viii. 3, 2 in ceteris iudicium doctorum, in hoc vero etiam popularem

laudem petit: xii. 10, 72 tum laudem quoque, nec doctorum modo sed etiam vulgi consequatur: ib. 1 §20: 9 §4: 10 §50.

inter ipsos is to be referred to _in magnis auctoribus_, not to _a doctis_: hence the comma.—_Inter ipsos_ would have been _inter se_ if the word to which the pronoun refers had been nom. or acc. Cp. 1, 14 non semper enim haec inter se idem faciunt: Cic. de Off. i. §50 conciliat inter se homines. But societas hominum inter ipsos, Cic. de Off. i. §20: quam sancta est societas civium inter ipsos, Leg. ii. 7: latissime patens hominibus inter ipsos ... societas haec est, de Off. i. §51. Cp. §23 below. On the other hand we have multa sunt civibus inter se communia, de Off. i. §53: communia esse amicorum inter se omnia, Ter. Ad. v. 3, 18.

mutuo, only here in Quintilian: he frequently uses _invicem_. Liv. viii. 24, 6 cum interclusissent trifariam a mutuo inter se auxilio.

129 mutuo reprehensa. Cp. the reference to the letters of Calvus and Brutus to Cicero, Tac. Dial. 18 ex quibus facile est deprehendere Calvum quidem Ciceroni visum exsanguem et attritum, Brutum autem otiosum atque diiunctum; rursusque Ciceronem a Calvo quidem male audisse tanquam solutum et enervem, a Bruto autem, ut ipsius verbis utar, tanquam fractum atque elumbem.—For the position of tam, cp. on 7 §27.

mala (sc. imitantes) peius, as in the case of Seneca’s imitators: placebat propter sola vitia et ad ea se quisque dirigebat effingenda quae poterat: 1 §127.

nec ... saltem. _Saltem_ with a negative is used by Quintilian in the sense of _ne ... quidem_, standing sometimes before, sometimes after the word to which it applies: here with _sufficiat_. Cp. i. 1, 24 Neque enim mihi illud saltem placet quod fieri in plurimis video: 7 §20 below ut non breve saltem tempus sumamus, &c.: v. 1, 4 neque enim de omnibus causis dicere quisquam potest saltem praeteritis, ut taceam de futuris: xii. 11, 11 ut ipsum iter neque impervium neque saltem durum putent.

ut sic dixerim, for the more classical ‘ut ita dicam’: cp. 1 §§6, 77. So Tac. Ann. xiv. 53, 14: Dial. 34, 8: 40, 19: ut ita dixerim Agr. 3, 13. See Crit. Notes.

Epicuri figuras. The reference is to the theory of εἴδωλα first adopted to explain sensation by Democritus, and afterwards developed by Epicurus. Cp. Plut. de Pl. Phil. iv. 8 Λεύκιππος καὶ Δημόκριτος τὴν αἴσθησιν καὶ τὴν νόησιν γίγνεσθαι εἰδώλων ἔξωθεν προσιόντων. See Ritter and Preller §155 sq. Cp. Lucret. iv. 42 sq. Dico igitur rerum effigias tenuesque figuras Mittier ab rebus summo de corpore rerum, Quoi quasi membranae, vel cortex nominitandast, Quod speciem ac formam similem gerit eius imago Cuiuscumque cluet de corpore fusa vagari: cp. 157-8 Perpetuo fluere ut noscas e corpore summo Texturas rerum tenues tenuesque figuras.

II:16 Hoc autem his accidit qui non introspectis penitus virtutibus ad primum se velut adspectum orationis aptarunt; et cum iis felicissime cessit imitatio, verbis atque numeris sunt non multum differentes, vim dicendi atque inventionis non adsequuntur, sed plerumque declinant in peius et proxima virtutibus vitia comprehendunt fiuntque pro grandibus tumidi, pressis exiles, fortibus temerarii, laetis corrupti, compositis 130 exultantes, simplicibus neglegentes.

§ 16. numeris, ‘rhythm’: cp. compositio §13, and 1 §79. Numeros ῥυθμούς accipi volo ix. 4, 45.

sunt ... differentes: a Greek construction.

vim dicendi 1 §1: viii. pr. 30. Neither in force of expression nor in power of thought do they come up to their models.

in peius. Cp. i. 1, 5 bona facile mutantur in peius, i. 3, 1: ii. 16, 2: Verg. Georg. i. 200 in peius ruere. See Introd. p. xlvii.

proxima virtutibus vitia. Cp. Hor. A. P. 25-28 Decipimur specie recti: brevis esse laboro, Obscurus fio; sectantem levia nervi Deficiunt animique; professus grandia turget; Serpit humi tutus nimium timidusque procellae. Below (32-37) Quintilian draws the moral that knowledge is necessary in order to avoid a fault, otherwise the opposite fault may be committed. With ‘specie recti’ in Horace cp. Quint. viii. 3, 56 Κακόζηλον, id est mala adfectatio, per omne dicendi genus peccat: nam et tumida et pusilla et praedulcia et abundantia et arcessita et exultantia sub idem nomen cadunt. Denique cacozelon vocatur quidquid est ultra virtutem, quotiens ingenium iudicio caret et specie boni fallitur, omnium in eloquentia vitiorum pessimum.

comprehendunt: a rare use. See on §3 adprehenditur. Cp. Cic. pro Balb. §3 omnes animo virtutes penitus comprehendere.

pro grandibus tumidi: so grandia non tumida xii. 10, 80: professus grandia turget Hor. l.c.

pressis, ‘concise,’ ‘chaste,’ 1 §44, §46.

exiles, ‘bald.’ Cp. Cic. Brut. §202 Sed cavenda est presso illi oratori inopia 130 et ieiunitas, amplo autem inflatum et corruptum orationis genus.

fortibus temerarii: strength of style ought not to become rashness. Cp. iii. 7, 25 pro temerario fortem ... vocemus: ii. 12, 4 est praeterea quaedam virtutum vitiorumque vicinia qua maledicus pro libero, temerarius pro forti, effusus pro copioso accipitur: ii. 12, 11 vim appellant quae est potius violentia.

laetis corrupti: xii. 10, 80 laeta non luxuriosa. Wealth of style ought not to degenerate into extravagance. For _laetus_ cp. 1 §46.

compositis exultantes: lit. ‘bounding instead of measured’: cp. exultantia coercere 4 §1, where see note. For _compositis_ v. 1 §44: for _exultantes_ cp. ix. 4, 28 quaedam transgressiones ... sunt etiam compositione vitiosae quae in hoc ipsum petuntur ut exultent atque lasciviant quales illae Maecenatis: Sole et aurora rubent plurima, &c., ibid. §142, where _saltare_ is used of this style, in which the excessive care bestowed on the arrangement (_compositio_) degenerates into affectation. See Crit. Notes.

simplicibus neglegentes: Cicero, de Inv. i. 21, 30 opposes dilucide et ornate ... to obscure et neglegenter. _Neglegentes_ implies contempt for as well as absence of ornament, almost ‘slovenliness.’

II:17 Ideoque qui horride atque incomposite quidlibet illud frigidum et inane extulerunt, antiquis se pares credunt; qui carent cultu atque sententiis, Attici sunt scilicet; qui praecisis conclusionibus obscuri, Sallustium 131 atque Thucydiden superant; tristes ac ieiuni Pollionem aemulantur; otiosi et supini, si quid modo longius circumduxerunt, iurant ita Ciceronem locuturum fuisse.

§ 17. horride atque incomposite: horride inculteque Cic. Orat. 28: cp. 1 §66 rudis in plerisque et incompositus (Aeschylus): Tac. Dial. 18 sunt enim horridi et impoliti et rudes et informes. _Horridus_ is the opposite of _nitidus_: Cic. de Orat. iii. 51: de Legg. i. 2, 6: Brutus §§68, 83, 117, 238, 268.

quidlibet illud frigidum et inane. As the expression _horride atque incomposite_ denotes the unpleasing form, so this phrase (cp. frigida et inanis adfectatio ix. 3, 74) stigmatises the tasteless and vapid substance of the incompetent imitators (Hor. Ep. i. 19, 19 O imitatores, servum pecus): tr. ‘writers who have come out with their favourite platitudes and inanities.’ There is something deictic about _illud_. Becher compares ix. 2, 94 postulandum est ut _nescio quid illud_ quod adversarii obliquis sententiis significare voluerint obiciant palam: i. 3, 4 hi sunt qui ... quicquid illud possunt statim ostendunt: Liv. ix. 3, 13 vivet semper in pectoribus illorum quidquid istud praesens necessitas inusserit. Cp. xii. 6, 2: vi. pr. §3 (quidquid hoc est in me), and often _ipsum illud_, _hoc illud_ (e.g. Liv. praef. 10): Liv. i. 29, 3 domos suas ultimum illud visuri.

extulerunt. The commentators explain as = dicendo extulerunt: cp. i. 5, 16: viii. 3, 40: and Cicero, Orat. §150. But it is more probably the same use as we have in 1 §109, viz. a metaphor from a productive soil: cp. Cic. de Natur. Deor. ii. §86, and Brut. §16.

antiquis: 1 §43 quidam solos veteres legendos putant: Tac. Dial. 20 tristem et impexam antiquitatem: 21 sordes autem illae verborum et hians compositio et inconditi sensus redolent antiquitatem: Quint. v. 14, 32 se antiquis per hoc similes vocant. In the Dialogue, Aper (15-23) criticises excessive devotion to antique models,—holding ‘vitio malignitatis humanae vetera semper in laude, praesentia in fastidio esse.’

cultu = ornatu: 1 §124: See Introd. p. xliv.

sententiis: 1 §61, §90, §129.

Attici: 1 §44. See Crit. Notes. Cp. xii. 10, 16 Et antiqua quidem illa divisio inter Atticos atque Asianos fuit, cum hi pressi et integri, contra inflati illi et inanes haberentur, in his nihil superflueret, illis iudicium maxime ac modus deesset: ibid. 21 quapropter mihi falli multum videntur qui solos esse Atticos credunt tenues et lucidos et significantes, sed quadam eloquentiae frugalitate contentos ac semper manum intra pallium continentes. Cp. Cic. de Opt. Gen. Orat. §11: Brutus §284 sq.: Orator §28 putant enim qui horride inculteque dicat, modo id eleganter enucleateque faciat, eum solum Attice dicere. scilicet, ironical.

praecisis. iv. 2, 47 neque mihi umquam tanta fuerit cura brevitatis ut non ea quae credibilem faciunt expositionem inseri velim. Simplex enim et undique praecisa non tam narratio vocari potest quam confessio.

conclusionibus, the clauses that ‘round off’ the period: cp. on concludit 1 §106. Anacoluths result in such a style from the omission of something essential to the complete period.

obscuri. A similar cause of obscurity 131 is noted viii. 2, 19 alii brevitatem aemulati necessaria quoque orationi subtrahunt verba et, velut satis sit scire ipsos, quid dicere velint, quantum ad alios pertineant, nihil putant referre. For the omission of _sunt_, see Introd. p. lv.

Sallustium: cp. 1 §32, §102: iv. 2, 45 quare vitanda est etiam illa Sallustiana (quamquam in ipso virtutis obtinet locum) brevitas et abruptum sermonis genus.

Thucydiden: 1 §73.

tristes ac ieiuni. The opposite would be _hilares et copiosi_: viii. 3, 49 proinde quaedam hebes, sordida, ieiuna, tristis (‘dreary’), ingrata, vilis oratio est. Quae vitia facillime fient manifesta contrariis virtutibus. Nam primum acuto, secundum nitido, tertium copioso, deinceps hilari, iucundo, accurato diversum est.

Pollionem, 1 §113. Cp. vi. 3, 110 de Pollione Asinio seriis iocisque pariter accommodato dictum est, esse eum omnium horarum.

otiosi et supini: ‘your easy-going drawler.’ For _supinus_ cp. ὑπτιος in Dion. Hal. de Isocr. 15: de Dein. 8, &c. So supini securique xi. 3. 3: Iuv. 1, 66 multum referens de Maecenate supino: Martial ii. 6, 13 nunquam deliciae supiniores: vi. 42, 22 Non attendis, et aure me supina Iamdudum quasi negligenter audis. See Introd. p. xliii. and xlvi.—For _otiosus_, see on 1 §76.

circumduxerunt: ix. 4, 124 cum sensus unus longiore ambitu circumducitur.

Ciceronem: cp. lentus est in principiis, &c. Tac. Dial. 22.

II:18 Noveram quosdam qui se pulchre expressisse genus illud caelestis huius in dicendo viri sibi viderentur, si in clausula posuissent ‘esse videatur.’ Ergo primum est ut quod imitaturus est quisque intellegat, et quare bonum sit sciat.

§ 18. se expressisse. This unusual construction (after _sibi viderentur_ = persuasum haberent) may express intensity of conviction: these imitators are thoroughly convinced of their own excellence, whatever the opinion of others may be (_sibi_, sc. _non_ aliis). Cp. Cic. de Off. iii. §71 ea malitia quae volt ... videri se esse prudentiam. The same construction occurs sometimes after _mihi videtur_ in the sense of _mihi placet_: 1 §91: Cic. Tusc. v. 5, 12 Non mihi videtur ad beate vivendum satis posse virtutem: Sall. Iug. 85, 2: Livy xxxvi. 13, 9 quia videbatur et Limnaeum eodem tempore oppugnari posse.

caelestis: 1 §86.

clausula. Cicero gives minute directions for ending a period, Orator. §215: cp. Quint. ix. 3, 45 and 77: iv. 62, 75, 96, &c.

esse videatur: Tac. Dial. 23 illud tertio quoque sensu in omnibus orationibus pro sententia positum ‘esse videatur’: Quint, ix. 4, 73 esse videatur iam nimis frequens, octonarium inchoat. An instance occurs below 7 §29.

primum est ut: cp. rarum est ut 7, §24. Zumpt §623.

II:19 Tum in suscipiendo onere consulat suas vires. Nam quaedam sunt imitabilia, quibus aut infirmitas naturae non sufficiat aut diversitas repugnet. Ne, cui tenue ingenium erit, sola velit fortia et abrupta, cui forte quidem, sed indomitum, amore subtilitatis 132 et vim suam perdat et elegantiam quam cupit non persequatur; nihil est enim tam indecens quam cum mollia dure fiunt.

§ 19. consulat suas vires. So Hor. A. P. 38 Sumite materiam vestris, qui scribitis, aequam Viribus, et versate diu quid ferre recusent, Quid valeant umeri. Cui lecta potenter erit res Nec facundia deseret hunc nec lucidus ordo.

imitabilia: i.e. there are some things which are (in themselves) fit patterns for imitation, but—then follows the limitation (quibus c. subj.).

tenue ingenium = ability for the _tenue genus dicendi_, for which see on 1 §44. Cp. xii. 10, 35 nec rerum nimiam tenuitatem ... fortioribus ... verbis miscebimus.

fortia et abrupta: a ‘bold and rugged style,’ the latter quality being often associated with excessive brevity: iv. 2, 45 vitanda est illa Sallustiana brevitas et abruptum sermonis genus.

forte (sc. ingenium): a talent for vigorous and energetic diction. Cp. Cic. de 132 Orat. ii. 183 non enim semper fortis oratio quaeritur, sed saepe placida, summissa, lenis. So below §23 ‘lene ac remissum genus causarum’ is that which calls for ‘lene ac remissum genus dicendi.’

indomitum: ‘violent,’ unbridled, unrestrained. In such a case the _genus dicendi grande atque robustum_ will be more appropriate than the _genus subtile_: cp. 1 §44. For the union of _subtilitas_ and _elegantia_ cp. 1, 78 Lysias subtilis atque elegans.

et ... et: not for aut ... aut as Bonnell-Meister, on the ground that et is inconsistent with the negative. He loses _vis_ and fails to secure _elegantia_ at one and the same time. The construction occurs when the writer wishes to indicate that the coincidence of the two should be guarded against: cp. Cic. ad Att. iii. 7, 2 ne et meum maerorem exagitem et te in eundem luctum vocem: id. xii. 40, 2: ad Fam. xi. 7, 2: de Off. i. 14, 42.

mollia = lenia, dulcia. He might have added, having regard to what has gone before, _aut cum dura molliter_. Cp. Arist. Rhet.