M. Fabi Quintiliani institutionis oratoriae liber decimus

ii. 14: a cavalry officer must make his men often scour their cuirasses,

Chapter 13 5,859 words Public domain Markdown

helmets and pikes: plurimum enim terroris hostibus armorum splendor importat. quis credat militem bellicosum cuius dissimulatione situ ac rubigine arma foedantur?

ferri: viii. 3, 5 nam et ferrum adfert oculis terroris aliquid, et fulmina ipsa non tam nos confunderent si vis eorum tantum non etiam ipse fulgor timeretur.

quo, sc. fulgore.

praestringitur §92. Cic. de Fin. iv. §37 aciem animorum nostrorum virtutis splendore praestringitis: and with _ut ita dicam_ to soften the metaphor de Sen. §42 mentis ut ita dicam praestringit oculos (sc. voluptas.)

auri argentique ... periculosus. The practical speaker would only prejudice 34 his case by the use of ornament which, as in poetry, makes _ostentatio_ and _voluptas_ (§28) its chief object. The commentators cite Livy ix. 17, 16 of Darius: inter purpuram atque aurum, oneratum fortunae apparatibus suae, praedam verius quam hostem ... incruentus devicit (sc. Alexander): ib. 40 §4 militem ... non caelatum auro et argento sed ferro et animis fretum: so Livy x. 39 per ... aurata scuta transire Romanum pilum: cp. Aesch. Septem c. Th. 397. Curt. iii. 10 §§9, 10 aciem hostium auro purpuraque fulgentem intueri iubebat, praedam non arma gestantem, irent et imbellibus feminis aurum viri eriperent.

potius is used pretty much as _saepius_ (‘oftener than not’) below §32. Krüger takes it closely with _habenti_ (sc. quam adversario). This is better than Hild’s _quam utilis_.

I:31 Historia quoque alere oratorem quodam uberi iucundoque suco potest; verum et ipsa sic est legenda ut sciamus plerasque eius virtutes oratori esse vitandas. Est enim proxima poetis et 35 quodam modo carmen solutum, et scribitur ad narrandum, non ad probandum, totumque opus non ad actum rei pugnamque praesentem, sed ad memoriam posteritatis et ingenii famam componitur; ideoque et verbis remotioribus et liberioribus figuris narrandi taedium evitat.

§ 31. Historia §§73-75: §§101-104; ii. 4, 2 apud rhetorem initium sit historia, tanto robustior quanto verior: ib. 5 §1: 8 §7: iii. 8, 67: xii. 4. Cic. de Orat. i. §201 monumenta rerum gestarum et vetustatis exempla oratori nota esse (debent): ii. §§51-64, where Antonius discourses on history: Or. §66 huic generi historia finitima est, in qua et narratur ornate et regio saepe aut pugna describitur; interponuntur etiam contiones et hortationes, sed in his tracta quaedam et fluens expetitur, non haec contorta et acris oratio,—of the flowing smoothness of ‘historical oratory’ as against the compact and incisive style of actual public speaking. Pliny Ep. v. 8 §9 habet quidem oratio et historia multa communia, sed plura diversa in his ipsis quae communia videntur. Narrat illa, narrat haec, sed aliter: huic pleraque humilia et sordida et ex medio petita, illi omnia recondita splendida excelsa conveniunt: hanc saepius ossa musculi nervi, illam tori quidam et quasi iubae decent: haec vel maxime vi amaritudine instantia, illa tractu et suavitate atque etiam dulcedine placet. Postremo alia verba, alius sonus, alia constructio. Nam plurimum refert, ut Thucydides ait, κτῆμα sit an ἀγώνισμα; quorum alterum oratio, alterum historia est.—The relation of this last passage to the text is discussed by Eussner in Blätter f. d. bayer. Gymn. xvii. vol. 9, pp. 391-393. He rightly insists (as against de la Beye) that in Pliny _illa_, _illi_, _illam_ refer to historia, _haec_, _huic_, _hanc_ to oratio.

suco, ‘sap’: Donatus on Ter. Eun. ii. 3, 7 (‘corpus solidum et suci plenum’) explains sucus as ‘humor in corpore quo abundant bene valentes.’ Cicero often uses the same figure: de Or. ii. §93 (Critias Theramenes Lysias) retinebant illum Pericli sucum, sed erant paulo uberiore filo: ib. §88: iii. §96: Brut. §36 sucus ille et sanguis incorruptus: and ad Att. iv. 16 c §10 amisimus ... omnem non modo sucum ac sanguinem sed etiam colorem et speciem pristinae civitatis.—For uberi see Crit. Notes.

et ipsa: like poetry in §28: καὶ αὐτή, ‘likewise.’ For the much debated question whether _et ipse_ was used by Cicero see the note in Nägelsbach, pp. 366-367, from which it will appear that no conclusive instance can be cited: Merguet gives only pro Rosc. Am. §48 qui _et_ ipsi incensi sunt studio, where, however, the _et_ is now generally disconnected from _ipsi_ and referred to the following vitam_que_ rusticam arbitrantur. In all other passages _et_ seems to have been interpolated in conformity with the later usage.—“Livy often uses _et ipse_ meaning ‘on his part’ or ‘as well,’ in cases where it is implied that the predicate or attribute of the subject expressed is common thereto with a subject unexpressed save in the context, e.g. xxi. 17, 7 Cornelio minus copiarum datum, quia L. Manlius praetor et ipse cum haud invalido praesidio in Galliam mittebatur, ‘Manlius was being sent _as well_ (as Cornelius)’; i. pr. §3 iuvabit tamen rerum gestarum memoriae principis terrarum populi pro virili parte et ipsum consuluisse. ‘I shall be glad to have done _my_ part (as well as others) for Roman history.’ In each case the words in question are equivalent to a very strong _etiam_.”—Fausset on Cic. pro Cluent. §141.—For other exx. see 5 §§4, 20: 6 §1: 7 §26.

sic ... ut: ‘in reading history we must bear in mind,’ &c.

vitandas: cp. 2 §21. Cic. Or. §68 seiunctus igitur orator a philosophorum eloquentia, a sophistarum, ab historicorum, 35 a poetarum, explicandus est nobis qualis futurus sit.

poetis = poetarum operibus. The metonymy here is motived by Quintilian’s avoidance of _poesis_ (cp. on §28). Many such exx. occur in Cicero: e.g. de Or. ii. §4 nostrorum hominum prudentiam Graecis (Graecorum prudentiae) anteferre. In these and similar instances the property of one thing is compared (by _comparatio compendiaria_), not with the property of another thing but with the thing itself, to which the property belongs. So Pliny Ep. i. 16, 3 orationes eius ... facile cuilibet veterum ... comparabis. Cp. Holden’s note on de Off. i. §76: Madvig §280, obs. 2.—Cp. the passage in Aristotle’s Poetics (ch. ix.) on the relations of Poetry to History. Dosson refers to Dion. Hal. de Thucyd. Iud. ch. li. ad fin., and Lucian’s Πῶς δεῖ ἱστορ. συγγρ. 44-79. For est enim, see Crit. Notes.

solutum, sc. necessitate pedum §29.

opus: the whole class of work: see on §9.

ad actum rei = ad rem agendam, the doing or performance of a thing. Cp. §27 actu forensi: 6 §1 inter medios rerum actus (where see note): vii. 2, 41: ii. 18, 1 actus operis. So Plin. Ep. ix. 25, 3 me rerum actus ... distringit: Suet. Aug. §78 residua diurni actus. In Suet. Aug. §32 actus rerum is used specially of judicial proceedings: cp. Claud. §15: Nero §17. So _actus_ alone came to mean the method followed in such proceedings, Trajan ap. Plin. Ep. x. 97 (Nettleship, Lat. Lex.).—Note the chiastic construction, _actum rei_ corresponding with _ingenii famam_ and _pugnam praes._ with _memor. posteritatis_.

pugnam praesentem §29. So ad pugnam forensem (ἀγῶνα) v. 12, 17. Cp. what Thucydides says of his history i. 22, 4 κτῆμά τε ἐς ἀεὶ μᾶλλον ἢ ἀγώνισμα ἐς τὸ παραχρῆμα ἀκούειν ξύγκειται,—referred to in the passage quoted above from Pliny Ep. v. 8, 9-11.

ad memoriam posteritatis et ingenii famam. Pliny l.c. §1 mihi pulchrum in primis videtur non pati occidere quibus aeternitas debeatur aliorumque famam cum sua extendere. In vii. 17, 3 he looks less to the last element: non ostentationi sed fidei veritatique componitur. Hild quotes Livy Pr. §3 et si in tanta scriptorum turba mea fama in obscuro sit, &c.: and Cic. Brut. §92 where Cicero, speaking of some orators, says memoriam autem in posterum ingenii sui non desiderant.—For _memoria posteritatis_ cp. §§41, 104: 7 §30: i. 10, 9: vi. 1, 22: xii. 11, 3: Plin. Ep. v. 8, 2.

remotioribus = ab usu remotis iv. 2 36: viii. 2, 12. Cp. libertate verborum §28.

evitat, ‘seeks to avoid,’ a present of endeavour.

I:32 Itaque, ut dixi, neque illa Sallustiana brevitas, qua nihil apud aures vacuas atque eruditas potest esse perfectius, apud occupatum variis cogitationibus iudicem et saepius ineruditum captanda nobis est, neque illa 36 Livi lactea ubertas satis docebit eum qui non speciem expositionis, sed fidem quaerit.

§ 32. ut dixi. Cp. iv. 2, 45 vitanda est etiam illa Sallustiana ... brevitas et abruptum sermonis genus: quod otiosum fortasse lectorem minus fallat, audientem transvolat, nec dum percipiatur expectat, cum praesertim lector non fere sit nisi eruditus, iudicem rura plerumque in decurias mittant, de eo pronuntiaturum quod intellexerit. §102 illam immortalem Sallusti velocitatem.—So Cicero, speaking of Thucydides, says ‘nihil ab eo transferri potest ad forensem usum et publicum,’ Or. §30: cp. Brut. §287.

vacuas is opposed to ‘occupatum variis cogitationibus,’ just as _eruditas_ is to ‘saepius ineruditum.’ Cp. _si vacet_ §90: 3 §27. The word is frequently used in this sense, both in poetry and prose, e.g. Lucr. i. 50: the opposite _occupatae aures_ occurs Livy xlv. 19, 9: cp. Tac. Hist. iv. 17 arriperent vacui occupatos.

saepius ineruditum. Since Augustus added to the three ‘iudicum decuriae’ a fourth to judge of minor cases (quartam ex inferiore censu quae ... iudicaret de levioribus summis Suet. Aug. 32), this office fell into disrepute. Caligula afterwards raised the number to five: Calig. 16. 36 As with us, it was not considered necessary that the juror who was to say ‘Guilty’ or ‘Not Guilty’ (in the _iudicia publica_) should be learned in the law, or even that he should be an educated man.—Cp. the quotation above from iv. 2, 45 cum ... iudicem rura plerumque in decurias mittant. So v. 14, 29 saepius apud omnino imperitos atque illarum certe ignaros litterarum loquendum est: cp. xii. 10, 53. Mayor quotes Iuv. vii. 116-7 dicturus dubia pro libertate bubulco iudice, where see his note.

lactea ubertas: ‘pure, clear, fulness.’ The expression is evidently chosen to denote the characteristic of Livy’s style mentioned in §101 (clarissimi candoris): ii. 5, 19 (candidissimum et maxime expositum): it signifies not rich fulness merely, but fulness combined with clearness and simplicity: cp. Hieron. Ep. 53, 1 T. Livius lacteo eloquentiae fonte manans. Milk is taken as the type of natural sweet and simple fare: cp. candens lacteus umor Lucr. i. 258. It is also nourishing, so that _lactea ubertas_ is not the mere fulness of empty words: ii. 4, 5 quin ipsis quoque doctoribus hoc esse curae velim ut teneras adhuc mentes more nutricum mollius alant et satiari velut quodam iucundioris disciplinae lacte patiantur.—Becher (Phil. Rundschau iii. 15, p. 469) compares Seneca Controv. vii. pr. 2, p. 268 (Müll.) sententiae, quas optime Pollio Asinius albas vocabat, simplices, apertae, nihil occultum, nihil insperatum adferentes, sed vocales et splendidae, and explains _lactea ubertas_ as ‘eine reine lautere Fülle und keine forcierte, künstlich aufgebauschte, schwülstige.’

satis docebit, i.e. in narratio §49 (διήγησις). See note on the three _genera dicendi_ §80.

speciem ... fidem. It is not beauty of exposition (species or splendor) that the juror looks for in _narratio_ or _expositio_, but truth and credibility (fides): cp. ad narrandum non ad probandum, of history, §31. For _fides_ cp. Tac. Ann. iv. 34 Titus Livius eloquentiae ac fidei praeclarus in primis.

I:33 Adde quod M. Tullius ne Thucydiden quidem aut Xenophontem utiles oratori putat, quamquam illum ‘bellicum canere,’ huius ‘ore Musas esse locutas’ existimet. Licet tamen nobis in digressionibus uti vel historico 37 nonnumquam nitore, dum in his de quibus erit quaestio meminerimus non athletarum toris, sed militum lacertis _opus_ esse, nec versicolorem illam, qua Demetrius Phalereus dicebatur uti, 38 vestem bene ad forensem pulverem facere.

§ 33. Adde quod 2 §§10, 11, 12. See Crit. Notes. Cp. Introd. p. liii.

M. Tullius. Or. §§30, 31, 32 quis porro umquam Graecorum rhetorum a Thucydide quicquam duxit? ‘at laudatus est ab omnibus,’ fateor; sed ita ut rerum explicator prudens, severus, gravis; non ut in iudiciis versaret causas, sed ut in historiis bella narraret, itaque numquam est numeratus orator ... nactus sum etiam qui Xenophontis similem esse se cuperet, cuius sermo est ille quidem melle dulcior, sed a forensi strepitu remotissimus. Yet Dion. Hal. tells us that Demosthenes was especially indebted to Thucydides (Iud. de Thuc. 52). Cicero saw that ‘Thucydides represents an immature stage in the development of oratory: his speeches had been superseded by maturer models’ (Sandys). Cp. Brut. §287-8.—Cp. §73.

Xenophontem §§75, 82. Cic. Brut. §112 complains that while the Cyropaedia was read the speeches and autobiography of Scaurus were neglected: ad Quint. Fratr. i. §23.

quamquam with subj. as 2 §21: 7 §17.

bellicum canere: Or. §39 incitatior fertur et de bellicis rebus canit etiam quodam modo bellicum: his style is a ‘call to arms,’ it stirs like the sound of a war-trumpet §76. Cp. pro Mur. §30: Phil. vii. 3. Quint, ix. 4, 11 non eosdem modos adhibent cum bellicum est canendum et cum posito genu supplicandum est.

huius ore, &c. Or. §62 Xenophontis voce Musas quasi locutas ferunt. Diog. Laert. ii. §57 ἐκαλεῖτο δὲ καὶ Ἀττικὴ Μοῦσα γλυκύτητι τῆς ἑρμηνείας. Cp. §82 below, with the note: Brut. §132 molli et Xenophonteo genere sermonis: de Or. ii. 58.

in digressionibus: opposed to _in his de quibus erit quaestio_ below. See the ch. on _Egressio_ iv. 3: especially §12 hanc partem παρέκβασιν vocant Graeci, Latini egressum vel egressionem, defined afterwards (§14) as alicuius rei, sed ad utilitatem pertinentis, extra ordinem excurrens tractatio. Cp. ix. 2, 55. Cic. de Or. ii. 37 311 sq. digredi tamen ab eo quod proposueris atque agas permovendorum animorum causa saepe utile est: ib. §80 ornandi aut augendi causa digredi: Brut. §82: de Inv. i. §97.

historico ... nitore: 5 §15: Plin. Ep. ii. 5, 5 descriptiones locorum, quae in hoc libro frequentiores erunt, non historice tantum sed prope poetice prosequi fas est: id. vii. 9, 8 saepe in orationes quoque non historica modo sed prope poetica descriptionum necessitas incidit. For _nitor_ see on §9 _nitidus_: cp. Cic. Or. §115 quidam orationis nitor.

dum. Quint. does not use _dummodo_: _dum_ is again used in this sense in 3 §7: 7 §25. In 3 §5 it occurs without a verb, sit primo vel tardus dum diligens, stilus: so _modo_ 5 §20.

toris ... lacertis, ‘not the athlete’s swelling thews, but the sinewy arm of the soldier.’ Cp. the antithesis _carnis_—_lacertorum_ §77. The primary meaning of _torus_ seems to be anything _swelling_ or _bulging_, e.g. the knots of a rope or the protuberance of the muscles. The point of the antithesis is clearly brought out in xi. 3, 26 adsueta gymnasiis et oleo corpora, quamlibet sint in suis certaminibus speciosa atque robusta, si militare iter fascemque et vigilias imperes, deficiant et quaerant unctores suos nudumque sudorem,—a passage which must have been suggested by the contrast Plato draws between the sleepy habit of athletes and the wiry vigour of the soldier: σχέδον γέ τι πάντων μάλιστα (sc. ἐμποδίζει) ἥ γε περαιτέρω γυμναστικῆς ἡ περιττὴ αὕτη ἐπιμέλεια τοῦ σώματος‧ καὶ γὰρ πρὸς οἰκονομίας καὶ πρὸς στρατείας καὶ πρὸς ἑδραίους ἐν πόλει ἀρχὰς δύσκολος Rep. iii. 408. Mayor cites also xii. 10, 41 sicut athletarum corpora, etiam si validiora fiant exercitatione et lege quadam ciborum (cp. x. 5, 15) non tamen esse naturalia (sc. putant) atque ab illa specie quae sit concessa hominibus abhorrere. Cp. Tac. Dial. 21 oratio autem sicut corpus hominis, &c.: Nepos xv. 2 §4: Pliny v. 8, 10 (quoted on §31 above). For cognate metaphors see Nägelsbach 136, 4 pp. 556-8. From Professor Mayor’s rich list of parallel passages I select the following: ‘Kleochares ... compared the speeches of Demosthenes to _soldiers_ διὰ τὴν πολεμικὴν δύναμιν, those of Isokrates to _athletes_ τέρψιν γὰρ παρέχειν αὐτοὺς θεατρικήν. Plut. Philopoem. 3 §§3, 4 Philopoemen when recommended to enter upon a course of athletic training asked whether it did not interfere with military exercises; and when told that the frame and life, diet and training of the two were entirely different, the athlete needing much sleep and food, regular intervals of exercise and rest, and being unable to bear any change from his habits, while the soldier was inured to hunger and thirst and sleepless nights; he both in his private capacity wholly abstained from athletic exercises, and tried to abolish them when a general. _Id._ Fab. Max. 19 §2 Fabius hoped that Hannibal, if unopposed, would wear himself out, ὥσπερ ἀθλητικοῦ σώματος τῆς δυναμεως ὑπεργονου γενομένης καὶ καταπόνου. Lucian Dial. Mort. x. 5 the athlete Damasias, πολύσαρκός τις ὤν, lest he should sink Charon’s boat by his weight, is forced to strip off his flesh and crowns.’

lacertis. As opposed to _brachium_, _lacertus_ is the upper part of the arm, from the shoulder to the elbow. Cp. Cic. Brut. §64 in Lysia sunt saepe etiam lacerti, sic ut fieri nihil possit valentius.

versicolorem ... vestem, probably a translation of some Greek phrase used in reference to Demetrius, to indicate a style too ornamental for the forum: cp. viii. pr. 20 similiter illa translucida et versicolor quorundam elocutio res ipsas effeminat, quae illo verborum habitu vestiantur. For Demetrius see on §80. ‘His style, like his life, was elegantly luxurious; but in becoming ornate it became nerveless; there is no longer, says Cicero, “sucus ille et sanguis incorruptus,” the sap, the fresh vigour, which had hitherto been in oratory; in their place there is “fucatus nitor,” an artificial gloss,’ Jebb, Att. Or. ii. p. 441. _Vestis_ is more than a mere metaphor here: Demetrius was as foppish in dress as he was in his style. The main feature of the latter is generally indicated by _floridus_ and similar terms: e.g. Cic. Brut. §285: _dulcis_ de Off. i. §3 (cp. Or. §94), _suavis_ Brut. §38: it was over-coloured (like his dress), being intended only to please. For the figure suggested 38 cp. Tac. Dial. 26: adeo melius est orationem vel hirta toga induere quam fucatis et meretriciis vestibus insignire.

dicebatur, i.e. by his contemporaries.

bene ad ... facere: 5 §11 in hoc optime facient infinitae quaestiones. This construction is common in Ovid; e.g. Her. xvi. 189 ad talem formam non facit iste locus: cp. ib. vi. 128: and with dat. Prop. iii. 1, 19 non faciet capiti dura corona meo. “It is also occasionally used absolutely: so Ovid, complaining in his exile, says Trist.(?) ‘Nec caelum nec aquae faciunt nec terra nec imber’: ‘do not agree with me.’ It is thus used especially in medicine. Cp. Colum. viii. 17, Facit etiam ex pomis adaperta ficus: ‘is serviceable.’” Palmer on Ov. Her. ii. 39.

pulverem. Cp. Cic. Brut. §37 (quoted on §80 inclinasse): and for a different judgment de Legg. iii. §14 a Theophrasto Phalereus ille Demetrius ... mirabiliter doctrinam ex umbraculis eruditorum otioque non modo in solem atque in pulverem, sed in ipsum discrimen aciemque produxit.

I:34 Est et alius ex historiis usus et is quidem maximus, sed non ad praesentem pertinens locum, ex cognitione rerum exemplorumque, quibus in primis instructus esse debet orator, ne omnia testimonia exspectet a litigatore, sed pleraque ex vetustate diligenter sibi cognita sumat, hoc potentiora, quod ea sola criminibus odii et gratiae vacant.

§ 34. historiis: for the plural see on §75. Cp. note on _lectionum_ §45.

alius usus ... ex cognitione, &c. Crassus in the de Or. i. §48 insists on this: neque enim sine multa pertractatione omnium rerum publicarum, neque sine legum, morum, iuris scientia ... in his ipsis rebus satis callide versari et perite potest (sc. orator): cp. ib. §18 tenenda praeterea est omnis antiquitas exemplorumque vis: §158 cognoscendae historiae: §256: Brutus §322: Tac. Dial. 30 nec in evolvenda antiquitate ... satis operae insumitur. In Quint. cp. ii. 4, 20 multa inde cognitio rerum venit exemplisque, quae sunt in omni genere causarum potentissima, iam tum instruitur, cum res poscet, usurus: iii. 8, 67: v. 11 ‘de exemplis’—παράδειγμα quo nomine et generaliter usi sunt in omni similium adpositione et specialiter in iis quae rerum gestarum auctoritate nituntur: xii. 4, 10: cp. §17 rerum cognitio cotidie crescit, et tamen quam multorum ad eam librorum necessaria lectio est, quibus aut rerum exempla ab historicis aut dicendi ab oratoribus petuntur.

et is quidem. Cic. de Fin. i. §65 Epicurus una in domo, et ea quidem angusta, quam magnos ... tenuit amicorum greges. In 5 §7 we have _et quidem_ with the pronoun omitted: cp. Cic. Phil. ii. 43 et quidem immunia: and often in Pliny, e.g. Ep. i. 6, 1 ego ille quem nosti apros tres et quidem pulcherrimos cepi.

non ad praesentem ... locum, because here he is speaking of the advantage of reading history only from the point of view of _elocutio_: his subject is _copia verborum_. For the material benefit to be obtained from the study of history see the passages cited above: esp. xii. 4: v. 11, 36 sq.

testimonia. Cp. v. 7, 1 ea dicuntur aut per tabulas aut a praesentibus. The advocate is not to confine himself to these.

litigatore, the client, from whom the essential facts of the case must be learned: xii. 8 §§6-8.

cognita (with _vetustate_), of the result rather than the process. Before _sumat_ supply _ut_.

hoc quod ... vacant §15. Cp. v. 11, 36-37 Adhibebitur extrinsecus in causam et auctoritas ... si quid ita visum gentibus, populis, sapientibus viris, claris civibus, inlustribus poetis referri potest. Ne haec quidem vulgo dicta et recepta persuasione populari sine usu fuerint. Testimonia sunt enim quodam modo vel potentiora etiam, quod non causis accommodata sunt, sed liberis odio et gratia mentibus ideo tantum dicta factaque, quia aut honestissima aut verissima videbantur. Cp. Cic. pro Marcello §29: Tac. Hist. i. 1: Ann. i. 1.

I:35 A philosophorum vero lectione ut essent multa nobis petenda 39 vitio factum est oratorum, qui quidem illis optima sui operis parte cesserunt. Nam et de iustis, honestis, utilibus iisque quae sunt istis contraria, et de rebus divinis maxime dicunt et argumentantur acriter _Stoici_, et altercationibus atque interrogationibus oratorem futurum optime Socratici praeparant.

§ 35. philosophorum: §§81-84: §§123-131. We have the same complaint, that the orator has ‘abandoned the fairest part of his province’ to the philosopher in Book i. pr. §§9-18: esp. neque 39 enim hoc concesserim, rationem rectae honestaeque vitae ... ad philosophos relegandam, cum vir ille vere civilis et publicarum privatarumque rerum administrationi accommodatus, qui regere consiliis urbes, fundare legibus, emendare iudiciis possit, non alius sit profecto quam orator.... Fueruntque haec, ut Cicero apertissime colligit, quemadmodum iuncta natura, sic officio quoque copulata, ut idem sapientes atque eloquentes haberentur. Scidit deinde se studium atque inertia factum est ut artes esse plures viderentur. Nam ut primum lingua esse coepit in quaestu institutumque eloquentiae bonis male uti, curam morum qui diserti habebantur reliquerunt. Cp. xii. 2 §§4-10, esp. §8 id quod est oratori necessarium nec a dicendi praeceptoribus traditur ab iis petere nimirum necesse est apud quos remansit: evolvendi penitus auctores qui de virtute praecipiunt, ut oratoris vita cum scientia divinaram rerum sit humanarumque coniuncta. Quintilian’s frequent statement of the argument that philosophy, especially moral philosophy, is an essential part of the orator’s equipment is a corollary to his main thesis, ‘non posse oratorem esse nisi virum bonum’: i. pr. §9: xii. 1: cp. rationem dicendi a bono viro non separamus. Cp. Introd. p. xxv. In the Orator §§11-19 Cicero places a philosophical training among the first requisites of the ideal orator: esp. §14 nam nec latius neque copiosius de magnis variisque rebus sine philosophia potest quisquam dicere: ib. §118: cp. de Or. i. §87: ib. iii. §§56-73 hanc, inquam, cogitandi pronuntiandique rationem vimque dicendi veteres Graeci sapientiam nominabant ... §61 hinc (from the separation of eloquence and philosophy made by Socrates) discidium illud exstitit quasi linguae atque cordis, absurdum sane et inutile et reprehendendum, ut alii nos sapere, alii dicere docerent. Cicero has told us himself what he owed to philosophy: xii. 2, 23 M. Tullius non tantum se debere scholis rhetorum quantum Academiae spatiis frequenter (e.g. Or. §12, Brut. 315) ipse testatus est: Tac. Dial. §31 sq.

operis: see on §9. So ea iure vereque contenderim esse operis nostri. i. pr. §11.

cesserunt: for this constr. with dat. and abl. cp. Cic. pro Mil. §75 nisi sibi hortorum possessione cessissent.

de iustis, &c.: cp. i. pr. §§11, 12.

de rebus divinis. The Stoic definition of σοφία included this—ἐμπειρία τῶν θείων καὶ ἀνθρωπίνων καὶ τῶν τούτου αἰτιῶν, transl. by Cicero, de Off. ii. 5: cp. Tusc. iv. 57: Sen. Ep. xiv. 1, 5. They made this σοφία the foundation of every virtue: it is ‘speculative wisdom’ as distinguished from ‘practical wisdom’ (φρόνησις).

maxime = potissimum.

Stoici: §84: xii. 2, 25 Stoici ... nullos aut probare acrius aut concludere subtilius contendunt. _Stoici_ was first inserted by Meister. Hirt (Berl. Wochenschrift v. p. 629) objects, on the ground that Quintilian is only giving here the general idea that eloquence and philosophy were at first mutually inclusive: cp. de Or. iii. §54. See Crit. Notes.

altercationibus. The essence of the _altercatio_ is that it was conducted in the way of short answers or retorts: it is specially used of a dispute carried on in this way between two speakers in the senate, or in a court of law, or in public. A famous instance in the senate is the dialogue between Cicero and Clodius (ad Att. i. 16, 8): Clodium praesentem fregi in senatu cum oratione perpetua plenissima gravitatis, tum altercatione, &c. Tac. Dial. 34 ut altercationes quoque exciperet et iurgiis interesset. The _altercatio_ (actio brevis atque concisa vi. 4, 2) is opp. to _perpetua_ or _continua oratio_: e.g. Liv. iv. 6, 1 res a perpetuis orationibus in altercationem vertisset: Tac. Hist. iv. 7 paulatim per altercationem ad continuas et infestas orationes provecti sunt.—As to the construction, both words are generally taken as ablatives of instrument; _not_ ‘for debates and examinations of witnesses.’ By _interrogationibus_ is then meant the Socratic ἔλενχος: cp. v. 7, 28 in quibus (dialogis) adeo scitae sunt interrogationes ut, cum plerisque bene respondeatur, res tamen ad id quod volunt efficere perveniat. But see Crit. Notes.

40 Socratici: §83. The writers of the Socratic form of dialogue are meant, Plato, Xenophon, and Aeschines Socraticus: v. 11, 27 etiam in illis interrogationibus Socraticis ... cavendum ne incante respondeas. Their practice of fashioning the imagined objections of their opponents in such a manner as to make them easy of refutation would render them good models: cp. xii. 1, 10 ne more Socraticorum nobismet ipsi responsum finxisse videamur.

I:36 Sed 40 his quoque adhibendum est simile iudicium, ut etiam cum in rebus versemur isdem non tamen eandem esse condicionem sciamus litium ac disputationum, fori et auditorii, praeceptorum et periculorum.

§ 36. his quoque, sc. philosophis—as well as with the poets and historians §§28, 31.

ut ... sciamus, consecutive, expressing result, not final: tr. by participle ‘remembering,’ &c.: cp. ut sciamus after _sic_ in §31. Not all the instances of the introduction of a subordinate clause by this consecutive _ut_ cited by Herbst are exactly apposite: cp. 2 §28: 4 §4: 5 §§6, 9: 6 §3: 7 §10.

in rebus isdem: ‘on the same topics,’ viz. questions of right and wrong, &c., which are common to philosophy and law.

litium ac disputationum: ‘lawsuits and philosophical discussions’: vii. 3 §13 sed de his disputatur non litigatur: xi. 1, 70 inter eos non forensem contentionem, sed studiosam disputationem crederes incidisse: Cic. de Off. i. §3 illud forense dicendi et hoc quietum disputandi genus: de Fin. i. §28 neque enim disputari sine reprehensione, nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest: Brut. §118 iidem (Stoici) traducti a disputando ad dicendum inopes reperiantur: cp. Or. §113. There is a similar antithesis in foro ... in scholis v. 13, 36.

fori ... periculorum: note the chiasmus. For the antithesis _fori ... auditorii_ cp. §79 auditoriis ... non iudiciis. Tac. Dial. 10 nunc te ab auditoriis et theatris in forum et ad causas et ad vera proelia voco. For _auditorium_ used of the lecture-room, or generally a place for public prelections, literary and philosophical, cp. ii. 11, 3: v. 12, 20: Suet. Aug. 85. These _auditoria_ were the scene of the _recitationes_ of which we hear so much in this age: §18.

periculorum: law-suits, actions-at-law, referring, as often in Cicero, to the issues at stake for the defendant in such actions. Cp. 7 §1: iv. 2, 122 capitis aut fortunarum pericula: vi. 1, 36 (where ‘pericula’ and ‘privatae causae’ are contrasted). Etymologically periculum is from the root PER-, seen in πεῖρα, περάω: it denotes ‘trial’ and, in view of possible failure, ‘danger.’ Cp. Reid on Cic. pro Arch. §13: the English ‘danger’ (Low Latin dangiarium from dominium, Old Fr. dongier, feudal authority) was originally a legal term: Shakesp. Merchant of Venice iv. 1, ‘You stand within his danger.’ Chaucer, Prol. 663. See Skeat’s Etym. Dict.

I:37 Credo exacturos plerosque, cum tantum esse utilitatis in legendo iudicemus, ut id quoque adiungamus operi, qui sint _legendi_, quae in auctore quoque praecipua virtus. Sed persequi singulos infiniti fuerit operis.

§ 37. This paragraph forms a transition from the general consideration of oratory (§20), poetry (§27), history (§31), and philosophy (§35) to the characterisation of individual representatives of each of these four departments. Quintilian now begins to discourse on the ‘Choice of Books,’ or the ‘Best Hundred Authors,’ both in Greek and Latin. His list does not however aim at completeness: it is conditioned by the object which he has in view, viz. the reading of what is profitable for the formation of style (ad faciendam φράσιν §42), and he constantly reminds the reader that he is merely giving a sample of the best authors (§§44: 56-60: 74: 80: 104: 122). Cp. Plin. Ep. vii. 9 §§15-16.

qui sint legendi: see Crit. Notes.

auctore: see on §24.

persequi singulos: ‘to notice all individually’: §118 sunt alii multi diserti quos persequi longum est.

fuerit: cp. superaverit §46: dixerim §14: maluerim §26: dederit §85: cesserimus §86: quos viderim §98: cesserit §101: opposuerim §105: abstulerit 41 §107: ne hoc ... suaserim 2 §24: nemo dubitaverit 3 §22: contulerit 5 §4: ne ... contrarium fuerit 5 §15.

I:38 Quippe cum in Bruto M. Tullius 41 tot milibus versuum de Romanis tantum oratoribus loquatur et tamen de omnibus aetatis suae, [quibuscum vivebat], exceptis Caesare atque Marcello, silentium egerit, quis erit modus si et illos et qui postea fuerunt et Graecos omnes _persequamur_ [et philosophos]?

§ 38. Quippe cum, only here in Quint.: cp. §76.

versuum: often in Quint. of ‘lines’ of prose: §41: 3 §32: 7 §11: xi. 2, 32 (but §39 opp. to prosam orationem): vii. 1, 37 multis milibus versuum scio apud quosdam esse quaesitum, &c. Hor. Sat. ii. 5, 53-4, of a will, quid prima secundo cera velit versu. Cic. Rab. Post. vi. §14 ut primum versum (legis) attenderet: ad Att. ii. 16, 3: Plin. Ep. iv. 11, 16.

Romanis ... oratoribus. One of Cicero’s motives in writing the _Brutus_ was to do justice to the earlier Roman orators, and to trace the development of the art down to his own time. Hild cites Fronto (de elog. p. 235 ed. Rom.) oratores quos ... Cicero eloquentiae civitate gregatim donavit, as showing that the writer thought that Cicero wished to exalt his own style by contrast with the ruder efforts of his predecessors.

aetatis suae. Frieze remarks that this expression, taken by itself, would embrace either the whole career of Cicero as an orator, about 35 years, to the date of the Brutus (B.C. 46), or else his life from the time when he began to hear the orators of the forum as a student (B.C. 90), a period of over 44 years: Brut. §303 hoc (Hortensio) igitur florescente, Crassus est mortuus, Cotta pulsus, iudicia intermissa bello, nos (Cicero) in forum venimus.—The rule which Cicero imposed on himself in the Brutus is given §231: in hoc sermone nostro statui neminem eorum qui viverent nominare.

[quibuscum vivebat]: see Crit. Notes.

Caesare atque Marcello. These exceptions were made at the request of Brutus himself §248. Brutus eulogises Marcellus, while the account of Caesar is mainly put into the mouth of Atticus: then at §262 Cicero returns to the dead,—sed ad eos, si placet, qui vita excesserunt revertamur.—For Caesar see on §114. M. Claudius Marcellus, consul B.C. 51, was a Pompeian who, after Pharsalus, retired to Mitylene, where he studied under Cratippus. His friends procured the pardon which he would not himself sue for, and Cicero in the pro Marcello (B.C. 46) expresses his satisfaction at the event. On his way home in the following year Marcellus was assassinated at Athens. Cp. Sen. ad Helviam ix. §§4-8.

quis ... modus. When _quis_ is used adjectivally, as here and in §50, it does not mean ‘what kind of’ (as _qui_), but rather ‘will there be any?’ &c. Cp. quis locus = ‘where is the spot?’ vii. 2, 54 quis testis? quis iudex? ... quod pretium? quis conscius? For the reading see Crit. Notes.

I:39 Fuit igitur brevitas illa tutissima quae est apud Livium in epistula ad filium scripta, ‘legendos Demosthenen atque Ciceronem, tum ita, ut quisque esset Demostheni et Ciceroni simillimus.’

§ 39. brevitas illa = brevis illa sententia, introducing the clause in acc. c. inf. Hirt compares Cic. Tusc. iv. §83 et aegritudinis et reliquorum animi morborum una sanatio est, omnes opinabiles esse et voluntarios. For fuit see Crit. Notes.

apud Livium. Cp. ii. 5, 20 Cicero ... et iucundus incipientibus quoque et apertus est satis, nec prodesse tantum, sed etiam amari potest: tum, quemadmodum Livius praecipit, ut quisque erit Ciceroni simillimus. In viii. 2, 18 there is a reference probably to the same source: Livy is made the authority for the story of a teacher ‘qui discipulos obscurare quae dicerent iuberet, Graeco verbo utens σκότισον.’ Sen. Ep. 100 Nomina adhuc T. Livium. scripsit enim et dialogos, quos non magis philosophiae adnumerare possis quam historiae, et ex professo philosophiam continentes libros. The son is mentioned again in Plin. N. H. i. 5 and 6. See Teuffel, Rom. Lit. 251 §4.

Demostheni et Ciceroni: §§105-112: Iuv. x. 114. Note the pointed repetition of the names.

I:40 Non est dissimulanda nostri quoque iudicii 42 summa. Paucos enim vel potius vix ullum ex his qui vetustatem pertulerunt existimo posse reperiri, quin iudicium adhibentibus adlaturus sit utilitatis aliquid, cum se Cicero ab illis quoque vetustissimis auctoribus, ingeniosis quidem, sed arte carentibus, plurimum fateatur adiutum.

§ 40. nostri iudicii summa: ‘my 42 opinion in general,’ as opposed to the criticism of each writer individually. What the gist of this opinion is he states in the next sentence, with _enim_: see Crit. Notes.—For _summa_ cp. §48: 3 §10.

vix ullum, &c.: §57. Mayor compares Plin. Ep. iii. 5 §10 (of the elder Pliny) nihil enim legit quod non excerperet: dicere enim solebat nullum esse librum tam malum ut non aliqua parte prodesset. It would be hard to be so charitable now!

vetustatem pertulerunt: ‘have stood the test of time.’ The phrase is properly used of wine,—wine that will ‘keep,’ as we should say (aetatem ferre): Cic. de Amic. §67 ut ea vina quae vetustatem ferunt: ii. 4, 9 musta ... et annos ferent et vetustate proficiunt: Cat. de R. R. 114, 2 vinum in vetustatem servare. So Ovid, of his own works, scripta vetustatem si modo nostra ferent, Trist. v. 9, 8. For _vetustas_ (lapse of time) cp. Cic. Brut. §258.—There is a sort of antithesis between the class of authors here referred to and the _vetustissimi auctores_ mentioned below. In the former he includes Cato and the Gracchi, ii. 5, 21: the latter are those who were hardly read at all in Quintilian’s day. In general he uses _veteres_ or _antiqui_ in contradistinction to those who were to him _novi_, i.e. the writers of the post-Augustan period: including in the former Cicero himself as well as his predecessors. ii. 5, 23 et antiquos legere et novos: v. 4, 1 orationes veterum ac novorum: ix. 3, 1 omnes veteres et Cicero praecipue: Plin. Ep. ix. 22, 1, of C. Passennus Paullus, in litteris veteres aemulatur ... Propertium in primis: Tac. Dial. 17, 18.

iudicium adhibentibus: §131: §72.

ingeniosis ... carentibus: i. 8, 8 multum autem veteres etiam Latini conferunt, quamquam plerique plus ingenio quam arte valuerunt. Ov. Amor. i. 15, 14, of Callimachus, quamvis ingenio non valet, arte valet: Tr. ii. 424 Ennius ingenio maximus arte rudis. Mayor quotes also from Munro’s Lucretius: vol. ii. p. 18 ‘At this period when the νεώτεροι, as Cicero calls them, were striving to bring the Alexandrine style into fashion, there seems to have been almost a formal antithesis between the rude genius of Ennius and the modern art.’

ingeniosis quidem. Here again (cp. on §34) Cicero would have used the pronoun,—ingeniosis illis quidem. Cp. §§88, 124: i. 10, 17.

Cicero ... fateatur. The Brutus contains e.g. a eulogy of Cato, who is said to be rough, but excellent, like the early statues and paintings and poems: §§61-66: Or. §109. Mayor cites Seneca apud Gell.