Part 8

Toen Tante zich vóór het bed had omgekeerd, had Geertje in de bedstee kunnen zien; Ooms hoofd had ze niet onderscheiden; 't was alleen iets-gruwelijks, dat daar onbeweeglijk lag en 'en verpestende lucht afgaf.... Nooit had Geertje zóó iets gezien; wel ééns een dronken boerejongen, bij de weg in het gras gevallen, waar Groo'va ontsteld bij was blijven staan.... En dit was Oom....

Zij zag in d'er gedachten het lijstje, bij Groo'va thuis op het witte behangsel, onder het boekenrek met de Bijbels: Oom's purtret uit de tijd te Utrecht, met de Standaard vóór 'em....

Toen ze tot bezinning kwam, zat z' in 't keukentje op het veldbed. Ze schrikte van een jongensstem, achter op het plaatsje. Hoorde daar nog meer geluiden. En zag, vol angst voor nieuwe schande, Tante in de deur verschijnen.

--'k Heb um, m'ar da' was me waât! 'k Ben over um heen motte stappe, en de fent bleef m'ar ronke.... Heere.... Seg, d'er sit niks in....

--Hou u toch stil! fluisterde Geertje ongeduldig, met het hoofd wijzend naar het plaatsje.

--Wat? Ja, da' sel m'in un sorreg wese. We doene geen kwaad! Je doe of et de beurs van 'en ander is!

Geertje voelde zich machteloos: hoe aan Tante te beduiden wat ze meende! Wat? D'er beurs? Was d'er niks meer in? Goed, dan wàs der niks meer in.

--Eéne sent he 'k nog gefonde!

Zoo, één cent? Dan was de rest op.

--En nau hewwe niks in huys.... Aum had gistre motte beure, m'ar ie he't geen tait gehad....

--'k Begrijp u wel, zei Geertje strak, Tante aanziend, die ter zij keek.

--Sóó gek is 't nug nauit gelaupe! Dat op Sondag! Niks in huys....

Langzaam, met lustelooze beslistheid, maakte Geertje zich op van het veldbed.

--'k Zel wel effe wat hale, thuis, zei ze mat, met een onwillekeurige nadruk op "thuis".

En met een ruk wendde ze zich naar de gootsteen: onder het wasschen zou ze de tranen weten in te houden.

Sophie stond aan de straat, in 't poortje van de drukkerij.

--Gut, kom ie nau al, riep ze Geertje tegemoet.

--'k Mot m'ar effe wat hale.

--Se hebbe weer ruussie bauve. 't Aue mens is ter. Hai kraig van twei kante nau.

--Och gut!

--Maak iej' d'ar beroerd aufer?! 'k Sau d'rum huyle!.... Nau m'ar ga m'ar nie' n'ar bauve! spotte ze Geertje nog na, die, om niet te bellen aan de huisdeur, tastend de weg zocht door de eenzame donkerte van de werkplaatsgang.

Wat zou d'er zijn, dat de feeks d'er was, nou al, en nog wel op Zondag? Dat zij net d'ar in most valle! Niet naar binne gaan was et beste. Ja maar as et dan gemerkt wier', as de juffrouw op de gang kwam; die wou toch al nooit hebbe dat ze door et poortje ginge, zij en Sefie.... Sefie stònd ter nou, anders had zij 't niet gedaan--m'ar nou, om niet te belle.... Gut!

Vóór haar, toen ze om de hoek van de trap kwam, was, op de drempel van de zetterij, opeens Meneer. Hij kwam uit de zetterij, had de hand nog aan de deurknop, het groote lichaam al gewend tot voortgaan. Geertje schrikte, en zag meteen de verwondering in zijn oogen, die somber keken--somber bleven, ook nu deze verwondering er door had gelicht.

--Jij? zei hij met gedempte stem.

Onwillekeurig sprak ook zij zachter.

--'k Kom effe wat hale. Sefie sting an et poortje en om niet te belle....

--Me schoonmoeder is-t-er.

--Da' weet ik.

Weer zag zij Meneer in d'oogen. Zij deed het, zonder zich verder rekenschap te geven, vrijmoedig: om met de oogen te spreken; en was ook niet verwonderd, dat zijne oogen in de hare keken en zeiden wat de mond niet zei. Hij wist nu dat ze begreep; dat zag ze wel.

--Prettig! zoo'n zondagoch'entje.... fluisterde hij.

Zij had, o zoo'n meelij met hem. Ze kòn geen wóórd zeggen. Maar voelde dat haar oogen hem zeiden, hóe naar ze het vond, hóe vrééselijk, deze dingen, hier thuis. Toen zag ze een glimlach om zijn mond, als van dankbare verstandhouding. Meteen--òch toch zoo'n goeie man--deed hij zijn gezicht heelemaal veranderen en vroeg 'er, niet met gedempte stem meer, hoe zij het had gehad.

Dat hij dáár nu aan kon denken!

Zij keerde zich gauw af, ze kon niet antwoorden, de tranen zatt'en er in de keel, ze zou et hebben uitgesnikt. Gauw ging zij de huistrap op.

--Nou? riep hij haar achterna. Hij stond nu in de deur van het kantoor, vlak tegenover de trap. Even keerde ze zich om, maakte 'en beweging van schouderophalen, mompelde--Zoo!.... Toen was ze boven.

Ja, ze moest nu wel naar binnen.

--Mor'ge Juffrouw, ....frouw!

Jee, wat keken ze allebei zuur!

Wat zij kwam doen? Maar effe ie's hale.

--Hebbe Koos en Truus goed geslape?

--Best! zei de Juffrouw, op een toon van--"Waarom zou'en ze niet?" en keek naar het plat, waar het tweetal speelde. Gut ja, de presente! Stik vergete gisteravent. Nou m'ar, dáár nou maar om jokke, anders gaf dàt weer gemaal.

--Truus, ik hèb een brosje voor je, maar je krijg em morge pas....

--Hè-è....

--Ja, 'k moest hier m'ar effe zijn, 'k wis' niet dat ik langs zou komme.... hij leit bij Oom, je krijg em morge....

--En main tol?

--Die krijg je-n-ook.... Spele jullie prettig?.... Dag!.... Dag Juffrouw, Juffrouw....

O, de Juffrouw zei iets vriend'lijker ge-dag. Dat was om de tol en brosje! De feeks niet.... nou, stik jij dan maar! Hè, die nare spoke toch.... Nou gauw naar d'er kamertje.... Kon ze dáár de dag ma'r blijve! Nog 'en heele dag bij Oom.... O, wat was et vrees'lijk toch, alles, alles, nu bij Oom!....

Haar oogen waren weer blind van tranen, toen ze vóór de deur van haar kamertje stond. Ze was zoo moe, zwàk voelde ze zich, om maar zóó naar bed te gaan; en meteen had ze 't bewustzijn, dat ze zéker niet zou slapen; angstig was ze:--hoe zou 't nog gaan? as Groo'va dit nu toch es merkte! en bij die angst priemde er in haar een vaag gevoel van grievend onrecht dat háár werd aangedaan. Ze had zich zóó lang zóó verheugd op "Rotterdam en Oom"; Groo'va had z'in alles tegengesproken, wanneer die zei, dat het leven te Rotterdam haar zou tegenvallen. En nu viel 't zóó vrees'lijk tegen: veel erger dan Groo'va ooit mòcht weten. Ze waren toch van fesoendelijke komaf: Groo'moe, maar Groo'va zelf ook. En as je dan de verhoudinge zag, waar Oom Jan in leefde! Groo'va had et ééns gezeid: dat Oom beneden z'en stand was getrouwd. Nou, je hoefde Tante maar te zien en te hoore! En Tante 'er broer--die vuile gemeenert! Dat zij die' nou nog telke's zien zou, misschìen dees eige'ste middag al wel.... As ze 't nou m'ar an Tante gezeid had!.... Och, dat had ze nóóit gekund! Zóó ie's over te vertelle! Waarom was ze ook niet bij Tante blijve loope. Toe' bij die' draaimole had-ie ommers ook al zoo gemeen gepraat. Nou juist, maar toe' had Tante et em ook gezeid. Zij had niet kunne denke, dat ie later nog us zou beginne en er dan vast zou houe'.... Hè! zóó gemeen, en midden op straat!.... Zóó'n gemeene boel as 't venacht ook was op straat.... Oóm, die haar daar in gebracht had, Oom die zellef dronke was.... Zòu Oom drinke? Ze had et niet gemerkt, die maande. Te-minste, niet van dronke-zijn. Heere, Heere, as dàt d'er ook nog bij moest komme, dat Oom an de drank was!.... Gut ja, 't geld! Maar wéér 'en riksdaalder.... Hemeltje, die hàd ze niet. Enkel die twee muntjes nog. As ze d'er dáár een van liet kijke.... Vrage-n-an Meneer om te wissele! Hè, kon ze m'ar thuis blijve! Niks geen lust, de heele middag.... Zòu Gerrit dùrve terugkomme? Och zoo'n jonge durreft alles.... As ze-n-is, hè ja, naar de Koendersen. Mien' wou der gistere niet zien. Nou! zij zou dan nèt héél gewoon doen. En ze zat dan niet bij Oom.... Werd daar?.... Ja, daar riep Meneer!

--'En brief? Ik kom!.... O, dank u wel.

--Hij sting op de schoorsteen, achter. Gisteravent al gekomme.

--Dank u wel.

Vriendelijk van Meneer, om half de trap voor d'er op te komme. De Jùffrouw niks d'er van gezeid, dat er een brief was.... O jee ja, dat muntje nog....

--Meneer!

Gauw nog weer de trappen af, Meneer achterhaald, en gevraagd of hij wisselen kon.

--Kom dan maar effe bij me op 't ketoor.

--Assublief.

'En brief van Groo'va! Groo'moe's beurt toch, deze week. Och jee, Groo'moe "minder goed". Daar had Groo'va wel gelijk an, Groo'moe hartkloppinge, altijd ongerust. Hè? Rika Heukelman, wou dìe komme helpe? Natuurlijk omdat die slechte Geer d'er niet was. Hè, zoo'n spook, net of Nicht Bet 'et niet meer kon.... Wat! Oom, nou na huis? Dat moest ook 'en rede hebbe! en haar had-ie niks gezeid! Zou-d-ie dan nòg om dat geld?.... Hè, wat naar toch. Moest zij schrijve? Nee', niet klikke. Maar wat dàn?.... Hè, as Oom hier is niet woonde!.... Dan zat zij nou ook niet hier. "Het geeft ons vreugde, dat Gij u bij de Familie Heins meer en meer schijnt thuis te gevoelen. Maar vergeet toch niet, mijn Kind, ons wezenlijk Tehuis is niet van deze aarde. "Een ding heb ik van den Heere begeerd,"--zegt de Psalmist--"dat zal ik zoeken: dat ik al de dagen mijns levens mogt wonen in het huis des Heeren...." Wat had dat er mee te maken, dat ze 't prettig had hier thuis! As ma'r niet die vele standjes tusse man en vrouw.... Zóó naar! 't Was Meneer ook an te zien, telke's as d'er standjes ware. Juffrouw niet, zag altijd grauw.... Maar 'en korte brief van Groo'va. Naar van Groo'moe.... En dàn Oom! As et goeie mens dàt wist! Nee, zij mòcht-er niks van schrijve, 't zou dan loope as et liep. Toch es vrage straks an Oom! En nou weg!.... Et muntje nog....

--Wat kijk jij weinig kermisachtig! zei Meneer, terwijl hij haar het geld voortelde, twee rijksdaalders en vijf guldens.

Ze stond naast zijn hooge lessenaar, waar ze daag'lijks kwam te staan, 's morgens bij het koffie-brengen. Maar het was er nu zoo anders, met de Zondag, niemand verder, leegt'-en-stilte overal. Toen ze binnen was gekomen en Meneer weer had zien zitten, netjes op zijn zondagsch nu, maar zoo ijverig toch bezig in de groote cijfersboeken, was, als wachtte't bij de deur, over haar 't gevoel gevallen dat ze toch niet kòn verkroppen al die narigheid hier thuis. Moedig was ze van boven gegaan, net; vast van zins om nu niet aan 'er zenuwen toe te geven, zich heen te zetten over al de droeve dingen van deze dag. Maar ze kreeg zóó'n meelij met hem....

--Heb je niet veel schik gehad?

Ze knikte nee'. Keek hem niet aan. Wat kon de kermis nu toch schelen!

--Jullie ben toch uit gegaan?

--.... Oom was dronke, zei ze aarz'lend.

--Oom?!.... Hij kan zoo weinig hebbe!

Was dat zoo? daar was ze blij om.

--Weet u 't zeker?

--Wat?

--Van Oom.

--Dat ie weinig hebbe kan? Och jee ja kind. Posetief hoor!

Meneer làchte! Zij.... ze kon niet. Toch viel haar een pak van 't hart! Oom hàd gister' veel gedronke. Goeie hemel, al die glaze! Maar as nou z'en vriend toch zei....

--Wier' ie lastig? vroeg Meneer.

--Lastig?.... Och....

--No', hij kàn soms lastig weze.... Was ie niet heel aardig voor je?

--Hij? Jawel. Maar Gerrit Holkers....

Ze wist niet of ze 't zeggen zou. Ze schaamde zich zoo over wat er was gebeurd, ze zou ommers ook liever heelemáál niet meer over de kermis hebben gesproken, maar ze had zoo'n behóefte om het te zeggen, om vertrouwelijk te doen tegenover Meneer....

--Holkers? Da's 'en zure jonge.

--'En geméénert.

--Zoo? dat ook?.... Och jee!.... Dus geen pret gehad?

--Pret? Nee niks!

--Wij... moste-n-is same kermishoue'!... Zou je wille...

Zij voelde de lessenaar wankelen. Ze hoorde heel goed hoe Meneer het meende, niks as 'en grapje, uit goejigheid, omdat ze zoo'n nare avent gehad had; en toch kreeg z'opeens 'en angst, of z'en droom vervuld zag worden: Hij, Hij was et, gister'avent, in de tent, die mooie jonge, die daar met 'en meisje zat!.... Got!.... Meneer mocht toch niks merke....

--J....j....a! stotterde ze, met gedwongen lachje, zooveel mógelijk als-vroolijk.

Gauw 'et geld nu, en dan weg!

--Wat hei'j de kinders blij gemaak', hoorde ze zijn vriendelijke stem.

--Blij?.... Mit niks!

--Nou ja, ze krijg 'et toch.

--Ik vin' 't zoo aardig van je, Geertje--streelde weer die lieve stem--da'j zoo lief ben voor me kinders. Trùúsje heb-ie opgepast.... as 'en moeder.

Even dorst zij opzien. In die mooie oogen. Hij, zoo goèd, zoo'n beste vader, en zóó vriendelijk voor háár....

--'t Snoesje! zei ze.

Truus, 'en engel!

Nam meteen et geld van tafel.

Toen, opeens, hìeld hij haar hand.

Klemde die, zacht, in de zijne.

--'k Wou da' jij de moeder was....

--O, Meneer!

De gulden viel.

Maar zij holde weg, het huis uit.

De vreemdheid van een ijswagentje, wit, met goud, en rood gordijntje, poppedingetje, zoo vreemd, schrikte haar van haar verbijstering los. Eensklaps was het ding vlak vóór haar, dreigde 't witte hout hoog vóór haar, zag ze zich er tegen loopen.... Got! ze was op de brug over 't Steiger.--Daar hadt je de ouwe juffrouw Van Dam met kerkboek.--"Dag Juffrouw!"--Ze was bijna tegen de ijsvent angeloope.... Wat 'en mense!--Hoogstraat! Liep ze? Och já, ze liep goed, nou de Wagestraat maar.

Het was, of ze d'er verstand kwijt was.

Hóe was ze 't huis uit gekomme? Had Sefie d'er gezien? Nee, ze was d'andere deur uit gegaan, de huistrap, en niemand had-t-er gezien.

Wàt zei hij?.... Nou niet an denke! Niet an denke! Niet an denke....

Zij versnelde haar gang.

--Perdon!

Ja gut, da' kon ze niet helpe. Was dan óók wat uitgeweke, vent! Hè, zoo vol hier. Zat ze maar erge's!

Hoe hàd ze zoo stòm kunne zijn, gisteravent, om niet da'lek te zien, dat die jonge-n-op Meneer leek. Hè gut, zoo as-t-ie z'en meisje-n-ankeek, toen ze opstonne.... Niet an denke. Nee. Ze most nou, wacht is.... Jee, waar had ze-n-et geld gelate? O, in d'er zak gelukkig. De persentjes voor Truus en Koos niet vergete! Strakkies kon dat, as ze na de Koenderse ging .... Oom niet goed vinde dat ze ging? Ja, dáár had ze maling an. Gewoon zegge, as hij wat zei:--Oom, hier ruik' et me te veel van.... u weet wel.... Hèhèhè!.... Dus, Oom kon maar weinig hebbe. Waarom dan toch veel gedronke? Stakkerig was Oom in alles, altoos meedoen en niet kunne. Hoe wist Meneer dat, van Ooms drinke? Nou, as vrinde toch, netuurlek wel es same-n-uit gewees'. Meneer, ja, die zou, as-t-ie wou--netuurlek! Maar zoo iemand doet et niet.

.... Dat Hij zéker nóóit us in z'en leve gelukkig erge's gezete had, zooas die jonge gisteravent.--Met de Juffrouw!!

--"'k Wou da' jij...."

Nìet an denke.

Daar hadt je nou al vier jonge pare die same na de kermis ginge. Ook vroeg t-er bij. Toch netjes. En kijk daar us, hoe aardig, die twee moeders met al dat kleine grut. Waarom ging de Juffrouw nou niet us met Truus en Koos? Kan je begrijpe, veel te min voor zoo'n medam! Nou moest die arme Troelala, de Truuzepop, met Sefie uit. Zien 'en áárdig brosjetje voor d'er te vinde. Aardig dat Meneer ook zooveel meer van Truus hiel' as van Koos. Meestàl vaders meer van de dochter.

En Truus leek zoo sprékend op um. Zou 'en heel mooi meisje worde. As ze maar wat sterker wier. Had dat kwakkelige in d'er gestel van de moeder. Naar voor Meneer, zoo'n ziekeleke vrouw! Waarom had ie die genome? Nou, netuurlek blijve hange, gedacht et zal wel gaan, hij eerzuchtig en zoo arm, en zij rijk. Met er geld em ingepalmd, en, nou ze-n-em had, altoos sarre. Hè.... zoo'n geméén .... spook toch! 'En man as Meneer, zóó goedhartig en zoo braaf, en die 't leve zuur te make, om.... om niks! As ze niet van um hield, waarom dan zoo d'er best gedaan om um te krijge? Bang dat ze nóóit 'en man zou krijge. Ja nou, da' was te begrijpe. Zoo'n afzichtelek bakkes! Dàt was 't zeker:--sjelezie! Jeloersch omdat Meneer zoo knap was en zij zelf zoo leelek! Nou maar, da' was dan 'en reden om des te liever te zijn voor d'er man! Nee, et zat em in d'er aard, nèt zoo'n lage, gemeene aard as d'er moeder, ook zoo'n feeks,--had in die jeneverkroeg moete blijve.... En nou juist 'en man as Hij, die zoo'n behoefte had an liefde--dat zag je, as ie was met Truus....

Geertje voelde dat zij moe, te zwak was, om te kunnen schreien. De regen had verfrissching gebracht: zij voelde zich bleek-en-mager-zijn onder de windslieren aan de Schie. Zij voelde een wanhoop haar lichaam bevangen, zoodat het loopen haar te veel werd.

Zij drong zich voort, met doode beenen, een lichaam, mager, toch zoo zwaar, over de hobbeling der keien, tot de norschig-trieste straat, stofferig alweer, vuil-nieuw, waar Oom woonde.

Ze vond het erg naar, Tante te zullen hooren, Oom terug te zien, maar het moest nu, en alles was naar--en zij schrikte, als van iets teleurstellends, toen de huisdeur bleek gesloten. Niet onmiddellijk zag ze, van binnen onderaan tegen het glas geplakt, het papiertje, waarop Oom had geschreven, dat de sleutel "aan den overkant" was. Dus moest ze nu naar die kroeg! Oom was groot met zukke mense!....

Als radeloos opeens was zij, zóó toen de huisdeur, onder haar boos gewring en gedruk, rinkelend bij de plotse smakgang, had toegegeven; door de wrange benauwdheid geloopen, tot de keuken, toen terug, tot de drempel van de winkel, als beschaamd om zich nu weder buiten te toonen. Maar de huisdeur stond nog open. Open láten kon z'em niet.

Wat er in huis verder open te zetten viel, was open. Ook het tuimelraam boven de winkeldeur. Breng maar 's lucht in zoo een stank!

Nadat ze de huisdeur had gesloten, weer met de sleutel, nijdig-sekuur, wòu ze zien, wàt met de bedstee.... Als een bang kind zoo voorzichtig, opende zij de eene deur, bonsde da'lek em weer toe. Niks daar nog in schoongemaakt! Hoe was 't nou toch mogelek, dat Tante dan kon uitgaan! Waar zoue ze heen zijn? Had ze-n-et toch maar gevraagd, hierover, 't leek wel gek, maar dan wis' ze 't nou.... Zeker same-n-uit om geld! Ja, daar hadt je 't, dat most et weze!

Zou zij de bedstee schoonmake? Iechut, niks geen lust in. Tante zou 't misschien verwachte, wetend dat zij eerder thuis kwam.... Zòu ze....?

Ze had de hand al aan de deurknop. Ze vond het náár het niet te doen. Maar voor de afkeer van de stank zakte haar wil weg. Ze vòelde de aandrang langs haar borst afzakken; toen lag er opeens een gewicht op haar schouders, ze moest de borst krommen, ze ademde in kleine zuchtjes, en langs de muur tastend, als een zieke, sleepte ze zich naar het keukentje, waar ook nog alles was als straks, viel er neer op het veldbed, de beenen buiten bed op de grond, de romp schuin over 't bed gestrekt.

Hè, ze was zoo moe, zóó moe. Ze hoorde een balein in 'er beste lijf kraken, maar ze was zóó moe, zóó'n slaap! Toch niks lekker in dit bed. En die warmte hier, die stank. Altijd toch die nare gootsteen. Tante 't kraantje toegedraaid. Zuinig op 'en beetje water. Dat niks kost! Dáárop wel zuinig!.... Hè-è--zóó, nu lag ze beter.... Zonde van 'er beste jurk. Toch bedorve, gisteravent, van die akelige regen....

D'eene knie omhoog getrokken, 't been in bijna rechte hoek, lag ze plat nu op de rug, d'armen wijduit tot een kruis.

En op eenmaal was het vreemd--vòelde zij weer.... aan haar hand--net als straks--die zachte druk....

--'k Wou da' jij....

O Got, o Got! Ze hoort de stem, ze ziet Hem zitten....

Met een ruk gooit ze zich om, beide beenen nu ook het bed op, ze voelt dat 'er japon ergens haakt, ze hoort het scheuren; en dat doet er, 't dòet plezier, àlles zou ze willen scheuren, willen tràppen!.... God nog toe.... Niet an denke, niet an dènke.... Hier die hand, hè ja, zoo; knijpe.... En 'er hoofd diep weg in 't kussen....

.... Was daar iemand, klopte' ze? Héére, Tant-en-Oom terug!.... Cho, wat zag z'er uit! D'er haar! En d'er jurk zoo erg verkreukeld!.... "Ja!".... Got, ze kon toch zoo niet gaan!.... Effe nog.... Och jee, geen borstel! Nou dan, zóó.... Maar viel daar ie's? O, 'en gulde. Jee ja! 't geld had ze zoo, los, in d'er zak.... Straks wel vinde.

--Ja! Ik kom!

Van binnen ging de deur gemakkelijker open dan van buiten. Het slot knerste, een ruk....

--Nee!

En met 'er voet, 'er heele lijf, vooroverbuigend, toen opdringend, hield ze tegen.

Gerrit was daar! hij wou binnen! had zijn eene voet al binnen, 't lichaam vulde de ruimte. En als stond hij haar naar 't leven, was zij fel op haar verweer, door een doodsschrik opgezweept. Achter hem, dáár, in de straat, zag ze menschen, zag een juffrouw die ze kende met een emmer warrem water, meisjes gingen ook voorbij, één bleef kijken, liep nu door.... alles zag ze, met bewustheid, doch het strièmde 'r onrust aan: nog getuigen van haar schande....

--Waèt hebbe me no' an de hand? lijzigde haar vijand.

--La'los! Ga weg! huilschokte, haar stem terug.

--Maid waët is-t-er, bai je gek?

Doch hij had zijn voet weggetrokken, hij wàs achteruit geweken, en zij bònsde dicht de deur. Er rinkelde iets, het viel, kapot? o, et was dat kettinkje....

Weg!

Maar....

Had ze niet dwaas gedaan?! Wat zou Tante dáár van zegge!.... Nee! ze had niet anders gekùnd! Zóó'n gemeenert, alleen mee in huis. O, ze zou et em wel zegge, liet-ie maar es durve beginne, dan zou Tante-n-alles wete, en as Tante z'en partij trok, nou, dan kwam ze nóóit weer hier. Net zoo lief bleef ze 's Zondags thuis.... Groo'va.... Ja, as die et hoorde! Maar dan moest ze alles schrijve, hoorde Groo'va van de kermis, dat zij 's nachts mee uit geweest.... En as Groo'va àlles wist, alles hoe et was en ging hier, dan mocht ze zeker nie' langer in Rotterdam blijve.... En 't zou Groo'va zoo'n verdriet doen.... Beter maar geen ruzie make.... Hè, ze moest zich nou wat wassche.... Tante, nou ja, as die kwam....

In het keukentje deed ze haar japon uit.--Gorrie, wat 'en winkelhaak!

En zoodra ze zich ontkleed voelde:--als ze dat eens zei, dat ze net bezig was geweest zich wat op te knappen, en daarom Gerrit niet had willen binnenlaten.

--'k Doch dat u et was, anders ha'k nie' opegedaan ook!

Ze zei het jokkentje al vooruit hardop, en hier moest ze in d'er eigen toch om lachen. As j'altijd oprecht wou zijn, 't kòn niet, 't was onmogelek.

Toen bedacht ze, dat ze nu toch nog wel gauw de bedstee kon doen, alles 'er es flink schoonmaken, dan was Tante zéker in 'en goeie hum.

Eerst zocht ze nog haar geld bijeen--negen gulden maar--o ja, een had ze d'er laten vallen op 't ketoor, nou die kreeg ze wel terug, haha, dáár hoefde ze niet bang voor te zijn!....

Ze was nog bezig, toen Oom en Tante kwamen. Bij het opendoen riep ze: "effe wachte", en toen, dat alleen Tante in de kamer mocht komen.

--Maid wa' bai je no' begonne!

Tante vond het blijkbaar prettig. Zij, door plotse drang gedreven, volgde Tante in de keuken; Tante had vleesch meegebracht, ze moest geld hebben gevonden; maar toch volgde zij haar drang.

--Tante! voordat Oom et ziet!

En gauw stopte ze haar de twee rijksdaalders in de hand.

Tante wou niet, 't zou niet wezen, maar ze nam ten slotte aan.

Daarna maakten ze samen gauw verder de kamer aan kant, terwijl in het keukentje een kliek van de vorige dag op het vuur stond, waar ze de karbonnades bij eten zouden, die Tante had meegebracht.

--'k Dach' da' Gerrit nog zou komme, zei Tante plotseling onder 't werk.

Toen zij--sprak ze wel netuurlek?--:

--Gerrit is d'er al gewees', maar ik heb um weggestuurd, 'k kon um zóó niet binnelate....

En brutaal keek ze Tante aan.

--No', dan kump ie nog well, onverschilligde Tante, en veegde voort.

Geertje was nu ook weer rustig.

Ze wist niet meer: zóu ze naar Koenders of niet?....

Gerrit was nog niet gekomen.

Tante had "voor geen geld" willen hebben, dat Geertje haar nu ook hielp met het aan kant brengen van het eetgerei, en zij stond met Oom te praten, die, vadsig na het maal, zich een stoel had gezet op straat, vóór het winkelraam. Om de warmte had hij zijn jas uitgelaten, maar in zijn--eenige--Engelsch hemd zag hij er weer "wel as 'en heer uit", bekende Geertje zichzelve. Kalm daar leunend tegen de deurpost, dacht ze ook nog eens aan straks.... Ja, ze was te gauw geweest! Maar 't was niks, ze zou zich redden!

--Zeg, Geer, begon Oom op zijn vriendelijkste toon van verstandhouding, zeit Heins jou nog wel is wat van z'en planne met et weekblad?

--Mijn? nee! hoe komp u daaran?

--Nou, hij zal d'er toch wel is met iemand over spreke. Je kon d'er toevallig bij zijn gewees.... Zie je, ik vertròuw um niet, 'k weet niet zeker wàt ie wil, maar dat er wat broeit, staat vast.

--Heb u daarom an Groo'va geschreve?

--Groo'va?

--Ja, u gaat er ommers heen? Te minste, Groo'va schreef....

--He't-ie jou daarvan geschreve?! Wat schreef-t-ie?