De Vurige Oven: Een verhaal uit den tijd der dragonades in Nederland

Part 12

Chapter 121,253 wordsPublic domain

"Stilte!" riep plotseling met donderende stem de burgemeester, die weer met den luitenant en den veldwachter binnengekomen was.

De gemeente hield op met zingen.

"Verlinden!" ging de burgemeester voort: "ik gebied je in naam des konings, de vergadering te laten uiteengaan!"

"Burgemeester; ik heb hier niets te zeggen; we zijn in het huis van Hartog."

"Ook goed: Hartog, ik gebied je in naam des konings de vergadering te laten uiteengaan!"

"Burgemeester," antwoordde Hartog; "hier zijn zeventien menschen. Ik behoef dat dus niet te doen."

"Daar zijn er nog zes, dus..."

"Dat is _mijn_ huis!" viel Verlinden den burgemeester in de rede. "Indien de burgemeester dáár iets te zeggen heeft, zal ik meegaan."

De beide mannen gingen naar Verlinden's kamer; de luitenant bleef buiten wachten.

De burgemeester en Verlinden namen ieder een stoel en gingen zitten.

"Nu, wat heb je nu te zeggen?" vroeg de burgervader.

"Wat vraagt de burgemeester?" antwoordde Verlinden.

"Dat je deze menschen laat vertrekken!"

"Waarom, burgemeester? Ze zijn ver beneden de twintig!"

"Omdat..." Maar verder kwam de burgemeester niet. De gemeente, die begreep dat ze zóó wel den ganschen dag tot speelbal van kleinzielige willekeur kon dienen, hief Psalm 68:14 aan:

"Israël, Godt geeft u dat gy Syn Koninckryck aenschouwet vrij, Hij regeert al u wercken; Wilt doch, Heer, gij die ons bemint, 't Werck dat gij nu in ons....."

Maar verder kwam de gemeente op haar beurt niet!

De luitenant stoof--zonder burgemeester, maar met militairen--vloekend en razend naar binnen. Met de blanke sabel sloeg hij naar de vergaderden; zijn manschappen dreven met gevelde bajonetten de weerloozen naar buiten. Overhaast moesten dezen elkaar verdringen om het aanrichten van een bloedbad te ontgaan. Een meisje raakte onder den voet, en moest als gevolg van den doorgestanen schrik eenige dagen het bed houden.

Enkele minuten later kwam Verlinden met gehavende kleeding zijn kamer binnen.

"Je hebt er alles van gezien, meester," zei hij. "Gelukkig dat we bijtijds er aan dachten uw vrouw en uw kind hier te bergen!"

"Ja, 't zijn wel droevige tijden," sprak een van de andere vrienden, die in het vertrek waren. "Waar moet dat alles nog op uitloopen!"

"Toch kan ik er mij in verheugen," zei Jannetje, "hoe vreemd je 't misschien vinden zult, dat onze jongen onder zulke omstandigheden in de gemeente des Heeren ingelijfd is."

"U meent," hernam de vriend; "omdat hij als hij mag opgroeien, daar zijn heele leven aan denken kan!"

"En," zei de jonge moeder, "omdat het hem herinneren kan aan de dure, heilige verplichting, die op hem rust om een goed krijgsknecht van Jezus Christus te zijn."

"We zullen het," zei Gerrit Beukman, "in korte woorden vóór in den familiebijbel opschrijven. Die zal toch eens naar we hopen, voor onzen eerstgeborene zijn."

"Dat is goed!" riep Jannetje, "en een toepasselijken tekst uit het Woord Gods er onder!"

"Daar zou je voor kunnen nemen Mattheus 2:16," merkte Verlinden op: "Herodes, eenigen afgezonden hebbende, heeft omgebracht al de kinderen, die binnen Bethlehem en in al deszelfs landpalen waren, van twee jaren oud en daaronder."

"Neen!" viel Gerrit hem in de rede; "bij den doop wat anders! Wie weet wat onze jongen nog beleeft! Wie zal zeggen wat _zijn_ kinderen, als het Gode behaagt hem die te schenken, nog zullen moeten doormaken! Aan deze vervolging zal wel een einde komen, maar even zeker zal ze de laatste niet zijn... ook in ons goede land niet. Onze kinderen moeten voorzien worden van de wapenrusting Gods."

"Wat zet je er dan onder, Gerrit?" vroeg zijn vrouw.

Gerrit Beukman nam den bijbel en sloeg Psalm 22 op: "Dit lieve vrouw!"

"Het Koninkrijk is des Heeren, en hij heerscht onder de heidenen.

Alle vetten op aarde zullen eten en aanbidden; allen die in het stof nederdalen zullen voor zijn aangezicht nederbukken, en die zijne ziel bij het leven niet kan houden.

Het zaad zal hem dienen; het zal den Heere aangeschreven worden tot in geslachten.

Zij zullen aankomen en zijne gerechtigheid verkondigen den volke, dat geboren wordt, omdat hij het gedaan heeft!"

EINDE.

INHOUD.

I. Staatsmisdaad 1

II. Tweestrijd 7

III. Het doel gemist 15

IV. Goede buurschap 20

V. Rechtloos 26

VI. Kerstfeest in Nederland 35

VII. Het nieuwste nieuws 42

VIII. Zware kerkgang 53

IX. Een "schip der Kerk" 62

X. "Postwinkel" 70

XI. Hoog en laag gemeen 77

XII. Van "hooger hand" 89

XIII. De ondermeester 95

XIV. Jannetjes besluit 106

XV. Diakonale armenzorg 119

XVI. Toegestemd 129

XVII. Dubbel ontslagen 144

XVIII. "Onder het kruis" 154

XIX. Nieuwe vrienden 167

XX. "Van geslacht tot geslacht" 181

Uitgegeven door de Vereeniging ter bevordering van Christelijke Lectuur