Part 10

"Hoort eris, maatje," zegt de rechercheur, "je bent machtig kort van asem nou, en daarom zou 'k haast wel denke, dat je, toe je bij Krido was, veel meer woorde het vuil gemaakt, as je voor mijn part had hoeve doen. Afijn! 'k heb je gezeid, da' 'k je zou late loope en dat zal 'k dan nou ook doen. Geef 't zakkie dus maar hier."

"En krijg 'k nou geen koekie?" vraagt Kootje, den zak latende vallen en den rechercheur brutaal aanziende.

"Nee," antwoordt van Dam, doende alsof hij zich even bedenkt, "'n koekie, dat geef 'k alleenig maar as 'n zaakie in orde komt; maar 'n goeje raad, Kootje, die kan je van me krijge: as je wijs doet, jongie"--en al sprekende, tikt hij Kootje herhaaldelijk met den wijsvinger op den schouder--"as je wijs doet, dan maak je, dat je vooreerst niet meer in me vaarwater komt. Dag, hoor!" En den zak opnemende, keert hij zich om en verwijdert hij zich. "'t Is zoo klaar as de dag," denkt hij, "Kootje het me verraje en begrepe, dat ie 't koekie, dat ik 'm beloofde, ook wel van Krido kon krijge. En dat het ie _nog_ moppiger gevonde--zoo'n gare! 't Sting me al niet an, dat ze zoo liepe te smoese en te grinneke, toe we d'r na toe gonge.--Maar 'n mens mot leere, 'n mens mot leere! En jongetjes gebruike, om opkoopers in de val te lokke--nee hoor, da' 's eens, maar dat nooit weer!"

De aanspreker.

"Nog 'n hallefie, Pieterse," zegt van Soelen--een dikke aanspreker, die de vijftig even voorbij is, een man met grijzend haar, een rood, gezwollen gezicht en uitpuilende, vochtige oogen--"nog 'n hallefie," en dit zeggende schuift hij zijn glas den kastelein toe, die met een: "meneer asjeblieft," welke uitdrukking hij zich heeft aangewend in plaats van: "asjeblieft meneer" te zeggen, het glas opneemt en het, enkele oogenblikken later, bijna geheel gevuld--want om de concurrentie met zijn buurman, die knijperig is, geeft hij meer dan volle maat--voor zijn gast op tafel zet.

"As 't zuk nat weer is as nou," zegt van Soelen, het glas tegen het licht houdende en den inhoud even schuddende, voordat hij dien aan den mond brengt, "as 't zuk nat weer is as nou, dan zorreg ik er voor, da' 'k me eige van binne warm houw. Wij mense motte, weer of geen weer, in ons bloote hoofd op 't kerkhof staan, en:

"as 'n boom, in de herfst, ze blare, verliest 'n mens met de jare ze hare;"

las me vrouw me laast uit 't een of andere boek voor, en wist 'k buitedien ook al," verzekert hij, met de vlakke hand over de kruin van zijn hoofd strijkende, die inderdaad zoo glad is als de bodem van een kommetje.

"Ze magge zegge wat ze wille!" roept hij uit, een zakje met vijf sigaren uit zijn borstzak halende en een daarvan opstekende--"de jenever is dit en de jenever is dat, zegge ze, en 'n poos geleje he' 'k geleze, dat 't zooveel as de volkskanker was--ook al, en dat je mirakel wijs deej as je, in plaas van 'n proppie te koope, 'n glas warreme melk.... N-ou...! _Ik_ zeg maar: "'n iegelijk mot wete, wat 'm past." Ik drink ze al lang, dat wil 'k wel wete, en blijf er gezond bij. Maar--van de gezondheid gesproke--hoe maakt 't je dochter?"

"Och!" antwoordt Pietersen, terwijl een ruk van zijn hoofd schijnt te kennen te geven, dat dit onderwerp hem minder aangenaam is, "dat blijft aldoor maar 't zelfde. 't Sagrijn da' 'k daar al van gehad heb..! 'n Flinke meid, en dan de heele dag niks uit te voere, maar aldoor maar voor d'r eige heen te zitte suffe--daar krijg je op 't laast de duvel over in! Maar hardhans anpakke, kan je d'r niet, want dan raakt ze heelemaal van de kook.--En 't beroerste is, dat niemand weet wat ze nou eigelijk het. 't Is zóó met 'r, dat as d'r moeder grient, dan grient zij ook, en om de kleinste kleinigheid kan ze d'r eige overstuur make, dat ze in geen twee dage uit 'r bed komt, maar waar 't 'm nou effetief in zit--ja nou, dat raaj maar! De juffrouw van hierbove zeit, dat 't wurreme binne, en die wil, dat ze wurremekoekies zal slikke. "'t Is niettes," zeit de vrouw van van Seggere, die baker is, en hier nogal 's over de vloer komt, "ze is slap. Geloof me nou toch 's," zeit ze, "'t is niks as slapte, en ze mot staalwijn drinke, staalwijn." Maar de zuster van me vrouws tante, die 'r 'n kind an verlore mot hebbe, zeit dat 't kliere binne. En _dat_ vin ik ook nog zoo mal niet, weet je, omdat ze zoo bleek ziet en zoo papperig is."

"Je mot 'r 's late onderzoeke," geeft van Soelen in bedenking.

"Ook al gebeurd," antwoordt Pietersen; "de dokter is 'r bij geweest, en 'n poos later de perfester. Maar dat ha' 'k wel kanne late, want die konne niks anders bij d'r vinde, zeije ze, as dat ze spatare het. Nou, daar ha' 'k nou ook wat an! "Spatare," zeg 'k, "die zalle d'r niet na d'r hoofd vliege." En toe 'k dat zei, keke ze me over d'r bril heen an en zeije ze, met 'n strak gezicht, dat ze dat ook niet dochte. Maar verder kwam 'k niet. 'k Most make, zeije ze, dat ze afleiding had, en dat ze zooveel as plezier in d'r leve kreeg. As 'k 't goed begrijp, dan mot ze, om zoo te zegge, as 'n rijkelui's kind behandeld worre en altijd iemand om 'r hene hebbe die ze eige met d'r bemoeit.--Ja, toe maar! 't Is gauw gezeid, hè? maar begin 'r maar 's an. _Ik_ heb met de tapperij de heele dag me hande vol, en me vrouw--met 'r huishouwe en d'r zes andere kindere--kan 'r tijd ook wel an."

"Ja," zegt van Soelen, "verordineere dat kenne ze, en rekene, dat kenne ze nog beter, maar 'n kwaal kereere--da's nog wel effe wat anders.--En daar hei je de cyperse ook," roept hij uit, als de deur opengaat en een van zijn confraters binnen komt, "ik docht al: waar blijft ie. Gaat zitte, man en koopt er eentje, as je niet op 'n droogie wil zitte."

De aangesprokene, iemand met vuurrood haar, die Hinsen heet, maar onder de aansprekers als "de cyperse" bekend staat, zet zijn parapluie in een hoek en zijn hoed af en, door een hoofdknik naar den kastelein, zijn wensch naar zijn gewonen borrel te kennen gevende, gaat hij tegenover van Soelen zitten, de opmerking makende, dat 't nat weertje is, en dat het weerglas, zoo als de barbier hem verteld heeft, altijd nog terugloopt.

"'t Zal mijn 'n zorg weze," verklaart van Soelen. "As we dit karreweitje van ellefe achter de rug hebbe, dan gaan 'k rechtdeur na huis en as 't niet opklaart, dan blijf ik d'r in."

"'k Wou da' 'k 't ook kon zeggen, maar ik," zegt Hinsen, met een zucht, "kan de heele middag deur de stad loope anzegge, dat meneer Breukelmans dood is."

"Die van de Keizersgracht?" vraagt van Soelen, "da' 's 'n toggie na Muijerberg, hè?"

"Na Muijerberg!" roept Hinsen uit--"en ze hebbe me gezeid, dat ie op Zorgvliet...."

"Gelijk hei je," stemt van Soelen toe, "'t is Zorgvliet, maar 't is ook al 'n vijf en twintig jaar geleje, dat we ze vrouw, die in de kraam van 'r jongste kind stierf, d'r na toe gebrocht hebbe."

"Ja," zegt Pietersen, een stoel tusschen de beide aansprekers zettende en zitten gaande, "dat is verleje Dinsdag, 11 Juni, vijf en twintig jare geleje geweest want mijn vrouw het er as keukemeid gediend, en op de eigeste dag, dat _wij_ trouwde, wier _zij_ begrave. 't Is dikkels meer as 'k kan begrijpe, dat die tijd er alweer op zit, maar 't is zoo, hoor! En waar is, dat er sedert me trouwe hier in Amsterdam al heel wat veranderd is, dat mot 'k ook 's zegge.--Neem jij je eige nou maar 's, van Soele. Toe je hier je eerste borrel dronk, nadat 'k dit zaakie had overgenome, toe zag je 'r heel anders uit as dat je nou doet, man, en as 'k zal zegge zooas 'k t' meen, dan stong dat vroegere pakkie toch 'n boel beter as 't genige, dat je nou an je lijf het, hoor."

"Of dat beter stong!" roept van Soelen, in zijn zwak getast, uit; "wel man, dat scheelt ommers dag en nacht! Wat zeit me vrouw laast, toe ze met de schoonmaak me ouwe spulle voor de dag haalde, en me korte broek voor d'r lijf hieuw, om te kijke of er ook altemet de mot in zat: "dikke," zeit ze, "'t is toch zonde van je kuite, hè? Vroeger ha' je 'r nog wat an, as je voor de stasie uit gong, maar wat doet 't er nou toe of je 'n paar goeje beene het? Nee," zeit ze, "as je mijn nou vraagt, dan mocht 'k je toch heel wat liever zien in je ouwe goed." En gelijk het ze. As je ouwers er voor gezorgd hadde, dat je welgeschape in de wereld was gekomme, dan sting zoo'n pakkie goed, zie je, 't sting degelijk, effetief degelijk, dat sting 't. As je maakte, dat je kouse en je korte broek glad over je beene zatte; as je schoene met de zillevere gespies--daar 'k nou brossies voor me vrouw en me dochter van heb late make, omdat ze mijn toch niet meer te pas komme--glomme as 'n spiegel; as je jas, van vore ope, van achtere wat krappies zat, dat ie goed in de holte van de rug viel; as je 'r dan nog voor zorregde, dat je boord, je hallefehempie en je beffie helder wit gestreke ware, en je zette je driekante steek met de lange lamfer 'n ziertje schuins op je hoofd, dan mochte ze na je kijke, hoor! as je, met 'n militaire stap en je elleboge buitewaars, voor de stasie uit gong. En dan voelde je zellevers ook wel, da' je 'r weze mocht.--Nou drage we 'n hooge hoed, 'n sluitjas en 'n lange broek. En as dat nou mooijer mot weze as 't genige wat we vroeger droege, dan is 't mijn goed, maar _ik_ kan er 't moois niet in zien."

"En ik niet," zegt Pietersen. "'t Mocht ouwerwes weze: 'n steek en 'n korte broek, maar 't sting goed, hoor! en 't hoorde er hij."

"Dat deej 't," stemt van Soelen toe.

"'k Zei laast nog tege me vrouw," zegt Pietersen, "toe hier 'n begraffenis voorbij gong en we nog weer 's ophaalde hoe die er vroeger uitzag: "nee," zeg ik, "ze magge prate wat ze wille, maar as _dat_ nou 'n lijkstasie mot heete, dan kan ik niet zegge, dat er heel veel stasie meer an is.""

"Wat zou 't!" roept van Soelen uit. "As 'n vroegere begraffenis 'm over de strate bewoog, dan zag je ies daar je eerbied voor kreeg as 't voorbijgong, hè? en 't zat 'm daarin dat alles zooveel meer solied was as 't nou is. Neem de lijkkoes nou maar 's, zooas wij die hebbe gekonne, 'n goeije twintig jaar terug: alles fluweel, van bove tot beneje, met dikke kwaste en franje, hier en daar effetjes met koorde opgenome,--sting dat niet goed? en sting dat niet beter as 't ope kassie, dat ze 'r nou voor gebruike? En dan de dekkleeje, die de pêrde over d'r hals en over d'r heele lijf tot op d'r hakke honge, sting dat ook niet beter as 't smalle lappie lake, dat nou, an weerskante van 't schoffie, na beneje hangt? Maar 't ergste is, dat ze de dragers, die vroeger in d'r lange mantels, achter mekaar, rechs en links van de wage liepe, nou twee an twee, in d'r sluike jasse, d'r achter late loope, want nou leutere ze en lache ze, dat 't 'n schandaal is voor de mense, die er voorbij loope. 'k Bin zóó niet," roept van Soelen uit--van wege zijn corpulentie niet zonder moeite het eene been over het andere slaande--"'k bin zóó niet, da' 'k ieuwers 'n hekel an heb alleenig maar omdat 't nieuw is, en 'k zal niet zegge, dat 't nou niet beter is as vroeger, dat de wage niet meer door de stad holt as ie terug komt, en dat de dragers er niet meer in zitte te rooke en met d'r beene te slingere; maar dat, alles bij mekaar genome, 'n tegeswoordige begraffenis er bij gewonne het bij 't genige dat ie vroeger is geweest--nee, hoor! dat maakt niemand me wijs.--En 't beroerste is--alla Pieterse, geef mijn nog 's 'n hallefie..."

"Koman," zegt Hinsen, door het goede voorbeeld aangemoedigd, "geef mijn dat ook maar 's."

"'t Beroerste is," herhaalt van Soelen, "dat je er vroeger 'n goed stuk brood mee verdiende en dat je 't nou voor 'n schijntje mot doen. _Ik_ heb begraffenisse gekonne, daar je 18 tot 20 gulde mee verdiende, behalve je lamfer en je hanschoene, en vraag daar nou 's om! As je vroeger 'n goeje dertig jaar had meegeloope, dan was je binne, hoor! en kon je d'r van renteniere, net zoo goed as 'n makelaar van de spekelasie, maar lap 'm dat nou 's! Maar in die jare was er ook niemand, die an begraffenismaatschappije docht, en je deej met je tiene, zal 'k maar zegge, daar je nou met je honderde voor staat. Want nou draagt alles. Of je bakker, of krante-ombrenger, of kruijeniersknecht bent--zoodra 'r wat te drage valt--pak an maar--'t is alweer mee genome, en 'n uurtje uitbreke, dat kan 'n ieder. Maar in vroeger jare zat 't in vaste hande; je was er koster, of barbier, of tafelknecht bij, en je bediende in Artis, Felix of 't Park. En dat je zoo doende an de kost kwam--dat vraag 's an van Meerse, die de laaste jare dat ie tafeldiende, geen kouwe soupee's meer annam. "'k Wil nog wel 's diene," zei ie, "maar dan luuks; as 't de moeite niet waard is, dan stuur 'k 'n ander om 't hallefie."--Nou het ie zes huize in de stad; 'n zoon, die voor dominé leert en, met ze vrouw en ze kindere, leeft ie royaal van de huur."

"En zoo kan 'k er wel meer," verklaart Pietersen, de weer gevulde glaasjes op tafel zettende. "Daar hei je Tielemans van hierover, Grondert uit de Westerstraat, bove de fruitwinkel, en Beverse, die dan nou weer in Weesp woont, waar ie vandaan komt--allemaal ouwe ansprekers, die van d'r cente leve, en goed ook."

"Maar nou nog 's wat," zegt Hinsen, "hoe komt 't toch, dat van Vliet, van de Lijnbaangracht, d'r zoo goed schijnt bij te kanne? 'n Poosie geleje sta 'k met Smulders te prate, en die wist me te vertelle, dat ie passies 'n huis in de Gousblomstraat gekocht mot hebbe. Is dat doojefons zoo goed, daar ie bode bij is?"

"Wat 'n wonder!" roept van Soelen uit. "'t Is dat je 'r nog maar zoo kort bij bent, maar anders zou je wete, dat "Zorg voor de Toekomst", daar hij dan bode bij is, almee tot de grooste hier in de stad hoort. En as je _dat_ het, as je bij 'n doojefons bent daar honderde en honderde bij verassereerd binne--ja nou, dan is er nog wel wat te verdiene, want alle weke komt ie de dubbeltjes ophale, en zoo komt ie bij de mense an huis, hè?"

"Waardoor ie," zegt Hinsen, "nog 's eer as 'n ander weet wanneer er iemand begrave mot worre.--Verdikke, ja!" roept hij uit, "dat mot je niet uitvlakke."

"Om de weerga niet!" bevestigt van Soelen. "As ie merkt, dat er een ziek is, dan vigeleert ie natuurlijk op de begraffenis, en zoodra dat ie hoort, dat ie dood is, dan gaat ie d'r na toe met de cente van 't fons. "Asjeblieft juffrouw," zeit ie dan met 'n mooi praatje, "daar was 'k al met de duite. U most vijf en negetig gulde uit 't doojefons trekke, as uws man kwam te valle, daar bin je eerlijk voor verassereerd, en daar legge ze dan nou ook: 'n briefie van zestig, één van vijf en twintig en twee rijksdaalders,--hier is uws geld. En as je nou wil, dat je je eige met niks het te bemoeie, en dat uws man 'n fesoenlijke begraffenis zal hebbe, zooas ie het geleefd, dan hei je 't maar voor 't kommandeere en dan zorreg ik voor alles. Negetig gulde hoeft 't niet eens te koste, want, as ik 't zal doen, dan houw je nog over, let maar op.--Hoeveel jonges het u? Drie, zeit u, drie en een schoonzoon? Goed; da' 's één koes. En hoeveel mans-leje van uws famielje binne d'r, die gevraagd motte worre? Door mekaar vier van uws kant en vier van uws mans kant, zeit u? Heel goed--da' 's acht, da' 's dus nog twee--da' 's drie koesse. Drie volgkoesse, met koesier en pallefrenier in groote rouwleverei en de stasiewage voor uws man, met zwarte pluime,--da' 's zóóveel. En hoeveel dragers motte d'r weze? Zalle we 's twaalf zegge? Twaalf dragers, da' 's heel netjes en heel fesoennelijk. Vin u dat goed, zeit u? mooi zoo. Twaalf dragers dus. Dan krijge we 'n zwarte kist natuurlijk, van echt greine hout, met uws mans naam, en de dag en 't jaar van ze geboorte en sterreve d'r op in vertinde spijkertjes. Dat staat nog 's fijnder, zal 'k 's zegge, as die witgeschilderde letters. Vin u dat ook niet? Bestig. 'n Zwarte kist dus met vertinde spijkerkoppies, dat komt, met de dragers mee, op zooveel. Dan hebbe we nog de koste op 't kerkhof voor 'n mooi graffie onder de treurboome, as 'k dat krijge kan, maar dat zal wel, en de kleinere onkosten voor fooije en zoo, dat maakt, alles met mekaar, as ik d'r ook nog 'n paar cente an verdiene zal, en dat mag wel, tachetig gulde.--Kijk u nou 's hier. As u dat nou goedvindt, dan wil 'k voor dat geld 't heele zaakie anneme, maar dan is ook alles en alles d'r onder begrepe, behalleve natuurlijk de koffie en de broodjes op de dag van de begraffenis, die voor uws koste blijve. Zalle we dat dan maar zoo afgesproke houwe? Heel goed; dan houwt u vijftien gulde,--daar legge ze,--ziet u wel? en dan neem ik de rest maar weer mee en zorreg voor alles. En tevreje zal je weze, daar hei je geen nood voor."

"An die tachetig gulde," zegt van Soelen--zijn sigaar, die onder het verhaal uit is gegaan, weer aanstekende--"verdient ie er dertig; en dat ie drie van die begraffenisse achter de rug het, as je 'm om de klok van ellefe tegekomt, da' 's voor hem doen niks ongewoons."

"Drie?" vraagt de cyperse. "Hoe kan ie voor ellefe drie keer begrave?"

"Maar waar kom je vandaan man, dat je dat niet weet!" roept van Soelen uit. "Hei je dan nog nooit 's gezien, dat ie 'm poest, as ze 'n poosie an de gang binne?"

"Wat zeg je nou?" vraagt Hinsen, groote oogen opzettende,--"poest ie 'm?"

"Wel ja, mens, hij poest 'm.--Dat je dat nou toch nooit 's gezien het, en je het toch ook al 's met 'm begrave! Afijn, maar ie doet 't; en zoo haalt ie de drie begraffenisse voor ellefe. Kijk maar.--Late we nou maar 's zegge, dat ie mot begrave om nege uur, om half tien en om tien uur; dan maakt ie, dat de eerste percies op tijd begint. Klokslag negene rijje ze weg, en dan zorregt ie d'r voor, dat ie pal achter de wage loopt. Eigelijk mot ie wel voor de stasie uit loope, omdat ie 'm het angenome, maar dat doet ie niet, omdat 't niet in ze kraam te pas komt, want as ze nou 'n endje gereje hebbe, en ze slaan 'n hoek om, van de gracht de straat in of omgekeerd, dan trekt ie d'r tusse uit, gaat 'n sigarewinkeltje of ieuwers anders in--wat ze uit de volgkoesse niet zien kanne, omdat eerst al de dragers komme, voordat de eerste koes de hoek om slaat--en dan loopt ie op 'n draffie of, as ie kan, pakt ie de tram, na ze tweede begraffenis. Daar doet ie natuurlijk net eender; en zoo kan ie om tien uur voor de derde keer antreje, en het ie d'r al twee achter de rug."

"Verdikke," roept Hinsen uit, "die is gogem!"

"Glad genoeg," verklaart van Soelen. "En as 't ongeluk wil, dat deze of gene van de famielje, door de eene of andere omstandigheid, d'r achter is gekomme, dat ie d'r van door is gegaan, dan het ie ze praatje natuurlijk klaar. "Ziet u juffrouw," zeit ie, "as ik 'n begraffenis heb angenome, dan mot 'k zooveel as overal te gelijk weze. Eerst zorreg ik d'r voor, dat de stasie an de gang is, en as ze onder weg binne, dan' kan 'k wel 'n oogeblikkie gemist worre, en loop 'k langes de korste weg na 't kerkhof, om te kijke of daar alles klaar is as uws man komt. Het uws neef me daar niet gezien, toe ze daar kwamme, zeit u? Nou, dan mot 'k toe zeker bij 't graf geweest zijn, om te kijke of de touwe en de dwarsleggers klaar lagge. En daar ook niet, zeit u, toe ze effetief an 't begrave gonge? Ja, dan ben 'k toe zeker alweer an de wachtkamer geweest, om te kijke of de pallefreniers bij de koesse stinge, as uws famielje terugkwam. En as dat in orde is, dan gaan ik me gang, ziet u, want ik heb meer te doen."

"Zoo doet ie net wat ie wil!" roept van Soelen uit, "en verdient ie dik cente.

"Maar--van geld gesproke--nou mo' 'k je toch 's wat vrage. We hebbe 'n afspraakie, hè, dat as ik 'n begraffenis heb, dan draag jij mee, en hei jij er een, dan ik. Nou hei je dit jaar vast al zes keer met mijn gedrage, maar ik nog maar eene keer met jou. Je het toch niks meer gehad, hoop 'k?"

"Zou je nou toch waarachtig denke, da' 'k je op de hak wou neme?" vraagt Hinsen verontwaardigd.

"Nou," antwoordt van Soelen, "dat zou de eerste keer niet weze, dat me dat overkwam. Maar alla, je bint er nog maar kort bij, en we zalle dan maar hope, dat 't jou ook nog 's voor de wind zal gaan."

"'k Help 't je wensche," zegt Hinsen, door een zucht te kennen gevende, dat de wind in dat geval uit een tegenovergestelden hoek zal moeten waaien. "'k Heb dit jaar nog niks anders gehad as juffrouw Trapman, da' 's de heilige waarheid," verzekert hij, "en daar ben je bij geweest. Maar as je nou nog 's 'n poosie wacht, dan hè' 'k er weer een; en da' 's 'n goeje."

"En wie is dat?" vraagt van Soelen.

"Da' 's juffrouw Willemse, uit de Westerstraat," antwoordt Hinsen; "'t mens is zes en tachetig, en..."

"Nou, da' 's nou ook wat!" roept van Soelen uit, Hinsen met een leuk gezicht aanziende.

"Nou ook wat?" herhaalt Hinsen verbaasd, "wat meen je daarmee?"

"Och man," zegt van Soelen met een korten lach, "zoo kan je me de begraffenis van me eige vader wel belove, hè! Wel ja," roept hij uit, in antwoord op een vragenden blik van zijn confrater, "Juffrouw Willemse da' 's net zoo goed as me bloed-eige grootmoeder, zal 'k maar zegge! 't Mens woont zeker al vijftig jaar bove me ouwers, en aldoor omgang met d'r gehouwe, hoor. 'k Kan me eige nog best herinnere, da' 'k, als zoo'n aap van 'n jonge, alle dage bij d'r bove most komme, omdat ze van d'r eige geen kindere had, en dan was 't aldoor: "och, wat 'n aardig joggie!" en: "och, wat 'n lief bellefleurtje!" en al die viere en vijfe meer. Van me trouwe af komt ze bij mijn over de vloer en wij over de hare, en nog geen zes weke geleje, toen ze begon te krukke, het ze me gezeid, dat, as 't ongeluk wou, dat ze kwam te valle, ikke voor d'r begraffenis most zorrege en niemand anders."

"Maar van mijn is 't famielje!" roept Hinsen uit, die door de mededeeling van de intieme vriendschapsbetrekkingen tusschen de van Soelens en de Willemsens bijzonder onaangenaam is verrast. "Mijns vrouws moeders moeder is d'r bloed-eige zuster, en nou ik ook bij 't vak gekomme bin, zal ze d'r eige famielje toch niet voorbijgaan voor 'n vreemd."

"Ja, daar zal ze wat om male!" zegt van Soelen. "'k Zal niet zegge, as je d'r zoon of d'r broer nog was, maar as je verder in de parmetasie komt, en dan nog wel van je vrouws kant--dat het niks meer te beduije, hoor. Mijn het ze gezeid, dat ze 't beschreve had; en as zoo'n oud mens dat het gedaan, dan verandert ze 't ook niet meer. 'n Draagplaas man, da' 's alles wat ervoor je op zal zitte, en daar zal je tevreje mee motte weze."

"Maar daar bin 'k _niet_ tevrede mee," verklaart Hinsen; "as d'r famielje sta 'k er 't naaste toe; en da' 'k met al me kindere 'n voordeeltje best gebruike kan--dat zou toch wel wat heel erg weze, as ze dat over 't hoofd zou zien."

"Afijn, we zalle zien!" roept van Soelen uit, "'t mens is nog niet dood en we kanne d'r nog wel eerder onder legge as zij. 't Zou de eerste keer niet weze, dat iemand gezond na bed ging...."

"En dood opsting," zegt Pietersen met een lakoniek gezicht.

"Nou," roept van Soelen uit, "nou mot hij ook nog 's wat zegge, hè!--Spot niet, Pieterse, 'n mens kan nooit 's wete wat 'm nog bove ze hoofd hangt.--Maar 't wordt onze tijd, cyperse. De dooje hebbe niks te doen en kanne wel wachte, maar de levendige hebbe d'r zake en wille op z'n tijd gehollepe weze.--Zalle we dan gaan? Koman dan maar.--Hei, daar hei je mijn hoed! Wat van jou is, is van mijn, zie je, maar wat van mijn is, daar blijf je of." En dit zeggende, neemt hij zijn hoed uit de hand van Hinsen, die, nog geheel onder den indruk der pasgehoorde Jobstijding, het hoofddeksel van zijn confrater gegrepen heeft. "Dag Pieterse," zegt van Soelen, zijn jas dichtknoopende en zijn parapluie opnemende, "tap ze nog lang, man, en tap ze an mijn; dan benne we allebei gehollepe."

"'k Mag 't lijje," antwoordt de kastelein, de beide ledige glaasjes van de tafel nemende. "Dat je hier komt om 'n borrel te hale, da' 's me lief; maar dat je hier zou komme om mijn te hale, daar he' 'k nog 'n hekel an."

Derde Klasse.

"Nà, geef je vade' 'n zoen," zegt Mozes, met één voet op de treeplank van den waggon staande, tot zijn zoontje, dat, op den arm der moeder zittende, "vade'" naar den trein heeft gebracht.

"Pas op toch, pas op ze mussie!" roept de vrouw van Mozes uit, nog juist bijtijds het hoofddeksel grijpende, dat, onder de vaderlijke omhelzing, het kind van het hoofd glijdt.