Part 10

Den eersten April hebben wy goedt gevonden het schip te lossen en tenten op 't landt te maecken, om 't goedt te berghen en de lockgaten [267] te klaren. En alsoo ick met de sloep aen landt voer, sach ick dat de zee vrij wat aenliep; docht my daerom dat het niet gheraden was om 't goedt aen landt brenghen, want sou sijn perijckel loopen om schuyt ende boot stucken te krijgen. Hebben hierom besloten het ruym te lossen en het goedt in 't schip te houden; het welck wy deden. Droeghen het goedt voor uyt het schip met sacken, en storten de constapels kamer vol in 't boevenet; kregen het voor-schip met der haest heel leegh. Maeckten een beschot dwars over teghen de groote mast aen, dat het goedt ons van achter niet konde toekomen; namen doe de vullingen op, klaerden de wrangen en de lockgaten; schoren doe touwen van voren na achteren door de lockgaten, om die klaer te houden, of sy by ongeluck weer verstopten. Doe brochten wy het goedt uyt de constapels-kamer en boevenet weder voor in. Dat ghedaen zijnde namen het goedt achter uyt, en berghdent weder in de kamer en boevenet; klaerden daer de vullingen en lockgaten oock. Schoren doe de touwen voort vande mast af door de lockgaten, tot achter toe, soo dat wy by ghelegentheydt de touwen heen ende weer konden halen door de lockgaten. Ondertusschen spraecken wy met de inwoonders van 't landt. Wy wesen haer dat onse mast en onse doent [268] soo onklaer was, en vraeghden offer geen raedt was om een ander mast te krijgen. Sy konden onse meeninghe verstaen; wesen ons landtwaert in; gingen met ons en toonden ons daer toe bequame boomen. Seyden, dat sy ons souden helpen in alles wat wy van doen hadden. Ick trock met volck, lijnen, taekels, bijlen en saghen daer nae toe; kreghen ons gherijf [269]; sleepten en brochten de houten met groote moeyten ontrent 't schip. Stelden de timmerluy te werck; maeckten van 't swaerste eynd van 't hout, dat ontrent 18 palm dick en 28 voeten langh was, een eynd' op de stomp van onse ghebroocken mast; saeghden een swaelf [270] uit het dickste eynd' en hieuwen onse stomp, die ontrent, als gheseydt, drie en een half vaem boven 't boevenet hoogh was, scherp toe en settender het nieuwe eynd op, in malkander sluytende. Leyden doe vier wanghen daer op en woelden dat soo te samen, waer door het een sterck hecht werck worde. Namen doe onse besaens-mars, saeghden die midden door en setten de zijden soo verde van malkander als wy de mars [271] wilden wijt hebben, en vulden de gaten toe met deelen [272], soo dat de mars goedt werde.

Waren alle daghen besich om onse dinghen weder te repareren, soo wel in 't schip als aen landt. Wy hadden eenige ysers, gelijck sy inde lijnbanen ghebruycken om tou-werck te slaen. Stelden een lijnbaen op 't landt toe; hackten een van onse sware-touwen meest aen enden, dedense los en sloeghen al ons loopende wandt daer af [273]. Verbesinghden [274] ten naesten by een geheel tou. Voort namen wy onse cabel-touwen, hacktense stucken en maeckten daer onse groote wandt van. Sochten ons self alsoo te behelpen, het best dat wy konden.

Het geruchte gingh daer wijt en breet door 't landt, dat wy daer waren; daer op quamen d' inwoonders van wijt en zijt, dreven haer beesten voor haer henen tot by ons, daer sy haer neer sloeghen. Stelden haer tenten op, brochten ons alles wat sy hadden: appelen, lemoenen, ceteroenen en melck, die sy eerst opwelden, eer sy die aen ons vercochten, om dat sy niet mochte deuren, want was datelijck goor. Ruylden en kochten oock van haer eenighe beesten. Haer visschers voeren t'zee en brochten ons die vis, die wy van haer ruylden of kochten. Dit volck waren ons heel toeghedaan; wesen ons, dat sy vyanden hadden op 't selfde landt. Versochten door beduydinge, of wy haer wilden helpen, soo souden sy ons alles doen wat sy konden. Hier viel oock was en honigh; verkochten een deel aen ons.

Wy verstonden uyt haer, dat haar coningh Spaens sprack, die een dagh reysen 5 a 6 van daer woonde. Wy stuerden twee van onse maets nae den coningh toe, om te vragen of hy ons eenige rijs wilde verkoopen; de een was ghenaemt Abraham Stevensz. van Vlissingen, die goedt Spaens sprack, met noch een ander jongh-man. Sy quamen by den coningh, wierden van hem wel ontfangen. Sy deden haer boodtschap, versochten eenige rijs te koop. Maer den coningh seyde, dat sy dat jaer seer ghequelt hadden geweest vande sprinck-hanen, die de rijs meest opge-eten hadden; het welcke voor my wel te gelooven was, want ick heb self gesien (nae dat ick een stuck landtwaert in was geloopen), dat de sprinck-hanen op quamen rijsen uyt het landt, offer een wolck quam aendrijven; vloghen my op 't lijf en op de borst, soo dick by een dat ick mijn aessem qualijck konde krijgen. Sy hadden vleugelen om te vliegen, en op 't landt staende hiptense als andere hip-hanen. De coningh seyd', datse altemet wel 3 a 400 mannen konden stellen, om de rijs te bewaren en de sprinck-hanen daer van te houwen, maer hulp weynigh. Konden daerom geen rijs krijgen. Wy saghen dat de inwoonders de sprinck-hanen namen en streecken daer de vleugels af, leydense op 't vyer te braden en atense op. Wesen ons dat wy 't mede doen souden, doch wy hadden daer geen lust toe. De coningh quam nevens onse twee maets by ons by 't schip; schonck ons vier beesten, daer voor wy hem twee musquetten gaven. Seyde ons doe oock, dat hy gheen rijs missen mocht.

Nae dat wy hier 11 dagen gelegen hadden, soo is den Heer Commandeur Cornelis Reyersz. gestorven en inden Heer gerust. Begroeven hem op een eylandt (dat voor inde Bay leydt) vol geboomte, onder een lustigen groenen boom, de beste die wy vonden [275].

Op dit over-lijden is dit Veersken gepast:

De doodt die volght ons over al En niemandt weet den tydt wanneer, Noch waer dat hy ons treffen sal, 't Zy Oost of West, dan Godt den Heer, Maer wie hem met Godts wil vernoeght Die is te vreen, hoe hy het voeght.

Onse musquettiers schooten driemael af over de begraeffenis, en uyt het schip worden 5 schooten geschooten; namen doe onse afscheyt van het graf. Trocken wederom aen 't werck, om onse scheeps-saecken klaer te maecken. En alsoo het volck dickwils uytwegen en meerder wellust als werck socht, en ick wetende in wat staet wy waren, vermaende het volck alle daghen met soete woorden: "Mannen, laten wy doch ons beste doen om klaer te worden, op dat wy onsen tijt hier niet versuymen, want wy sijn maer voor 8 maenden ghevictalieert, en versuymen wy hier onsen tijdt ende eten die victualie op, soo moeten wy weerom nae Batavia"; en daer (wist ick wel) hadden sy geen sin aen. Sprack haer derhalven een moet aen, en in plaets van gebieden most ick smeecken; gelijck in sulcke gelegentheydt meermalen gheschiedt: Want wy hadden noch veel werckx te doen. Hier wast met my gelijck alst met Scipio Affricanus was, die (nae ick wel gehoort heb) dickwils plagh te seggen: "ick ben nimmermeer min ledigh, dan als ick ledigh ben, en nimmermeer min alleen, dan als ick alleenigh ben." Want ick hadde 's nachts ghenoegh te doen met te practiseren, hoe wy 't des daeghs souden aenleggen met maecken en toe-stellen, en om met vrede een yder op sijn werck te stellen, soo dat de maets in 't eynde als overtuyght wierden in haer gemoet, dat een yder sijn best dede, tot den 22. April toe; doen waren wy wederom klaer en lagen, met de rees in 't cruys [276], gereet om onse reyse te vervorderen. Haelden onse water-vaten vol water, en ons volck kreghen soo veel appelen en lemoenen als een yder in sijn koy konde bergen.

D' inwoonders van dit landt waren meest heel swart; sommige hadden het hayr by 't hooft hangen, sommighen ghekrult als schaeps-wol. De vrouwen hadden 't hayr rontom 't hooft met kleyne vlechtjens ghevlucht en dat smeerden sy met traen, dat het glom tegen de son, 't welck de mannen meest mede deden. De meesten-deel hadden geen meer als een kleetjen om de middel, om haer schaemte te bedecken, en sommige gingen heel naeckt sonder schaemte.

Den 23. dito besloten wy, om des anderdaeghs morgens met de landt-windt t'seyl te gaen, maer inde selfde nacht sijnder twee van onse maets, die de wacht hadden, met onse kleyne schuytjen aen landt ghevaren en liepen wegh by de Swarten, dat wy haer niet konden vinden. Waren daer in heel verwondert, want sy hadden het gantsche schip mede helpen klaer maecken en liepen juyst den lesten nacht wegh, en dat by sulck barbarisch volck, daer ick niet konde mercken datse van Godt of sijn gebodt wisten. Eenen van dese wegh-loopers was genaemt Hilke Jopkis uyt Vrieslandt, en den ander Gerrit Harmesz. van Norden. Wy maeckten gissingh, datse haer te veel vermenght hadden met de vrouwen, die door schoon-schijnende beloften haer herten ghetrocken hadden om daer te blijven; want de vrouwen krachtige instrumenten sijn om de mannen te verleyden: waer toe de exempelen onnoodigh sijn op te halen. Siet alleen op Samson, David en Salomon. Wy saghen alhier veel kinderen loopen, die bykans blanck waren, met blanckachtigh hayr by 't hooft hangen; maeckten gissinge die van Hollanders toe ghestelt te wesen, die voor ons wel meer in die Bay gheweest hadden. Die vrouwen waren heel graegh om by ons volck te converseren, want hadder op dese plaets soo wel wijn ofte bier te koop gheweest alsser vrouwen waren te krijgen, wy hadden ons werck soo dra niet uytgherecht. Maer nu als sy by die vrouwen hadden gheweest, quamen als lammeren mack weerom aen haer werck. Dit segh ick van veele, de vromen uytgesondert [277].

Door 't wegh-loopen van dese twee maets is ons vertreck noch een dagh langer getardeert, want wy liepen die dagh noch aen landt om haer te soecken; kreghense wel in 't ghesicht, maer sy ons wijs wordende liepen van ons af, soo dat wy haer daer mosten laten.

Doe sijn wy den 25. April met de landt-windt t'seyl ghegaen; liepen om de Suyd met redelijck weer, tot den 10. May, met een westelijcken windt; kreghen veranderingh van wint en weer, met regen, den wint heel ongestuymigh uyt den W.S.W. Wendent als doen Noordtwaert over; vernamen dat wy noch soo veel dwangh van seyl achter niet en hadden, dat wy aende windt konden over wenden [278]; liepen voor de windt om en staecken by de windt over, om boven 't eylandt Madagascar te seylen. Het weer nam alle daghen aen, met stercken W.S.W. wint, soo dat wy onse marsseylen mosten in-nemen en lietent al deur staen [279] boven Madagascar heen, tot dat wy het vaste landt den 28. May in 't gesicht kregen, ghenaemt Terra de Natal. By 't landt komende wierdt het moey weer met een klare lucht, maer de dijningen heel hol, die vande Caep de Bonesperanse quamen afschieten. Wendent alsdoen van de wal af, vernamen datter een harde stroom by de wal uyt-liep, die ons nae de Caep toe trock; was een wonder om sien, dat het landt soo hart vertierde [280], 't welck ons goede moet gaf om boven de Caep te komen.

Kregen 's nachts weder onstuymigh weder met mist en regen, waer door wy 3 a 4 daghen vande wal afliepen, met schovers-seylen [281]; hadden den windt al westelijck met holle dijningen uyt alle oorden, soo dat het schip sijn leden dickwils versette dat het kraeckte. Had het geen sterck schip geweest, het had niet mogelijck gheweest om heel te blijven. Doen het weer wat bedaerde, leyden wy 't weer Noordt-waert over, nae de wal toe; konden door 't onstuymigh weer geen hooghte nemen, doch lietent soo langh deurstaen dat wy 't landt sagen; doen klaerdent weder op. Namen de hooghte en bevonden 35 graden, waer uyt wy saghen, dat het het landt van de Caep Augueles was, die op de hooghte van 35 graden leydt [282]. Wendent van de wal af; kregen een W.S.W. windt met reghen; begon weder soo stijf te waeyen en de zee liep soo teghen malcander aen en sloegh in 't schip, dat het scheen het schip inde zee soude versmoren; doch door Godts genade worstelden wy daer noch deur, dat geheel onghesien scheen.

Dit duerde 4 dagen; lagen nu met een seyl en dan met twee schovers-seylen by. Ons schip was soo stijf [283], dat wy sonder seyl niet wel konden drijven.

Den 6. Junij begon het water slecht [284] te worden en kreghen heel goet weer. Namen de hooghte; bevonden 32 graden en 16 minuten, waer uyt wy bevonden, dat wy boven of binnen de Caep de Bonesperance waren [285], want de Caep leydt op 34 en een halve graad. Doe wierd' het handt over handt sulck vast moy weer, dat het scheen dat wy inden Hemel waren, daer wy te voren schenen inde Hel te wesen. En daer wy te voren versuft en schier hopeloos waren, om boven de Caep te komen, waren wy met de stroom tegen de windt aen met dat vreeselijck weer daer boven gedrongen, tot onser aller verwonderinge; en daer wy te vooren schier gheen of weynigh seyl konden voeren, konden wy nu wel alwaert twee marsseylen hoogh voeren. Setten onse koers nae 't eylandt Sancte Helena; kregen een S.O. en O.S.O. windt, met moye koelte.

Den 14. Junij kregen wy het selfde in 't gesicht, daer in wy altesamen seer verblijdt waren. Liepen dicht by de wal langhs. Om de hoeck komende, alsmen na de Kerck-vley [286] toe komt, daer de waterplaets is, saghen wy een Spaensche kraeck recht voor de Kerck-vley leggen. Soo haest sy ons gewaer wierden, brochten sy een worp uyt [287] nae 't landt toe, en korten met het achter gat dicht aen landt met sijn ancker t'zee, en voerden datelijck eenigh geschut met de boots aen landt en maeckten een batery op 't landt. Wy met het schip Hollandia, hem te met naeckende, kreghen een dwarrel-windt, dewijl het landt seer hoogh is en de winden over 't landt dwarrelden; konden hem daerom niet beseylen of by hem komen, want ons voornemen was hem datelijck aen boordt te legghen, sijn touwen af te hacken, en met hem in zee te gaen. Haddent genoegh konnen doen, want sijn geschut lagh soo hoogh, dat wy met ons schip wel onder sijn geschut konden legghen. Hadde onse aenslagh geluckt, wy twijffelen niet of souden hem vermeestert hebben; doch door de selfde dwarlinge quamen op een musquets schoot by hem.

Wy manden onse sloep; stuerden den onder-coopman Harmen de Coningh (was uyt den Haegh van daen) met een vreed-vaentje nae haer toe. Sy dat siende manden haer boot metter haest en quamen ons volck inde moet tusschen bey de schepen. Verpreyden malcander [288]. Vraeghden ons waer wy van daen quamen. De onsen seyden van Java, en dat wy van ons compagnie [289] verdwaelt waren, die wy alle uren verwachten. De onse vraeghden waer sy van daen quamen; seyden: van Goa. Vraeghden vorder (alsoo sy de waterplaets in hadden) of sy wilden toelaten, dat wy quamen en haelden water, 't welck wy noodigh van doen hadden, en dat hebbende soo wilden wy datelijck vertrecken. Waer op sy riepen: "Anda pero, anda canaly," met veel smadighe woorden meer. Doe keerden ons volck met de sloep weder nae 't schip; vertelden ons haer wedervaren.

Daer op hebben wy datelijck den scheeps-raedt vergadert, overlegghende wat ons hier te doen stondt. Vonden goedt dat de sloep datelijck weder nae haer toe soude varen, om te vraghen hoe of sy haer beraden hadden: of wy souden komen water halen ofte niet, en soo sy als vooren dat niet wilden toestaen, soo souden sy wederom t'scheep komen, en men soud' haer noch soo veel tijdt gheven om haer te bedencken, datmen een glas [290] soude omkeeren, en soo sy eer 't uytgeloopen was quamen en stonden ons versoeck toe, soo souden wy haer met vreden laten, en soo niet, souden daer datelijck in branden [291]. Met dese resolutie is de sloep weder met een vreed-vaen naer haer toe gheroeyt. Sy quamen ons volck weder met haer boot in 't ghemoet. Daar stondt een munnick met een kap op 't hooft in haer boot, die ons volck verpreyde. Onsen onder-coopman De Coningh sijn reden ghedaen hebbende, kreegh verkeert antwoordt als vooren: "Anda pero, anda canali! Wy willen jou hier niet sien; wegh van hier!" Onse volck aen boort komende hebben dit rapport aen ons gedaen. Doe lieten wy datelijck de klock luyden, deden 't gebedt, setten een glas van een half uer op de spil, en soo dra het selfde glas uyt was gheloopen en wy haer niet saghen komen, hebben wy datelijck vyer op haer ghegheven met halve cartouwen [292], daer van wyder elf hadden, en schoten inde kraeck dat het rammelde, want hij goet te raecken was; sijn voor-schip ofte casteel was soo 't scheen soo hoogh als ons voor-mars, alhoewel wy een schip hadden van vijf hondert lasten. Wy schooten daer soo langh op, tot dat sy weynigh meer uyt de kraeck schooten, maer met het gheschut, dat sy uyt de kraeck op 't landt hadden ghehaelt en op haer ghemaeckte batery hadden ghestelt, schooten sy ghestadigh in ons schip of syter met handen in-leyden. Want elcke schoot wasser een, dat raeckte, 2, 3 a 4 voeten boven 't water, soodat wy vreesden, dat sy ons inde grondt souden schieten; kregen oock eenige ghequetsten. Onder alle worde onse onder-timmerman, ghenaemt Bokjen van Dort, beyde sijn beenen afgeschoten; leefde noch een weynigh tijdts, maer storf datelijck; waerdoor wy daer niet konden blijven leggen. Resolveerden een worp uyt te brengen nae de wal toe, daer eenige klippen lagen. Korten achter die klippen, tot dat wy vry van haer schieten waren vande batery.

Wy lagen doen soo dicht aen 't landt, datmen met een steen konde op 't landt smacken. Doen wert het nacht. Wy ontboden alle de officieren inde kejuyt, met de bottelier daer by; vraeghden hem hoe veel water wy noch hadden, en reeckenden het over hoe veel water dat wy van doen hadden, wetende dat wy de Linie Equinoctiael noch mosten passeren, en dan kond' het noch langh dueren eer wy in Hollandt quamen. Bevonden derhalven dat wy niet meer als vier mutskens water daeghs konden geven. Over sulckx vraeghden wy de officieren, ende d' officieren spraecken met het volck, wat haer daer van docht: of sy wilden vechten als den desperaten tegen de vyandt om 't water, die de water-plaets in hadde, dan of wy onse reyse souden vervorderen nae 't Vaderlandt en te vreden wesen met vier mutskens water 's daeghs. Dit aldus rontom gevraeght zijnde, soo wierde eenstemmigh met alle officieren en boots-volck goedt ghevonden onse reyse te vervorderen, te vreden wesende met 4 mutskens water 's daeghs. Lichten datelijck ons ancker om t'seyl te gaen.

Maer metten dagh, alsoo wy doende waren om van 't landt te boechseerden [293], quamen de Specken boven op 't landt met musquetten en schoten van boven neer in 't schip en nae de boot, datmen qualijck dueren kond'; doch raeckten noch (met Godts hulp) vande wal af. Hadden wy daer een uer langher gebleven, het soud sijn perijckel gheloopen hebben, of wy niet veel volck verlooren souden hebben.

Dese voorgemelde kraeck is (soo my naderhandt onderrecht is), door dat wy hem soo ghetreft hadden, daer legghende, ghesoncken. Want daer nae quamender noch ses Hollandtsche schepen aen om te ververschen, die sagen hem inde grondt legghen en de Portugijsen hadden het goedt, soo veel sy konden, op 't landt gheberght, nevens het geschut, 't welcke sy op een batery hadden gestelt, die sy opgheworpen hadden. Daer schooten sy soo gheweldigh van nae dese ses schepen, dat sy niet landen kosten; mosten daerom, ghelyck als wy, sonder te ververschen vertrecken.

Wy stelden onse koers N.W. aen, nae het eylandt Ascention toe, met een goede wint en stijve voortgangh; doch sagen het niet. Alleen sagen wy, doe wy vermoeden daer ontrent te wesen, een groote menighte van zee-gevogelte. De wint begon al handt over handt aen te nemen, soo veel als wy voeren mochten; met welcke stijve windt wy de Linie Equinoctiael sonder hinder passeerden, daer wy op onse uytreyse wel ses weecken over doende waren eer wy die passeeren kosten, meest met stilte en dan altemet harde travaden [294], soo dat het scheen dat het al stucken waeyen en reghenen sou, wat om en aen was.

Den 12. September, nae dat wy drie daghen min als drie maenden van St. Helena gheweest waren, quamen wy op de hooghte van 24 graden 34 minuten benoorden de Linie Equinoctiael. Hier kregen wy oock beter weer, dreven doe in stilte, trocken 's morgens na 't schaffen van de vroo-kost te werck, gijden onse seylen op [295], schraepten en boenden onse schip buyten om de groente af, want het was gheweldigh ruygh bewossen [296]; hoopten dat het in 't seylen te beter veerd soude maecken.

Den 13. dito wast moy weer met een labber koelte uyt den O.S.O.; gingen Noord-Oost ten Noorden aen.

Den 15. dito S.S.W. windt, de koers als voren; namen 's middaeghs hooghte en bevonden 28 graden Noorder-breete. Sloegen onse fock af en sloegen een ander weder aen.

Den 16. dito veranderden wy oock van voor-marsseyl; saghen veel steen-kroos drijven; de koers als voren, met een moye doorgaende S.W. windt.

Den 17. dito namen wy de hooghte van 30 graden 48 minuten; veranderden oock van groot marsseyl; met variable winden. Des nachts liep de windt Noord Oost en Oost, met donder en blixem; namen onse marsseyls in.

Den 18. dito setten wy onse marsseylen daer weder by, met onse blind'; de koers N.O. Was mistigh en somtijdts regen; konden geen hooghte bekomen.

Den 19. dito begon het soo stijf te waeyen uyt den S.S.W. en S.W. dat wy de marsseyls in-namen en onse blinde waeyde wegh. Onse groot seyl, 't welck wy oock wilden in-nemen, sloegh oock stucken. Lietent met de fock die nacht door-staen; teghen den dagh nam het weer af; setten onse marsseyls daer weder by.

Den 20. dito sloeghen wy een ander groot-seyl aen en een blind'; namen hooghte, bevonden 35 graden 13 minuten Noorder-breete.

Den 24. dito was een donckere lucht met reghen-kaken [297]; namen onse bram-stengh af.

Den 26. dito hadden wy de hooghte van 43 graden 12 minuten.

Den 27. dito de windt S.W., de koers N.O. ten N. Des voormiddaeghs quammer een duyf op ons schip vlieghen, doch door dat het volck soo begeerigh waren hem te krijgen is hy op-gevlogen en viel in 't water neer. Namen hooghte en bevonden 44 graden 53 minuten.

Den 1. October wast moy weer, de wint O.S.O., de koers by de wint over, N.O. ten N. aen. Namen 's middaeghs de hooghte van 48 graden 30 minuten, 't welck de hooghte is van Heysant [298].

Den 2. dito, 's morgens, sagen wy een seyl Noordt-West van ons, ontrent 3 mijlen; gijden onse seylen op en wachten hem in. Recht op de middagh quam hy by ons, verspraecken hem, was een Engelsman dicht by Pleymuyden van daen, quam van Terneuf [299]. Wy kochten twee duysent visschen van hem; haelden de schipper aen ons boord, was genaemt Mr. Smal-Water. Gingen O. en O. ten Suyen aen; worde reghenachtigh mottigh weer.

Den 4. dito quam de Engelsman weer aen ons boort, die wy nae vermoghen tracteerden; hadden de hooghte van 49 graden 46 minuten.

Den 5. dito begon 't stijf te waeyen; onse fock waeyde stucken. Doe dwaelde de Engelsman oock van ons. De windt was S.S.W.

Den 6. dito sagen wy twee seylen, een dwars van ons en een achter uyt. Gingen S.O. aen, om de Canael weder open te seylen. Hadden de hooghte van 50 graden 20 minuten.

Den 7. dito wast moy weer, de windt Suyen, de koers O.S.O.; sagen geen schepen. Sloegen wederom een ander seyl aen.

Den 8. dito hadden wy hooghte van 49 graden 42 minuten, de windt als voren, doch liep welhaest West. De koers stelden wy S.O. ten O., worpen doe, gelijck wy al eenige daghen van te vooren gedaen hadden, het loot, maer konden gheen grondt bekomen. Recht nae de middagh sturf capiteyn Strijcker; was capiteyn over de soldaten geweest, zijnde een vroom [300] en uytnement persoon, wel geoeffent inde crijghs-handelingh; was van de Rijn-kant van Wesel of daer ontrent van daen.

Den 10. dito, des avondts, wierpen wy grondt op ontrent 70 vadem.

Den 11. dito, des morgens, wierpen wy wederom grondt op 70 vadem en des avondts op 60 vadem, met grau-achtigh sant. Hadden de hooghte van 49 graden en 55 minuten, de wint Suyen; stelden de koers O. ten N. en N.O. aen.

Den 12. dito wierpen wy op 50 vadem grondt en continueerden alle vier glasen met het loot te werpen. Hadden doorgaens 50, 52 a 53 vadem, en des nachts wierpen wy 56 a 60 vadem, al wit grau en somtijdts wat swarte sant-gront. Sagen doe oock een schip teghen ons overkomen, doch worde soo mistigh dat wy hem weder verlooren.