Chapter 25

Hij zou wel draaien, als die kinderen maar pret hadden!--En nog een poos zag ik naar 't lustig gespring der kleinen, die, eerlijk om beurten met grootvader het touw draaiden; en ook zag ik naar dien oude met zijn vergenoegden lach op het kennelijk door smarten gegroefd gelaat. En weer voortgaande langs het tintelend weefsel van doorschijnende blaadjes, dacht ik nogmaals aan dat ziekelijk dwalen in verleden en toekomst; en het bosch met zijn stemmen van vogels en kleuren en geuren het riep mij nogmaals toe: Prachtig is deze lente! 't Is niet te denken dat er voor u schoonere zullen komen! Geniet dan, o mensch, en klaag en zucht niet om 't geen voorbij is, en hunker en jaag niet naar.... uw graf. Als ge zelf niet meer springen kunt, welnu draai dan het touw voor de kleinen. Als anderen lachen en vroolijk zijn dan zult ge nog mee genieten. Leef in het heden! zie--de zon in die blaadjes, ze lacht zelfs voor den zwaarst beproefden sterveling.

Juist bij 't uitgaan van 't bosch gaat Flanor mij voorbij. "Prachtig in 't bosch!" roep ik hem toe.--"Overheerlik!" is zijn antwoord.

Of het Flanor werkelijk ernst is de ij af te schaffen? Ik weet het niet; maar, nu zijn overheerlik mij nog in de ooren trilt, en ik hem in 't groote bosch langzamerhand zoo heel klein zie worden.... nu geloof ik toch dat hij in zijn "Spectator" bij ongeluk God zonder hoofdletter heeft geschreven. Ik nam het voor ernst, en vond het.... kinderachtig. De oorsprong van alle bestaan; de bron van alle leven door het zonnestofje mensch, onder vele namen ook GOD geheeten; dat hoogste waarnaar de wijsheid vorschte sinds 's werelds bestaan, Flanor zal het alvast eenvoudig geen hoofdletter waardig keuren! Maar neen, de kerel meent het niet, hij heeft er te veel hart en verstand voor. Straks als hij 't Groote orkest der natuur in 't bosch zal gehoord hebben, dan lacht hij er zelf om--of, hij lacht er niet om, en misschien is 't nog beter.

ANTWOORD VAN DE WEDUWE SAMÜËL ZADOK, GEB. SARA LOT,

op den brief van haren zoon Levie, vrijwilliger bij het Fransche leger in de Krim.

Feelgeliewde Heer Zoon!

As 'k iwes brief in de voorhuijs kwam staan te hontfange was ik zoo veraltereerd as vader Mozes as ie in de bieze kistje geen aasshem kon krijge.

"'n Brief uit de Krimp," zee Asser de briewebesteller, en as ie me zee, wat ie khostte, was 'k op stikke af, en as ie me kwam staan khabaal te schoppe--as 'k 'm los had gemaakt--heb 'k em 'n ouwe diffel, deer ie 'n bhrander op had, in 't vesier gesmhete--as 'r de rhasende mot in was.

Nah! liewe Lewie, heb ik de brief van iwes sjlecht kunne lese; ben ik geloope naar Lijpie, die leest as 'n prefhester, en heb ik mijn memmeles gefoel khomme te honderdrikke, as 'k gheen luijsig figuur wou sjlaan.

Ach! ik weet nog zoo goed as de dag van ghistere dat iwes me hadie zee, en 'k dacht toen: as Lewie maar in de reusedensie is, dan zal ie wel 'n sjmeer van de fet meekhrijge, en as 'n Rotsjchild bij zijn memmele, die em gedhrage en geshoogd het, terugkeere. Ach! 'k had 'r illisie van; 'k dacht al: God zel 'em zegene, dacht ik; me zelle de haffaire in heijere en zier van khant make,--as er toch zoo weinig zier wordt geghete,--en pheperement in 't groot gaan verhandele, as er maghtig feel in wordt homgezet; 'k dacht al, as Lewie der weer is, kan ie de huitdragerij op 'n ghroote sjhaal contenueere en me zelle in 't fette khomme as Joseph in Egipte.

God bewhare! as de mensche die in de reusedensie khomme sjwart worde! Beter in 't fet, as in 't smet; en as 'k gewhete had as ze m'n eige vleesch sjwart hadde gemaakt, had ik ze 'n mhaling gesjopt as Mozes as ie 't khalf van goud zag.

Lewie! Lewie!! as 'k hoorde as iwes in 'n groot huys in Barijs iwes zelvres met de bon mesjeurs was te bhuite gegaan, heb ik geroepe: O waai! O waai! as Lijpie, die meende as 'k pijn in de puik kreeg zee: "Wallê"....? zeej 'k: "Luisige jonge wat raakt het jou, lees jij maar verder."

Lijpie kwam verder te lese, en as ie me kwam te zegge at iwes in de puik van de prepheet Jonas over de zee was gefare, dacht 'k: wat zal Lewie 'n honger hebbe gehad; 'k zel gesond weze as 'k iwes niet met liewde foor 'n dhibbeltje heijers met khroot in 't zier had gegewe, as 'k ze toch niet huit de khim kan houwe.

'k Was, liewe Lewie, weer meer as gefoelig van fhreugde as 'k kwam staan te hoore as iwes gesond te Hafrika in Halgiers was aangekhomme, maar as 'k hoorde as iwes most sjchiette en nekserseere heb 'k 'n sjchreeuw gelate, asof 'r 'n fiegelante teuge me zierhaffaire aanrhee, en zeej 'k: "as ze Lewie maar niet wheerom sjchiete. God gaf as ze ferlamde en as ze de ooge fol drek van de Bhreestraat hadde, en Lewie, de zoone Sams geshond bleef, as de khindere Abrams, tijdens de phlage van Egipte."

Heb ik verder gehoord as Lijpie las, as iwes over de Sjwarte see was gefare, 't was 'n goeije massematte, en Lewie, as iwes gochem bent, kon 't 'n mooi hakkefietje voor iwes memmele, en iwes zijn. Stier me 'n honderd khruike van dat sjwarte whater, m'n jonge, as 'r toch in 't gezegende faderland zoo feel wordt geklad en gesjchrewe, as 'r geen hinkt genoeg is; of 'r voor al 't gesjchrijf lezers zijn gaat me geen luijs aan, en of de hinkt sthand houwe zel, gaat me ook niet aan, as, die 't leze motte d'r ook niet om mahle. As iwes Lewie soms digt in de biert van de rhooije see benne, stier me dan ook 'n honderd van 't rhooije d'rbij, as d'r tegenwhoordig feel kleine met rhood motte poeke as ghroote geen moos bethale. 'k Kan me ter whereld niet beghrijpen wat iwes in iwes missiwe van 'n sjletel van Jerisalem hebt gesichreven, 'k sou--'k mag geshond blijwe!--iwes niet voor de whaarheid kenne zegge waar die sjletel te finde is. Of de Koeizak, of de Ris, of de Tirk, of de Hengels, of de Vrans, of de Mensekop of de Luijbrandi of wie iwes ook zee, 'em hebbe--iwes memmele weet 't niet as ik 'r gheen een van kan, al fiel 'k 'r over.

Lewie! Lewie! daar gaat me 'n licht op as de heerste dag toen er licht was; zeg Lewie, as de ghroote sjetel, die nog altijd in de oudroestbak, bij de khopsphijkers ligt,.... is pasthe! zeg Lewie--gezegende Lewie! lieve Lewie! as.... die is pasthe, en as je memmele die zelvres is opfijlde en poesthe en die aan iwes oversond! alle khindere Abrams en Isacs en Jacobs zelle geshond weze!--wie weet Lewie of iwes dan niet 'n ghraaf, of 'n mijoor of wel hopper-rhabijn van die geshegende Synagoge zelvres, zou worde. Och Lewie, lieve Lewie, as je memmele--God zegen d'r--zoo gelikkig mogt zijn, dan zou ze d'r eenige soon Lewie Mozes Zadok aan d'r hart dhrikke en Sjinkel en Bahlmann zou ze'n sjmet doen, as ze khonne hoprolle d'r matthe, en de risie van de sjletel, zou door Samuëls zoon, en z'n memmele Sara gesjlecht zijn .... flaauw as ze wordt, as 'r om één sjletel zoofeel khoppe, en arrheme, en pheene worde afgesjlage.

Liewe Lewie tot hiertoe heb ik iwes ghistere geschrewe, of liefer--heeft Lijpie geschrewe, as 'k hem toch gedicteerd heb.

Mijn gefoel was te heefig gesjockt as d'r ook bijkwam as 'r nafraag van de thinne nachtsjpiegel was--No. twee van de bovenste phlank--weetje, hebbe ze gepooije en gedhonge, heb ik ze eindelijk voor drie kwartjes gelate--as ie toch lek was. Nou mot iwes wete, as ik op hede mijn brief zal khomme te contenueere met iwes het een en ander te mhelde van honse frinden en goeije kennisse en wat ik meer zal wete.

Zoo mot iwes dan wete, as Lijpie in iwes brief van sjchapefelle las, 'n ghroote ambisie khreeg om met iwes op de Khrimp te handele, as ie toch 'n maght hasefelle in huijs, en met feel liewhebberij 'n ghroote khattejagt gemaakt heeft.--Khatte!--Khatte! Lewie is 't mooiste wat 'r is. De felle gewe prefijt, de dharme gewe prefijt en de gesthroopte kat geeft ook prefijt.--Of ze ze hebbe wille....?--Lang sel je geshond weze. In de resterasies.... as iwes maar blieft; en 't kost 'r maar drie dibbeltjes 'n fette porsie khattepeper. Lijpie sel de felle cefiel levere en fhranko aan de beertschip besthelle. Gun 'm de khlandisie en as ie me geseid het as er bij iwes in de Khrimp soofeel khapotte jasse van noode zijn, denk dan--simon blê, seggen de Vransen--ook aan je memmele as ze d'r nog acht en van alle khleure in 't voorhuijs het hange, en nog vier somerphantelons van alle stoffe, daar iwes toch sjchrijft as 't nog wel 'n poosje kan diere.

As iwes liewste Lewie, in de laatsthe tijd in Hamsterdam was geweest, zou iwes 'n maght lawaai aan de hoverkant van de Hamstel hebbe gehoord. Hebbe ze gerhoepe en gesjchreeuwd door de stad as ze zeejen, 'n wolf was losgebhroke en ie liep rond in 'n sjchaapskleed. 'k Sta je te zegge geen Israëliet was er 's avonds op straat sonder mes op sak. Hebbe ze nog gesjchreeuwd en gerhoepe en hebbe ze gekhomme bij ons, en hebbe ze gezeid--as t'r te ferdiene was.--Hebbe ze wille ferdiene as t'r te ferdiene was.--Hebbe ze weer gezeid--as te wolf most worde wegghesonge.--Hebbe ze alle in de biert o waai! gerhoepe, as ze niet op wolve gestheld wahre.--Hebbe ze nog weer gezeid as te wolf.... geen wolf, as ie 'n dhomenie was. [16] Nah! zeej'ik, en Nah! zeejen ze halle, late we de fingers niet brande, en late ze de wolf zelvres tam make. Lijpie het 'm later gesien en--ie liep net as 'n mens, en was tam as 'n lam: het ie ewel gehoord, ze hadden em zóó besjchote en gejhaagd as ie soo magher as prood en soo gheel as shaffraan was--tothaal in de khrimp! As ie ook van 't sjweete de khoors 't lijf het. 't Is beter Lewie op katthe te jage as op mense, je memmele Lewie zeid 't aan de hoffesiere en gineraals, en aan de jhagers van dhomenies.

Om hop de friende terig te kbomme liewe Lewie, zei ik je segge as Rachel, de nest-dot van smoel of de hazelip, ook al d'r zjwarte khop het khaal geschore en 'n phruik het opgezet, as ze de bedgenoot van Joppie is gewhorde; ze zijn zes dage na de Freegde der Wet van 't jaar na de sjchepping: Vijfduizend zeshonderd en vhijftien in d' echt gethrede, en Rachel het 'm gebhaard twee stamhouwers ineens, waarvan de houdste, die twaalf mhenute houwer as de jhongste is, in de bhotte en de jhongste in de lucewere negosie zel worde hopgeleid.

Sam ken 'k iwes khomplemente niet make, as ie twee dage voor 't nieuwe jhaar [17] naar de sjchoot van Vader Abram is afgereisd. Z'n hebbe en houwe is in m'n voorhuvs, en as, liewste Lewie, Lijpie de felle, en je memmele de khapotte jasse en shomerbroekjes levert, zei ik 'r die stikke maar bijdoen; d'infentaris hieronder, halles cefiel.

Moses dhient de khoning; hij is met de khramp uit de khamp gekhomme en het 'r de puyk fol van. 't Sjchiete was nhimmer z'n lieuwhebberij, en as ie sjchoot, het ie aan Lijpie gezeid, kneep ie altijd de ooge toe, as ie niet whete wou waar de khoegel bleef. Een gehk voor Moses as ze nooit op 'm hebbe afgevierd, had ie zich anders bedaan van benaauwdheid.

Bram zel met Liewde iwes brief ontfange, 't is anders 'n sjlecht Israëliet, want as ie met schoenpoese 'n sjlomp geld het verdhiend kan ie 't niet late--as Joppie zee--om zelvres bij 't sabbeslamp z'n cente te thelle. Nau Lewie, frucht van m'n liewde, leef frolik en geshond m'n liewe jonge. Sjhrijf me apsjluut van de SJLETEL en van de levransie. Zeg Lewie--as j'm zelvres kwam hale;.... je ken nooit whete m'n liewe jonge.... je kon dan de sjwarte en rhooije hinkt au phesant meêbrenge, en de levransie van je memmele en de felle van Lijpie hop je nek meephakke. Zel je me jonge....? Nou hadie m'n Lewie tot shiens, mogt 'r bij jeluih nog gesjchote worde hou iwes nheutraal; 't this 't beste werachtig! de menisters bij hons zegge 't ook--as ze 't fet hebbe!--Hebbe ze gelijk....? Nah!

Gelik m'n Lewie, de hemel segene iwes, en make as iwes rhijk te huijs khomme bij iwes liewhebbende

Amsterdam Jan. 1855 (5616).

memmele: wedhuwe Samuel Zadok geb. Sara Lot.

PS. De groetenisse van halle; as iwes khomt, kan iwes de thabak zelvres meênhneme as 'k 'r zoo geen verstand van heb.

INFENTARIS VAN 'T GOED VAN SAM.

Behalve één khapotte jas; een gelapte diffilsche proek.

Eén fest met dhiffrente knoope.

Één paar fetleere sjchoene, die maar gesoold en gehachterlapt hoeve te worde.

Één rhooije poeffante (as 'r voor ingestaan wordt, als Sam 'm z'n heele lehwe met sicces het gebruikt).

Één pet, as ie ghlimmend is gewhorde goed voor d' afloop van 't rhegewater.

Één khatoene hemd (krimpvrij).

Één sjhoenepoesbak met TWEE bhorstels en 'n potje d'r bij voor 't sjchoenesjmeer.

Behalvres:

Nog eenige rhariteite waarvan we de sjubtansies niet hielk en één aan de nees kenne hange.

BRIEVEN VAN GRIETJE SLUIMER.

Vier brieven van Grietje Sluimer aan de redactie van "De Dames-Courant".

I.

Mijnheer de courantier of uitgever, of hoe gij heeten moogt, ik, ben zoo om en bij de zestig jaren oud, mijn vader heette Mispel en was in zijn tijd schoolmeester te Dinges, mijne moeder was juffrouw Mispel zijne vrouw.

Toen ik de school ontleerd was en geen slag had om als mijn oudere zuster met de kleinen--wij waren met z'n dertienen--om te gaan, zei vader: "Grietje kan 't wolle- en linnen-naaien, strijken en al die aardigheden meer, ze moet dus maar 'n dienst zoeken en de deur uit." 't Was koorn op mijn molen, want dat kinderdragen, daar wier ik ijselijk moe van en toen zocht ik 'n dienst en ik kreeg er een, en een bovenste beste ook als linnenmeid. Nu zult u zeggen: "Wat gaat mij dit aan," maar wacht, ik ben er nog niet. 'k Hield veel meer van mijn ouders en ook van mijn zusters en broers--tot de ergste schreeuwers toe--toen ik in den vreemde was. 'k Stuurde dikwijls, vooral met Sinterklaas lekkers en aardigheden naar Dinges, voor vader en moeder en de kleuters, want ik verdiende een aardig duitje, en verval was er, dat zou je niet gelooven. We waren in dien dienst met z'n zevene booien: 'n gezelschapsjuffrouw die ook het huishouden deed, 'n keuken- en werkmeid, ikke, 'n koetsier, 'n huisknecht die ook palfrenier was en 'en tuinman. Dat doet er nu ook wel niet toe, maar 't was zoo en daarom zeg ik het. 'k Zal me zelve niet prijzen, daar hou ik niet van, maar vast is het waar dat ik eerlijk en trouw was--al heb ik het nooit op schrift gekregen--en 't bewijs zal ik leveren, want, net precies dertig jaren bleef ik bij m'n eerste lui en als God ze niet twee maanden na elkaar had geroepen,--na vier jaar geleden--dan was ik er nog.

Dat ik verschrikkelijk triest was toen mevrouw op d'r sterfbed me nog goejen dag zei en prees dat ik altijd zoo ijvrig en trouw was geweest, waar God me voor loonen zou, dat kan je begrijpen. Zij gaf mij de hand en zei nog ten slotte: "Grietje in den hemel hoop ik je weer te zien, dan zijn we allen gelijk." Ik zei: "Ja mevrouw," zei ik, "dat benne we ook" en toen schoot mij 't gemoed vol en ik ging.

Nu, toen ze begraven was--mijnheer was haar voorgegaan--kwamen de neefjes en nichtjes omdat er geen kinders waren, en hoezeerden in huis, en alles van den vloer dat het een schand was. Maar weet je, daar spreek ik misschien wel eens later van; voor 't oogenblik wou ik maar zeggen dat Grietje Mispel, zoogoed als de beste in het testament vermeld stond. Ja mijnheer de courantier of redacteur, ze hadden er niet veel plezier in, die azers, dat aan Grietje de linnenmeid, Aaltje de keukenmeid en Koendert den huisknecht--wij met z'n drieën waren blijvers geweest, de andere booien trekvogels--een lijfrente van vijfhonderd gulden vermaakt was. Nu het was zoo en ik dankte er God voor, maar vooral ook de goede mevrouw, die ons een onbezorgden ouden dag had verzekerd.

Koendert, die altijd vriendelijk was geweest, en 'en goed kameraad, vroeg me, een maand of twee later, of we botje bij botje zouden leggen, maar zie je, daar kon ik zoo dadelijk geen antwoord op geven. Zes en vijftig, en dan nog trouwen! maar eindelijk.... Koendert vroeg er zoo vriendelijk om en, ik gaf hem de hand en ja, we trouwden vijf maanden later.

Zie je mijnheer, nu wonen we in een paar nette kamers, heel kneuterig en we leven zoo stilletjes en hebben 't meisje van m'n jongste zuster, die ook al rondom in de kleuters zit, bij ons ingenomen. "Wat kan mij dat schelen," zegt u alweer, maar hoor, ik kom tot de zaak:

'k Heb altijd van lezen gehouden. De werkjes van 't Nut kregen we altijd in de keuken; de kranten, als mijnheer ze uit had, ook, en Koendert en ik we lazen 's avonds als we tijd hadden om beurten voor en soms waren er kameraads die er plezier in hadden, maar de meesten hielden er niet van en dommelden in. Zoo lezen wij ook nu nog--behalve den Bijbel, dat spreekt toch vanzelf--de Haarlemmer en 't Handelsblad, wel vijf dagen later dan ze uitkomen, maar dat is ons precies hetzelfde, en zie, nu las ik voor eenigen tijd in een van die beide dat er een Dames-Courant bestaat, en dadelijk werd ik nieuwsgierig om dat blad eens te zien.

't Jongentje uit den boekwinkel, die ons de oude kranten bezorgt, vroeg ik er naar, maar weet je mijnheer, wat die ten bescheid gaf....? "'t Is geen krant voor jou, juffrouw, 't is een dames-krant." Zie mijnheer, met dat antwoord ben ik dagen doende geweest, en heb me honderd malen afgevraagd, wie nu eigenlijk tot de dames en wie er niet toe behooren. De weduwe van den sergeant-majoor Teleskoop, die wel eens met haar breikous komt buren, spreekt altijd over de regiments-dames en ze bedoelt er de onderofficiers-vrouwen mede, daar ze mee "op en neer ging". Maar juffrouw Teleskoop draagt ook precies 'n muts, zooals vroeger mijn goede mevrouw droeg, maar met veel meer linten dan HEdl....!

Ja, mijnheer, ik was, al meer en meer over het damesschap en de krant denkende, nog nieuwsgieriger naar uw blad geworden en juffrouw Teleskoop, die mij gaarne plezier doet en zooals ik zeide, een damesmuts draagt, haalde op een morgen toen ze toch winkelde, voor mij bij den boekverkooper het eerste No. op bezien en kreeg er een briefje bij dat een programma was.

Maar mijnheer, hoe zal ik u mijne verwondering beschrijven, toen ik daar boven het eerste opstel al dadelijk las: "een woord tot de vrouwen." De vrouwen! ik had er den krantenjongen wel met zijn neus op willen drukken. De Krant voor Dames, maar het woord tot de Vrouwen! Dat ik, mijnheer! geen dame ben, dat weet ik maar al te goed, doch dat ik een vrouw, en meer bepaald Koenderts vrouw ben, dat zegt hij wel honderdmaal daags.

Dat eerste stuk althans mocht ik, als ook tot mij gericht, wel degelijk lezen, en dat ik het mooi vond, dat verzeker ik u. Zeg mijnheer, wat meen je nu eigenlijk; is het een krant alleen voor dames en stond er bij vergissing: Een woord tot de Vrouwen, dan pas ik er voor; Koendert zegt: "Vlieg niet hooger dan je met eere kunt," en, nu mijn nieuwsgierigheid om die krant eens te zien voldaan is, wil ik, zoo zij niet voor mij en 's-gelijken wordt gedrukt, er niets van weten ook. Maar, is het wel degelijk een blad voor alle vrouwen die smaak in 't lezen hebben, en had het eigenlijk: Een vrouwen-courant, of: Een courant voor vrouwen en jonge dochters, moeten heeten--al klinkt zulks ook minder voornaam--dan wil ik haar evenals de Haarlemmer geregeld lezen, en zelfs nu en dan iets van de verschillende dames opstellen, die ik alzoo in mijn leven ontmoette, gij kunt dan daarvan het een of ander in gedachten houden om er misschien in een uwer stukken, als 't u goeddunkt, partij van te trekken.

Zoo ik niets van u verneem houde ik de zaak voor afgedaan, anders een regel antwoord aan haar, die zich hoogachtend noemt, Mijnheer de Courantier of Redacteur,

Uw Dw. Dienaresse, GRIETJE SLUIMER, geb. MISPEL.

Arnhem, 30 April 1856.

P. S. We wonen bij Sliedrecht op de Varkesmarkt.

[Door juffrouw Sluimers brief in zijn geheel in dit No. op te nemen, alsmede door HEdl. een present-exemplaar van ons weekblad aan te bieden, toonen wij dat het ons eene eer is HEdl. onder de lezeressen en inzonderheid onder de medewerksters aan de Dames-Courant te mogen rangschikken, terwijl wij, met de verzekering, dat wij met dien titel niets anders dan eene Courant voor beschaafde lezeressen bedoelden, haar vriendelijk uitnoodigen om spoedig aan hare belofte te voldoen. Wij zullen de stukken gaarne plaatsen en ons maar zooveel noodig, in taal of spelling, kleine veranderingen veroorloven.]

DE REDACTIE.

II.

Mijn Heer de Redactie!

't Is al meer als 'n maand geleden dat ik 'n kleur kreeg als 't lint op de muts van.... ja van een zekere juffrouw, die boos op mij is, omdat haar naam, de naam van een sergeantmajoors-weduwe zegt ze, in de krant heeft gestaan. Nu 't is hetzelfde, maar Koendert vroeg me, wát of me scheelde.

U moet dan weten dat ik over de post in een geel omslag het 6e nommer van de krant voor beschaafde lezeressen kreeg met.... warempel met den heelen brief er in, precies zooals ik die geschreven had. Ik kan u niet zeggen hoe ik er van ontsteld was, al die letters, al die woorden, die ik zelve geschreven had, zoo mooi gedrukt te zien en mijn naam en alles er onder! Neen waarlijk mijnheer,'t was alteé, en toen ik alles en ook uw antwoord gelezen had, was ik er beduusd van en wist niet of ik boos op u moest zijn om zoo misbruik van mijn brief te maken, of wel vereerd, omdat u er zóó gebruik van hadt gemaakt. Koendert vond het ijselijk gek dat mijn hebben en houen zoo publiek was, maar nam toch, evenals ik wel twaalfmaal in één uur het blad op om dien "Brief" in te zien en ongejokt dat hij hem twintigmaal gelezen heeft. Weet je mijnheer hoe het toen gegaan is? Den eersten dag was 'k boos en vereerd, 's nachts droomde ik er van en ook dat ik in ééns in juffrouw of mevrouw Toussein werd veranderd, die ook zoo mooi schrijven kan, u weet wel. Den anderen dag was ik uit het veld geslagen, omdat ik ruzie met juffrouw T--p (ik zal haar naam niet meer noemen) kreeg, die me verweet dat ik haar aan de klok had gehangen--nota béne.--Nu, ze liep kwaad de deur uit en zei dat ik "een schandaal" was,--omdat ik de waarheid had gezegd. Dien nacht, mijnheer, sliep ik al zeer onrustig en droomde dat ik onder een stapel dames-couranten bedolven lag, waarop duiveltjes met roodbelinte mutsen stonden te dansen, 's Morgens kon ik uw krant niet meer zien, ik was er wee van, maar ziet u, van lieverlede kwam de aardigheid er voor toch weer boven, en op 'n goejen achtermiddag toen wij--Koendert en ik--aan de thee zaten, zei ik: "Koendert wat dunkt je?"

"Wat meen je?" zei Koendert.

"Wel van de krant," zei ik weder. "Zou ik het doen?"'

"Nog eens schrijven?" vroeg mijn man, en daar hij glimlachend zijn kopje vatte, begreep ik het al dat hij er trotsch op was en zei ik: "Waarom zou ik het laten nietwaar?"

Zie je mijnheer, ofschoon ik dien eersten brief niet had geschreven om zoo heel te laten drukken, maar alleen om u van die krant te vragen, en ook slechts van meening was om u 't een en ander van eenige dames te melden, opdat gij 't zelf eens zoudt kunnen beschrijven, zoo ben ik nu tot het besluit gekomen om mij maar net als die mevr. Dolly en juffer Koosje en juffr. Elise, voor uw krant aan 't schrijven te zetten, als gij de fouten maar wat veranderen wilt want zie je, ik ben van 't jaar 97.

Als ik u dan wat zal schrijven over dames, dan komt mij 't eerst die brave mevrouw voor den geest, die ik dertig jaren answiet, zooals ik reeds vroeger zeide, eerlijk gediend heb.