Part 10

En als de knaap in ’t tentje bij De meisjes zit — dan fleurt ie, Maar straks weer juicht het ventje blij Van „Fogtie” of van „Ssseurrrtie!”

Maar soms ook vliegt hij nijdig op: „Niet smesje! bè je gek, vent?” „’t Was sekkunt!” — „Outsijt!” — „Gauw nou, lop!” „Ajazzus, wat ’n bekhent!”

Hij tost er om wie spelen moet, En kijkt of ’t smoess of guf is, Ook skooren kan hij extra-goed, En schreeuwt, dat ’t net schrie-luf is.

Wij zeggen „Keem!” hier, omdat „Spel!” Zoo gek klinkt. — ’k Wil niet vitten, Maar ’k vraag je toch, hoe denk je wel, Dat „Game!” klinkt voor de Britten?

„Gelijk!” „Klaar?” — „Uit!” — klinkt niet gekleed, En „Mooie bal!” zeg dàt niet! Zeg: „Tjoezz!” en „Geddie!” „Out!” — „Wel pleet!” Want dat klinkt lang zoo plat niet.

Als _Hollanders_ in _Holland_ met Elkander _Hollandsch_ spreken, Dan vé j’ dat „gek” of minder net — Is ’t zoo niet, welbekeken?

„Och, ’t Engelsch valt zoo mak’lijk! Heusch, Je kunt het haast niet laten,” — Zoo zeggen ze, „had ik de keus, ’k Zou altijd Engelsch praten......”

Daar komt een Engelschman — o, schrik! — Ze moeten Engelsch spreken! Nu zie je in een oogenblik De heele club verbleeken......

Ze stotteren, en ieder schijnt Den Engelschman te mijden; Ze sluipen weg, en ’t eerst verdwijnt, Wie ’t hardst heeft op staan snijden!

Nu van de Fabel de Moraal: (Dit Rijm is pedagogisch) _Al wat vertaalbaar is, vertaal!_ _De rest niet._ — Is ’t niet logisch?

Zeg „30!”, — „40!” — „Jij serveert!” Desnoods (Maar niet: „Jy surruft!”) Je zult eens zien hoe gauw je ’m leert — Je moers taal!...... As j’ maar durruft!

(_Copieer, secretaris, en hang op in ’t tentje!_)

13. THE OLD MASTERS OF HOLLAND.

De schrijver van „Van dag tot dag” in het _Hbl._ citeert niet zonder ontroering, het vers van den dichter Henry van Dyke, den vroegeren Amerikaanschen gezant: „The heavenly Hills of Holland”, waarin deze regelen onze aandacht trokken:

„The great Dutch painters loved them, Their pictures show them clear — Old Hobbema and Ruysdael, Van Goyen and Vermeer...”

niet alleen om den inhoud, maar ook om het rijm. Het is jammer dat de dichter nog niet wat naar dit uitspraaksysteem doorzingt over Holland en zijn schilders. Charivarius zal nu maar zoo vrij zijn.

Though there we hear no thunder Of cataracts and falls, We catch the mighty voices Of artists like Frans Hals.

There too, full many a lassie, In quaint attire arrayed, Reminds us of the pictures By Bisschop and Ostade.

Yea, in their moor and meadows, Where silvery snowdrops droop, We recognise thy paintings, Immortal Albert Cuyp!

Whene’er we stand, admiring Piazza, park and porch, Or golden gated gardens — We think of thee, Ter Borch!

How picturesquely filthy In backslums may be seen A sight, a living image: A picture by Jan Steen!

Those colours, ever changing, — Themes of a classic fugue! — They have inspired the greatest, From Arentz to De Hoogh.

And, pray, which is the greater — I could not tell — could you? The world-renowned Velasquez, Or humble Gerard Dou?

Theirs is a blissful nation, I reckon and I guess! Which has produced such masters As Bol and Nich’las Maes!

And lo! When lea and hillock The sunbeam skins aslant...... Behold in speechless rapture The country of Rembrandt!

14. DE CHAOS.

De schrijver van het werkje over de uitspraak van het Engelsch „Drop your foreign Accent”, droeg mij op, aangezien ik nogal makkelijk rijm — meende hij — voor zijn boek een gedicht te vervaardigen, waarin al de gewone struikelblokken van de Engelsche uitspraak verwerkt moesten worden. Ik kreeg een lijst van ongeveer 450 woorden, alfabetisch gerangschikt, en daarmee moest ik maar aan den gang gaan — asjeblieft! Hier is het. Met toestemming van den schrijver van „Drop” bied ik het alvast mijn velen vloeiend Engelsch sprekenden landgenooten aan, om er zich op een regenachtigen Zondagmiddag mee onledig te houden. Zij zullen merken, dat elk paar regels volkomen zuiver rijm geeft, en dat de klemtoon duidelijk door het rhythme aangegeven wordt. Moge het alom schrik en ontsteltenis verspreiden.

Dearest _creature_ in _Creation_, Studying English pronunciation, I will teach you in my verse Sounds like _corpse_, _corps_, _horse_ and _worse_. It will keep you, _Susy_, _busy_, Make your _head_ with _heat_ grow dizzy; _Tear_ in eye your dress you’ll _tear_. So shall I! Oh, hear my _prayer_, _Pray_, console your loving poet, Make my coat look new, dear, _sew_ it? Just compare _heart_, _beard_ and _heard_, _Dies_ and _diet_, _lord_ and _word_, _Sword_ and _sward_, _retain_ and _Britain_, (Mind the latter, how it’s written!) _Made_ has not the sound of _bade_, Say — _said_, pay — _paid_, _laid_, but _plaid_. Now I surely will not _plague_ you With such words as _vague_ and _ague_, But be careful how you speak, Say _break_, _steak_, but _bleak_ and _streak_, _Previous_, _precious_; _fuchsia_, _via_; _Pipe_, _snipe_, _recipe_ and _choir_, _Cloven_, _oven_; _how_ and _low_; _Script_, _receipt_; _shoe_, _poem_, _toe_, Hear me say, _devoid_ of trickery: _Daughter_, _laughter_ and _Terpsichore_, _Typhoid_; _measles_, _topsails_, _aisles_; _Exiles_, _similes_, _reviles_; _Wholly_, _holly_; _signal_, _signing_; _Thames_; _examining_, _combining_; _Scholar_, _vicar_ and _cigar_, _Solar_, _mica_, _war_ and _far_. From „desire”: _desirable_ — _admirable_ from „admire”; _Lumber_, _plumber_; _bier_ but _brier_; _Chatham_, _brougham_; _renown_ but _known_, _Knowledge_; _done_, but _gone_ and _tone_, _One_, _anemone_; _Balmoral_; _Kitchen_, _lichen_; _laundry_, _laurel_; _Gertrude_, _German_; _wind_ and _mind_; _Scene_, _Melpomene_, _mankind_; _Tortoise_, _turquoise_, _chamois_-leather, _Reading_, _Reading_, _heathen_, _heather_. This phonetic labyrinth Gives _moss_, _gross_, _brook_, _brooch_, _ninth_, _plinth_. _Billet_ does not end like _ballet_; _Bouquet_, _wallet_, _mallet_, _chalet_; _Blood_ and _flood_ are not like _food_, Nor is _mould_ like _should_ and _would_. _Banquet_ is not nearly _parquet_, Which is said to rime with „darky”. _Viscous_, _viscount_; _load_ and _broad_; _Toward_, to _forward_, to _reward_, And your pronunciation’s O. K. When you say correctly _croquet_; _Rounded_, _wounded_; _grieve_ and _sieve_; _Friend_ and _fiend_; _alive_ and _live_; _Liberty_, _library_; _heave_ and _heaven_; _Rachel_, _ache_, _moustache_; eleven. We say _hallowed_, but _allowed_; _People_, _leopard_; _towed_, but _vowed_ Mark the difference, moreover, Between _mover_, _plover_, _Dover_, _Leeches_, _breeches_; _wise_; _precise_; _Chalice_ but _police_ and _lice_. _Camel_; _constable_, _unstable_; _Principle_, _disciple_; _label_; _Petal_, _penal_ and _canal_; _Wait_, _surmise_, _plait_, _promise_; _pal_. _Suit_, _suite_, _run_, _circuit_, _conduit_ Rime with „shirk’ it” and „beyond it”, But it is not hard to tell, Why it’s _pall_, _mall_, but _Pall Mall_. _Muscle_, _muscular_; _gaol_; _icon_; _Timber_, _climber_; _bullion_, _lion_, _Worm_ and _storm_; _chaise_, _chaos_, _chair_; _Senator_, _spectator_, _mayor_. _Ivy_, _privy_; _famous_, _clamour_ And _enamour_ rime with „hammer” _Pussy_, _hussy_ and _possess_. _Desert_, but _dessert_, _address_. _Golf_, _wolf_; _countenance_; _lieutenants_ Hoist, in _lieu_ of flags, left pennants. _River_, _rival_; _tomb_, _bomb_, _comb_; _Doll_ and _roll_ and _some_ and _home_. _Stranger_ does not rime with _anger_, Neither does _devour_ with _clangour_. _Soul_, but _foul_ and _gaunt_, but _aunt_; _Font_, _front_, _wont_; _want_, _grand_ and _grant_, _Shoes_, _goes_, _does_.[2] Now first say: _finger_, And then: _singer_, _ginger_, _linger_. _Real_, _zeal_; _mauve_, _gauze_ and _gauge_; _Marriage_, _foliage_, _mirage_, _age_. _Query_ does not rime with _very_, Nor does _fury_ sound like _bury_. _Dost_, _lost_, _post_ and _doth_, _cloth_, _loth_; _Job_, _Job_, _blossom_, _bosom_, _oath_. Though the difference seems little, We say _actual_, but _victual_, _Seat_, _sweat_, _chaste_, _taste_; _Leigh_, _eight_, _height_; _Put_, _nut_; _granite_, but _unite_. _Reefer_ does not rime with „deafer,” _Feoffer_ does, and _zephyr_, _heifer_. _Dull_, _bull_; _Geoffrey_, _George_; _ate_, _late_; _Hint_, _pint_; _senate_, but _sedate_; _Scenic_, _Arabic_, _pacific_; _Science_, _conscience_, _scientific_; _Tour_, but _our_, and _succour_, _four_; _Gas_, _alas_ and _Arkansas_! _Sea_, _idea_, _guinea_, _area_, _Psalm_; _Maria_, but _malaria_; _Youth_, _south_, _southern_; _cleanse_ and _clean_; _Doctrine_, _turpentine_, _marine_. Compare _alien_ with _Italian_, _Dandelion_ with _battalion_, _Sally_ with _ally_; _yea_, _ye_, _Eye_, _I_, _ay_, _aye_, _whey_, _key_, _quay_! Say _aver_, but _ever_, _fever_, _Neither_, _leisure_, _skein_, _receiver_. Never guess — it is not safe; We say _calves_, _valves_, _half_, but _Ralf_! _Heron_; _granary_, _canary_; _Crevice_, and _device_, and _eyrie_; _Face_ but _preface_, but _efface_, _Phlegm_, _phlegmatic_; _ass_, _glass_, _bass_; _Large_, but _target_, _gin_, _give_, _verging_; _Ought_, _out_, _joust_ and _scour_, but _scourging_; _Ear_, but _earn_; and _wear_ and _tear_ Do not rime with „here”, but „ere”. _Seven_ is right, but so is _even_; _Hyphen_, _roughen_, _nephew_, _Stephen_; _Monkey_, _donkey_; _clerk_ and _jerk_; _Asp_, _grasp_, _wasp_; and _cork_ and _work_. Pronunciation — think of _psyche_! — Is a paling, stout and spikey; Won’t it make you lose your wits, Writing „groats” and saying _groats_? It’s a dark _abyss_ or tunnel, Strewn with stones, like _rowlock_, _gunwale_, _Islington_ and _Isle_ of Wight, _Housewife_, _verdict_ and _indict_! Don’t you think so, reader, rather, Saying _lather_, _bather_, _father_? Finally: which rimes with „enough,” _Though_, _through_, _plough_, _rough_, _hough_, or _tough_? _Hiccough_ has the sound of „cup”...... My advice is — give it up!

[2] No, you are wrong. This is the plural of „doe”.

V. KUNST.

1. AAN SPEENHOFF.

O, zanger, gij, die gansch een volk behoort, Die zooveel jaren Holland’s hart vervulde, Wiens lied ons boeit, wiens zachte stem bekoort, Ik breng u hulde.

Toen gij, al lang geleên, met moeder’s brief Ons van de stulp op straat, ten kerker voerde, Toen kreeg heel Nederland den dichter lief, Die zóó ontroerde.

Men was ontroerd — maar zonder luid gesnik, Men lachte soms — maar zonder luid geschater; De vluggen troft ge ’t eerste oogenblik, De tragen later.

Maar heel ons brave volk hebt gij verblijd Met ’t lied des mariniers aan zijn beminde; Wie kent er niet d’ onsterfelijke meid, De goedgezinde?

En d’ arme opoe dan, die niets meer zei, De meisjes van de H. B. S., de blonde, De vegetariërs, de schutterij, Het kind der zonde?

En ’t meisje! ’t meisje, dat men nooit vergeet, De oude zwabber, bij zijn Catz, zijn krantje, Het scheepje — vader’s ongezegde leed, De broek van Jantje?

Voor u is ook een mensch de bruggeman, Ouw’ Betje geeft u stof voor een ballade, Gij ziet zelfs ’t menschelijk’ in de juffrouw van De retirade!

Gij hebt den stillen humor ons gebracht Waardoor de doode dingen leven krijgen; Gij wist te _zeggen_, waar het moest, met kracht, En — te _verzwijgen_.

Gij, die de ziel der natie hebt gevat, Die tot het hart te spreken weet — te fluisteren! O, peinzend dichter, zanger, zing nog wat, Wij zullen luisteren......

2. DE BENAUWDE VESTE.

Open brief aan den Raad van Beheer van „Het Nederlandsch Tooneel”.

„_Het hemelsche gerecht moog’ zich ten langen leste_ _Ontfermen — ons bevrij’n van de benauwde veste!_”

’k Beken het eerlijk en oprecht, — dat is toch maar het beste — Ik heb het alweer afgelegd in de benauwde veste! Ach, ieder jaar probeer ’k het weer, maar ’t heeft me steeds berouwd, Ik denk niet, dat ik ’t ooit meer leer: de veste is _te_ benauwd! Zoo zonder pauze, denk eens aan! Van acht uur af tot elven! Ja, toen het eindelijk was gedaan, toen viel ik van mezelven. Ik werd gelukkig bijgebracht met slemp, en met een soes, Maar ’k hoorde nog den heelen nacht dat stem-geroezemoes. O, had ik nu toch maar ’t geluk, — zoo zuchtte ik in m’n wanhoop — Dat ’k weg mocht! Neen. Dat zware stuk dat is nog maar ’n anloop. Het Nieuwjaars-stuk begint dan pas; en, o, die Nieuwjaars-wensch! Wie dien nog volgen kon, die was geen mensch, maar Oppermensch! We zijn te moe, we zijn te gaar, als ’t twaalf uur, of kwart voor, is, Voor Pieternel en Thomasvaer, voor Roosje en voor Kloris. Je voelt je overladen, dof, als na een lang menu Met veel te zware meelkost, of met veel te vette jus: Eerst erwtensoep („met”), stokvisch, bot, gehakt met capucijners, Dan varkenspoot, gestampte pot, kool, rookworst; dan wat fijners: Choc’ladepudding, rijstebrij, gort, griesmeel, zoete vla, En dan — er kan nog wel wat bij — spekpannekoeken na. Ja, Gijsbrecht en zijne trouwe schaar zijn eindeloos breedsprakig, Wijdloopig, dik, langdradig zwaar, loslippig en loskakig. En hun verhalen dreunen voort, zij buldren onvermoeid, Hun zinnen worden woord voor woord ter zale ingeloeid. Zelfs Rafael, zingend Godes lof, hoog boven wolk en winden, Is ongelooflijk lang van stof, en kan zijn eind niet vinden. Raad van Beheer! Schaf „Gijsbrecht” af! verhoor mijn bittre beê, Ai, laat hem liggen in zijn graf, zijn assche rust’ in vreê! Heb medelijden ’t volgend jaar! Mocht g’ u ten lange leste Ontfermen! O, verlos ons maar van de benauwde veste!

3. AAN TIELENS.

Gerijmd na het zien van zijn schilderij: „De Lupuslijder.”

Neen, schilder, neen. Geef andre kunst. Keer om. Bewandel andre wegen. Gij hebt van God de gaaf gekregen, Uw werk zij waardig Godes gunst.

O, weemoed! Hopelooze ellend’! Waar prooibelust de wreedste ziekte Als een harpije nederwiekte, Die ’s Hemels schoonste schepping schendt,

Die ’t menschlijk lichaam schroeit en schrijnt, Die Godes beeld, en wondre schepping Aan dorring prijsgeeft, en verlepping, Waar lid op lid ontvleescht verdwijnt.

Hier torst een Mensch in bitt’ren nood Een last te zwaar schier om te dragen, En snakt naar ’t einde van de dagen, En naar de weldaad van den dood.

Is daar op onze lieflijke aard Geen schoonheid meer om af te malen? Geen gulden glans van zonnestralen Op bonten beemd en groenen gaard?

Is daar geen blijde bloemenpracht, Geen steden-schijning, geheimzinnig, Geen grijze dorpskerk, vroom en innig. Geen zeeën-vreugde van smaragd?

Neen, schilder. Staak uw droef bedrijf. Gij kunt ons edle blijheid geven; Maal ons ’t ontroerend schoone Leven, En spaar ons dit ontbindend lijf!

_Naschrift._ Het bovenstaande Rijm was reeds afgedrukt, toen wij onze vergissing bemerkten. De bedoelde schilderij stelt geen lupuslijder voor. Het is het „Synthetisch portret van L. van Kuik.”

4. D’R KOMEN NETTE LUI!

„K.V. Het Nederlandsen Tooneel. Directeur dr. Willem Royaards. Heden avond _Een Mid-zomernachtsdroom_. Met het oog op de aanwezigheid van den Amerikaanschen gezant en een groot deel van de Amerikaansche kolonie als gasten van den heer J. T. Cremer, avondtoilet beleefd verzocht.” — _Adv. Hbl._

Wij kunnen ons niet kleeden; Me dunkt, dat staat wel vast, We zijn al heel tevreden, Als ’t maar zoo’n beetje past; Wien Neerlandsch Bloed door d’aadren vloeit, negeert zijn kleerekast.

We dragen slechte pakken, En alle snit is zoek, De kraag dreigt af te zakken, De jas hangt als een doek, En dan geen vouw, maar dikke, bolle knieën in de broek.

In ’t buitenland daar kun je Je landgenoot direkt Herkennen aan de plunje, Die ’t logge lijf bedekt, Iets, dat — ik zeg ’t er daadlijk bij — ons niet tot schande strekt.

Een rokpak aan te trekken Maakt ons een week ontstemd, Met onze dikke nekken, In ’t hooge boord geklemd, Verzetten w’ ons _hardnekkig_ tegen ’t stijve overhemd.

En gaan we naar ’t theater, Al is ’t op ’t Leidsche Plein, Bij kunst van ’t eerste water, We kleeden ons niet fijn, Omdat w’ er in ons boezeroentje zoo genoeglijk zijn.

Maar nu de hooge oomes Verschijnen, naar men weet, Nu heeft de Major Domus, Die Willem Royaards heet, Verordineerd: we moeten komen in ons statie-kleed!

In ’t glorie-rijk Verleden, Toen was ’s lands wijs ’s lands eer, Het holle, Haagsche Heden Erkent die leus niet meer, En voor een nette vreemdeling verkleeden w’ ons als heer.

5. PRELUDIUM.

Gedicht bij het zien van Leo Gestel’s Symbolische klankfiguratie „De zwart-en-wit geknakte Gladiolenhaven”, Compositie in kleur.

„Geen kunst kan meer zijn, dan preludium van de werk’lijkheid.”

_Philip Metman._

Daar, waar de kleuring klaart, in ’t zeevert’ stralen, En nederop-waart laait in glavren gloed, Daar slinkt een schuchtre schijn, als bluschloos bloed, Wijl goud-visioenen door d’ ontscheemring dwalen.

Zal steeds de purpren stem, die sidd’rend woedt, In barnend’ aemecht strak, schoor-prangend pralen? En wolkt mijn ziel in d’ almadijnen vloed, Door ’t lydolagd weerkaatst, in mid-nachts-dalen?

Ik duchte ’t duister nauw, schoon d’ ucht-nacht daagt, Zoo leg ik ’t speurend oor aan ’t kleurterzet, Wen ’t mij heur boezem biedt, waar ’k smachtend nestel...

Aanhoort dan ’t antwoord zacht, waar ’t zielsvuur vraagt: Wanneer j’ ’n woord begrijpt van dit sonnet, Dan snap je ook ’t fijne van de kunst van Gestel.

6. HOLLANDSCHE HUMOR.

Gerijmd na het zien van een beroemd product van vaderlandschen geest.

Waarom zou je je vermoeien, En je kostbren tijd verknoeien, Om een geestig stuk te schrijven, Laat het ongeschreven blijven! Humor is volstrekt niet noodig, Geestigheid is overbodig. Onze goede vaderlanders Zijn wat zwaar. Het is niet anders. Wil je ze genoegen schenken, Laat ze dan vooral niet denken. ’t Grootst succes kun je behalen, ’t Luidst applaus, de volste zalen, Lachen, juichen, stampen, klappen, Door de allerlaagste grappen. ’k Zal je eens wat moppen zeggen, Waar je eer mee in kunt leggen. „Hou je ook zoo veel van paarde’,” Vraagt er een, „als ik, m’n waarde?” En dan laat je d’ ander zeggen, — Maar hij moet er „gijn” in leggen — „Ja, — ’k eet altijd paardebiefstuk!” Schrijf je zóó, dan krijg j’ ’n lief stuk. Als een eerste-klas actrice, Om den dooien dood geen Friesche! Maar een Amsterdamsche — eene Uit het volk, in merg en beene’, „Jeizus Kerrisstuss!” door de zaal schreeuwt, Giert men, tot de keel zich schraal schreeuwt. Zorg, dat haar gezicht van ’t zweet glimt, En, als zij dan op een stoel klimt, Als ze een tjitjak op den muur ziet, Is er geen gezicht, dat zuur ziet, Neen, dan davert het theater Van een schallend schel geschater, Tot het gillen en het gieren Aanzwelt tot een schetterig tieren, Balkend, schreeuwend, bulkend, loeiend, Tot een heescher huilen groeiend, Wild weerkaatst de ruimte vullend, En de kreten, brallend, brullend, Gansch ’t gebouw ten langen leste Kraken doen op al zijn veste’, En wanneer het stuk gedaan is, Er geen oog meer zonder traan is, Van het lachen en het proesten, Van het kuchen en het hoesten, En ze in gangen, op de trappen, Navertellen al die grappen, Gillende de straat in tollend, D’eene over d’andre rollend, Zich verstappend en verzwikkend Half nog in den na-lach stikkend, En elkaar op d’armen tikkend, Met ’t genotene verkwikkend, Nog eens snaat-rend, nog eens snikkend, De voorbijgangers verschrikkend, Zenuwschokkerig stotterend, kikkend, Zich versprekend en verslikkend, Hoestend en aemechtig hikkend, Hijgend zich den baard aflikkend, Das en boordje of haar verschikkend, Dan weer stom van ’t lachen knikkend, Schuddend, mop-doortrokken blikkend...... Als je ’t nu toch zóó kunt krijgen, (Dacht ik zoo eens bij mijn eigen, Bij ’t naar huis gaan, moet je weten,) Zonder _iets_ dat geest mag heeten, Is ’t maar ’t best geen geest te geven, Heel laag bij den grond te zweven. En de pers vindt ’t aardig, prachtig, Amuseert zich allemachtig — Dat verzekert je recette, Daar mag j’ ook toch wel op lette’! (’t Zal een flinke bom geweest zijn!) ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... Zalig zij, die arm van geest zijn!

7. HOE SCHRIJF IK EEN TOONEELSTUK?

Leiddraad voor den jongen schrijver.

Wie in deze drukke dagen Met tooneelwerk wat wil slagen, Hoeft geen groote geest te zijn, Vol van humor, fel en fijn, Vol van beelden en gedachten, Vrucht van slapelooze nachten; Wil je goed succes verwachten, Hoe ook ’t eind is, of ’t begin — Plak ’r ’n sinjo of nonna in.

Zooiets wil ’t publiek nu hooren, En het spitst onmiddlijk d’ ooren, Als zoo’n stumpert, dwaas en dom, Mal van gang, in ’t spreken krom, Grappig in het taalverknoeien, Klanken krijscht om te verfoeien; ’k Zou me heusch maar niet vermoeien: Hoe ook ’t eind is, of ’t begin — Plak ’r ’n sinjo of nonna in.

’t Kan je niet zoo heel veel schelen, Waar je ’t stuk precies laat spelen, Op de bergen, in het dal, In ’t kantoor of op het bal, In kasteelen of in vesten; Is ’t in onze wingewesten, Dat is zeker wel het beste, Maar, hoe ’t eind is, of ’t begin — Plak ’r ’n sinjo of nonna in.

In de lang vervlogen jaren Stroomden naar de bultenaren, Kreup’len, lam van lijf en leên, Dichte drommen hijgend heen, Laffe, lachbeluste drommen, Blij met blinden, stottraars, stommen, Geef ze nu de _geestlijk_ krommen: Hoe ook ’t eind is, of ’t begin — Plak ’r ’n sinjo of nonna in.

Trek de menschen, pak ze, lok ze Met Shawiaansche paradoxe’, Geef op mise-en-scène acht, Zorg voor kleuren, teer en zacht, Zorg voor sierlijke gewaden, Duur, en toch niet overladen, Maar vooral, heusch, laat je raden, Hoe ook ’t eind is, of ’t begin — Plak ’r ’n sinjo of nonna int

8. DE BLOEMENTUIN.

Ik vlecht u, kunstnaar, gaarn de lauwren om de slapen, Maar dat gejubeljeer — daar wor’ ik zeeziek van......