Part 1
Produced by Vital Debroey
MYNE EERSTE VLERKEN.
DOOR
Eug. Ed. Stroobant.
U allen, myne vrienden, zy dit myn eerste werkje opgedragen. Door het lot van u verwyderd, wil ik u hetzelve tot eene gedachtenis laten. Gy alléén, die weet hoe weinige ledige oogenblikken myne noodzakelyke en ernstige bezigheden my overlaten, gy alléén zult het geringe aenbelang myner eerste voortbrengselen verschoonen.
Eenige der in dit bundeltje vervatte stukjes zyn niet van eigene vinding, maar slechts door my in het nederduitsch overgebragt; zulkdanige zyn: _Mozes op den Nyl_, naer VICTOR HUGO; _Winterlyden_, naar TURQUÉTY; _Vaerwel eens jongen dichters aen 't leven_, naer GILBERT; _De jongeling en de grysaerd_, naer FLORIAN; _De bedelaer_, naer AD. MATHIEU; _De tempel_, naer DE LAMARTINE; _De dronkaerd en de doktor_, naer het hoogduitsch.
Moge deze gedachtenis u aengenaem zyn; dan is myn wensch vervuld. Dat de kritiek hare scherpe nagelen vry op myn werkje--indien zy het de moeite waerd acht--sla,... dat zy het gansch vernietige! Voor u, myne vrienden, zal het, hoop ik, toch altyd eene waerde,-- die, welke men hecht aen de gedachtenis eens afwezigen vriends-- blyven behouden.
Vaertwel.
_Turnhout, October 1842._
HERINNERINGEN.
Herinren we ons die stonden. --C. LEDEGANCK.--
AEN 'T VADERLYKE DAK.
'k Heb u vaerwel gezegd, ô rust, ô zoet vreê In 't ouderlyke huis zoo ruim en mild genoten, En u, ô vadren dak, gy stille en veilge reê, Waer myne jeugd te snel, helaes, is heengevloten!
Welligt voor altyd, ja, heb ik u, lieve grond, Waer ik myn eersten stap, als kind, heb durven wagen, Waer ik, als jongeling, zoo vele blydschap vond, Verlaten, om het pad der wereld in te slagen.
Nu vind ik my alléén, nu ben ik gansch ontscheurd Aen al wat my op aerd het duerbaerst kon bevallen; Helaes! ik moest dan ook, onzalige, op myn beurt Myn heil, myn ruste zien door 't bittre lot vergallen!
Zoo wordt, als 't laetste vruchtje in 't najaer is geplukt, De zwaluwe ook ontscheurd der plaets, waer ze onlangs zweefde Door 't ruim, voor de eerste mael; zoo wordt zy ook ontrukt Der vensternis, waerin het moedernestje kleefde...
AEN MYNE OUDERS.
Vindt m'ooit een tweede vaderhart, Een hart, dat uwe vreugde en smart Of wat uw ziel mogt voeden, Als 't zyne kan bevroeden?
Wordt eener moeder liefgekoos Dat in uw ziel troost-moedeloos De vreugd kan doen herleven, Nog ergens u gegeven?...
Neen, Ouders, neen; niets kan uw hart Uw liefde, uw zorg, die pynen tart, Uw heilwensch- en verlangen Ooit voor uw zoon vervangen!
Neen; altyd blyft zyn liefde u trouw, En hoe hem 't lot verwyderd hoû, Zal 't uwer min herdenken Hem troost en hope schenken!
AEN MYNE ZUSTERS.
Neen, in 't midden van u allen, Zusters, zit ik niet meer neêr; Andren moog dit heil bevallen, My, helaes! niet meer.
Ja, de plaets waer ik voor dezen Tusschen u gezeten was, Waer zoo blyde stonden rezen Ongemerkt en ras,
Moet thans ledig, open blyven, Sedert dat ik u verliet; Eenzaem, ik myne uren dryven... Maer... het lot gebiedt!...
Niets toch kan de liefde dooven Die ik, Zusters, tot u draeg; Niets kan ze u, in 't afzyn, rooven, Ze is myn troost nog staêg!
AEN MYNEN BROEDER.
Uw zetel ook, ô Broêr, is weggeschoven Sints lang van d'ouderlyken haerd; Niets echter ga voor ons die plaets te boven, Ons blyv' zy steeds oneindig waerd.
Geheugt 't u nog, hoe we aen dien haerd gezeten, Des avonds, in een kalme rust, Te zamen onze stonden zalig sleten, Het scheidens uer nog onbewust?--
't Geheugt u, ja... vergeet men ooit de dagen Van vrede, heil en zoete droomery, Die men vergeefs een tweede mael zou vragen, Die met de jongheid zyn voorby?...
Hoe zoet, ô Broêr, blyft my gestaêg 't herdenken Van den voor ons vervloden tyd, Hoe pynend ook, zal dit gedacht my schenken Een balsem in mismoedigheid.
AEN MYNEN BOEZEMVRIEND.
U, myn Vriend, myn trouw gezel, U, den besten aller vrinden, Die ik mogt op aerde vinden, Ja, u ook zeide ik vaerwel!
Is er van ons kindschheid af Wel een dag voorby gevaren, Dat wy by elkaer niet waren, Die ons zyne vreugd niet gaf?
Kon er iets geheims wel zyn In myn hart voor u verzwegen, En datgene in 't uw gelegen, Zeg, was dit ook niet het myn?
Nooit, nooit, vind ik zulk nog één; Ook waer 'k wenden mogt myn schreden, U blyf ik, als door 't voorleden,... Gy, vergeet my ook niet, neen!...
TOEKOMST.
Wanneer de winter hier de zwaluw' komt verjagen En dat de lent' haer elders wacht, Moet zy gedwee zich aen het lot gedragen En vlieden voor zyn magt.
Haer blyft nogtans tot troost, de hoop van deze streken, Waer hooger magt haer uit deed vliên, Die zy, helaes, ten ondank is ontweken, Nog eenmael weêr te zien.
En haest keert zy, wanneer de lentezonne weder Haer eerste strael hier lieflyk schiet: Hoe blyde dan zet zy zich weêr ter neder Op 't dak dat zy verliet.
ô Mogt ik eenmael ook, ô heil! nog wedervinden Het vadren dak en zynen haerd En u, ô ouders, zusters, broeder, vrinden My zoo oneindig waerd!!!...
_Brussel, january 1841._
GEPAST ANTWOORD.
Répondre et répondre à propos font deux. --CHARIVARI.--
Een jongeling die van zyn leven Niet had dan zottigheên bedreven, Een zonder-zorg, een lossebol,... een kwast,... Ging op het eind' tot 't huwlyk zich begeven. Na 't sluiten van 't kontrakt, gaf (zoo als dit dan past) Zyn schoonmoêr hem een les,... waerby Zy hem ten slotte zei: --Tracht dan, myn zoon, van wys te worden en te blyven, Ja, 'k hoop, gy zult voortaen geen dwaesheên meer bedryven...-- --Stel, moeder, u gerust, sprak hy haer toe, 't Is wel de laetste die ik doe.
_Brussel, 1842._
HET WEESJE.
Aen myne zuster Eugenia.
Zie neêr uit den hoogen, ô vader der weezen! Van u wacht ik troost, dien de wereld niet biedt. --C. L. TERNEST.--
Bid, ô meisje, bid en ween! Laet vry zilt'ge tranen vloeijen, Laet ze u wang en borst besproeijen, Bid, ô meisje, bid en ween, Dat u 't weenen lucht verleen'!
Bid, ô meisje, bid en ween! Nu ge uw moeder hebt verloren, Nu g' haer jongst vaerwel moest hooren, Bid, ô meisje, bid en ween, Nu ge op aerde zyt alleen!
Bid, ô meisje, bid en ween! Nu gy haer, uw gids, moet derven, Nu ge moet verlaten zwerven; Bid, ô meisje, bid en ween, g' Hebt geen hoedster meer!... ô neen!
Bid, ô meisje, bid en ween! Wie, wie zal u toch geleiden? Wie van onheil u bevryden? Bid, ô meisje, bid en ween, Want uw steun, uw raed is heen!
Bid, ô meisje, bid en ween, Opdat God de nare smarte Hoore, die u snydt door 't harte! Bid, ô meisje, bid en ween Dat hy troost en hoop u leen'!
Bid, ô meisje, bid en ween! Hy zal in uw onheil deelen, Hy, hy zal uw pynen heelen! Bid, ô meisje, bid en ween, Hoop en steun op hem alleen!
_Brussel, 15 january 1842._
WAEROM
MOGEN DE VROUWEN DE MIS NIET DIENEN?
Vergeeft myne al te oprechte taal. --BILDERDYK.--
Waerom? weet gy dan niet dat 't laetste woord Altyd en overal en ook in alle zaken, Om wel te zyn, haer toebehoort, En dat het _kyrië_ zoo nooit ten eind' zou raken?...
_Brussel, 1842._
MOZES OP DEN NYL.
Aen mynen broeder.
Ecce antem descendebat filia Pharaonis, ut lavaretur in flumine: et puellae ejus gradiebantur per crepidinem alvei. --EXOD. 2.5.--
"Myn zusters, 't bad is frisch by 't eerste zonnelicht, Komt; eenzaem is de kust en de akkermaeijer ligt Nog in een loomen slaep gezonken; Uit Memphis ryst gerucht, doch slechts verward en doof; Aurora zal alléén, in 't digtbewassen loof, Ons kuisch vermaek, ons spel belonken.
In 't vaderlyk paleis gloort kunst voorzeker hoog; Edoch dit bloemig strand vleit me aengenamer 't oog, Dan bakken van goud of porfieren; Hoe lief wordt my hier 't oor door 't hemels lied geraekt! 'k Stel voor den wierook die in onze zalen blaekt Het balsmend lisplen der zefieren!
Komt; 't water is zoo stil, en d'hemel is zoo puer Laet uw doorschynend kleed van 't zuiversten azuer, Daer op die rieten boschjes wimplen; Doet ook myn sluijer af, neemt my de kroon van 't hoofd; 'k Wil heden, onder u, van 't lastig kleed beroofd, Het klare water ook doen rimplen.
Komt; spoedt u,... doch wat zie ik door het mistig waes Op 't water dryven?--ginds; ziet gy het?--Ik verbaes... Wat is 't?... Doch neen--vreest niets, myn zoeten: 't Is ongetwijfeld slechts een oude palmenstam Die komt, wyl hem de vloed der woesteny ontnam, De hooge piramieden groeten!
Wat zeg ik! zoo myn oog, zoo ik my niet misgis, Is het of Herme's schuitje of Isi's schelpje wis, Die 't koeltje stuert naer deze kuste, Doch neen; het is een korf, waerin op 's waters glad Zoo zacht een kindje rust, hoe ook de baer 't omspat, Als of 't aen 's moeders boezem rustte.
Het slaept: en 't vlottend wiegje, dat zich herwaerts spoedt, Gestuerd, gestrengeld door den wemelenden vloed, Schynt aen een duivennestjen even. Het dobbert, dryft en vliet naer 's windjes zacht geblaes, Het water wiegt het;--'t slaept;--en 't schynt den dood ten aes In 't diepst des afgronds wis gegeven!
't Ontwaekt: loop toe, ô Memphis maegdenrei! 't Schreit: ach! wat moeder had zoo weinig medely Haer kroost den vloed zoo te vertrouwen? Het steekt zyn armpjes uit: de baren spoelen rond, Helaes! en niets beschut het op dees aeklig stond Als biezen die schier zaêm niet hoûen.
Hulp! hulp!... het is misschien een kind van Israël; Myn vader wil hun dood: myn vader doet niet wel, De onnoozle kindren te doen sneven! ô Magtloos wicht!... zyn leed snydt my het hart schier af, Ik wil zyn moeder zyn, zoo ik 't den dag niet gaf, ô Ja dan geven ik 't toch het leven."
Zoo sprak de schoone Iphis, eens grooten vorstes hoop, Toen op des Nyles boord, in haren vluggen loop, Een maegdenstoet volgde op haer schreden, Die ze allen, ook hoe schoon, in schoonheid ging voorby, En wier zy, 's konings spruit, ontdaen van d'hofkleedy, De godheid scheen der zee onttreden. (*)
Reeds trilt de baer op 't drukken van haer voet hoe ligt; Zy beeft; haer sterkt de liefde tot het weenend wicht Hoe ook de schrik haer stap bevangen; Zy heeft den korf gevat!... Trotsch op een last zoo zoet, Mengt d'hoogmoed zich, voor de eerste mael, in haer gemoed Met 't maegdlyk blozen harer wange.
Weldra doorsnydt zy 't nat, en boort door 't riet-gewas, En langzaem brengt zy 't kind, ontroofd aen 's meeresplas, Gered, op 's Nyles vochtge kusten; En ylings, beurt aen beurt, laet gansch de maegdenstoet Op 's wichtjes voorhoofd, dat haer zoetste grimlacht groet, Haer kuissche lippen, bevend rusten!
Loop toe, gy die, van ver, in nypend twyfel staet, Uw zoon, dien 's hemels gunst bewaekt, zoo gade slaet, Kom, als een vreemde bygetreden; Vrees niets: druk Mozes vry aen uwe borst; kom aen, Noch blydschap, noch geween, ô neen, zal u verraên, Noch kent Iphis uw zaligheden!
Daerna, terwyl de maegd, de hoogmoed van een vorst, Verrukt, het arme kind, op 's moeders arm getorst Als zegevierend heen deed voeren, Toen hoorde men een koor zoo ver als d'hemel strekt, En de Englenrei, die zich voor God het aenschyn dekt, Hare eeuwge gulden lieren roeren:
"Neen, Jakob, zucht niet meer, een banneling gelyk, Neen, meng uw tranenvloed niet meer met Nilus slyk; Jordanus komt zyn kust u bieden. De dag komt aen, waerop, naer het beloofde land, Gessen, in weerwil van des vyands tegenstand, 't Verdrukte volk zal heen zien vlieden.
't Is Sinas zendeling, de vorst van 't plagental, Dien, onder 's wichtjes schyn, een maegd, ginds in dit dal, Aen 's waters woede komt 't ontschaken. ô Sterfling! gy wiens hart den Eeuwigen verzaekt, Buk!--Israël wordt door een wiegje vry gemaekt-- Een wieg zal 't menschdom zalig maken!"
(*) De Egyptenaren, zoo wel als de Grieken en Tiriers, meenden dat de godin der schoonheid uit het schuim der zee geboren werd.
_Brussel, 7 April 1842._
DE DRONKAERD EN DE DOKTOR.
De dronkaerd Pouf lag ziek; men haelde een doktor by; Heer, sprak deze Esculaep, ik zal u iets gaen schryven Voor dorst en koortsvuer zaêm. --Maek my van koorts maer vry, Zei Pouf, den dorst zal ik dan wel verdryven...
_Turnhout, 1839._
DE SCHYNVRIEND.
Die zynen naesten wilt verraên En soeckt hem te bederven, Sal zyn gewissen loon ontvaên En noyt goet eynd' verwerven. --JACOB VAN ZEVECOTE.--
Wee hem, die onder liefdes schyn Zyn vriend zoekt te bedriegen; Dra zal hy zelve 't offer zyn Van zyn verfoeilyk liegen!...
Dit was eens het lot van een zeker Edgard, Wiens hoon ik u hier ga vertellen; Om u des te beter, te dieper in 't hart, 't Onfeilbre dier zinspreuk te stellen.
Edgard had een vriend, en die vriend was Geeraerd, Een jongen zeer zuiver van zeden, Zoo goed en zoo zacht en zoo teder van aerd, En niet gelyk vele van heden.
Die Geeraerd beminde Helena zoo zeer, Wel uit al de kracht zyner zinnen; Zy was hem ook altyd zoo vriendlyk en teêr, Wie zou schoon- en teêrheid niet minnen?...
Helena was immers ook fraei van gestalt', Zeer schoon en van lyf en van leden, Daerby het geen immers nog meerder bevalt, Zeer stil van manier en van zeden.
Geeraerd was zoo zalig, zoo glukkig, wanneer Heleen aen zyn zy was gezeten; Dan spraken en lachten zy beide zoo teêr; De tyd was met eenen gesleten.
En was dan van scheiden het oogenblik daer, Dan was het zoo bitter: "tot morgen..." Dan kwamen hun handen zoo zacht in elkaêr; Haer oog hield een traentje verborgen.
Edgard zag 't op 't laetst met geen goed oog meer aen; En nu ging de wangunst beginnen, Zy had zyne zinnen alreede aengedaen, Hy ook scheen Heleen te beminnen.
In schyn was hy altyd met Geeraerd nog vriend, Maer zocht slechts de _occasie_ te vinden, (En 't spreekwoordje zegt: dat die zoekt, altyd vindt,) Om haer over hem te verblinden.
Zyn plan was gemaekt; en nu moest juist Geeraerd De stad voor twee dagen verlaten; 't Is niet om te zeggen wat pyn hem dit baerd' Maer echter kon hem dit niet baten.
Hy neemt dan zyn afscheid met tranen zoo warm, Zegt: "Vaerwel, Heleen! voor twee dagen;" Hy geeft haer een zoen, en hy drukt ze in zyn arm, En scheen zich zoo fel te beklagen!
Hy was nu al gansch eenen dag op de baen, En dacht niet dan aen zyn geliefde; Hy dacht haer te zien, en heur beeld lacht' hem aen, Wyl 't afzyn zoo bitter hem griefde...
Terwyl hy dus dacht aen zyn liefste zoo teêr, Legde Edgard zyn listen en strikken, Hy trad voor het huis van Heleen heen en weêr En vond haer zoo droevig aen 't snikken...
Nu ging hy tot haer, en hy vatt' haer de hand; "Waerom hebt gy toch zoo gegrezen? Gewis omdat Geert voor twee dagen uit 't land Ver van u, zyn liefste, is gerezen...
"O ween daerom niet; ach! dit doet my ook pyn, Hy mint my het meest van zyn vrinden; En kan er ook ergens een enkele zyn Zoo trouw wel, als ik ben, te vinden?"
Dus sprak hy van zich, en zy antwoordde niet; Hy zeide: "Nu, nu wil bedaren, En maek toch daerin maer zoo groot geen verdriet, Ik moet u iets anders verklaren...
"Hy heeft me gezegd, en hy zelf door zyn mond, (Gy weet het, hy is my zeer eigen,) Dat hy voor twee dagen op 't speelreizen stond, Om... neen, neen dit mag ik niet zwygen...
"Om zich te begeven naer 't dorp hier naby, Waer zyn teêrgeliefd' hem verwachtte, En dat hy vertrok zoo verheugd en zoo bly, En dat hy met u wel wat lachte!...
"En gy; ô ge mint nog dien valschaerd zoo zeer... Zoo zeer dat ge om hem zit te weenen!... Verlaet hem, dit raed ik u aen voor uw eer, Zoo een vryer en is er toch geeneen!..."
Het meisje verstomde en het wist nu ook niet, Wat zy van dit alles moest denken, Edgard moest het weten..., ô Heer! wat verdriet! Moest z'heur hart zoo eenen toch schenken!
Zy gaf echter geen of zeer weinig geloof Aen al wat Edgard kwam vertellen; Zy scheen voor zyn trouwlooze woorden als doof, Die toch haren geest kwamen kwellen.
De nacht kwam nu aen, en zy liet snik op snik, En angst kwam haer hart zoo bespringen, En Edgardes woorden die baerden haer schrik, Dien zy niet had kunnen bedwingen.
Het nachtuer bezwaert en zy, eerst zoo getrouw, Woû Geeraerd nu zelve ook vergeten, Want 't scheen heur dat hy, ver van haer, nu in rouw, Reeds was by eene andre gezeten.
Zoo kwam nu de morgen;--zy mind' hem niet meer, Of scheen hem niet meer te beminnen; Nogtans kwam 't gedacht van Geeraerdje zoo teêr, Haer nog al gedurig te binnen.
Nu ook rees Geeraerd van zyn legersteê op Nog vol vreugdes- en liefdedroomen, Hy sprak in zich zelv', en zyn vreugd steeg ten top, "Van daeg zal ik nog by haer komen..."
De dag had zich naeuwlyks aen 't oosten getoond, Of Edgard trok vol van gedachten Tot haer, waer hy Geeraerd, zyn vriend, had gehoond, Wiens liefde hy wilde versmachten;
En ditmael dan klapte en dan praett' hy zoo schoon, Dat ze eindlyk hem wel moest gelooven; En dat zy op 't laetste tot Edgardes loon Haer liefde tot Geeraerd woû dooven.
En de avond was daer, en onz' Geeraerd vol spoed Kwam nu tot Heleentje geloopen, Maer als hy haer zag, dan ontging hem zyn moed, Hare armen die gingen niet open!...
Hy sprak haer hoe droef hy op reis was geweest, Hoe blyde van by haer te wezen... Zoo diep was Edgardes gezegde in haer geest, Dat z' hem niet meer sprak lyk voor dezen...
Dit duerde dry dagen... misschien nog al meer,... Heleen werd al drooger en drooger; Ook Edgard die loog nu veel meer dan weleer, En bragt het al hooger en hooger.
En Geeraerd die wist nu ook niet meer waerheen; Hy vroeg haer gestaeg wat er scheelde, Waerom zy dus zat, en zoo droef en alleen, En zich nu, by hem, als verveelde.
Nu kon zy het zeker niet langer op 't laetst Meer in haren boezem verbergen, Zy zegde 't aen Geeraerd wat 't was, met er haest, Hetgeen hare ziel zoo kwam tergen.
Maer nu ze maer kwam tot den uitleg der zaek, Was droefheid weldra ook genezen, Gemaklyk was Geeraerds verdedigingstaek In zyn liefdeblikken te lezen.
Eerlang was haer Geeraerdjes onschuld bekend, Zy opende de armen zoo blyde; En Edgard met stappen, door hartzeer gewend, Verwyderde zich van hen beide!
Sints heeft men van Edgard geen woord meer gehoord, Waer henen hy trok, die verrader; Sints zyn ze in hun liefde door niets meer gestoord, En leven zoo teeder te gader.
* * * * *
Wee hem dan, wee hem dan, die onder den schyn Van liefde, zyn vriend wil bedriegen, Dra zal hy ja zelve het slagtoffer zyn Van al zyn verfoeijelyk liegen!!!....
_Turnhout, 1840._
DE SPAENSCHE OVERHEERSCHING.
_Aen Henry Gregoir, kunstschilder._
Animus meminisse horret. --VIRGILIUS. Eneid. I. II. v. 12--
Wanneer de vuige vreemdeling Op 's Vaêrlands lieven grond, Den scepter zwaeide, en alles daer Voor hem gebogen stond;
Wanneer hy trotsch met fieren blik Den armen Belg bezag, Die daer door zyne looden hand Verplet te zuchten lag;
Wanneer de Belgies forsche leleuw Met toegewrongen klaeuw Te sluimren lag, terwyl 't om hem Niets was dan zwarte rouw;
Wanneer de valsche Spanjaerd zocht Met zynen yzren staf Voor eeuwig 't eedle Belgenland Te domplen in het graf;
Dan was er menig moedig hart Voor Vaderland beducht, Dan slaekte menige eedle borst Een pynelyken zucht.
Dan ook wrong menig sterke vuist Een dolk met woest geweld, Doch de yzren keten al te vast Hield hen, helaes, gekneld!
Geen echter, die zyn stem verlief, Of die zich roeren dorst, Dan immers was de kerker daer Of 't stael doorstak zyn borst.
Ja, men vermoedde zelfs maer één Van 't eene of 't andre feit, Dan werd hy daedlyk opgeligt Ter vierschaer heengeleid!
Dan sloot zich de yzren kerkerdeur Voor eeuwig op hem toe, Want daer nam men hem 't leven af, Ach! waerom toch, en hoe?...
Waerom?... omdat hy zwygend vloekt Het juk dat hem zoo pynt; Omdat het eedle vaêrlandsvuer In zyne borst niet kwynt;
Omdat hy 't hart zich stukkend knaegt Door wraekzucht en verdriet; Omdat men d'haet tot 't spaensche volk Hem op het aenzigt ziet.
Ziedaer zyn misdaed: vaêrlandsmin, Liefd' voor der vaedren erf! Ziedaer waerom de vreemdeling Hem stort in zyn verderf!
Hoe?... In een diepgelegen zael, Waer lucht noch dag genaekt, Dáér stort men zyn onnoozel bloed Waernaer de Spanjaerd haekt;
Dáér gaet de dolk hem door het hart, Dáér schenkt men hem 't venyn; Dáér vindt de wreedheid elken dag, Elk uer een nieuwe pyn.
Dáér zitten regters zonder eer, Verkleed, en zwart vermomd, Wee den rampzaelgen, die voor hen Zyne onschuld pleiten komt!
Hem blyft geen hoop meer over, neen! Zyn dood is vastgesteld, Zyn regtsgeding is haest aen 't eind; Zyn vonnis ras geveld.
Want of hy 't misdaed ook bekenn' Of zweer' met duren eed, Dat hy daeraen onnoozel is En nooit een schelmstuk deed;
Zyn dood is in het beulen hart Der regters reeds bedacht; Zy sluiten 't oor voor zyn gesprek, Voor des onschuldgen klagt!
Beleidt hy dat hy tegen hen Iets zeide, iets hoorde of zag, Dan valt het zweerd hem in den hals Met ysselyken slag.
Zoo niet, dan is de pynbank daer, De pynbank... Ach! dit woord Verschrikt den dappren Belg nog meer Dan of hem 't stael doorboort!
Dan brengt men hem op 't helsche tuig Van kleêren gansch ontlast, Dan bindt men d'handen aen den balk, De voeten onder vast.
Wanneer hy zoo is vastgemaekt, "Bekent ge uw misdaed?" -- "Neen!" Dan geeft de regter eenen wenk En spreekt:-- "Rek uit, beul, één!"
Dan wordt de onnoozele éénen duim Verlengd op 's beules slag; Reeds juicht de Spanjaerd op zyn pyn, En spot met bittren lach.
"Bekent ge 't?" -- "Neen!" -- "rek uit, beul, rek"... Zoo gaet het eind'loos voort, Tot dat 't mismaekte menschen-vorm Geen regters stem meer hoort!
Gelukkig die dan eeuwig slaept,... De regter weet nog raed, En kan op 't offer, dat nog leeft, Voltooijen zynen haet!
Want nu nog is zyn spaensche ziel Door 't pynen niet voldaen: De dood alléén!... dit is zyn doel... "Beul, hael de rieten aen!"
Dan zet men 't opgesplitste riet Op d'huid waer 't bloed uit spat,... Dan wordt nog elke wond daerna Besprengd met pekelnat!...
* * * * *
Zoo werkte 't spaensche snood gebroed Der dappren Belgen moord, Opdat geen enkel overbleef Tot wraek van 't vaderoord!
De Hemel echter wilde 't niet, De leeuw rees haest geducht; Hem volgde de echte Belgies telg, Dreef 't spaensche ras ter vlugt.
Gy, die onz' vaedren vryheid gaeft En bystondt in hun lot; Bevry ons van uitheemschen staf, Bevry ons, ô myn God!...
_Turnhout, 1840._
WINTERLYDEN.
Aen mynen vriend Jan Diels.
Ex substantià tuâ fac eleëmosynam et noli avertere faciem tuam ab ullo paupere: ita enim fiet ut nec a te avertatur facies Domini. --TOB. 4. 7.--
De sture winteràem heeft gansch het dal versteven, Het geel verslenste blad vliegt raetlend door de dreven, En valt ontkleurd ter neêr op het verwelkte gras!... Vaerwel der heemlen glans; hun schoon azuer wordt duister; Der vooglen zang verging, en hun verliefd gefluister, Verdween met 't bloemgewas!
Alléén huilt nu de storm op deze naekte streken; 't Is alles naer; de lucht, door 't wolkgordyn versteken, Deelt ons den dag slechts doof en twyfelachtig meê; Het onweêr is ontstaen; ziet gy den winter naken?... Hy brengt den ryken spel, en duizenden vermaken, Den armen druk en wee!
Vergeefs, ja, baert de wind, ontketend, de tempeesten, Gelukkige der aerd'! hy woedt, doch spaert uw feesten; Al uwe stonden zyn door wellust vergezeld; Een laetsten zomergeur aêmt gy nog uit de struiken En bloemen, die gy doet, de koû ten spyt, ontluiken, Gewonnen met geweld.
Voor u begint de dans; de jufferschap met hoopen Komt op 't betoovrend spel van 't snaertuig toegeloopen Naer 't feest, alwaer vermaek en vleijery haer beidt; Vervoerd door vreugdmuzyk, door de echos die 't herhalen, Mag uwe ziel, als door een droom geliefkoosd, dwalen, Van heil tot heil geleid.
Maer ach! schuif weg, schuif weg, die zyden draperyen, Die voor het morgenlicht uw zoeten slaep bevryen; En zie eens 't venster uit, waer d'hagelbui op stort... Helaes! wat zult gy daer, voor uwe deur, ontwaren?... Een moeder 't oog betraend, een man met zilvren haren Door honger uitgedord!