v. Krafft-Ebing het had gedaan, dachten aan de onwillekeurige

selectie die zij instelden, niet denkend aan het aantal uranisten dat niet in krankzinnigengestichten en--normaal van geestvermogens--wel in de maatschappij verkeert en nooit de gedachte krijgt om zich tot een psychiater te wenden. Waarom toch zouden zij dat doen? Geestelijk en wat hun ziel betreft, voelen zij zich geheel normaal en wanneer zij eenmaal op de hoogte van hun geslachts-verschil zijn, is er geen enkele reden voor hen zich tot een psychiater om raad en hulp te wenden. Dit groote aantal uranisten en homosexueelen nu, hebben