Chapter 5
Ik ken een aapje, loos en vlug, Een baasjen onder de apen; Een rokjen dekt zijn' slanken rug, Een hoedje dekt zijn slapen; Wanneer hij voor zijn hokje staat, Denkt gij een' Heer te groeten, Maar als hij aan het klimmen gaat, Ziet gij zijn bloote voeten:-- En wat ge dan nog verder ziet, Dat zeg ik niet.... Of waarom zou ik woorden spillen?.... Gij weet toch, Jongens (Meisjes)! wat men ziet, Als apen hoogop klimmen willen.
Gij, aardige aapjes, klein en groot! Die hoedjes draagt en rokken, Och! denkt'reis aan uw beentjes bloot En blijft wat bij uw hokken:-- Wie hooger zijn wil dan zijn staat, Of meer dan zijns gelijken, (Gij kunt er vast op gaan) die laat Zijn bloote beenen kijken: En wat ge dan nog verder ziet, Dat zeg ik niet.... Of waarom zou ik woorden spillen?.... Gij weet toch, Jongens (Meisjes)! wat men ziet, Als apen hoogop klimmen willen.
DUINLIED.
Lustig gesprongen door 't mullige duin, Lustig gezongen op helling en kruin; Hoor, in ons lied stemt het lied van de streek: 't Bruisen der zee en het ruischen der beek.
Holland, zoet Holland! hoe zwelt ons het hart Daar, waar uw duinwand de zeevloeden tart, Waar al de schat van uw' weligen tuin Grenst aan de dorheid van 't stuivende duin.
Nedrig van buiten, maar rijk in uw borst, Zijt ge, zoet Holland! door duinen omschorst; Wat u belaag' op den vloed of op 't land, Zwichte, als de golven voor 't schuttende zand!
VADERLANDSCH LIED.
Komt, knapen en meisjes! verheft nu in koor Den grond, die uw wieg heeft gedragen; Uw lied klink' de beemden van 't Vaderland door, Dat de oogen op u houdt geslagen: Dat Vaderland eert en verheerlijkt gij nu, Eens, hopen wij, eens zal het fier zijn op u.
In moed en in kennis, in vroomheid en deugd, Was 't eenmaal het sieraad der aarde; Die glorie verbleekte; maar 't wacht van Uw jeugd, Dat gij het herstelt in zijn waarde: Dan--als gij het eert en verheerlijkt als nu, Dan zal eens dat Vaderland fier zijn op u.
KLOEK EN BLANK.
Kloek van ligchaam, kloek van geest, Zijn de Nederlandsche knapen Steeds geweest! Op dan, Jongen, niet geslapen! Oefen oog en oor en hand, Rek uw pezen, staal uw spieren, Streef naar kennis en verstand!-- Goede zeden, goê manieren, Scherpe zinnen, sterke spieren, Zijn de steunsels van een Land!
Blank van ligchaam, blank van ziel, Was het, wat in Neêrlands maagden Steeds geviel! Meisje!--wie er Gistren klaagden: "t Was slechts zóó in Ouden tijd!" Doe hun 't Heden anders blijken! Laat die nijders, tot hun spijt, Hoe ze turen, hoe ze kijken, Schaamrood vonnis moeten strijken: Dat ge zonder smetjes zijt!
Och! bedenk het, jong geslacht! In Uw harten, in Uw handen, Ligt de kracht, Ligt het heil der Nederlanden! Houd dan beiden kloek en blank... 't Land, waarin gij zijt geboren, Geeft ge nimmer beter dank, Voor het goede aan u beschoren, Dan, dat we als uw lofspraak hooren: Kloek is 't ligchaam,--'t hart is blank!
VOLHOUDEN.
Stapje voor stapje, dat vordert toch: Denk het in 't goede, denk het in 't kwade, Denk het bij voordeel, denk het bij schade: Meestal, mê-jongen, vergat gij het nog! Vliegen of stilstaan... gij kent maar geen midden, Wat ik moog' praten en raden en bidden.
Drupje voor drupje, waar 't vallen kan, Maakt wel een kuiltjen in 't hart van de steenen; Gudst er het nat in een' stroom overhenen, Och, het loopt weg en gij ziet er niet van; Daarom bedenk het, bij al uw beginnen: Sparen doet gâren... wie volhoudt, moet winnen.
EEN VIJAND.
Jongens! als een Vijand kwam Om ons Neêrland te overheeren, Iedre jongen, wed ik, nam (Vond hij sabels noch geweren) Tang of asschop in de hand Tot behoud van 't Vaderland.
Durven Meisjes ook niet veel.... 'k Denk dat zij (in zulke tijden) Toch nog met een bezemsteel Voor ons Neêrland zouden strijden; Ja zelfs met een ragebol Joegen zij 't gespuis op hol.
Zeg eens, kindren!--zoudt ge niet? Nu.... dan zal ik 't U maar zeggen Dat mijn oog een Vijand ziet.... Die (met listig overleggen) Reeds ons arme Vaderland Lang, ter sluips, heeft aangerand.
Wilt gij weten, wie hij is?.... 't Kwaad, dat insloop in uw zielen! Dat, als 't overwint, gewis Eens ons Neêrland zal vernielen! Op dan--helpt het Land uit nood, Kindren! slaat den Vijand dood!
TREUZELTJE.
Treuzelaartje! treuzelaartje! Altoos, altoos tijds genoeg.... Schaam je wat--als iemand vroeg: Heb je een aardje naar je vaârtje? Was je moederlief zoo traag?.... Zeg, wat antwoordt ge op die vraag?-- Maar, voor 't antwoord (had ik 't graag) Dien ik zelf nog wel te zorgen, Want ook dáárin zijt ge traag!..... 't Luidt:--"Kom ik er niet van daag, Och! dan kom ik er toch morgen!"
Neen, mijn liefje!... met geteuter Komt ge er ook op morgen niet!-- 't Geeft u eens nog zielsverdriet Dat gepeuter en geleuter! Als ge nadert aan den dag, Die nog nooit een morgen zag, Zal, in vruchteloos geklag, De verloren tijd u rouwen.... Liefje! nu 't nog wezen mag, Och! gebruik nu uur en dag, Steek de handen uit de mouwen!
Treuzelaartje, treuzelaartje! Anders zijt ge lief en goed; Maar, ik bid je, maak wat spoed: Of dat snaartje heeft een staartje! 't Klinkt nu nog als jokkernij; Maar, arm kind! voor u en mij Kwam er vreeslijke ernst wel bij, Zoudt ge eens Andrer hulp behoeven.... 'k Smeek dus: maak me haastig blij! En--moet er getreuzel bij.... Treuzel enkel.... in 't bedroeven!
KRINGETJES IN 'T WATER.
Kittelsteentje, rond en glad, Als gij plompt in 't klare nat, En het water Met geklater Paarlend uit elkander spat, Zijt ge pas der hand ontgleden, Of ge wiggelt naar beneden.
Doch, waar 't vocht u heeft omvat, Komt een kringetjen op 't nat; Verder vloeit het, Lang nog groeit het, Eer het uit elkander spat: 't Wijst, hoe snel ge ook zinkt, aan allen 't Plekje, waar gij zijt gevallen.
Elk onthoû het steeds--het gaat Even zoo met goed en kwaad: Uren, Dagen, Jaren, dragen Nog het teeken van uw daad. Och, onthoû het toch, mêvrinden, 't Plekje is lang nog weêr te vinden!
BEURTZANG.
In het groene loover Zit een vogelijn, Onder 't groene loover Zit een maagdelijn; 't Vogeltje zingt boven, 't Meisje zingt beneên Weltevreên! En hun zoete stemmen Smelten zacht ineen.
In de kruidjes luistert Al het wollig vee, In de blaadjes fluistert Ieder koeltje meê; 't Vogeltje zingt boven, 't Meisje zingt beneên Weltevreên! En hun zoete stemmen Smelten zacht ineen.
't Vogelkeeltje ontglippen Liedren God ter eer, En de maagdenlippen Danken God den Heer; 't Vogeltje zingt boven, 't Meisje zingt beneên Weltevreên! En hun zoete stemmen Smelten zacht ineen.
IN TIJDS.
Is uw vlerkje stuk geslagen, Vogel, toen de stormwind kwam; Bleef uw wol, onnoozel Lam, Hangen aan de dorenhagen? Vogel, 'k bid je, schuil dan wat Als de stormwind zich doet hooren-- Schaapje, pas wat op den doren, En zoek u een ander pad!
Wilde vogels, woeste knapen, 'k Zie wel, hoe ontvlerkt gij zijt.... Och! wat zijt ge al vlokjes kwijt, Meisjes-lief, onnoosle schapen!-- 'k Bid dan, dat ge willig hoort, Dat ge intijds hoort naar vermanen; Zuchten spaart het u en tranen.... Meisjes, Knapen, zegt het voort!
SNEEUWLIEDJE.
Blanke vlokjes, fijn en zacht, Doe uw duizend-duizendtallen Spoedig vallen.... De Aard' heeft u al lang gewacht.
Dek haar digt en warmpjes toe, Dat ze eens van haar last en lusten Uit moog' rusten.... Och! ze was zoo bitter moê.
Had ze niet het heele jaar Onder zorg voor bloem en vruchten Zitten zuchten-- Of het nimmer rusttijd waar'?
Eindlijk viel het arme schaap Tusschen al 't verdorde loover Achterover.... En in diepen, vasten slaap.
Ligt ze daar nu bloot en kaal, Als de Winter met zijn vlagen Aan komt jagen-- Dan bevriest zij heelemaal.
Daarom, vlokjes, fijn en zacht, Dekt haar, tot ze moog' ontwaken, Met uw laken, Dekt haar met uw warme vacht.
Als het dan weêr Voorjaar is, Springt zij uit uw donsen veêren In de kleêren, Even flink en even frisch!
DE HOLLE BOOM.
Wel, oude boom! zeg, zijt gij niet bedroefd, Dat gij de zwakste zijt van allen, Dat gij van zooveel kloven zijt doorgroefd, En, enkel schors, bijna dreigt om te vallen? 'k Zie om u heen een heele laan Van jonge, regte, gave boomen staan,-- Gij, uitgehold aan alle zijden, Gij, dunkt mij, moet hun frischheid wel benijden!
--Och neen, mijn kind! ik heb al véél doorleefd; 'k Heb zestigmaal al vrucht gegeven, En 'k heb gezien, wat kalme vreugd het geeft, Zoo ge, even dankbaar, leert te sterven als te leven; Ja, zelfs die holten in mijn' stam, Waaruit de tijd mijn beste sappen nam, Weet--dat ze, als in eens grijsaards armen, Nog menigeen' beschutten en verwarmen.
Zie, in mijn kruin, hoe ik een nest bescherm, Waar, rustig, 't jong gebroed kan tieren, Hoe, lager weêr, een wilde bijenzwerm De diepe kloof met honig in komt zwieren;
Hoe, aan mijn' voet, het wegeblad De holte dekt, waar 't haasje veilig zat, En, in mijn' wortel, tusschen rozen, Het veldhoen zich een schuilplaats heeft gekozen.
Zoo heeft ook de Ouderdom zijn troost en vreugd, Al neigt de dorre kruin ter aarde, Wanneer zijn hart nog deelneemt in de jeugd, Zijn rijpe ervaring haar voor leed bewaarde.... Dus, kind! zoo lang ik leven mag, Verheug ik mij in iedren schoonen dag; En (moet het!) ik zal willig vallen, Als 'k, dood en levend, nuttig ware aan allen.--
VROEG VERWELKT.
Een Roosje zag ik bloeijen, Geen schooner kan er zijn; Een Maagdlijn zag ik stoeijen, Het liefste maagdelijn!.... Wat was er te avond over? Een lijk.... en dorrend loover!
Ach! dat de schoonste bloemen Zoo broos en teeder zijn!-- Wilt dan zoo stout niet roemen Gij Roos, gij Maagdelijn.... Maar denk, hoe snel uw verven Verkleuren en versterven!
En--mogt ons bij uw sneven, O Roos, o Maagdelijn! De hoop in 't harte leven, Dat gij wèl waard' zult zijn, Verplant in 's Hemels Hoven, Er eeuwig God te loven!
WINTERNACHT.
Goede God! uw liefde en magt Straalt ook in den winternacht; Ook in sneeuw en hageljagt Spreekt tot ons uw liefde en magt.
Gij bewaart der aarde kracht, Hult het woud in donsen vacht, Dekt met sneeuw, fluweelig zacht, 't Zaad, dat op de Lente wacht.
Komt dan, na den winternacht, Lente weêr, in reine pracht, Och! hoe geurig-fleurig lacht Dan die aarde in frissche kracht!
Eens rijst ook voor Ons geslacht Hemellicht uit Aardschen nacht:-- o Dat steeds ons hart bedacht, Hoe eene Eeuwge Lente ons wacht!
A. CLAVAREAU.
I.
LE LEVER DU SOLEIL.
Zonsopgang, I, blz. 6.
C'est singulier! de très-bonne heure, Le soleil dore mon logis Et cependant notre demeure, N'est que dans un coin sombre et gris. Mais je lisais hier encore, Et ma mère me dit souvent Qu'aux champs le lever de l'aurore Offre un tableau plus ravissant.
D'abord, dit-elle, quelque étoile Scintille encor, puis, lentement, S'efface et va prendre son voile Dans le lointain du firmament. Une lueur rose et bleuâtre Pare le char oriental, Et le soleil, sur ce théâtre, Paraît comme un enfant royal.
Je m'étonne quand, de bonne heure, Le soleil dore mon logis; Car, dans un coin, notre demeure N'a que des murs sombres et gris. Oh! qu'à tant de magnificence, L'homme des champs, humble et pieux, A genoux se courbe en silence Et joigne ses mains vers les cieux.
II.
LE PRINTEMPS.
Lentelied, I, blz. 12.
Quel parfum! quel frais agréable! C'est vivre! le Printemps aimable Dans le jardin est de retour. Devant la porte il se promène, Nous l'aimons: qu'il vienne! qu'il vienne! Qu'il entre dans notre séjour!
Entendez-vous ce chant de joie Qui résonne, qui se déploie, Dans les bocages d'alentour? Le rossignol revient encore; Nous aimons tant sa voix sonore: Qu'il entre dans notre séjour!
Mais non! sans chapeaux, sans fourrure, Printemps, qui chasses la froidure, Courons aux champs au point du jour; Allons au loin, dans la prairie, Allons fouler l'herbe fleurie, Et dehors fêter ton retour!
III.
LE NID D'OISEAUX.
Vogelnestje, I, blz. 23.
Amis, j'entends sous le feuillage, Crier de jeunes étourneaux. Grimpons! nous les mettrons en cage. Le vieux, autour de ces oiseaux, Voltige en rond, et j'imagine, Quand il vole de tout côté, Qu'à notre approche, il nous devine. Oh! comme il a l'air agité!
Aisément je conçois sa trance: Allons! ne vaudrait-il pas mieux, Mes camarades, quand j'y pense, De laisser là ce nid heureux? Songez à notre bonne mère; Songez quel serait son tourment Si quelque méchant téméraire Lui ravissait un seul enfant!
IV.
LE ROSSIGNOL.
Nachtegaal, I, blz. 28.
Entendez-vous, quel son pur, mes enfants, Perce là-bas, à travers le feuillage? Et cependant les oiseaux du bocage Sont endormis déjà depuis longtemps. Qui donc possède une voix si sublime? En l'écoutant mon coeur bat et s'anime.
Silence! oh! c'est cet oiseau dont ma mère Nous parle tant, quand nous allons dormir: Le Rossignol, dont la voix solitaire, Surtout la nuit, se plaît à retentir, Et que souvent, dans l'espoir de l'entendre, Le lit, plus tard, doit, le soir, nous attendre.
Oui, par malheur, si quelque maladie Me fait souffrir, que ce soit au printemps! Pour apaiser mes moments d'insomnie, Du rossignol j'écouterai les chants. Sans doute, il chante encore mieux, je gage, Pour un enfant qui souffre avec courage.
V.
LE PETIT LIÈVRE.
Haasje, I, blz. 43.
Un petit lièvre allait brouter dans la prairie. Un berger, qui passait, l'aperçoit et lui crie: Petit, prends garde à toi! petit, n'entends-tu rien? C'est le cor d'un chasseur, et l'aboîment d'un chien.
Encore, répond-il, encore un peu d'herbage! C'est trop tôt; j'ai le temps de gagner le bocage. Encore un petit chou!.... Mais, paf! le fusil part, Et le lièvre sanglant veut s'enfuir, mais trop tard!
Petit lièvre! petit lièvre! tu me fais peine. C'est ta faute; il fallait te sauver dans la plaine; Celui qui se refuse à suivre un bon conseil, Se plaint souvent trop tard d'un châtiment pareil.
VI.
LE CLAIR DE LUNE.
Maneschijn, I, blz. 50.
O lune! ta limpide et brillante lumière Fidèlement garde la nuit; Et moi, sous mes rideaux, sur la plume légère, Je dors lorsque ton flambeau luit.
Lune, regarde encor par ta large fenêtre, Avec cet éclat radieux. Je m'en vais reposer; je te laisse paraître, Et je ferme mes petits yeux.
Chère lune! demain, éclairant ma demeure, Quand le soleil va revenir, Je te souhaiterai, hors du lit de bonne heure. De pouvoir aussi bien dormir.
K. ARENZ.
I.
SONNTAG-MORGEN.
Zondag-morgen, II, blz. 56.
Die Glocke ruft mit hellem Schall' Zur Kirch' die Kinder allzumal, Zum Haus des Herrn geht Gross und Klein In stiller Andacht fromm und rein.
Zu danken ihm der treu und gut Die Kinder hält in seiner Hut, Und um Verzeihung ihn zu fleh'n Für alle Fehler und Vergeh'n.
O lieber Herr, o guter Gott! Lehr' Du uns halten Dein Gebot! Ein Fest sei jeder Kirchengang, Wo wir Dir singen lauten Dank.
II.
ZUR SCHULE.
Naar School, II, blz. 59.
"Zur Schul', zur Schul'! Die Glock' schlug acht!" Da sieh! Auf allen Wegen, Auf Strass' und Gass, wie ich's gedacht, Kömmt mir ein Trupp entgegen. Wohl kalt, doch rein an Wang und Hand, Wohl arm, doch heller als ein Brand, Und an den Augen kann man sehen, Dass sie recht gern zur Schule gehen.
Est scherzt und lacht die frohe Schaar, Springt über Trepp' und Steine; Dann aber geh'n sie Paar an Paar In friedlichem Vereine.-- Und wird auch mancher Spass gemacht, Wird doch nicht bös dabei gedacht. Den Kindern ziemet Munterkeit, Die so zur Schule geh'n mit Freud'.
Doch nun zur Schul' und aufgepasst! Und jetzt mal flink gelesen, Die Schrift regt artig abgefasst, Wie 's gestern ist gewesen. Und rechne sorgsam, denk' dabei, Dass es zu Deinem Vortheil sei; Und gehst Du so zur Schule hin, Wird hell Dein Kopf und brav Dein Sinn.
III.
O HERR!
Och Heer! II, blz. 70.
Das Blümelein hat seine Knospen auf, Die liebe Sonne scheinet mild darauf, Das Vöglein hüpft und springt vor Munterkeit, O Herr! wie ist so prächtig Alles heut.
O Herr!... Doch nein! ich sprech' nicht mit Bedacht, Sieh! Alles spricht von Gottes Lieb' und Macht Und preist des Herren Güte immermehr Und blüht und lacht und hüpfet ihm zur Ehr'.
Und ich soll nicht für das, was ich erhielt, Bei'm Namen Gott's mit Ehrfurcht sein erfüllt, Nicht denken an den Geber Tag und Nacht, Der meine Jugend väterlich bewacht!...
Vergib, o Herr! und mög' meine Lieb' und Dank Dich, Vater! preisen laut mein Leben lang; Und jeden Tag ruf' Dir mein Herze zu: "O lieber Herr, wie gross und gut bist Du!"
IV.
DER BIENENKORB.
De Bijenkorf, II, blz. 84.
"Wart, garstig Thier! Du stichst? Wofür? Ich that Dir doch kein Leid? Dich zu besuchen macht' mir Freud', Zu seh'n, ob's Körbchen auch gedeiht, Und ob Du in den Sommertagen Schon viel der Honigsüssigkeit Hast heimgetragen."--
""Ja, Kind, ich trag' Bei Sommertag' Den Wachs zu meinem Bau, Ich schweb' und flieg' durch Wies' und Au Such' Blümlein schon beim Morgenthau Und geh' zu Bergesgipfeln, Hol' mir den Honig zu dem Bau Von hohen Wipfeln.
Und wenn ich dann, Mein kleiner Mann, Nach Hause komm' mit Hüll' und Füll', Und sehe schleichen sacht und still, Ein Kind, das heimlich naschen will, Dan hab' ich's stechen nicht vergessen... Ich mein':--Der nicht arbeiten will, Darf auch nicht essen!""
V.
SCHULTERMÄNTELCHEN.
Schoudermanteltje, II, blz. 96.
Ein Läppchen hier, ein Läppchen da, Such' ich in allen Ecken, Ich such' sie fern, ich such' sie nah' Will sie zusammenstecken; Gibst du mir Zitz und Leinewand, Kriegst du ein Küsschen und 'ne Hand.
Ein Läppchen hier, ein Läppchen da, Will sie in Scheiben schneiden, Sie näh'n, wie man nichts Schönres sah, Als wär's von lauter Seiden. Und sind dann alle Eckchen voll, Dan füttr' ich sie mit warmer Woll'.
Ein Läppchen hier, ein Läppchen da Ging anders doch verloren, Ich bin geschützt, wenn Herbstwind nah, Wenn's kalt ist und gefroren;-- Das Mäntlein macht mir doppelt Freud', Da ich es hab' durch Sparsamkeit.
VI.
DER WINTER.
Winter, II, blz. 98.
O Winter, harter Winter! Was bist Du bitter kalt. O hätt' ich einen Gulden Für Brandholz aus dem Wald, Ein Feurchen würd' ich bauen In dieser Wintersnoth, Ich lüd die armen Nachbarn Zum Kaffe und zum Brod.
Was würden sie dann schmausen Im Eckchen bei dem Heerd'! Mir würd' auch wohl ein Plätzchen Und auch ein Brod gewährt. Ach! hätt' ich einen Gulden... Doch als ich Mutter frug, Da sagt' sie: "Kind, wir haben Kaum für uns selbst genug."
Hört, Jungen, wenn ich gross bin, Dan sollet ihr was seh'n: Ich lass' all' Tag ein Centchen Bei meinem Meister steh'n: Ich hab dann ein Dreigulden, Wenn's Neujahr wiederkehrt, Dann lad' ich meine Nachbarn. In's Eckchen bei dem Heerd'.
VII.
BRODKRÜMCHEN.
Broodkruimels, II, blz. 99.
Was pickt da? Soll's am Fenster sein? Es klingt, als wie: "Mach' offen!" Der kleine Vogel will herein, Den ich im Hof getroffen. Ach sieh! da sitzt er, fast wie todt; Wie seufzt er um was Essen.... Ach! dass ich nun mein Butterbrod Nur nicht hätt' aufgegessen!
O hätt' ich jetzt die Krümchen hier, Die Mutter weg musst' nehmen, Gerettet wär' das arme Thier, Ich braucht mich nicht zu schämen. Ach! Mutter, hilf mir aus der Noth, Stets werd' ich darnach trachten, Auch nicht ein kleines Krümchen Brod In Zukunft zu missachten.
F. J. MILLARD.
I.
ON AWAKING.
Bij 't Ontwaken, III, blz. 111.
Merry sunshine, morning light, On my window panes you glitter, With such golden colours bright, And my feather'd songsters twitter; Thankful then, indeed, I may, Praise thee, Lord, for this fine day.
Lo! at night repose is sought, Rest I find, exempt from sorrow; And by every one 't is thought: Sure the sun will shine to morrow! No one thinks "perhaps, in vain, He'll be called to rise again."
No one thinks "perhaps, o Sun, When thy next rays shine bright beaming, My own race may then be run, After dozing, sleeping, dreaming".... Therefore, lovely morning-light, Hail I thee, with thankful sight.
II.
FORGET-ME-NOT.
Vergeet-mij-nietje, III, blz. 121.
Blue, pretty flower! forget me not! When e'er to meet thee, 't is my lot, On this sweet spot; Why dare I not, as thou, at parting, Exclaim without my conscience smarting: "Forget me not!"
Oh, simple, lovely flow'ret blue, The reason I alas! must rue, I'll tell it you..... I oft must sigh with shame and sorrow, On many a self-reproaching morrow: "Forget me, do!"
Blue, tender flower! forget me not! I promise thee, when 't is my lot, On this sweet spot, To meet thee--at my second parting,-- T'exclaim, without my conscience smarting: "Forget me not!"
III.
THE FLAX-FLOWER.
Vlasbloemetje, III, blz. 122.
"What rapid growth, what fading mien! Blue flow'ret of the flax so green! The sun has reached its highest glory; This morn you, blooming, charmed the sight, And now, alas! in shrivelled plight, You tell us quite a gloomy story! I say, without disguise or fear, Were I, you darling flax-flower here, I'd bloom away the live-long year!
--Yes; that's indeed a pretty thought, If mirth and dress are only sought, Not solid use from the beginning; These charming flowers which here you see, May not with me the chief things be...." I form the threads that serve for spinning, And linseed-oil for merchants' gain-- Did I from blooming ne'er abstain, Where would your shirts, I ask, remain?
When winter cold frequents our ground, Then many an idle plant is found, On dunghill trodden or upturned. Though twice to die it be my fate I live again for small and great. Lo! linen, friends! has paper earned, On which, in letters, we may read: "Though I did bloom, this was my creed, What useful is, that 's fine indeed!"
IV.
A WOOD-FLOWER.
Een Woudbloempje, III, blz. 125.
Lonely flower to me revealed, In the wood in moss concealed, Thou alone dost blooming linger, Blooming ever and anon;-- Ere thou'rt gone, Let us mark th' Almighty's finger, Whom all things depend upon.
When a bee, led all astray, Finds to thee its weary way, Wide thou spread'st thy bosom's treasure, And thou thinks't within thyself: Such sweet pelf Must afford refreshing pleasure, To this lonesome little elf.
O rejoice that God's own hand, Placed thee, lonely there to stand, Thus kind nourishment to tender; Lost, the bee in mazes quaint, Tired and faint, Soon its life must else surrender, Missing this sweet wood-flower saint.
Christian, who in loneliness, On thy path reliev'st distress; Change not for thy rank or station, What vain show doth oft appear; Flow'ret dear, Happy he whose destination, Is the lonely wood-flower's here!
V.
FLOWERS AND BIRDS.
Bloemen en Vogels, III, blz. 132.
The little tender heather-flower, The tiny bird within its nest, Seems oft indeed a lonely guest, But God provideth for them best, Sends sunshine and refreshing shower; A friendly hand by no means scant, Oft cares for bird and heather-plant.
Thus, undisturbed, ye thrive and flourish, Inspired with vital growth elate; The bird rejoices: "God is great!" The plant sheds blossoms variegate: Its odours sweet the earth do nourish; Yea, both extol their God and Lord, And friends who reared them at his word.
You lads and lasses, merry singing,-- You fluttering birds and tender seeds, The Lord with bounty ever feeds; He well provides for all your needs, His spirit and protection bringing. O bloom and sing then to His praise, Birds, plants and youths, in all your ways.
VI.
COCK-A-DOODLE.
Haantje, III, blz. 133.
Cock-a-doodle, doodle loo, What a handy, Little dandy, Strutting round with such ado! Why d'ye make such dreadful splutter, For some grains of paltry stuff; Rather with them to the gutter, Than such fuss to get enough.