Part 5

Süh, dicht bi Jerusalem up ’n Barg steht ’n Krüz von Holt. Un an dat Krüz hängt ’n Minsch. Un an dat Krüz steiht de Oewerschrift: Jesus ut Nazareth, dei Juden ehr König. Pilatus hett de Oewerschrift makt, desülw Mann, den de Römers in dat Land schickt hadden, wil dat he nah ’n Rechten seihn un up Ornung hollen süll. Hei hett de Oewerschrift makt, de Juden tau argern. Sei hewwen em ok argert, indem, dat sei em dwungen hewwen, den’ Mann tau ’n Dod tau verurdeilen, von den’ hei wüßt, dat sine Seel hell un klor was as de helle klore Sünnenschin. Dei Juden hewwen em argert, nu argert hei de Juden. Dat Brüden geiht üm, seggen de Lüd. Oewer christlich is dat nich. Liekerst steiht Pilatus in uns Herrgott sinen Deinst. Hei möt de Wohrheit schriewen, obgliek hei nich weit, wat Wohrheit is. Jesus ut Nazareth, de Juden ehr König. Jesus. De Nam is nich Schall un Rook. Den’ Namen kann de Regen un de Snei nich afwischen, den’ Namen kann de Tid nich utlöschen. De steiht deep in de Minschen ehr Hart, de steiht deep in Gott sin Hart inschreewen; de bliwt in Ewigkeit. Jesus ut Nazareth. Ja, dat is wohr. Ut Nazareth stammt hei; dor is hei upwussen. Dor hett sin Vadding em dat Lesen un sin Mudding em dat Beden lihrt. Dor hett hei in de Bibel lest un in sin Lebensbook studiert, wenn de Man an ’n Häwen schienen ded un dei Stirns lücht’ten as Lichter an ’n Dannenboom. Dor hett hei dat rutfünnig makt, dat Gott sin Vadder is, dor hett hei dat rutfäuhlt, dat hei de Messias sin künn, up den’ dei Juden luerten sörre lange, lange Tid. Un as hei sick bi sin Döp davon aewertügt hadd, dat hei würklich de Messias wir, dor is hei nie nich wedder nah Hus gahn. Dor is hei in de Welt rinne wannert, de Juden tau vertellen von sinen Gott un von sei ehren Gott. Dor hett hei de Juden dat utdüd’t, dat Gott dei Minschen leiw hett as ’n Vadder leiw hett sin eigen Kind, dat Gott de Sünner leiw hett as ’n Vadder leiw hett sinen Söhn, ok wenn dese Söhn Schimp un Schann up sin Vadder sin griese Hoor bröcht hett. Un veele glöwten em dat tau un folgten em nah un deden, wat hei von sei verlangen ded. Sei würden em ünnertan. So würd hei de Juden ehr König, nich ’n König mit ne blanke Kron up ’n Kopp un mit ’n blankes Swert in de Hand, ne, man blot ’n heimlichen König, dei in dei Minschenharten regiert, in Gott sin Riek. De Pharisäer würden em arg, wil dat de Lüd den Herrn Jesu nahfolgten. Sei säden: Hei is nich de Juden ehr König, hei lüggt un bedrüggt. Un Jesus säd: ick nehm dat up ’n Eid, ick bün ’n König. Un as hei in Jerusalem inriden ded, repen dei Groten un de Lütten up de Straat: Hurra uns’ König. Dor güngen de Pharisäer hen un verklagten em bi ’n hogen Rat un bi Pontius Pilatus. De hoge Rat wull em glik tau ’n Dod verurdeilen, oewer Pontius Pilatus wull dat nich. Hei markt dat woll, dat de Neid ut de Pharisäer spräken ded. Doch de Haß von de Pharisäer was so grot, dat Jesus starwen müßt. Nu hängt hei an dat Krüz! All sine Gleder dauhn em weih, un bannig grot is de Döst, de em quälen ded. Unner ’t Krüz stahn Lüd, dei spitakeln aewer em un lachen aewer em. Wek sünd dorbi, dei hett hei hulpen ut grote Not. De lachen ok, de spitakeln ok. Un em stiggt dat heit bit int binnelst Hart! Oewer hei weit dat: hei is de Juden ehr König. Hei möt sin Ünnertanen schützen. Dorüm bed’t hei tau Gott: »Vadder, vergiww sei dat; sei weiten nich, wat sei daun.« Un de Qual ward gröter! Döst, Döst! Angst, Angst. Min Gott, min Gott, worüm hest du mi verlaten. Nu kümmt de Dod! Jesus ängst’t sick nich. Tapfer un tru süht hei den Dod in dat Og. Hei will jo starwen. Friwillig geiht hei in den Dod! Nich as Judas Ischarioth, dei sick sülwst dat Lewen nehm. Ne so, dat hei sick nich wehren ded, as dei Soldaten em griepen wullen; dat hei sich nich los ret, as sei em an dat Krüz nagelten. Hei wull starwen, wil dat sin Vadder dat wull; hei wull starwen üm dei Minschen ne Leiw tau wiesen, dei gröter is as sei ehr Sünn un Schuld. Un de Dod kümmt un will em an sin Hart rieten. Oewer hei will in sin Vadder sinen Arm inslapen, as ’n Kind. Min leiw Vadder, in dine Hänn befehl ick minen Geist. Un süh, ’n Engel kümmt un dräggt sinen Geist in sin’ Vadder sine Hänn. Dor is hei nu. Sin Vadder is sin Gott. Un Gott is dat Lewen. Wer in Gott is, dei is in dat Lewen. Ok Jesus is nich dod. Hei lewt. Noch hüt gellt dat Wurt: Jesus ut Nazareth — de Juden ehr König. — Pilatus hett de Oewerschrift makt, up hebräisch, up griechisch un up latinsch, in alle Spraken, de dunntaumalen de halwe Welt spreken künn. De ganze Welt sall dat weiten, dat de Juden ehr König hier starwen möt as ’n Mürder. So wull dat Pilatus. Doch Gott wull dat anners. Hei will, dat alle Minschen dat weiten sälen: Jesus is de Köng von de ganze Welt. — Sühst du de Brigg dor up dei hoge See? Wur towt de Storm! Wur gahn de Bülgen hoch! Sei schmieten dat Schipp hen un her, as ’n Ball. Dat Schipp will in den Hawen flüchten. Oewer ’t kümmt nich rin. Dei Stüerung is falsch! Ball schmieten de Bülgen dat Schipp an de Mol. Denn breckt dat entwei. Un de Minschen gahn unner. De Lots’ süht dat. Ick möt hen, dat Schipp tau redden, so röppt hei. Führ nich rut, segg’n sin Frünn’ un Kollegen. Din Boot sleiht üm un du geihst in den Dod! Un wenn ick starwen möt, ick möt rut, seggt de Lots. Un hei führt rut. Links möten ji stüern! Dat Boot driwwt an den Strand. De Lots driwwt up de See. Dod! Oewer de Brigg liggt säker in den Hawen. — De Minschheit is de Brigg. Sei will rauhn an Gott sin Hart. Sei kümmt nich dorhen. Sei stüert falsch. Min Sünn is gröter, as dat sei mi vergewen warden kann. Ümmer wedder driwt sei rut up dei See, in de Welt. Un de Dod luert up sei; de Höll will sei hewwen. Dat süht Jesus, de Lots. Ick möt hen, sei tau redden, so seggt hei tau sine Jüngers. Bliw hier, seggt Petrus, sünst mötst du starwen. Un wenn ick ok starw, ick möt hen. Un hei geiht nah Jerusalem, nah Golgatha. An’t Krüz! Links möten ji stüren. Hier is Gott sin Hart! Jesus geiht in den Dod. Un de Minschheit geiht tau Gott. Un Gott seggt tau ehr: De di dat Lewen gewen hett dörch sinen Dod, de sall din König sin. Jesus Christus is de König von de ganze Welt. Hei is ok din König! De Minsch is dat Schap, dat in de Durn sick vertörnt hett. Un de Durn tusen un plusen em de Wull un dat Fell. Jesus süht dat. Hei will dat Schap ut de Durn lösn. Oewer _dei_ Durn hollen dat Schap fast un terrieten den Scheeper dat Hemd, de Hand, dat Hart. Doch Jesus lett nich nah! Hei grippt in de Durn bit dat dat Schap verlöst is. Nu dräggt hei ’t up sin Schuller in sinen Vadder sinen Stall. Un sin Vadder schenkt em dat Schap. Nu is dat sin. Nu hölt hei ’t fast! Kein Dod un kein Düwel nich kann ’t em ut sine Hand rieten. Jesus is stark as Gott. Kennst du de Oewerschrift, de up din Stirn steiht sörre de Tid, dor du döfft worden büst? Jesus ut Nazareth, de Juden ehr König. Dat heit för di: Jesus din König.

Grot is de Neid un de Haß in de Minschen ehr Bost! Gröter is de Leiw in uns Herrgott sin Hart! Jesus geiht tapfer un tru in den Dod! De Minschheit geiht fri in dat Lewen! Jesus ut Nazareth de Minschheit ehr König. Jesus ut Nazareth din König. Dat all’s vertellt uns dat Krüz.

Amen.

5.

Plattdütsch Predigt

an’n 16. Sünndag nah Trinitatis (11. 9. 1921.) hollen von Propst _Dahlmann_ in Golbarg.

Phil. 1., 21 ff. »Christus is min Lewen, Starwen is för mi Gewinn. Wenn ick äwer bedenken dauh, dat ick hier in dei Welt noch veel dauhn künn, denn weit ick nich, wat ick mi wünschen sall. Denn weit ick nich, wat dat Best vör mi is. Ich hadd woll Lust aftauscheiden, un nah den ’n Herrn Christus tau gahn, dat wir för mi wol dat Allerbest. Äwer, wenn ick an juch denk, denn wir’t wol beter, dat ich noch ’n beten hier blew. Dat ward ok wol so kamen, dat ick noch bi juch bliwen sall, dat ick juch in ’n Glowen un in dei Freud an jugen Glowen wiederhelp«.

Hüt is de Kirch jo mäglich vull, un dat noch tau an’n gewöhnlichen Sünndag. Dat is’n jo gor nich mihr gewennt. Ja, in dei Kriegstid, as dei Lüd all Angst üm ehr Manns un Sähns harren, dunn wir dei Kirch an’n gewöhnlichen Sünndag ok wol oft so vull as hüt. Äwer nu nah ’n Krieg dor hebben veel sick dacht: »O, nu kann uns dat nicks mihr dauhn, nu bruk wi ok nich mihr so oft nah dei Kirch tau gahn.« So hewwen sick veel, gortau veel, dat Kirchengahn wedder awwennt, un meist is jo veel Platz up dei Bänken. Na, worüm dei meisten hüt herkamen sünd, dat is jo kein Geheimnis. Üm dat Gottswurt un dei Andacht is dat hüt veele villicht weniger to dauhn, ne dei Niglichkeit het sei herdrewen. Sei sünd niglig, wo sick dat wol anhürt, wenn Gottswurt plattdütsch predigt ward, un wo dei Preister sick dor wol anstellt. Nu mücht ick wol wünschen, dat dat mennig einen von de Nigligen hüt so gahn deiht, as dat dei Fisch oft geiht. Dei Fisch will’n von’n Fischer süß nich veel weiten, un gahn em ut’n Weg, wenn hei mit sin Nett un sin Angel rankümmt. Wenn dei Fischer nu äwer up sinen Angelhaken son schöne, recht apptitliche Lockspies stäken hett, dann ward mennig Fisch doch niglich un denkt bi sick: sallst doch ok mal eins präuwen, wo dei schöne Lockspies smeckt, un geiht ran an dei Angel, un mit eins sitt hei an den’n Angelhaken fast un kann nich wedder loskamen.

Uns Herr Christus hett jo eins tau Petrussen seggt, hei süll nu man dat Fischfangen up den’ See Genezareth sin laten, hei süll nu ’n Minschenfischer warden, dei Minschen för den ’n Herr Jesus infangen süll. Dit Wurt von den ’n Herrn Jesus gellt för uns Preisters alltauhop. Wi sälen ok all Minschenfischers sin, dei dei Minschen för den ’n Herrn Christus infangen. Denn dörpen wi dat ok woll so as dei Fischers maken, un dat is woll ganz in ’n Sinn von den ’n Herrn Jesus, dat wi dei Minschen, dei süß nich nah’re Kirch kamen, mal eins dörch ne Lockspies anlocken, üm ehr denn för den ’n Herrn Christus un sin Wurt tau fangen. Un as nu weck von dei Gemein in dei Zeitung setten leten, dat sei wol girn mal dat Gottswurt in uns leiwe plattdütsch Muddersprak hüren müchten, dor hewwen wi in ’n Kirchgemeinrat uns seggt: Worüm nich, dat ’s ne schöne Gelegenheit, Gottswurt an dei Minschen ran tau bringen, dei dei Kirch süß ut ’n Weg gahn. Wi willen ehr mal ne plattdütsch Predigt as ne Lockspies henholln. Villicht geiht denn den Einen ore Annern dat ok so as dei Fisch, mit eins hackt sick Gottswurt up des Ort in ehr Hart fast, dat ’s gornich wedder von loskamen känen. So hebben wi uns dat dacht, wenn wi hüt de Gemein tau ne plattdütsch Predigt inladt hewwen. Un uns Herr Gott mag sinen Segen tau dit Vörnehmen geben, dat sin Wurt, ok wenn ’t plattdütsch predigt ward, nich leddig werre trüg kümmt.

Wi wenn’ uns nu nah desse lüt Vörred tau dat Gottswurt, dat ick, so gaud as ick künn, int Plattdütsch äwerdragen un vörlest heww. Soveel ward ji woll noch behollen hebben, dat dat Wurt von ’t Starwen redt. Ja Paulus redt von sin eigen Dod. Aewer wat Paulus hier von sin eigen Dod seggt, dat möt uns doch wunnern. Hei seggt, dat vör em dat Starwen dat allerbest wir, ja, dat Starwen för em gradtau ’n groten Gewinn wir. Dat krigt ’n nich oft tau hüren. Segg mal sülwst, wo würd di wol tau Maud sin, wenn dei Dod nu mit eins an di ranne kem, di mit sin knaekern Hand anfaten würd un sed: »Brauder, Swester, kumm mit, nu is din Tid üm«. Würdst du di denn ok as Paulus freun, würdst du denn ok so ähnlich as hei seggen: Leiwe Fründ, nah di heww ’k mi all lang sehnt, wo freu ick mi, dat du nu endlich kümmst un mi halst? Ick heww grote Lust, mit di tau gahn. Dat is för mi jo grad so, as wenn ick ’n groten Gewinnst makt hadd. Ob wol einer von uns so seggen würd? Würd ’n wi wol nich tausamenschuddern vör den unheimlichen Gast un uns strüwen, mit em tau gahn? Von Lust würd wol wenig tau spören sin, desto mihr äwer von Roren und Schrigen. Ne, von Natur hett kein Minsch Lust tau ’n Starwen. All Minschen trachten nah ’t Lewen un willen lewen. Maennigmal seggen wol Minschen, dei swer krank sünd un veel Weihdag hebben, ja oft nich mal mihr sitten ore liggen känen, dei seggen wol mitunner: Wenn ick man dod wir, ick bün mi sülwst un min Angehürigen blot noch tau Last. Aewer dei seggen meist man so: Wenn dei Dod, den ’n sei sick so lang wünscht hebben, denn kümmt, un seggt: »Kumm mit!« denn is ’t mit eins all nich wohr, wat sei seggt un sick wünscht hebben. Denn heit ’t up eins: Ach, wenn ick doch noch ’n beten lewen künn, wo girn blew ick noch ’n beten hier. Wi Minschen, wi hängen so fast an ’t Lewen, un wenn uns Lewen ok man blot noch ’n Quällewen ist. ’n Quällewen dücht uns doch ümmer noch beter as dod sin. Un nu gor, wenn Minschen noch arbeiten un wirken kaenen un hier up dei Welt noch veel tau dauhn hebben, un de Arbeit ehr ok noch Freud makt, so as dat bi Paulussen dei Fall wir, dei ok wüßt, dat hei hier noch veel, gortauveel besonners bi dei Philippers tau dauhn hadd un so girn dauhn mücht, dor finnen wi dat wol nich so licht, dat ein as Paulus seggt: »Ick har wol Lust awtauscheiden, Starwen is vör mi ’n Gewinn.« Minschen, dei süß noch gesund sünd un doch nich mihr lewen mägen, dei sick sülwst uphängen, ore dodscheiten, ore versöpen, dei sünd meist swer krank in ’n Kopp un weiten nich, wat sei daun.

Dat is jo ok gor kein Wunner, wenn dei Minschen Angst vör ’n Dod hebben. Hei is jo doch ’n unheimlichen, fürchterlichen Gast, so dat wi tausamenschuddern bet in dei Knaken, wenn hei bi uns an dei Dör kloppt, rinne kümmt, an ’t Krankenbedd rantred un tau einen von uns Leiwen ore tau uns sülwen seggt: »Kumm mit mi!« Hei hett jo ok son ’n Macht, dor kann keiner gegen an, dor möt sick jere geben, ob hei will ore nich, dor helpt kein Bidden un Strüwen. Wenn hei seggt: »Kumm!« denn möt wi kamen, ob wi willen ore nich. Ein von uns plattdütschen Dichters, John Brinkmann, hett uns in ein von sin Rimels beschrewen, woans dei Lüd in ’n Hus tau Maud is, in dat dei Dod intreden is. »Dei vörnehm Gast« heit dei Aewerschrift. Dei Dichter denkt sick dat so, dat in ein Hus dei Mudder storben is. Grad an den Dodsdag kümmt dei Saehn ut dei Frömd trüg un weit noch gornich, dat sin Mudding dod is. Vull Freud un Lust kümmt hei nah dei Stuw rinne, wo dei Vadder trurig sitt. Dun seggt dei Vadder:

Min Saehn, perr nich so hart, Perr up nich vull so fast! Dei Däl un Sahl, dei knackt un knarrt, Un hier is ’n vörnäm Gast. Dei is hüt aw hier stegen, Dreggt up sin ’n Kopp ’n Kron, Üm din leiw Mudding wegen Möt wi em Ihr andon.

Mak apen du man sacht, Ganz sacht dei Kamerdör, Dor kannst em seihn in all sin Pracht Hei steit an ’t Bedd bi ehr. Sin linke Knakenhand hett Hei up dei Stirn ehr leggt, Hei swiggt — man nah den Kirchhoff wiest, Min Saehn, hei mit sin recht.

Ja so is dei Dod, as ’n König so stark un mit so ’n Macht, dat keiner gegen em upkamen kann. Up em möten ’s all hüren, dei Hogen un dei Niedrigen, dei Riken un dei Armen, dei Königs un dei Prachers. In weck von dei schönen groten Kirchen find’t ’n oft Dodendänz malt. Dor süht ’n up dei langen Wänn ’n groten Uptog von allerhand Minschen malt. Vöran danzt dei Knakenman, dei Dod, un spält uppe Vigelin ore Fläut, un achter em her danzen allerhand Minschen, dei Kaiser mit sin Kron, un dei Papst mit sin dreiduwwelt Kron, un dei Soldat, dei Studierten un dei man wenig lihrt hewwen, Jung un Olt, Manns un Frugens, ja sülwst dat lüt Kind, dat noch gornich gahn kann, all mötens mit, wenn dei Dod ehr tau ’n Danz upföddert. Un wenn hei nu kümmt un föddert wen up tau ’n Danz, denn bringt dat kein Freud un Lust un Lachen, denn heit dat Awschied nehmen von dat Leiwste, wat ein hett, un dat geiht ahn bläudige Tranen un Hartweihdag nich af.

Denk mal eins dor an, wo Fritz Reuter dat beschrewen het in dat 1. Kapitel von sine Stromtied, wo Havemann tau Maud wir, as hei an dat Sark von sin jung’ Fru dei Likenwacht höl. Dor sitt hei an dat Sark, ganz alleen mit sin lütt Döchting. Dat Finster is apen, dei schöne Sommernacht lett ehren säuten Geruch nah dei Stuw rinne trecken. »Oft hett Havemann sick doran freut, nu kann hei sick nich mihr doran freun.« ’ne grote Freud was em mit sin Fru unnergahn un hadd all dei lütten mit sick reten. Hei makte dat Finster tau, un as hei sick ümdreihte, stünn sin lütt Döchting an’t Sark un langte vergews nah dat still Gesicht, as wull sei’t straken. Hei böhrte dat Kind höger, dat dat ankamen künn, un dat lütt Dirning strakte un eite mit dei warmen Hänn un dei warmen Leiwswürd an ehr stilles Mudding un an den kollen Dod herümmer, un kek dunn den Vadder mit ehr groten Ogen an, as wull sei nah wat Unbegripliches fragen, un pohlte: »Mudding, — huh!« Ja, säd Havemann, Mudding frirt, un dei Tranen störten em ut dei Ogen, un hei sett’te sick up dei Kist un nehm sin Döchting up ’n Schoot un weinte bitterlich. Un dei Lütt fung ok an tau weinen, un weinte sick sacht in den Slap; hei led sei weik an sick un slog den Rock warm üm ehr, un so satt hei dei Nacht dor un höll truge Likenwacht bi sin Fru un sin Glück.« Sonn Led, sonn Hartweidag bringt dei Dod. So verännert hei ’n Minschen, dat sülwst ’n Kind vör sin eigen Mudding grugen ward. Dat hebben sick nich blot dei Dichters so inbildt un utdacht, ne, dat is dei harte Würklichkeit, dat weiten wi all, dat hebben wi alltauhop sülwst erfohren, un ähnliche Stunn het männigein von uns all sülwst dörchmaken müßt. Un wat wir ’t doch för ’n sweren Gang, wenn wi ein ’n von uns Leiwen nah ’n Kirchhof begleiten müßten. Dei Dichter, John Brinkmann, von den ick irst all ’n Vers vörlest hew, hett’t en annermal beschrewen, wo ’n Vadder to Maud is, dei sinen Sähn begraben möt. Dat Gedicht hett dei Äwerschrift: »Hei stürw.« Ick will ok dat noch mal vörlesen:

Nu Meister, schruw hei tau den Sark! Nu Mudder, Mudder, mak di stark Un drög di aw din Tran! Den Wagen führ nu vör, Jehann, Un Schritt vör Schritt lett’st du din Spann Hen nah den Kirchhof gahn.

Wi Kinner, wi gahn mit tau Faut. Dei Weg tau Gott is ümmer gaud, Un is ’t son ’n sworen Gang, So swor, as ick em gahn nu möt, Mi drägen doch sacht hen min Föt, Wir hei noch eins so lang.

Wat freugt ick mi, as Gott em gew — Son ’n einzigst Kind hett ein so leew, Wat helpt dat alltausam! Hei stürw, ick bring em nah sin Graw, Gott’s Husdör is’t, dor sett ’k em aw — Führ tau in »Jesu Nam! —«

Ja, ’t is’n unheimlichen, harten Gast, dei Dod, dei vel Leed un Weihdag mit sick bringt, un so stark is, dat keiner gegen em upkamen kann.

Un des’ unheimliche Gast kümmt jedwereinen von uns neger und neger, kann hüt kamen, kann morgen kamen un bi di ankloppen. ’t kann jo ok noch ne Tid wohren, bet hei kümmt, äwer kamen deiht hei nah mi un di, so gewiß as dat Amen in’t Vadderuns’. Ut’n Weg gahn kann em keiner. Dat weit wi all, un dat, wat uns so bevörsteiht, hett uns wol all männig bös Stunn makt. Wo männig Minschen giwwt dat wol, dei ehr Lewen lang unner den Druck von dei Dodsfurcht stahn un mit Grugen denken an dei Stunn, wo sei an de Reig kamen.

Un Paulus süht sin Dodsstunn, as wi irst hürt hebben, ganz ruhig entgegen. Sinentwegen kann dei Dod jeden Ogenblick kamen, hei hett gor kein Bang för em. Denn möt hei wol ganz gewiß weiten, dat dei Dod em gornicks daun kann, em ok nicks nehmen kann; ne, hei kann em tau wat verhelpen, up dat hei sick all lang freut hett. Ach, wenn dat mit uns doch so warden künn, wenn wi doch ok von alle Dodsfurcht ahnig warden künnen! Wo schön wir dat wol. Wo würd uns ganz Lewen ’n ganz anner Utseihn kriegen. Wo hett Paulus dat blot farig bröcht? Hei verswigt uns dat nich, hei seggt dat hier: »Christus, seggt hei, is min Lewen.« Dorüm is Starwen för em Gewinn. Sall hei eins afscheiden, denn bedüd’t dat Starwen för em nicks anners as na ’n Herrn Christus gahn. Dat’s noch nicks legs vör em, ne, wat schöneres beters kann’t jo gornich för em gewen. Dat is jo för em dat Allerbest, wat’t gewen kann, nah’n Herrn Christus tau kamen. Wenn hei an sin Dodsstunn denkt, denn is em so tau Maud as de Kinner, dei up Wihnachten lurn. Beten grugen deiht ehr wol noch in dei düster Stuw, in dei sei täuwen möten. Äwer dörch dei Dörenritz un dat Slötellock föllt wol af un an all’n Schäumer von den Dannenbom, dei all anstickt ward, un sei weiten ganz gewiß, dor in dei anner Stuw ward wat Schöns för sei prat stellt. So’n beten weiten sei all, wat de Wihnachtsmann bringen ward, äwer wat genaues weiten sei doch nich. Sei weiten äwer all von dei annern Wihnachten her, dat dat ümmer ne grote Äwerraschung gewen deit. Un nu geiht endlich dei Dör up, un dei Dannenbom steiht dor in sin Pracht un sin’n Glanz un all dei schönen Gawen, dei dei Leiw ehr taudacht hett, sünd dorunner upbugt. So as’n Kind sick freut up Wihnachten, so freut sick Paulus up den Dag, wo dei Dod kümmt. An den’n Dag geiht vör em dei Dör up, achter dei all dei Herrlichkeit upbugt is, dei dei Herr Jesus vör em prat stellt hett. Un wenn Paulus sick ok veel vermauden is, hei weit, dat ward denn doch noch ne grote Äwerraschung vör em gewen. Dat ward denn doch noch mal dusend mal schöner sin, as hei sick dat dacht hett. So is em tau Maud, wenn hei an sinen Dodsdag denkt, wil dat Christus sin Lewen is.

Christus is sin Lewen. Wat meint hei dormit? Paulus sin Lewen hett 2 Deil. Dei irst Deil wir dei, wo hei von den Herrn Jesus nicks nich weiten wull, wo hei em gradtau verfolgen ded, wo hei nicks, ok gornicks mit em tau daun hebben wull. In dit lütt Stück von sinen Lewen dacht Paulus ok wol männigmal mit grote Angst an sinen Dod. Äwer dat würd mit eins ganz anners von den Tag un dei Stunn an, as dei Herr Christus em vör dei Stadt Damaskus dalsmiten ded, as hei dor seihn un erlewen müßt, dat dei Herr Christus doch dor is un lewt, un as hei sick entsluten ded, in den Deinst von den Herrn Christus tau treden un blot dat tau daun, wat dei em seggen ded. Donn würd sin Lewen ganz anners. Von dei Stunn an künn hei seggen: »Ick lew, doch eigentlich lew ick gornich mihr, ne Christus lewt in mi.« Von dei Stunn an künn hei seggen: »Christus is min Lewen,« von dei Stunn an künn hei äwer ok seggen: »Starwen is mi nu Gewinn.« Nu dat Christus in em lewen ded, wecke wull em nu noch sin Lewen nehmen? Dor künn jo dei Dod mit all sin Macht kamen, gegen den Herrn Christus, dei in em lewen ded, künn hei jo doch nich upkamen. Dat Lewen, dat hei nu in sick har, dat künn jo gornich all warden. Wull dei Dod em sin Lewen nehmen, denn hadd hei em jo mit den ’n Herrn Christus uteinannerriten müßt. Dat güng nich, hei wir jo mit den ’n Herrn Christus nah un nah so tausamenwussen, dat ehr kein Macht von dei Welt un ok dei Dod mit all sin Macht nich uteinannerriten künn. So as ’ne Kliw sick mit dusende von lütt Hakens int Kled von einen inhakt, dei an ehr vörbi geiht, un sick mit anner Hakens fasthakt, wenn weck losreten wardn, so hadd hei sick an den Herrn Christus anhakt. Em künn keiner werre losriten. Bi em wir dat in Wohrheit so, as wi irst sungen hebben: »Meinen Jesum laß ich nicht, weil er sich für mich gegeben. So erfordert meine Pflicht, klettenweis an ihm zu kleben. Er ist meines Lebens Licht. Meinen Jesum laß ich nicht.« Ja, so möt ’t makt warden, wenn ’n vör ’n Dod kein Angst hebben sall. Wenn ’n so mit den Herrn Christus tausamenwussen is, denn kann ’n dat Graw as Gotts Husdör anseihn, denn is dei Weg nah ’n Kirchhof, so swer hei ok is, doch ’n Weg tau Gott, dei ümmer gaud is. Denn weit wi, dat de Dod uns vör Gotts Husdör afsetten möt, dei nu vör uns upgahn sall, un uns Heiland kümmt uns in sin Vadderhus sülwst entgegen un seggt tau uns: »Kamt rinn!«