Part 6

Charly, die het voertuig het eerst gezien had, bracht snel een kijker voor het oog, en schreeuwde opgewonden:

„Daar komen zij aan, graaf! Maar zij worden achtervolgd. De vlucht schijnt te zijn ontdekt! Kom, laten wij ons inschepen en den motor in beweging brengen!”

Haastig klommen de twee mannen in het schuitje en Charly bracht den motor opgang, terwijl de graaf met kloppend hart naar de naderende slede tuurde, waarvan de paarden werden opgezweept door den man, wiens reusachtige lichaamsbouw zoo zeer zijn bewondering had opgewekt.

Nauwelijks een paar honderd meter achter de eerste slede snelde een tweede over de vlakte en het zou niet lang duren, of de vluchtelingen zouden worden ingehaald.

Snel besloten greep Charly een der geweren, laadde het en mikte zeer zorgvuldig op een der paarden van de tweede slede, van waaruit hij reeds hoorde schieten.

Hij drukte af, het middelste paard maakte een geweldigen sprong en viel toen in de sneeuw neder, het vandehandsche paard met zich mederukkend.

Terwijl de eerste slede in vliegende vaart bleef voortsnellen, stegen een paar soldaten uit het tweede voertuig, die de strengen van het zwaargewonde paard doorsneden en het gevallen trekdier weder op de been hielpen, maar met dat alles ging veel tijd verloren en tot overmaat van ramp scheen het gevallen paard een poot te hebben gebroken, tenminste de achtervolgers schenen de pogingen op te geven en bekommerden zich niet meer om de vluchtelingen.

Nog enkele seconden, de snuivende paarden stonden stil en uit de slede stapten een jonge vrouw, die zeer schoon was, en een aanvallig meisje van een jaar of zeven, die op de vliegmachine toeijlden.

Met een doordringenden kreet van vreugde slingerde graaf Stijkof zich weder over den rand van het schuitje en klemde vrouw en kind aan zijn borst.

De drie Engelschen wendden zich zwijgend en bescheiden af en Henderson verklaarde later, dat hij onmogelijk zijn tranen had kunnen bedwingen bij het zien van het uitgeteerde, bleeke gelaat van de vrouw, waarop tijdens het wederzien een uitdrukking van zoo bovenaardsche vreugde lag.

Maar Raffles maande tot spoed aan en eenige oogenblikken later steeg de vliegmachine trots de lucht in, de vrijheid tegemoet, naar Engeland.

En terwijl Henderson aan de stuurinrichting zat en graaf Stijkof en zijn zoo wonderbaarlijk teruggevonden vrouw elkander niet genoeg in de oogen konden staren, alles om zich heen vergetend, vertelde Raffles in het kort, hoe de ontvluchting zich had toegedragen.

Een inwoner had hem, toen hij hem barsch aansprak, bevend en sidderend het huis gewezen, waar gravin Stijkof en haar kind gevangen werden gehouden, Raffles had daar toegang geëischt, zoodra de dag begon te gloren en alles zou heel goed zijn gegaan, als niet een van de soldaten Henderson in het Russisch had aangesproken, die hem had geantwoord met een kernachtige Londensche vloek en een vuistslag, die hem bewusteloos in een hoek zond.

Gelukkig bevond er zich juist een slede voor het huis, Henderson wist ruim baan te maken en het viertal kon vluchten, maar niet dan nadat er alarm was gemaakt en eenige soldaten in een tweede slede hen gingen achtervolgen.

Zeven uur nadat de vliegmachine bij Soswinskoje was opgestegen, daalde zij weder op het vliegveld bij Londen en daar nam Raffles afscheid van zijn beschermelingen na den graaf een dikke portefeuille in de handen te hebben gedrukt met de zonderlinge woorden:

„De helft van wat ik bij den man vond, die uw plaats had willen innemen. Het komt u eerlijk toe....”