Part 1
Mount Hope Classics Vol. III. Mysterium Arcæ Boulé
Opus Anglice scripsit Burton E. Stevenson, Latine interpretatus est Arcadius Avellanus.
NEW YORK CITY 37 Wall Street
Copyright By E. Parmalee Prentice 1916
Latin Press Printing Co., 336 West Girard Ave., Philadelphia, Pa.
For permission to publish this Latin version of “The Mystery of the Boulé Cabinet” I take pleasure in expressing my thanks to Mr. Burton E. Stevenson, the author of the story, and to Messrs. Dodd, Mead & Company, the owners of the English copyright.
E. Parmalee Prentice
37 Wall St., New York, N. Y. Index capitum
Caput I.
Prolubium Callentis.[1]
“Eho!” exclamo ego interea dum auscultatorium[2] telephoni scriptoriæ[3] meæ nuntium excepturus deiungo.
“Herus[4] Vantine cupit tecum, mi Here, colloqui,” nuntiat puer apparitor.
“Bene est,” et interim audio nexús strepitum.
“Tune is es, mi Lester?” vox quærit Philippi Vantine.
“Ego sum. Ergo iam domum venisti?”
“Heri adveni. Poterisne per otium hodie ad mecum prandendum venire?”
“Libenter faciam,” respondi, sic et sensi, quod Philippum Vantine nunquam non plurimi feci.
“Itaque prima cum dimidio[5] te domi opperiar.”
Sic ergo evenit ut post unius horæ spatium versus Compitum Washington, paullo supra eum locum Plateæ, ubi vetustæ ædes Vantinianæ stabant, perambularem. Hæ fere iam erant solæ quæ ex antiquiori rerum ordine usque superfuerunt, nam impetus negotiorum e viis contiguis ipsam Plateam iam dudum invadere, incolatumque delicatiorem illinc exigere, ac versus superiores urbis partes compellere cœpit. In locum privatarum ædium bibulis lapidibus fuscis constratarum, iam celsa sufficiebantur ædificia officiis negotiisque apta; nec nisi hic et illic passim raræ superstitabant familiæ, ceu obfirmatum ac pervicax agmen novissimum, adventantem hostem minaciter excepturum.
Philippus Vantine unus horum fuit. Natus in ea domo est quam modo incolebat, in qua se et moriturum aiebat. Nec cuiquam hac in re ut placeret studendum ei erat, nisi sibi, quod cœlebs solus vivebat, atque augescentem strepitum pulveresque viciniæ diuturnis peregrinationibus solebat compensare. Etiam modo peregri domum venit.
Haud abs re erit hic uno labore indolis eius adumbrationem absolvere. Vantine ætate circiter quinquagenarius erat, re familiari commoda, artium quodammodo callens, qui antiquam supellectilem domesticam conquirere et coemere solebat, aliquanto erraticus — quamquam post descriptum vocabulum distinguendum censeo, et uno tantum sensu eum sic vocari posse, nempe, quod spretis multis irritamentis, cœlebs manere satius duxerit. Mulierculæ nupturientes iam pridem cessarunt eum in ullo numero habere; matres cum filiabus nubilibus nomen eius ominoso capitis nutu præteriverunt. His præsertim auctricibus factum est ut ipse famá erratici notaretur. Rationes tamen quæ eum ad solitariam degendam vitam induxerant, iurisconsultos suos nullo modo affecerunt — quod quidem iurisconsultorum munus nostrum consortium per multos annos gerebat, cuius administratio pedetentim tota in manus meas devenit.
Opus haud erat nimis arduum, quod plerumque e pactis locationum exscribendis, cogendis locariis, e locandis sortibus,[6] et e componendis levioribus contentionibus, et iurgiis cum inquilinis consistebat — in quibus omnibus plena nobis decernendi facultas concessa erat. Subinde tamen necesse erat clientem nostrum, siquod negotium consueto gravius tractandum erat, vel ad subsignanda interdum documenta, adire et consulere, atque occasionibus istiusmodi, collocutionibus, quæ negotia acta sequi solebant, nunquam non delectari consuevi; nam Vantine sermone delectabilis erat, cognitionem hominum mundique multis peregrinationibus doctus, habituque ingenii lepidi ac perspicacis, prorsusque sui, ornatus erat.
Ut ædes ingressus pileum baculumque pedisequo suo porrexeram, ipse mihi obviam venit, et alter alteri ex corde manus tetendimus. Ut aspectu eius ego delectabar, sic et eum meo gavisum esse arbitror. Optima videbatur uti valetudine, soleque erat ex itinere ustus.
“Iter tibi salubre fuisse palam est,” alloquor eum ego.
“Fuit equidem,” assentitur ipse, “nunquam melius valui. Verum accede, discumbentes commodius agemus. Est res quædam paullo nodosior, quam tu pro me enodare poteris.”
Post hæc eum in studium suum comitatus sum, ubi, prope ad humilem fenestram, duo erant ad mensam accubitus parati.
“Merendam hic parandam curavi,” causam dum discumbimus Vantine explicat, “quod istud revera solum est hac in domo amœnum cubiculum relictum. Nisi fundum illum contiguum ego possiderem, domus hæc nulla esset. Nunc nubiscalpia[7] satis distinere queo, ut subinde iubare solis frui nobis liceat. Quin et colum æreum instrui curavi, fenestrasque geminatas in cubiculis ad strepitus arcendos; et sic tuto dicere queo me hic perseverare posse.”
“Satis intelligo in novam domum commigrare quam averseris,” dixi illi.
Vantine gestu mimorum respondit:
“Nova mihi domus ferenda non esset. Huic sum assuetus; ubi quidque quod in ea sit, notum habeo; quorsum me in ea vertam, scio. Hic me crevisse nosti; et, ut ita dicam, in diem senescimus, eademque ratione assuetudines eiusmodi pluris facimus. Præterea, nova domus novam exigeret instructionem, novam supellectilem —”
Cessavit paullo, et in cubiculo circumspexit. Quæque pars supellectilis opus fuit artificis, suæ artis peritissimi.
“Si recte auguror, dum peregrinabaris iterum aliquid novi invenisti,” aio illi, “ita enim soles. Fortuna tibi semper arridet.”
“Sic, sane — et hoc est cur te consulere optabam. Senas vel octonas res mecum retuli; eas tibi confestim ostendam. Cunctæ sunt scitulæ, una autem ipsa pulchritudo est. Imo plus ea est — opus singularis artificii est. Verum, pro mala fortuna, non meum est.”
“Quid ais! non est tuum?”
“Non est, nec scio cuius est. Si scirem, præstinarem. Et hoc est quod te meo nomine facere velim. Est autem ea arca Boulé — parem cuius vidi nunquam.”
“Undenam importata?” quæro ex eo magis magisque stupens.
“Parisiis, estque ad me directa. Unam tantum causam mihi fingere queo, convasatores nempe Parisiacos errasse, arcam alterius cuiusdam mihi mittendo, meam autem alteri.”
“Emisti igitur unam?”
“Emi unam, sed ea non pervenit. At illa huic comparata nugæ meræ sunt. Homo meus Parks heri eam e portoria accepit. Siquidem in indicatione mea ut arca Boulé indicta erat, sed error usque eo detulit, donec ipsa arca huc delata evasataque est.”
“An in portoria erat cratibus soluta?”
“Non erat; enimvero per tot annos merces importare consuevi, ut portitoribus satis constaret me furem haud esse.”
“Hæc profecto laus est,” subnecto ego. “His tamen temporibus iam cuncta evertunt et eviscerant.”
“Fortasse indicio acti, ut suspicor. Intra!” pulsui in foribus respondens.
Foribus apertis, pedisequus Vantine intrat.
“Vir, mi Here, te convenire cupit,” ait ille, pagellamque nomenclatoriam[8] hero porrigit.
Vantine pagellam incurie contuetur.
“Non novi eum,” inquit, “miror quid ille velit.”
“Convenire te vult, mi Here, et admodum quidem, ut paret.”
“Quamnam ob rem?”
“Equidem rationem, mi Here, elicere nequivi, sed rem urgere existimo.”
“Nequisti elicere? Quonam, Parks, hæc tendunt?”
“Hominem eum Francum esse censeo, sed utut res sit, Anglice non satis callet. Aspectu haud multum prodit, mi Here — centenos eius similes Lutetiæ ante caffarias[9] circumsedentes per platearum longitudines videre solebam, ad hauriendum cyathum cami[10] totum insumentes tempus pomeridianum.”
Aliquid in mentem Vantine incidisse videbatur, iterumque intuetur pagellam. Tum meditabundus in mensam deposuit.
“Visne foras eum expediam, mi Here?” rogat denique Parks.
“Id noli!” paululum dubitans respondit Vantine. “Rogabis eum ut modicum exspectare velit,” interea pagellam iuxta patinam suam reponens.
“Mihi crede, mi Lester,” pergit ille, postquam Parks discesserat, “quum hoc mane arcam visum descenderam, vix oculis meis credere poteram. Quid quamque supellectilem præ cæteris maxime commendaret scire me putabam, attamen arcam eiusmodi vel exsistere non somniavi. Pulcherrima quam mihi unquam videre contigit, in Louvre est. Hæc autem in aula Ludovicea Quartodecimana, a lævo ad ingressum stat. Ea ipsius Ludovici olim erat. Sine accuratiori indagine utique certo scire nequeo, suspicor tamen, pulchra ut sit, ad normam huius esse factam.”
Parumper conticuit, meque oculis micantibus flammaque succensis hominis callentis.
“Haud mihi certo constat utrum idioma tuum satis calleam,” retuli ego. “Quidnam sonat ‘ad normam esse factam?’ ”
“Supellex Boulé,” explicat ipse, “plerumque fit ex ebeno, testudine variegato ac musivo, in ære diversi generis incrustata. Opus autem crustandi ad amussim fieri debebat, quod ut fieret, artificem duas lamnas eiusdem magnitudinis et crassitiei adhibere oportebat, alteram petalum, testudinem alteram, delineavit vero superiorem, excidit autem simul utramque. Sic duo crusta effecta sunt, primigenium cum fundo testitudinaceo æreisque capulis; atque gemellum, redditivum petalum cum musivo testitudinaceo. Primigenium reapse est opus artificis in effectibus meditatum ac delineatum; redditivum autem e norma casu oriundum, ab eo non speciatim meditatum. Nuncne tenes?”
“Sic puto,” respondi. “Ita fere res est ac si Michael Angelus, quum primum quamdam imaginem albo delineavisset in fundo nigro, tentamini in charta paginam supposuisset fuliginosam, unoque opere et simulacrum eius nigrum in albo effecisset.”
“Prorsus ita. Primigenium igitur ut ars in pretio est. Utique et redditivum sæpe eximium est, tamen gradu quodam humiliori.”
“Id satis perspicio,” respondi.
“Nunc vero, mi Lester,” pergit Vantine, oculis magis magisque scintillantibus, “si recte suspicor — si Magnus ille Ludovicus contentus fuit illo redditivo huius arcæ pro longis aulis Versalibus, quem existimas originariam possidere?”
Quid ei in mente esset, perspexi.
“Quamdamne amicarum intelligis?”
“Id intelligo, scireque puto quæ illa fuerit — Matrona ea fuit de Montespan.”
Stupefactus eum contuebar, ut ipse in sella reclinatus in me subridebat.
“At,” obverto illi, “certus esse non potes —”
“Recte mones,” assentitur protinus, “certo scire nequeo. Hoc est, probare non possum. Est tamen quoddam — ut ita dicam — testimonium accessorium, ut, ni fallor, vos iurisperiti appellatis. Boulé atque Montespan illa circa hoc idem tempus in summitate suæ gloriæ fulgebant, mihique facile persuadeo coruscam hanc mulierculam illustri artifici demandavisse ut plane istiusmodi arcam sibi conficeret.”
“Revera, mi Vantine,” refero ego, “ne somniavi quidem te poesi tantum posse. Spiritum mihi eripis.”
Ad hæc verba aliquantum erubuit, vidique quam e corde locutus esset.
“Furor potiendi conquisitorem subinde abripit,” fatur ipse, “Quid tamen loquar, scire me arbitror. Primum quidem quam potero arcam minutissime explorabo. Fortasse aliquid reperiam — monogramma alicubi delitescere debet. Id abs te flagito ut Armand et Fils, Via Templi, qui mihi hanc vendiderant, telegraphema mittas, disquirasque quis huius arcæ dominus sit, eamque pro me emas.”
“Fortasse dominus vendere nolet,” obverto ego.
“Imo vendet. Nihil est quin emi possit — pretio.”
“Aisne tu hanc arcam te empturum quovis pretio?”
“Aio, profecto.”
“Atqui certe sunt aliqui limites.”
“Quin nulli sunt.”
“Statues dumtaxat ubi incipiendum sit,” respondi. “De his enim rebus mihi prorsus nihil compertum est.”
“Est,” inquit Vantine, “fac te incepturum denis millibus centussium[11] Francicorum. Cave nimis avidi videamur. Ob hoc ipsum, quod ego nimis sum avidus, rem tibi exsequendam concredo. Mihi enim ipsi non confido.”
“Altera vero extremitas?”
“Nulla alia est extremitas. Proprie loquendo, utique est, quod opes meæ limitibus haud carent; non tamen existimo futurum ut quingenta millia francorum te excedere oporteat.”
Spiritus mihi hæsit.
“Aisne tu te centum millia centussium Americanorum in istam arcam insumere paratum esse?”
Vantine nutu probat.
“Forte et plusculum. Si dominus recuset, antequam negotiationem dirimas, fac me certiorem. Quodammodo circa hanc rem insanio, ut opinor — omnes conquisitores insaniunt. Verum eam arcam concupivi, nec me quidquam ab ea habenda arcebit.”
Nihil respondi. Oculos modo in eum defixi. Renidendo obtutum meum excepit.
“Te, Lester mi, idem de me sentire perspicio,” inquit. “Mei causa times. Nec te culpo — at veni et vide.”
Surgens itaque, me comite e cubiculo egressus est, ac per gradus descendit; sed in inferiori ambitu constitit.
“Fortasse æquius esset,” inquit, “si peregrinum eum prius convenirem. Illic, in aula musica, aliquot novas invenies imagines — paucis minutis tibi adero.”
Ego igitur eo ire cœpi, ipse autem lævorsum sub fornicatu transivit.
Momento temporis post acrem audivi vagitum, tum suam vocem me appellantem.
“Lester, veni huc!” clamat ille.
In ambitu retro curro, et conclave, quod eum intrare vidi, intro. Ipse interius, prope ad fores stabat.
“Specta modo illuc,” fatur singulari quodam vocis aculeo, tremula manu aliquid atri in tabulato iacens indicans.
Parumper secedens melius ut viderem, cor mihi ægrum edidit pulsum; aliquid enim ibi iacens cadaver erat humanum.
1. Gnari, periti. 2. Pars telephoni, quam ad excipiendum sermonem ad aurem \ attollimus. 3. Scriptoriæ, subaudi: mensæ. 4. Non ignoro hanc alloquendi formam a moribus Romanorum alienam \ esse; at hic non Romani sed Americani, Americano more \ loquuntur et agunt; proinde: Si fueris Romæ, Romano vivito \ more, Si fueris alibi vivito, sicut ibi! 5. Prima cum dimidio, subaudi hora. 6. Romano sensu mercatorio sors sive caput, i.e. pecunia in \ negotium locata; sensu moderno etiam charta mercatilis quæ \ exhibet quantam quis pecuniam in negotium locaverit, uti per \ sortes ferroviarum, fabricarum, cæterorum negotiorum, quæ \ chartæ mercatiles in basilicis sive locis, ubi mercimonia \ emutantur, per arilatores emuntur et venduntur. 7. Ædificia celsa, vicenum tricenumque contignationum, ab \ Americanis per iocum “cœliscalpia” vocitantur; nobis, exemplo \ Titánum doctis, sufficiat, eadem nubiscalpia appellare. 8. Chartulam quadratam, nomen ádvenæ ferentem. 9. Tabernas, ubi caffa, Arabibus cahva, sorbillatur. 10. Vulgo cerevisiæ. 11. Centussis Americanus = $1.00; Francicus = circiter una quinta \ huius.
Caput II.
Prima Tragœdia.
Vel unico ictu oculi satis clarum erat hominem mortuum esse. Nulla in eo vultu livido vita latere poterat, aut vero in oculis vitro similibus.
“Cave eum attrectes,” moneo eum, quod Vantine iam accedere parabat. “Iam sero est.”
Eum itaque retraxi, ac paulisper ambo trementes stabamus, ut fere semper, quum subito in conspectum mortis incurrimus.
“Quisnam ille est?” tandem quærito.
“Nescio,” rauce respondit Vantine. “Nunquam eum antea vidi.” Inde ad tintinnabulum ostii regressus, acriter pulsat. Tum, “Parks,” prosequitur severe, ut hic per fores in conspectum venerat, “quidnam hic gestum est?”
“Gestum, mi Here?” verbum repetit Parks stupefactus non modo verbo sed et voce qua prolatum erat. “Prorsus nihil scio quid —”
Tum convulsum cadaver ei sub oculos cecidit, quo protinus obmutuit, oculi patescere, os patere.
“Ecquis iste est?” quærit herus acriter. “Ut quid iste hic est?”
“Hem — hem,” ægre balbutit Parks, “ille iste est qui hic et præstolabatur, mi Here.”
“Aisne tu eum hac in domo cæsum fuisse?” instat Vantine.
“Certe ipse vivus intravit, Here mi,” respondet Parks magis interea ad se reversus. “Fieri potest eum nihil nisi quietum quæsivisse locum ubi se perimere posset. Animo aliquantum excitus fuit.”
“Sane profecto,” probat Vantine cum suspirio ex allevatione, “iusta videtur explicatio. Tamen utinam alium locum sibi elegisset. Existimo, mi Lester, nos decuriam lictoriam[1] appellare oportere.”
“Sic et ego puto,” inquam, “æque ac mortuarium inquisitorem. Satius fortasse erit ut hæc penes me linquas. Conclave hoc obserabimus, nec domo quisquam usque eo dum lictores adveniant excedet.”
“Dictum bene,” multum sublevatus ait Vantine. “Dabo operam” ait cito discedens, dum ego ad telephonum accessi, evocavique decuriam lictoriam, et quid accidisset, edocui.
Minutis vicenis post tintinnabulum ostii personuit. Parks ostium aperuit, et quatuor viros intromisit.
“Heus, eccum te, mi Simmonds,” inquam, eum affatus qui primus ingressus est, utpote quem velut decurionem agentum[1] e declarato Mysterio Marathonico agnoveram. A tergo eius stabat Inquisitor Mortuarius, Goldberger, quem iam alias bis conveneram; tertius autem, qui vultu quærebundo in me renidens intrabat, fuit Iacobus Godfrey, genialis relator diurni Record. Denique quartus lictor erat paludatus, qui iussu Simmonds ad ostium custos constitit.
“Ita, revera,” inquit Godfrey ut manus tendimus, “casu cum Simmonds colloquebar, quum accitu evocabamur tuo, ac satius duxi ipse quoque advenire. Quidnam rei est?”
“Haud plus suicidio, ni fallor,” reseravique fores in conclave ducentes, ubi cadaver iacebat.
Simmonds, Goldberger, Godfreyque intraverunt. Ego secutus fores clausi.
“Nihil hic turbatum est,” moneo eos. “Cadaver nemo contrectavit.”
Simmonds nutu probavit, ac speculabundus in conclavi circumspexit; sed oculi Godfrey, ut animadverti, in vultum cadaveris erant defixi. Goldberger se in genua demisit iuxta corpus mortui, inspectabat oculos, et digitis carpum mortui lævum palpabat. In pedes erectus, stans spectabat cadaver, ego autem oculos eius comitatus, situm cadaveris accuratius observavi quam primo stringoris cadaveris inventi momento.
Iacebat autem cadaver in latere dextro, semipronum, dextro brachio sub se flexo, læva autem manu in tabulato, supra caput, in pugnum stricta. Genua sursum erant contracta, ac veluti spasmo convulsa; vultus autem horridum in modum erat torvus quasi sub cute purpurá tinctus esset, sanguisque subito rigore congelasset. Oculi late patebant, quorum obtutus rigidus non parum addebat terrori atque dolori e vultu manifesto. In summa, aspectus hic haud erat gratus, prohinc post brevem moram oculos non sine tremore animi reluctantis averti.
Mortuarius in Simmonds respicit.
“Causa mortis haud procul quærenda,” fatur ille. “Utique venenum.”
“Utique,” annuit Simmonds.
“At quod genus?” quæritat Godfrey.
“Id examinis erit declarare,” ait ille; tum iterum proclinat ad vultum torvum mortui paullo accuratius inspiciendum.
“Licet mihi asserere indicia haud esse communia.”
Godfrey humeros motabat.
“Numquis aliter asseruit?” refert ipse, quo facto, ad dispiciendum in conclavi se convertit.
“Quid tu, Here Lester, super hac re habes quod dicas?” quæritat Goldberger.
Quæ scivi cuncta edisserui — quemadmodum Parks adventum peregrini retulerit, quí ego cum Vantine descenderim, quí Vantine me appellaverit ac, postremo, quí Parks cadaver idem cum advena esse declaraverit.
“Estne quidquam quod hac de re coniectes?” quærit Goldberger.
“Nihil nisi quod causam huc veniendi simulatam putem — nempe hunc peregrinum tutum quæsivisse locum, ubi mortem nullis testibus sibi adscicere liceret.”
“Quantum temporis intercessit inter nuntium a Parks allatum, vestrumque cum Vantine descensum?”
“Dimidium fortasse horæ.”
Goldberger nutu probat.
“Citemus Parks,” iubet ille.
Pansa igitur ianua Parks qui in infimo gradu sedebat, inclamando accersivi.
Conclave intrantem Parks Goldberger sollertiori cura intuitus est; sed dubio circa Parks haud erat ullus locus. Nam ipse in servitiis Vantine denos octonos aut iam exegerat annos, atque indiciorum caculæ probi ac fidi prorsus erat plenus.
“Nostine hunc hominem?” quærit Goldberger, cadaver gestu indicans.
“Non novi, Here,” respondet Parks. “Nunquam ante circiter unam horam eum vidi quam Rogers me e diæta devocaverat, aliquem hic esse significando qui herum Vantine convenire vellet.”
“Quisnam est Rogers?”
“Pedisequus ille est, Here. Ille est qui tinnitu ostii evocatus apertum ivit.”
“Quidnam tum evenit?”
“Ego pagellam eius nomenclatoriam ad herum Vantine detuli.”
“Num herus Vantine novit hominem?”
“Non novit; proin causam eius adventus sciscitatus est.”
“Quonam ergo proposito venit?”
“Nescio, mi Here; Anglice fere nihil sciebat — Francum eum fuisse puto.”
Goldberger iterum deorsum in cadaver spectabat et caput motabat.
“Prosequere!” ait ille.
“Is vero tam erat animo concitus,” pergit Parks, “ut vel quod parum Anglice sciverit, ei excidisset.”
“Qua de causa eum concitatum fuisse iudicavisti?”
“Ita balbutivit, ita oculi scintillabant. Inde putavi eum intravisse, ut hic mortem suicidio oppeteret — nec mirarer si reperires eum alicunde evasisse. Quodammodo in mentem mihi venit satius fore eum exigere, quam pagellam eius hero Vantine exhibere — utinam ita fecissem — at vero pagellam eius ad herum Vantine detuli, herus vero Vantine eum per me considere iussit atque se opperiri, prohinc iterum descendi, hominem huc intromisi, herumque Vantine mox adventurum ei dixi, quo facto, Rogers et ego ad prandendum recessimus, ibique ad tinnitum usque nolæ sedebamus, tum ego huc accessi, ubi herum Vantine præstolantem reperi.”
“Aisne tu te Rogersque discessisse, atque hunc peregrinum hic solum reliquisse?”
“Triclinium famulorum, Here, in extrema fauce est. Ianuam apertam reliquimus ut prospectus nobis per longitudinem faucium in atrium usque ostii pateret. Si e conclavi egressus esset, nobis eum videre licuisset.”
“Nec est ipse in ambitum egressus dum vos ibi morabimini?”
“Non est.”
“Quisquamne intravit?”
“Nemo quisquam; ostium seram fert recellentem. Extrinsecus nisi clavi reserari nequit.”
“Certo igitur tibi constat, dum tu atque Rogers ibi sedebatis neminem aut ingredi aut egredi potuisse.”
“Ne posticá quidem ianuá, mi Here; nam ad egrediendum illac, triclinium, ubi nos sedebamus, debet transiri.”
“Ubi interim erant cæteri famuli?”
“Coca erat in culina, Here. Dies autem hodiernus ancillæ feriatus est.”
Mortuarius conticuit. Godfrey atque Simmonds taciti auscultaverunt eius disquisitiones, neuter tamen erat iners. Isti interea conclave molliter perambulabant, introspexerunt per ianuam apertam cubiculum contiguum, tentarunt pessulos fenestrarum, ac, denique, tapetas quoque minutatim indagaverunt.
“Ad quem usum adhibetur cubiculum contiguum?” quærit Godfrey, digito ianuam eius indicans.
“Id modo genus est fornicis,” respondit Parks. “Herus Vantine modo est ex Europa reversus, et nos ibi evasavimus quasdam res quas ipse peregri præstinaverat.”
“Hæc, puto, sufficient,” fatur Goldberger post brevem moram. “Velis, rogo, herum Vantine intromittere.”
Parks prodivit, ac minuto post Vantine intravit. Ipse ea quæ ego et Parks fassi sumus, confirmavit, unicam tamen rem addidit.
“En hic est pagella nomenclatoria hominis,” ait, manuque rigidam chartulam quadratam obtulit.
Goldberger cepit pagellam, aspexit, tum adstanti Simmonds porrexit.
“Id haud multum prodit,” ait hic, traditque Godfrey. Ego trans humerum eius aspexi, vidique in chartula hunc unum versiculum esse incisum:
M. THÉOPHILE D’AURELLE
“Nisi quod Francus est, ut Parks prodidit,” inquit Godfrey. “Id vel de vestimenti lineamentis clarum est.”
“Æque ac de modo tonsuræ crinium,” subiungit Goldberger. “Aisne tu, mi Here Vantine, te eum non novisse?”
“Eum, quantum sciam,” respondit Vantine, “nunquam antehac conspexi. Nomen mihi penitus ignotum est.”
“Tum, igitur,” fatur Goldberger, iterum recepta, sacculoque commissá chartulá, “iuvabit fortasse cadaver in grabatum sublevare prope ad fenestram, contentaque sacculorum videre.”
Homo gracilioris erat staturæ, ita ut Simmonds et Goldberger soli, sine labore, tollerent, et grabato imponerent. Vidi interea Godfrey per locum in tapeta vacuefactum circumspectare.
“Unum præsertim scire cuperem,” ait post moram, “si homullus hic venenum sumpsit, quonam e vasculo id fecerit? Ubinam est theca, aut phiala, aut quid aliud?”
“Est fortasse in palmo,” putat Simmonds, dextramque eius sublevat, quæ ad latus grabati dependebat.
Ubi vero hanc in iubar solis tollit, acriter exclamat:
“Cernitedum!” quo dicto manum sic vertit ut eam omnes videre possemus.