Part 2

ô Neen; gy weet het niet, wat 't arm gezin moet lyden, In de enge kluis, die van geen stormwind kan bevryden, Waer deur, noch valluik, voor de jagtsneeuw hen beschut; ô Neen; gy kent het niet, het hartverscheurend kermen Der teedre moeder, die haer kroost niet kan verwarmen, Versteven in de hut!

ô Neen, gy ziet ze niet, die menschen, bleek als lyken, Die aen uw bronzen poort hun handen gretig reiken; De klank van 't spel verdooft voor u het noodgeschrei Dat klappertandend op uw breede arduinen stoepen Om eenen mondvol broods, wanhopend staet te roepen: --"ô Geef uit medely!..."--

Genâ voor 't gryze hoofd, dat reeds al bukt ter neder; Genâ voor 't arme kind; genâ voor 't weesje teeder, Dat thans uw aelmoes van een wissen dood bevrydt! Hoort gy hun droeve stem niet klinken tusschen 't weenen; Of blyft uw hart nog koud, gelyk de kille steenen, Waerop de honger schreit?...

Neen; sluit uw oor niet digt voor 't klagen van den armen; Geef hem een spaender om 't verkleumde lyf te warmen, Dek zyne naektheid, en trek u zyn nooddruft aen; 'k Bezweer u in den naem van die u met de weelde, Aen anderen ontzeid, zoo rykelyk bedeelde, Maer ze ook kan doen vergaen.

Geef de aelmoes, geef ze mild; zoek daerin uw genoegen, Want weldoen is genot, het eenigst dat geen wroegen Tot nasmaek meêbrengt, en des menschen heil verhoogt; Geef de aelmoes; zy alleen zal hoop en vrede schenken, En in den tegenspoed uw troost zyn, by 't herdenken: Ik heb een traen gedroogd.

Geef; in 't verschriklyk uer, wen alles weg zal zinken, En _'t kom ten oordeel_ om uw legerstèe zal klinken, Dan vindt ge uwe aelmoes weêr in de eindlooze eeuwigheid; Dan zeg met d'Engel, die u voor Gods troon zal leiden: 'k Was zondaer, groote God, maer 'k kende 't medelyden En vraeg bermhertigheid.

_Brussel, december 1840._

VAERWEL,

_Aen mynen boezemvriend D. Swolfs_,

BY ZYN VERTREK UIT TURNHOUT.

Wy blyven aen elkaêr toch innig vastgesnoerd. --F. J. BLIECK.--

Eer dat gy my verlaet, ontvang nog, waerde vrind, Een toon van myne lier, die tolke van myn harte; Hoor in myn ruw gezang een hart dat u bemint, En dat uw afscheid haest zal grieven met zyn smarte...

Toen ik u heb ontmoet,--toen de eerste mael uw hand De myne heeft gedrukt,--voelde ik myn ziel ontgloeijen,... En gy verstondt myn ziel!...--reeds knelde ons vriendschapsband, Die staêg ons beider hart mogt vast en vaster boeijen.

Myn boezem had weldra geen vreugd, geen hoop, noch rouw Aen d'uwen onbekend, waer de uwe niet in deelde; Uw oog drong door tot in myns hartes diepste vouw; Gy waert het, die myn smart en myne pynen heelde.

Ach! wat al rein genot heeft my uw liefd' gebaerd! Hoe menig heilvol stond mogt ik door haer beleven! My waert ge steeds een gids, myn wederliefde waerd: Wat kon ik u tot loon meer dan myn harte geven?...

* * * * *

Ook eerder zal de zon aen de aerd' haer licht onttrekken, Ja eerder zal de herfst van vruchten zyn beroofd, Zelfs eerder zal de dood my met zyn floers bedekken, eer in myn hart, ô vriend, uw liefde zy gedoofd!

Ja, Swolfs, zoo lang er bloed zal door myn aders vloeijen, Zoo lang de hemel my den adem maer verleent, Zoo lang zal ook myn borst door liefde tot u gloeijen, Tot u, wien vriendschap my voor eeuwig heeft vereend.

* * * * *

Mogt ik na 't scheidens uer, waervoor myn tranen vlieten, Nog dikwyls u herzien, ô gy, myn trouw gezel! En mogt, by 't weêrzien, nog myn hart in 't uw zich gieten!... Alléén is dit de troost, dien 'ik d'hemel vraeg... Vaerwel!...

_Turnhout, 11 augusty 1840._

DE DUIVEL.

_Aen mynen vriend Wil. Dierckx._

I.

"Riez et blasphémez dans vos heures oisives, "Moi je ferai passer vos bouches convulsives "Du rire au grincement de dents!..." --VICTOR HUGO.--

Albert, de zoon eens ryken graefs, Woonde op een prachtig slot, En leefde daer gelyk een vorst In weelde en in genot.

De jonker deed all' naer zyn zin, Kwam nooit in kluis of kerk, Gaf nooit een aelmoes of deed nooit Een enkel goede werk.

Hy dreef den spot met al wat aen Den Godsdienst maer behoort, En zyn gesprek (want hy was ryk) Werd nooit in 't minst gestoord.

't Was immer noen- of avondmael, Of drink- of dansparty, En zonder feestje ging er wis Geen enkle dag voorby.

Dan was er weêr een vreemde vorst Dien men op 't slot verzocht, En die daer eenge dagen bleef, Vermoeid van langen togt;

Dan weder werden daer verwacht Al de eedlen van de streek, Die soms aldaer met knecht en ros Verbleven gansch de week;

Of 't waren zonen van barons, Die kwamen daer ter jagt, En 't meestal zwommen in den wyn Tot 't midden van den nacht.

Met hen had Albert 't liefst te doen, Dit immers was zyn soort,... Dan werd er iets uit een gedaen, Gewisseld menig woord...

Eens,--z'hadden gansch den dag gevischt-- De vangst was goed geweest; Daerom vermaekten zy zich goed En dronken ze om het meest.

't Was avond; allen waren in De groote zael vergaerd, In hun gesprek bleef niets, weêr zelfs De Godsdienst ongespaerd.

Zy spraken spottend over all' Wat maer godsdienstig was, Wat men in heilge schriften, of In Godes wet eens las.

Nu was op 't laetst, ik weet niet hoe, De zamenspraek geraekt Op d'hel, nu werd er vry gespot En vry wat losgebraekt.

--"Wat! riep Albert op 't laetsten uit, Gelooft gy daervan iet? Een hel... dit maekt men kindren wys, Maer my of u toch niet.

"Neen, wat men ook van duivels zegg' Of van hun helsche magt, Ik daeg den besten van hen uit,-- Hy kome nog van nacht!"--

Dat ik dit woord, dacht jonker al, Toch niet gesproken hadd'... Maer 't schaetrend lagchen van den stoet Deed dat hy 't dra vergat.

--"Neen, eene hel, die is er niet, En duivels nog al min; Kom, op Alberts gezondheid, ras, Kom, schenk me nog eens in!"--

--"My ook, loop heen, breng wyn, ras, wyn! Gezwind, lakei, en yl!-- En allen schokten onder hen Hun glas op Alberts heil...

Nu sprak men van iets anders weêr, En de opgepropte schael Werd nog al meer dan eens geleêgd, Eer men verliet de zael.

Op 't einde toch gaf wyn en vaek Elk een tot slapen lust, En al de jonkers trokken moê En zwymelend ter rust.

II.

"Gods vierschaer, op uw eisch ontploeid, "Zendt u naer Satans ryk."-- --TH. VAN RYSWYCK.--

En de helle huilde met triompherende galmen op Roberto's komst. --HENDRIK CONSCIENCE.--

Nog dreunde 't uer van middernacht In menig holle graf, Wen jonker Albert 't licht uitblies En zich te bed begaf;

Hy had een voet reeds op de spond En trok den tweeden aen, Wanneer hy voelde een kille hand Aen zyne leden slâen...

--"Hulp!"--riep hy, toen hy hoorde een woest, Een helsch en wreed gegil, Maer Satan ('t was _hem_) maekte wel, Hy zweeg een weinig stil:

Hy sloeg zyn breeden hoornen klaeuw Op 's jonkers fynen mond; Geen knecht of makker die zyn stem Gehoord had, noch verstond...

--"Wie zyt ge?" morde jonker nu, Een weinig los geraekt, "Weet dat men my in myn vertrek Niet ongestraft genaekt.

"Laet af!"--vervolgde hy, terwyl Hy naer een slagzweerd greep; Hoe meer toch jonker woelde en wrong Hoe harder Satan neep...

Zyne oogen blonken in hun kring Als flikkerende vlam, De kamer was vol rook, die hem Uit mond en neusgat kwam;

Hy had twee horens en een staert, Zyn romp was zwart en rouw, Van scherpe nagels was hy ook Voorzien aen poot en klaeuw;

--"Ik ben," sprak hy op eenen toon Zoo grof, zoo hol, zoo fel, Dat hy den jonker siddren deed, "De duivel uit de hel...

"g'Hebt me onbezonnen even daer Van nacht by u gedaegd: Gy ziet hoe 'k ben gereed; ik dien Geen tweede mael gevraegd.

"Een stondje nog en 'k toon u klaer Myn ryk waer gy meê spot; Een stondje nog, we reizen zaêm Naer 't onderaerdsche kot.

"Reeds veel te lang loerde ik op u, En nu is 't uer geslaen, Dat ik voor eeuwig u bezit; Ge zyt de myn, kom aen!"--

--"Hulp!"--riep de jonker nogmaels, doch Vergeefs was zyne kreet; Want de aerde scheurde rondom hem In eene breede spleet.

En jonker Albert vastgeklampt Door zynen reisgezel, Viel met hem langs die baen gewis In 't brandend ryk der hel!

En drymael dreunde 't gansche slot Als door een donderslag; En ieder rees de bedsteê uit Waer hy te slapen lag.

En allen kwamen by elkaêr, Gewekt door 't wild gerucht; Doch nergens werd er iets gemerkt, Zelfs hoorde men geen zucht.

Albert alleen werd dra gemist, Men trad in zyn vertrek; Daer vond men niets dan 't spoor, hetgeen Nog solfer spuwde en pek!

En ieder giste dra 't geval En merkte Godes magt, Die Alberts honend spotgesprek Gestraft had in dien nacht.

De knechten vlugtten haestig weg, De jonkers trokken voort.-- Sints bleef het slot ook onbewoond, Gesloten bleef de poort.

_Turnhout, 1840._

VAERWEL

_eens jongen dichters aen 't leven._

'k Heb tot den God der deugd gestaêg myn hart verheven, Hy zag myn naberouw, myn naer en droef getraen, Hy heeft myn smart aenschouwd, my sterkte en moed gegeven, Want hen, die 't onheil drukt, neemt hy voor kindren aen.

Hy, die my haette, sprak, uit wangunst, in zyn woede: Dat hy sterve en met hem zyn naem, hoewel zoo rein!... Maer tot myn rustig hart, zei d'Heer, die my behoedde:-- Zyn haet zal nog uw steun en zyne neêrlaeg zyn!...

Hy strooide zynen haet in d'harten uwer vrinden, Bedroog de eenvoudigheid die ge op het voorhoofd draegt; Hy, die g'hebt opgevoed, weet alles uit te vinden, Dat u kan nadeel doen, en uwen naem verlaegt;

Maer God hoort uw gesmeek, van u, die 't hart beladen, Met rouw en droefheid bidt, die tot hem wederkeert; En God, o zwakke mensch, zal zich niet uwer daden Herinneren, want hy niet uw verlies begeert.

Ik zal voor u, vrees niets, het medelyden wekken En de regtvaerdigheid der eeuwigduerge magt; En de eer die zy zoo loos u meenden af te trekken Zal hunne strikken staêg verydlen door myn kracht!...--

Myn God, ô wees gedankt! Gy die my weêr wilt geven De blanke zuiverheid en haren eedlen gloor, Gy die op 't needrig graf gedurig om zult zweven, Opdat men noch myn asch, noch myn gebeente stoor'!...

Op 's levens schrael banket, ellendige genoode, Vertoonde ik my één dag, en 't is alreeds gedaen; Ik sterf; en op myn graf, bedekt met aerde en zode, Zal niemand, ô myn God, ooit storten eene traen!...

Vaerwel, ô zachte dos, en gy, ô groene velden, Vaerwel, gy frissche dauw, des avonds trouw gezel, Gy hemel, grootsch gewelf, en gy, ô bosch, myn weelden, Natuer, die ik bemin, vaerwel, voor 't laetst vaerwel!!!...

Ach! moge toch uw glans nog lang tot lust verstrekken Van menig vriend, nu doof aen 't afscheid van myn luit; Dat zy oud en beweend van deze wereld trekken, En dat een trouwe vriend hunne oogen droevig sluit'!...

_Brussel, 1841._

OP HET HUWELYK VAN ***

Le monde est plein comme cela de contradictions. --CHARIVARI.--

Slechts voor een maend hoorde ik Heleen beweeren Zy zoude Jozef nooit voor man begeeren, Al bragt hy zelfs haer een miljoen!... Nu... gistren na den noen Kreeg ik van haer een brief: --Ik trouw met Jozef, myn' beminden, Op donderdag...--gelief U op myn bruiloft te bevinden...

_Brussel, 1842._

MORGEN-UITSTAPJE BY MYNE GEBOORTE STAD.

_Aen mynen vriend Jozef Dierckx._

Comment dormir encor'!... la campagne est si belle. --EDOUARD DE SÉRIONNE.--

Nu kykt de lieve lentezon Nog sluimrend 't oosten uit; Zy spiegelt zich in d'heldre bron... Op, op! myn zangster, stem uw luit, Span uwe snaren! 't Lust my met u naer 't veld te varen, Om 't schoone der Natuer, die thans herleeft, Die weder groen en bloei verkregen heeft Te smaken; Om zaêm een vers op de aengename lent', Die men in 't veld het beste kent, Te maken.

Vier ure komt te slaen, Het scheemrend zonnelicht Schiet op den wyzer aen, Die als een vuerge schicht, In vlammen schynt te staen. De schrale winter steeds met sneeuw en ys verzeld, Is tot de vlugt gedwongen, De lente heeft hem met geweld Zyn yzren staf ontwrongen; Nu bloeit het jeugdig groen der wei, Waer duizend bloemen pralen, Waer 't beekje speelt, van banden vry, En kronklend weêr kan dwalen. De dauw stygt op Uit ven en plas, En hangt in kristallynen drop Aen bloem en gras. De vrolyke akkerman Met ryf en hak en spaden, Met pot en pan En drinkflesch meê beladen, Trekt nu de velden in, en verder Zit reeds een zingend herder By zyne kudde en waekt, Met zynen trouwen hond, Dat nergens in het rond Iets van zyn vee in 't zoeken raekt. Nu ziet men op den boord der gracht, Waer men het vee hoort loeijen, De meibloem weêr in volle pracht Aen heuren distel bloeijen; De jonge roozen spoeden zich Uit haren knop te komen, 't Viooltje, steeds zoo nederig, Wilt zynen glans betoomen: Het spreidt zyn aengenamen geur Van onder 't gras der weiden, 't Verbergt ons zyn fluweelen kleur, Zoo leert 't ons d'hoogmoed myden... De zephyr zweeft door bosch en veld Op zyne gouden vleuglen, Die nu Boreas woest geweld Niet meer zoekt in te teuglen: Hy komt met haest in 't groene woud Weêr nimf en boschgod wekken, Die zich by winterdag uit 't hout In eene rots vertrekken. 't Gevogelt springt En huppelt door de takken heen, Het fluit en zingt En raept zyn donzig nest by een: Het woelt als in een mieren nest; Zy zingen allen om het best En fluiten uit al hunne magt, Dan stil, dan schel, Dan zoet, dan fel, Dan hard, en dan weêr zacht...

Myn zangster, nu, waer wilt gy heen! Wilt gy reeds 't woud verlaten?... Welaen! laet ons wat verder treên Langs deez' beboschte straten... Gy vreest!...--Ja hoor, de nachtegael Verheft daer zyne zoete tael, Zy klinkt door bosch en velden, En 't is alleen der englen taek (Ik bleef te kort aen zulke zaek) Van zynen lof te melden!...

Wy willen dan uit 't boschje gaen, Om een bezoek te geven Aen 't huis, dat tegen gindsche baen Zyn strooidak heeft verheven... Een stokoud man zit voor de deur In eenen zetel neder, Hy aêmt den zoeten morgengeur, Leeft met de lente weder: "'k Wensch u den goeden dag, myn man, Gy zit u te verkwikken?..." "Ja, heer, 'k kom hier zoo vroeg ik kan, 'k Zou in myn bed wel stikken; 'k Was immer geerne vroeg te been, Van myne jonste jaren, Als gy, liep ik door velden heen... Denk hoe 't me nu moet varen!... Thans heeft my de oude dag gestramd, Hy neemt my schier het leven, Hy heeft myn arm en been verlamd, Doet al myn leden beven..." "Nu, nu, myn vriend, schep moed, welaen! Uw pyn gaet nu verdwynen, De lieve lente komt weêr aen, De winter deed u kwynen." "'t Kan zyn, mynheer, maer 'k gloof het niet;... Maer zeg, (ik zou het zoo vergeten) Belieft 't u iet Te drinken of wel te eten? O ja, niet waer?... Katrien, kom ras, Breng dezen heer met haest een glas, Of mynen aerden kelk Vol allerverschte melk!" "ô Neen, ik dank u, goede man!" "'t Is goed voor jonge venten..." "Ik dank u, neen, onmooglyk 'k kan..." "Neem aen, toe, maek geen _complimenten_!" "Kom, reik my 't dan, Ik drink op uw lang leven, Met al wat u behagen kan En u vermaek kan geven: Gezondheid, vriend!"--"Ik heb u dank, Dat het u wel bekome, En dat gezondheid met dien drank Door al uwe aders stroome!" "Nu moet ik weder voor de stad En hare nare straten Het bosch, dat al myn vreugd bevat, En 't ruime veld verlaten!... Vaerwel dan, vriend!"--"Gy ook, Mynheer, Kom als 't u zal believen..."

Myn zangster, ziet gy ginds nu weêr Dien damp naer boven stieven?... Dit is de stad; een dikke smoor Omgeeft haer 'tallen zyden, Kom, stap wat aen, my dunkt ik hoor De _diligentie_ ryden. ô Ja, ginds schokt ze langs den dyk Met volk en goed beladen; Dry rossen trekken haer te glyk Op vier beslagen raden.

Wy naedren... 'k hoor reeds "_tik, tak, tak,_" Den wever op 't getouw; Daer zit en spoelt op haer gemak Een tachtigjaerge vrouw; En kantenwerksters wel gemoed Met 't kussen op de kniën, Kan men byna op elken voet Door 't vensterglaesje zien. Daer ginder staet de schildwacht al, Hy schynt geheel verblyd, Dat hy van nacht de stad en wal Voor vyand heeft bevryd. Nu zyn wy eindlyk in de straet, 't Is alles aen het werk; Wie is die dame die daer gaet Zoo vroeg naer 's Gasthuis-kerk?... Hier zet een winkelier zyn waer Voor zyne deur ten toon, Hy hangt zyn stoffen hier en daer Zoo netjes en zoo schoon... Daer loopt de melkboer met zyn kit Vol haest deur in deur uit, Wyl hier de schoenemaker zit En werkt en vrolyk fluit. Hier doet een sterke smidsgezel Het yzren aembeeld dreunen, En 'k zie wat verder op zyne el Den kleedermaker leunen. Ei, ei! zie toch, zie eens die kroeg, 't Is er nog all' gesloten!... 't Is schand, daer nu al 't volk zoo vroeg Het zonlicht heeft genoten! Wie zie ik daer voor 't venster staen? Ha, 't is een van die kwanten, Die tegen 's morgens slapen gaen, En gansche nachten tranten. De bakker roept: "al heet! al heet!" (Want dit is nu de mode,) Het versche brood is juist gereed Voor die het heeft van noode...

Hou op, myn zangster, 't is genoeg, Ons reisje is nu gedaen,... Treed in, waer wy deez' morgen vroeg Te zaêm zyn uitgegaen.

_Turnhout, 1840._

PIETER DE CONINC.

DICHTSTUK, WAERAEN DE MAETSCHAPPY VAN RHETORICA, TE EECLOO, DEN TWEEDEN PRYS HEEFT TOEGEKEND.

Hy was een man uit het volk geboren; maer een dier zeldzame zielen, die met verstand en vernuft begaefd, als beheerschers hunner tydgenooten ter wereld komen. --HENDRIK CONSCIENCE.--

In vaderlandsche tael wil ik uw moed, Uw roem, ô Vlaendrens held, bezingen, Uw naem, die 't hart nog kloppen doet, Verheffen tot aen d'hemelkringen. Vergeef, indien myn al te kunstloos lied Den glans, dien ge om u henen schiet, Waerin uw daên zoo heerlyk pryken, Naer eisch niet maelt, en moet by deze taek bezwyken.

Nog hield een vuige, oneedle band, Gesmeed door 's vreemdlings zware hand, Den zwarten leeuw gekromd in 't zand, In slaefschen boei geslagen; Nog moest het vlaemsche volk, geveld, Ter neêr gebukt door 't fransch geweld En door zyne yzren vuist gekneld, Een lastig vloekjuk dragen! 't Was uit met 't edel vaderland; alreeds Begon het volk, dat magt en tal vermanden, Moê van onnuttig knerzetanden, Gedweê te lyden zyne banden, Wanneer een held, als eene heilzon, rees.

De Coninc, gy, gy uit het volk geboren, Gy waert die held; u was 't beschoren Den ingeslapen moed van 't vlaemsche volk Te wekken; gy, gy waert de tolk Dien vryheid koos om d'harten op te beuren, Om d'al te lang gesloten band te scheuren, Die een voor een uw regten vallen deed, En 't volk niet liet dan smaed en leed. U, tot de waerdigheid verheven Van deken, u, u was 't gegeven Den ambachtsliên, dien gy een vader waert, Door wys beleid en moed, zoo mild gepaerd, Het hart met vaêrlandsmin te warmen En kracht te leenen aen hunne armen, Om het uitheemsche juk, dat hen zoo drukt, Waeronder, eertyds, vry, hun hals nu bukt, Vereend, en moedig te verbreken, En 't heelal te doen zien, dat, in zyn vaert, Niets 't volk weêrhoudt dat zich wil wreken, Dat noch gevaer onziet, noch leven spaert... Uw taek was gootsch; ja uwer waerd!

Werd er een tol door snoode roovers handen, Op uw gemeente vastgesteld, Die 't regt der burgren aen kwam randen, En eischte 't duer gewonnen geld; Hoe schriklyk toondet gy u dan, als het die regten Van 't u zoo duerbaer ambacht gold; Hoe blaekten d'harten om daervoor te vechten Op 't sein dat van uw lippen rold'! En ook hoe lief, hoe duer waert ge aen de harten Dier menigt' naer wier heil gy trachtt', Hoe sprong zy telkens toe, om het gevaer te tarten, Dat u op elken stap verwachtt'! Hoe rukte ze eens u uit de oneedle handen Van 't laffe franschgezinde magistraet! Hoe brak haer arm die yzren banden, Die aen eens kerkers klamme wanden U hechtten door der Leliaerts haet! Hoe bragt zy u als in triomf gedragen, Naer uwe woonst, verlost, weêrom; Hoe galmde 't _hoera_ rond uw wagen Uit duizend monden als een klokgebrom! Hoe streed ze, op uw bevel, in al de slagen, Geleverd in de straten uwer stad, Zoo dikwyls men het volk dorst plagen, Of al te lang zyn woed' geterregd had! Hoe juichtte zy, wanneer de stad begeven Van 't fransch gebroed, haer juk had afgeschud, Nadat Dechatillon wien Brugges kroost deed beven, Onnutten, ydlen weêrstand had gestut, En hoogst beducht voor zyn en zyner leven, Met woede en wraekzucht in de ziel, Haer wal verlaten had en voor de volksmagt viel! Hoe zuchtte zy, met u, toen gy die wallen Die, weinig dagen slechts van 't juk bevryd, De magt des vreemdlings zagen vallen, Weêr in die magt moest leevren, zonder stryd!

Gy treurt nu, ja; doch in uw harte Verbergt zich woede en wraek en smarte, Gy veinst en wet in stilt' den dolk, Die eerstdags 't u zoo lieve volk Voor altyd vry van franschen boei moet maken. Gy weet de ziel der ambachtsliên te raken, En deelt hun eene strael van hope meê, Voorspelt hun vryheid, heil en vreê, En laet geen weifeling tot hunne harten naken!... Weldra is 't opzet ryp; reeds graeuwt de nacht, Die uwe moederstad der magt Der franschen eeuwig moet ontrooven, En in hun aller bloed den hoon moet dooven, Haer zoo wreedaerdig toegebragt. Uw volk, in stilt' gewapend, trekt te zamen In 't oord, waer gy het reeds verbeidt, Om 't geen uw boezem mogt beramen Te plegen, door u aengeleid. Het uer der wrake slaet; uw mannen loopen (Zoo bruischt een zee die dam noch dyk meer paelt,) Om byl, en mes, en dolk in 't fransche bloed te doopen, Om al te moorden, wat niet _schild_ en _vriend_ herhaelt, Om in hun slaep die vuige dwingelanden, Te zaem, en met vereende woed' En dorstge wraekzucht aen te randen, En lang verduerden hoon te wasschen in hun bloed!... Ook, als de morgen, 't oosten doorgebroken, Een weiflend licht zond op het aerdryk neêr, Klopte er geen fransche boezem meer In Brugges wal, en gy, gy waert gewroken! Doch Frankenryk zal niet gedwee, Niet zonder wraek, dien bittren hoon verdragen; Neen, neen, voortaen met 't vlaemsche volk geen vreê, Neen; 't zuiden zwart door duistere oorlogsvlagen! Een riddrenstoet, verwoed door d'ongehoorden smaed, Rukt zaem, trekt af naer Vlaendrens velden, En ieder zweert een onverbidbren haet En oorlog tot den dood aen Vlaendrens helden! Doch uw beleid, De Coninc, had hun woed', Hun dolle razerny voorkomen; Wat vreesde uw land, daer gy 't behoedd', Gevolgd, verzeld, door duizenden van vromen! Gy wachttet niet, maer trokt hen te gemoet Tot onder Kortryks wal, waer gy uw leger spreiddet, Waer gy door vaêrlandsmin en vryheidshoop gevoed, Met ongeduld het uer des stryds verbeiddet. Dit uer genaekte toen de zoon van Vlaendrens vorst, Van uwen graef, dien Frankryks meineed boeide, U, en uw vriend, uw BREIDEL, de _yzren borst_, Tot ridders sloeg, ten loon der liefd', die in u gloeide. Nu slaet het uer; die eedle gloed Tot vryheid styft den arm van uwe scharen, Vergroot hun ziel, ontsteekt hun moed; Onmooglyk is 't hun woede te bedaren! Met dolle kracht valt ieder 't leger aen, Dat, sterk op tal en ydlen waen, Te laet zyn hoogmoed wilt beklagen, Vergeefs zich weert van de ysselyke slagen, Van byl, en speer, en knods dier burgery, Vergeefs weêrstreeft, vergeefs blyft 't leven wagen En schandig vlugten moet voor hunne razerny!!... De Coninc, juich!... uw Vlaenderen is vry!!!...

_Brussel, april 1842._

DE JONGELING EN DE GRYSAERD.

"ô! Leer me toch hoe 'k moet tot de fortuin geraken," Vroeg aen zyn vader laetst een zoon vol hoogmoed,--"zeg?" "Er is," sprak de ouderling, "een eer- en roemvol weg, Te weten: van zich nut aen 't algemeen te maken, Van alles, zyne rust, zyn kunst aen 't vaderland, Zyn dagen zelfs ten best te geven..." "Och! al te lastig valt zulk leven, Ik wil een baen van laegren trant." "De kuipery? ô dit lukt wis."--"Neen, 'k wil iets vromer: Verryken zonder vlek, doch d'hand aen 't werk niet slaen." "Wel nu! blyf dan maer enkel droomer, 'k Zal zulken veel die 't meê woû gaen."

_Turnhout, 1840._

DE BEDELAER.

_Aen mynen vriend Frans Dierckx._

Qu'importe à moi celui qui souffre, Je suis heureux, je suis content.

Aen 't slot eens ryken graefs, door d'overvloed bewoond, Had reeds een arme man, zeer lang vergeefs gebeden; Zyn hoofd was neêrgebukt, met zilvren haer bekroond, En 't halfverscheurde kleed hing van zyn stramme leden.