέτοιοι. Μα μερικοί τον θαυμάζουνε υπερβολικά και βαθειά τον σέβονται οι πολλοί. Οι τρόποι του φανερώνουν άνδρα τέλειον, υπέροχον, με μικράν δόσιν υπερηφανείας. Καταλαμβάνει κανείς πως ο άνθρωπος αυτός έχει συναίσθησι της επιτυχίας που είχε στη ζωή του. Νευρικός, με κουρασμένο βλέμμα. Κάποια νευρικότητα στα ρουθούνια, στα χλωμά και λιγνά του χέρια. Ο Βαν Ντικ θα εζωγράφιζε ευχαρίστως το κεφάλι του).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Καλησπέρα, Λαίδη Μάρκων! Ελπίζω να εφέρατε μαζί σας τον Σιρ Τζων.

Λαίδη Μάρκων. Ω! έφερα ένα πειο πολύ χαριτωμένο πλάσμα από τον Σιρ Τζων. Ο Σιρ Τζων από τον καιρό που αναμίχθηκε σοβαρά στην πολιτική, σου έκαμε ένα τρόπο ανυπόφορο. Αλήθεια, τώρα πεια που η Βουλή των Κοινοτήτων προσπαθεί να φανή χρήσιμη, κάνει μεγάλη ζημία.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δεν πιστεύω, Λαίδη Μάρκων. Είναι αληθινό ότι εμείς προσπαθούμε να χάνουμε τον καιρό του κόσμου, δεν είναι έτσι; Μα ποιο είναι τέλος πάντων αυτό το χαριτωμένο πρόσωπο που είχετε την καλωσύνη να μας φέρετε;

Λαίδη Μάρκων. Ονομάζετε Κυρία Σιέβελεϋ! Από την οικογένεια των Σιέβελεϋ στο Τορσετσάιαρ, υποθέτω. Μα δεν είμαι βεβαία. Αι οικογένειαι είναι τόσο ανακατωμέναι σήμερα. Σας βγαίνει έξαφνα ένας στη μέση και σας λέει πως είναι κάτι. Αυτό είναι πεια ο γενικός κανών.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Κυρία Σιέβελεϋ; Νομίζω ότι την γνωρίζω.

Λαίδη Μάρκων. Μόλις έχει φθάση από τη Βιέννη.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Α! ναι. Νομίζω πως ξέρω ποιαν εννοείτε.

Λαίδη Μάρκων. Ω! αυτή στη Βιέννη ξέρει όλο τον κόσμο, κ' έχει και κάτι ωραία σκανδαλάκια με τον κόσμο εκεί. Πρέπει αλήθεια τον ερχόμενον χειμώνα να πάω κ' εγώ στη Βιέννη. Ελπίζω εκεί η Πρεσβεία να έχη καλούς μαγείρους.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αν δεν είχε, ο Πρεσβευτής θα επαύετο χωρίς άλλο. Παρουσιάστε με παρακαλώ στη Κυρία Σιέβελεϋ. Επιθυμούσα να τη γνωρίσω.

Λαίδη Μάρκων. Να σας συστήσω. (Στην Κυρία Σιέβελεϋ). Αγαπητή μου, ο Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν μ' έφαγε για να σας συστήσω!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Υποκλίνεται). Καθ' ένας έχει την σφοδράν επιθυμίαν να γνωρίση την ξακουσμένη Κυρία Σιέβελεϋ. Οι ακόλουθοί μας στη Βιέννη για τίποτε άλλο δε μας γράφουνε.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σας ευχαριστώ, Σιρ Ρόβερτ. Γνωριμία που αρχίζει με κομπλιμέντο, είναι βέβαιο πως θα κατάληξη σε μια πραγματική φιλία. Αρχίζει καθώς πρέπει. Και το ωραιότερον είναι που ανεκάλυψα πως γνωριζόμαστε με την Λαίδη Τσίλτερν.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αλήθεια;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ναι. Ακριβώς τώρα μου θύμισε πως είμαστε μαζί στο σχολειό. Πόσο καλά το θυμάμαι τώρα! Εκείνη πάντα έπαιρνε το βραβείο της καλής διαγωγής. Το θυμάμαι πολύ καλά. Η Κυρία Τσίλτερν έπαιρνε πάντα το βραβείο της καλής διαγωγής!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με χαμόγελο). Και σεις ποιο βραβείο επαίρνατε, Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Εγώ άρχισα να παίρνω τα βραβεία μου από τη στιγμή που μπήκα στη ζωή. Δεν ενθυμούμαι να πήρα κανένα για καλή διαγωγή.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Είμαι βέβαιος πως θάτανε για κάποιο θέλγητρό σας!

Κυρία Σιέβελεϋ. Δεν ξέρω αν τις αμείβουν πάντα τις γυναίκες για τα θέλγητρά τους. Τυχαίνει πολλές φορές να τιμωρούνται γι' αυτά! Είναι βέβαιο, πως πολλές γυναίκες γερνούνε σήμερα από την αφοσίωσι εκείνων που τες θαυμάζουν παρ' από τίποτε άλλο. Αυτός τουλάχιστο είναι ο μόνος λόγος για τον οποίον οι περισσότερες από τις ωραίες γυναίκες σας στο Λονδίνο μοιάζουνε με τσίρους.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι απαισία που φαίνεται αυτή η φιλοσοφία σας, Κυρία Σιέβελεϋ. Να θέληση κανείς να σας χαρακτηρίση, θα ήτανε αναίδεια. Αλλά μπορώ να σας ερωτήσω με όλο το θάρρος, είσαστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος; Αυτές είναι οι μόνες θρησκείες της μόδας που μας έμειναν σήμερα.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω, δεν είμαι ούτε από το ένα ούτε από το άλλο. Η αισιοδοξία αρχίζει μ' ένα ζωηρό αγρίεμα των ματιών, και η απαισιοδοξία τελειώνει με μαβιά ματογιάλια. Εκτός τούτου, και το ένα και το άλλο είναι απλώς δίλημμα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Προτιμάτε να είστε φυσιολάτρις;

Κυρία Σιέβελεϋ. Κάποτε. Μ' αυτό είναι τόσο δύσκολο πρόβλημα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι θα λέγανε για μια τέτοια θεωρία οι σημερινοί ψυχολόγοι μυθιστοριογράφοι, για τους οποίους ακούμε τόσα πολλά;

Κυρία Σιέβελεϋ. Α! Η δύναμι των γυναικών πηγάζει από ένα πράμα που η ψυχολογία δε μπορεί να μας εξηγήση. Τους άνδρες είν εύκολο να τους αναλύση κανείς. Τις γυναίκες... αυτές είναι μόνο για να λατρεύωνται.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Νομίζετε πως η επιστήμη δε μπορεί ν' ασχοληθή με το γυναικείο ζήτημα;

Κυρία Σιέβελεϋ. Η επιστήμη δεν ασχολείται ποτέ της με τους παραλογισμούς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον το γυναικείον ζήτημα θα μείνη άλυτο σ' αυτόν τον κόσμο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Και μήπως οι γυναίκες δεν αντιπροσωπεύουνε το παράλογο;

Κυρία Σιέβελεϋ. Οι καλοφορεμένες γυναίκες μάλιστα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με ευγενική υπόκλισι). Φοβούμαι πως δύσκολα θα μπορούσα σ' αυτό να συμφωνήσω μαζί σας. Αλλά καθήστε. Και πέστε μου τώρα, τι σας κάνει να προτιμάτε το μελαγχολικό Λονδίνο από τη ζωηρή Βιέννη, ή μήπως η ερώτησίς μου είναι αδιάκριτη;

Κυρία Σιέβελεϋ. Οι ερωτήσεις δεν είναι ποτέ αδιάκριτοι. Οι απαντήσεις είναι κάποτε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Οπωσδήποτε μπορώ να μάθω αν η εδώ παρουσία σας οφείλεται εις λόγους πολιτικούς ή σε απλή διασκέδαση.

Κυρία Σιέβελεϋ. Η πολιτική είναι η μόνη μου ευχαρίστησι. Είναι βλέπετε της μόδας σήμερο να μη φλερτάρη κανείς παρά σαν φθάσει στα σαράντα ή να μη γίνεται ρομαντικός προτού φθάσει τα σαρανταπέντε, έτσι κ' εμείς οι καϋμένες οι γυναίκες που είμαστε κάτω από τα τριάντα, ή λέμε πως είμαστε, δεν έχουμε να κάνωμε τίποτε άλλο παρά ν' ασχολούμεθα στην πολιτική και στη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία σήμερα μου φαίνεται έγεινε απλώς το καταφύγιο εκεινών που θέλουνε να ενοχλούν τον πλησίον των. Εγώ προτιμώ την πολιτική. Νομίζω πως στέκει περισσότερο!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Η πολιτική ζωή είναι ευγενικό στάδιο!

Κυρία Σιέβελεϋ. Κάποτε. Κάποτε είναι ευχάριστο παιγνίδι, Σιρ Ρόβερτ. Και κάποτε μεγάλος μπελάς.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Σεις πως την ευρίσκετε;

Κυρία Σιέβελεϋ. Εγώ; Κάτι και από τα τρία. (Αφήνει την βεντάλια της να πέση χάμου)

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Σηκώνει την βεντάλια). Επιτρέψατέ μου.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σας ευχαριστώ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μα 'δε μου είπατε ακόμη σε τι οφείλεται η εδώ παρουσία σας. Η σαιζόν έχει περάσει πειά.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω! δε σκοτίζομαι για τη σαιζόν του Λονδίνου! Εδώ ο κόσμος καταγίνεται μονάχα σ' ερωτοδουλιές και σε τίποτε άλλο. Έρχεται, ή για να κυνηγήση συζύγους ή για να κρυφτή απ' αυτούς. Εμένα ο σκοπός μου ήτανε ν' ανταμώσω σας. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Ξέρετε τι πράμα είναι η περιέργεια γυναικός. Όσο μεγάλη είναι κ' η περιέργεια του ανδρός. Επιθυμούσα υπερβολικά να σας ανταμώσω, και... να σας παρακαλέσω να κάμετε κάτι για μένα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ελπίζω πως δε θάνε μικρό πράμα, Κυρία Σιέβελεϋ. Εγώ ξέρω πως τα μικρά πράματα για να γίνουν έχουνε μεγαλύτερες δυσκολίες.

Κυρία Σιέβελεϋ. [Αφού σκεφθή για μια στιγμή). Όχι, δε μου φαίνεται πως είναι μικρό πράμα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Χαίρομαι πολύ. Πέστε μου λοιπόν τι είναι.

Κυρία Σιέβελεϋ. Υστερότερα. (Σηκώνεται). Μπορώ τώρα να κάμω ένα γύρο μέσα στο ωραίο σας σπίτι; Ακούω πως έχετε θαυμάσιες εικόνες. Ο καϋμένος ο Βαρώνος Άρνχεϊμ — θυμάστε το Βαρώνο; — μου έλεγε πάντα πως έχετε εξαισίους Cerots.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Μ' ένα σχεδόν ανεπαίσθητο τρόμο). Εγνωρίζετε καλά τον Βαρώνο Άρνχεϊμ;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Χαμογελώντας). Στενώτατοι φίλοι. Σεις;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μια φορά.

Κυρία Σιέβελεϋ. Θαυμάσιος άνθρωπος, δεν ήτανε;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Σωπαίνει για λίγο). Ήταν έξοχος, σε πολλά πράματα.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σκέπτομαι πολλές φορές τι κρίμα είναι που δεν έγραψε τ' απομνημονεύματά του. θα ήτανε πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ναι: Πολλών ανθρώπων οίδεν άστεα και νόον έγνω, σαν ο αρχαίος Έλλην.

Κυρία Σιέβελεϋ. Χωρίς το φοβερό μειονέκτημα νάχη μια Πηνελόπη που να περιμένη σπίτι τον ερχομό του.

Μέισον. Ο Λόρδος Γκόαριγκ.

(Μπαίνει ο Λόρδος Γκόαριγκ. Τριάντα τεσσάρων χρόνων, πάντα λέει πως είναι νεώτερος. Με πρόσωπο καλοθρεμμένο, χωρίς καμμιά έκφρασι. Είναι ευφυής, μα δε θέλει να τον εκλαμβάνουν για τέτοιον. Τέλειος τύπος δανδή, θα στενοχωρείτο αν τον νομίζανε για ρομαντικό. Παίζει με τη ζωή, και τα έχει τελείως φτιασμένα με τον κόσμο. Του αρέσει να παρεξηγήται Αυτό του δίνει ένα πλεονέκτημα).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Καλησπέρα, αγαπητέ μου Αρθούρε! Κυρία Σιέβελεϋ, επιτρέψατέ μου να σας παρουσιάσω τον Λόρδο Γκόαριγκ, τον οκνηρότερο άνθρωπο μέσα στο Λονδίνο.

Κυρία Σιέβελεϋ. Έχω παλαιότερα συναντηθεί με τον Λόρδο Γκόαριγκ.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Υποκλίνεται). Δεν επίστευα πως θα με θυμάστε, Κυρία Σιέβελεϋ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Το θυμητικό μου είναι πολύ γερό. Και είσαστε ακόμη άγαμος;

Λόρδος Γκόαριγκ. Έτσι... πιστεύω.

Κυρία Σιέβελεϋ. Τι ρωμαντικός που είσαστε!

Λόρδος Γκόαριγκ. Ω! δεν είμαι καθόλου ρωμαντικός. Δεν είμαι ακόμη γέρος. Αφήνω το ρωμαντισμό στους γεροντότερους μου. Μπορώ να μάθω αν θα μείνετε πολύ καιρό στο Λονδίνο Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Αυτό εξαρτάται λίγο από τον καιρό, λίγο από τη μαγειρική, και λίγο από τον Σιρ Ρόβερτ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ελπίζω πως δε θα μας σπρώξετε σ' Ευρωπαϊκό πόλεμο;

Κυρία Σιέβελεϋ. Για την ώρα, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος!

(Νεύει στον Λόρδο Γκόαριγκ, με γελαστά μάτια, κ' εξέρχεται με τον Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ο Λόρδος Γκόαριγκ κλωθογυρίζει την Μάπελ Τσίλτερν).

Μάπελ Τσίλτερν. Αργήσατε πολύ!

Λόρδος Γκόαριγκ. Μ' ανεζητούσατε;

Μάπελ Τσίλτερν. Με όλη μου την καρδιά!

Λόρδος Γκόαριγκ. Τότε λυπούμαι που δεν άργησα ακόμη περισσότερο. Μ' αρέσει να με ζητούνε.

Μάπελ Τσίλτερν. Τι εγωισμός!

Λόρδος Γκόαριγκ. Είμαι πολύ αγωιστής.

Μάπελ Τσίλτερν. Όλο και μου μιλάτε για τα ελαττώματά σας, Λόρδε Γκόαριγκ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Για τα μισά μονάχα σας έχω μιλήσει ως τώρα, Δεσποινίς Μάπελ!

Μάπελ Τσίλτερν. Είναι πολύ χειρότερα τ' άλλα;

Λόρδος Γκόαριγκ. Πολύ φοβερά! Όταν τα σκέπτομαι το βράδυ πηγαίνω αμέσως στο κρεβάτι.

Μάπελ Τσίλτερν. Καλά, χαίρω για τα ελαττώματά σας. Δεν ήθελα ούτ' ένα απ' αυτά να παραιτήσετε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Η καλοσύνη σας! Μα εσείς είσαστε πάντα τόσο καλή. Α! καλά που θυμήθηκα, Δεσποινίς Μάπελ, θέλω να σας κάνω μια ερώτησι. Δε μου λέτε ποιος έφερ' εδώ την Κυρία Σιέβελεϋ; Την Κυρία αυτή που βγήκε τώρα έξω με τον αδερφό σας;

Μάπελ Τσίλτερν. Ω, νομίζω η Λαίδυ Μάρκων την έφερε. Γιατί ρωτάτε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Έχω τώρα πολλά χρόνια να την δω, αυτό είναι όλο.

Μάπελ Τσίλτερν. Τι παράλογη αιτία!

Λόρδος Γκόαριγκ. Κάθε αιτία είναι παράλογη.

Μάπελ Τσίλτερν. Τι είδους γυναίκα είν' αυτή;

Λόρδος Γκόαριγκ. Ω! πνεύμα την ημέρα κ' εμορφιά το βράδυ!

Μάπελ Τσίλτερν. Δε μου χτύπησε καθόλου στο μάτι. Την αποστρέφομαι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αυτό δείχνει το θαυμάσιο γούστο που έχετε.

Υποκόμης δε Νανζάκ. (Πλησιάζει). Α, η νεαρή Αγγλίδα είναι μοντέλλο καλού γούστου, δεν είναι;

Λόρδος Γκόαριγκ. Έτσι μας λένε πάντα οι εφημερίδες.

Υποκόμης δε Νανζάκ. Διαβάζω όλες τις Αγγλικές σας εφημερίδες. Τις βρίσκω πολύ διασκεδαστικές.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τότε, αγαπητέ μου Νανζάκ, πρέπει βέβαια να μαντεύετε τι κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές.

Υποκόμης δε Νανζάκ. Θα το επιθυμούσα, μα ο καθηγητής μου δεν το θέλει. (Στην Μάπελ Τσίλτερν). Μου δίνετε την ευχαρίστησι να σας συνοδεύσω στην αίθουσα της Μουσικής Mademoisselle;

Μάπελ Τσίλτερν. (Φαίνεται πολύ δυσαρεστημένη). Ευχαρίστως. Υποκόμη, πολύ ευχαρίστως! (Στρέφεται στον Λόρδο Γκόαριγκ). Δεν έρχεστε στην αίθουσα της μουσικής;

Λόρδος Γκόαριγκ. Αν η μουσική εξακολουθεί, δεν έρχομαι δεσποινίς Μάπελ.

Μάπελ Τσίλτερν. (Αυστηρά). Η μουσική είναι Γερμανική. Δεν θα καταλαβαίνατε τίποτε. (Εξέρχεται με τον Υποκόμη δε Νανζάκ Ο Λόρδος Κάβερσιαμ πλησιάζει τον υιόν του).

Λόρδος Κάβερσιαμ. Λοιπόν, κύριε! Τι κάνεις εδώ πέρα; Σπαταλάς τη ζωή σου καθώς πάντα! Έπρεπε τώρα, να ήσαι στο κρεβάτι, κύριε. Μένεις έξω πολύ αργά! Άκουσα πως χθες το βράδυ στης Λαίδης Ρούφφορτ χόρευες ως τις τέσσαρες το πρωί!.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μονάχα ως τις τέσσαρες παρά τέταρτο, πατέρα.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Δε μπορώ να καταλάβω πως υποφέρεις την Κοινωνία αυτή του Λονδίνου. Είναι μια Κοινωνία κατεστραμμένη, ένας σωρός από ελεεινούς τιποτένιους, που μιλούν χωρίς τίποτε να λένε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μ' αρέσει αυτό το είδος της ομιλίας, πατέρα. Είναι το μόνο πράμα εις το οποίο κάτι ξέρω κ' εγώ.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Μου φαίνεται πως εσύ ζης σ' αυτό τον κόσμο μονάχα για διασκέδασι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Για τι άλλο πρέπει κάνεις να ζη, πατέρα; Τίποτε άλλο δε μας μακραίνει τη ζωή όσο η ευτυχία.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Είσαι άκαρδος, κύριε, πολύ άκαρδος!

Λόρδος Γκόαριγκ. Ελπίζω όχι, πατέρα. Καλησπέρα, Λαίδη Μπάσιλτων!

Λαίδη Μπάσιλτων. (Καμαρώνοντας δυο ωραία φρύδια) Εδώ είσαστε; Δεν είχα ιδέαν ότι συχνάζετε ποτέ σε πολιτικές συναθροίσεις!

Λόρδος Γκόαριγκ. Λατρεύω τις πολιτικές συναθροίσεις. Είναι οι μόνες συναθροίσεις εις στις οποίες ο κόσμος δεν μιλά για πολιτικά.

Λαίδη Μπάσιλτων. Εγώ τρελλαίνομαι για τα πολιτικά. Μπορώ να μιλώ μια ολάκερη μέρα. Μα δε μπορώ ν' ακούω άλλους να μιλάνε. Δεν ξέρω πώς οι δυστυχισμένοι εκείνοι μέσα στη Βουλή υποφέρουνε τις μακριές και απέραντες εκείνες συζητήσεις.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μη δίνοντας ποτέ καμμιά προσοχή.

Λαίδη Μπάσιλτων. Αλήθεια;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Με τον πιο σοβαρό τρόπο). Βέβαια. Είναι, ξέρετε, πολύ επικίνδυνο πράμα να δίνη κανείς προσοχή. Αν προσέξη κι' ακούση μπορεί και να πεισθή· και άνθρωπος που επιτρέπει στον εαυτό του να πείθεται από τα επιχειρήματα του άλλου είναι όλως διόλου παράλογος.

Λαίδη Μπάσιλτων. Α! αυτό εξηγεί πολλά πράμματα για τους άνδρες που ως τώρα ποτέ δε μπορούσα να καταλάβω, και πολλά για τις γυναίκες που οι σύζυγοι των δεν τις εκτιμούνε ποτέ!

Κυρία Μάρτσμοντ. (Με αναστεναγμό). Οι σύζυγοι μας δεν εκτιμούνε ποτέ τίποτε δικό μας. Γι' αυτό κ' εμείς τρέχουμε σε άλλους!

Λαίδη Μπάσιλτων. (Με έμφασι). Και, πάντοτε σ' άλλους, δεν είναι αλήθεια;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Με χαμόγελο). Και αυτές είναι οι σκέψεις των δύο Κυριών που είναι γνωστό πως έχουνε τους πιο λαμπρούς συζύγους μέσα στο Λονδίνο.

Κυρία Μάρτσμοντ. Αυτό είναι ακριβώς εκείνο που δε μπορούμε να υποφέρουμε. Ο Ραϊνάλδος μου είναι σε απελπιστικό σημείο άμεμπτος. Τόσο μάλιστα που κάποτε γίνεται ανυπόφορος!

Λόρδος Γκόαριγκ. Τι φοβερό! Μ' αυτό πρέπει να το μάθη όλος ο κόσμος!

Λαίδη Μπάσιλτων. Ο Μπάσιλτων τα ίδια και χειρότερα· όλο και είναι τρυπωμένος σπίτι ως να ήτανε κανένας μπάτσελορ.

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σφίγγει το χέρι της Λαίδης Μπάσιλτων). Καϋμένη μου Ολιβία! Επήραμε άνδρες τέλειους, και γι' αυτό καλά τιμωρούμαστε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Εγώ θάλεγα πως οι άνδρες είν' εκείνοι, που τιμωρούνται.

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σηκώνεται). Α, όχι αγαπητέ! Εκείνοι είναι όσο μπορούν ευτυχισμένοι. Όσο δα για την εμπιστοσύνη που έχουνε σ' εμάς, το πράμα είναι αρκετά τραγικό.

Λαίδη Μπάσιλτων. Τραγικότατο!

Λόρδος Γκόαριγκ. Κωμικότατο θέλετε να πήτε. Λαίδη Μπάσιλτων;

Λαίδη Μπάσιλτων. Καθόλου κωμικό, Λόρδε Γκόαριγκ. Είσαστε πολύ άδικος να σκέπτεστε τέτοιο πράμα!

Κυρία Μάρτσμοντ. Φοβούμαι πως ο Λόρδος Γκόαριγκ ευρίσκεται στο εχθρικό στρατόπεδο, όπως πάντοτε. Τον είδα μπαίνοντας να μιλά σ' εκείνη τη Κυρία Σιέβελεϋ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Έμορφη γυναίκα η Κυρία Σιέβελεϋ!

Λαίδη Μπάσιλτων. (Με ψυχρότητα). Παρακαλούμε να μη επαινάτε άλλες γυναίκες μπροστά μας. Μπορούσατε να περιμένετε εμάς να το κάνωμ' αυτό.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αρκετά επερίμενα.

Κυρία Μάρτσμοντ. Μάθετε λοιπόν πως δεν έχουμε καμμιά διάθεσι να της πλέξουμε κανένα εγκώμιο. Άκουσα πως επήγε στην Όπερα τη Δευτέρα το βράδυ, κ' είπε στο Τόμυ Ράφφωρτ πως τάχα, απ' ό,τι μπόρεσε να καταλάβη η Κοινωνία του Λονδίνου είναι όλη φτιασμένη από αφιλόκαλους και δανδήδες.

Λόρδος Γκόαριγκ. Έχει μεγάλο δίκαιο σ' αυτό. Δεν είναι αλήθεια πως οι άνδρες είναι όλοι αφιλόκαλοι κ' οι γυναίκες όλες δανδήδες, δεν είναι αλήθεια;

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σιωπαίνει για λίγο). Ω! νομίζετε αλήθεια πως αυτό ήθελε να πη η Κυρία Σιέβελεϋ;