# Haririus latinus sive Mohammedis Alcasemi, filius Alii, filius Mohammedis, filius Otmani, Hariri bazrensis, haramensis, narrationes consessuum nomine celebratae

## Part 15

Book page: https://www.cyberlibrary.org/la/books/haririus-latinus-sive-mohammedis-alcasemi-filius-alii-filius-mo-963e8b6b/index.md

Quid, si quis emit servum, et in matre ejus apparet vulnus? R.: Eum reddere non est peccatum.

58.

Firmumne est illi participandi jus (Schufat), qui partem tenet planitiei, quam cum aliis habet communem? R.: Nequaquam, nec illi, qui cum aliis possidet flavam!

59.

Licetne calefacere putei aquam et locum vacuum? R.: Minime, si in deserto fuerint!

60.

Quid dicis de cadavere increduli? R.: Commoranti et proficiscenti id tangere licet.

61.

Licetne sacrificare strabos? R.: Dignissimi sunt, qui accipiantur.

62.

Num licet sacrificare repudiatam? R.: Etiam carpe ejus cibare peregrinum noctu supervenientem.

63.

Quid, si quis sacrificaverit, antequam apparuerit gasala? R.: Ovis vescenda, non pro sacrificio habenda est; nihil in eo absurdi!

64.

Licetne quaestum facere lanam percutiendo? R.: Nihil differt ab aleae ludo.

65.

Legine consentaneum est, stantem salutem dicere sedenti? R.: Minime, si non est e propinquis!

66.

Num decet intelligentem dormire sub stupido? R.: Praeferendum hoc in arboreto.

67.

Qui Mohammedanis tributarius est, recte ille prohibebitur ab occidendis vetulis? R.: Non licet ei hac in re adversari.

68.

Licetne viro relinquere domum patris? R.: Nec illustri, nec obscuro, hoc licet.

69.

Quid dicis de transitu ad Iudaismum? R.: Clavis est probitatis.

70.

Quid dicis de patientia in miseria? R.: Peccatum est, et quam horrendum peccatum!

71.

Num licet verberare legatum? R.: Certe, et impetum facere in consilium petentem!

72.

Num vir castigare debet patrem suum? R.: Probus id facit, nec fastidit.

73.

Quid de eo dicis, qui fratrem suum pauperavit? R.: Euge quod intendit!

74.

Quid, si nudavit filium suum? R.: O quam pulchra intentio!

75.

Quid, si quis servum suum igni torrendum dederit? R.: Neque crimen est, neque dedecus.

76.

Num licet mulieri maritum amputare suum? R.: Nemo prohibet ejus facinus.

77.

Licetne mulierem castigare propter verecundiam? R.: Sane!

78.

Quid dicis de eo, qui succidit fratris sui Tamariscum? R.: Peccavit, etiamsi hoc ei permisisset.

79.

Licetne judici absoluto opum usu prohibere possessorem tauri? R.: Sane, ut caveat ab injuriis calamitosis inferendis!

80.

Num licet, ut feriat manum orphani? R.: Sane, usque dum rectâ incedat firmisque stet talis!

81.

Licetne ei locum dare, quo recumbat? R.: Minime, etiamsi velit!

82.

Quando vendere debet corpus imprudentis? R.: Quando in vendendo videt ei bonam fortunam.

83.

Num licet, ut ei ematur latrina? R.: Ita, sed non a daemonibus visitata.

84.

Num licet, ut judex sit injustus? R.: Sane, si est intelligens!

85.

Num judex constitui debet, cui non est visus? R.: Sane, si pulchro utitur vivendi genere!

86.

Si autem caret ratione? R.: Hic virtutis est titulus.

87.

Quid, si ei est superbia gigantis? R.: Nec improbandum, nec pro crimine habendum erit.

88.

Num licet testem dubium esse? R.: Sane, si est prudens!

89.

Quid, si apparet, eum rem habuisse cum mare? R.: Idem est, ac si consuisset.

90.

Quid, si animadvertitur, eum cribrasse? R.: Recusatur testimonium, nec accipitur.

91.

Quid, si clarum fit, eum mentiri? R.: Adtributum est orans.

92.

Quid necesse est illi fiat, qui Deum colit? R.: Ut adigatur ad juramentum per Deum creatorem.

93.

Quid de eo dicis, qui lusciniae oculum eruit consulto? R.: Ipsius oculus eruatur, uno verbo!

94.

Quid, si mulieris Katha avis vulnerata est et moritur? R.: Anima pro anima, si vita excessit.

95.

Quid, si portans foenum projecit, pedibus concutiendo? R.: Peccatum ejus expietur eo, ut liber dimittatur!

96.

Quid lex de eo jubet, qui se abdidit? R.: Manus secetur, ut prohibeatur!

97.

Quid, si furatus fuerit pretiosum aureum? R.: Non praescripta est ei poena ut raptori violento?

98.

Quid, si conspicua fuerit in muliere rapina? R.: Nec angor ei sit, nec metus!

99.

Matrimoniumne contrahere licet non testantibus Kavariis (avium specie, brevibus praedita pedibus, longo rostro, viridi dorso)? R.: Non, per creatorum producentem!

100.

Quid dicis de sponsa, quae pernoctat noctem liberae, tum summo mane redit in vestigiis suis? R.: Dimidium dotis accipiat, nec adigatur ad observandum tempus vacationis, repudiatis praescriptum!

Hîc ei dixit, qui interrogaverat: sane! referenda ad Deum est copia mare tuum, quod non diminuit hauriens, et doctrina tua, cujus laudes non assequitur laudans. Tum vultum demisit more pudentis et conticuit more defessi. Abu Seid autem acclamavit: porro, o juvenis! quousque tacebis, quousque? Respondit! in pharetra mea non restat, quod jaciam, nec, post aurorae tuae splendores, disputatio. Sed per Deum! cujus terrae filius tu es? nam quam egregia sunt, quae disseruisti! Ibi declamavit lingua volubili et voce vehementer sonante:

Equidem mundi sum exemplum, populi doctorum Kibla.

Nisi quod quotidie noctis demum extremo deverto, et mox proficiscor.

A patria autem absens, etiamsi sub Tuba[11] arbore descenderit, non bene se habebit.

Quibus adjecit: o Deus, qui nos eis addidisti, qui recta incedunt et dirigunt; illos quoque efficias recta incedentes et ducentes! Tribus illius homines ibi ad eum egerunt agmen camelorum fere decem, cum cantatrice, rogantes, ut ipsos visitaret iterum atque iterum. Ille vero surrexit, illosque desiderio reditus ipsius implens, ancillam et camelorum agmen propulit. Dixit Haret Hammamita. Equidem ei occurrens interrogavi: vidi te antea imprudentem; quando evasisti jurisprudens? His auditis momentum circulo se convertit, tum declamavit:

Induo vestem cuique tempori convenientem; certo cum conversionibus ejus, induendo triste et laetum;

Omnique cum considente conversor, quod congruit afferens, ut ei placeam.

Inter narratores gyro sermones, inter potores pocula;

Nunc lacrimas elicio admonitione, nunc jocis exhilaro animos;

Aures pasco, quando dissero, oratione, domante restitatorem, sternacem;

Si mavis, manum sanguinem stillare calami, margaritae certatim cadunt, ornantes folia chartae.

Et quot abscondita, obscuritate similia stellae Soha[12], mea explicatione evaserunt soles!

Quot dicta elegantia, diripientia intellectus, omni in corde relinquentia vestigia firma,

Quot virgines[13] effatus sum, pro quibus gratiae habitae sunt liberae, durantes!

Attamen ego a fortuna mea fraude tractor, majore illâ, quam Pharao exercuit in Mosem;

Quotidie mihi accendit bellum, cujus igne mihi calcanda est fornax post fornacem[14];

Quacunque nocte immittit negotia, quae liquefaciunt vires et canis adspergunt caput;

Admovet mihi remotum exosum, a me removet propinquum, familiarem.

Quod si ipsa non esset ignobilibus moribus, non prosperaretur ab ea ignobilis.

Excepi: tristia enarrando submitte vocem, nec vitupera fortunam; sed lauda eum, qui a via Ablisi[15] te transtulit in viam Adrisi[16]! Respondit: omitte proscindere, nec lacera vela; sed veni mecum, ut petamus templum Medinae; forsan enim nos purificabimus hac visitatione a spurcitie onerum! Longe abest, inqui, ut tecum proficiscar, nisi dederis effatorum tuorum interpretationem. Reposuit: imponis, quod tibi debetur, et postulas, quod in promptu est. Accipe ergo, quod sanet animum et discutiat dubium! Dixit; et cum mihi declarasset obscura et detexisset, quod animum tenebat suspensum, vinximus pilenta et profecti sumus una; et confabulatio ejus per totum visitationis tempus me oblitum fecit devorandae molestiae, longissimaque cum eo itinera optabam, donec intravimus urbem prophetae et voti nostri, sacrorum locorum visitationis respectu, damnati petivimus, ille Syriam, ego Irakam, ille Occidentem, ego Orientem. Explicatio.

1. Quod translatum est calceus, vertatur conjux. 2. Q. t. frigus, v. somnus. 3. Q. t. foeminae duae, v, duae aures. 4. Q. t. draco, v. fluxus rivi aestivi. 5. Q. t. coecus, v. ripa rivi; q. t. videns, v. canis. 6. Q. t. circumire, v. deponere alvi faeces; q. t. ver, v. parvus fluvius. 7. Q. t. sperma genitale emittere, v. Minam proficisci. 8. Q. t. vestis pellicea, v. capitis cutis; q. t. acus, v. os cubiti. 9. Q. t. securis, v. os imminens scrobi in occipitis inferiore parte. 10. Q. t. pratum, v. residua aquae in piscina. 11. Q. t. fimus, v. locus apertus. 12. Q. t. salix, v. manica. 13. Q. t. versus semptemtrionem, v. super vestimentis (totum corpus involventibus). 14. Q. t. crurum pars tenuior, v. terra petrosa protensior. 15. Κυνοςκεφαλη via est per montes nota. 16. Q. t. pubes, v. onagrorum agmen. 17. Q. t. jejunium, v. stercus avium. 18. Q. t. catuli, v. parvi cucumeres et malogranata. 19. Q. t. ramex, v. vas, e quo bibit canis. 20. Q. t. stercus, v. nubes, quae effudit aquam. 21. Q. t. calantica, v. galea. 22. Innuit, illicitum esse, mulieres preces praeire viris. 23. Q. t. femur nudum, v. tribus in deserto vagans. 24. Q. t. taurus sine cornibus, v. dominus sine hasta. 25. Preces testis sunt preces vespertinae, quod vespere apparent stellae, quae vocantur testes. 26. Q. t. voti impos, v. circumcisus. 27. Q. t. congrediens, v. extremo noctis tempore devertens, ut paullum dormiat, tum proficiscatur. 28. Q. t. nudi, v. febre tremorem excitante laborantes. 29. Q. t. illuxerit, v. si accenderit lucernam. 30. *Nox* dicitur etiam pullus foemineus tardae, ut narrat Ibn Doreidus; alii dicunt, sic appellari pullum gruis, tardae contra pullum dici *diem*. 31. Candida e nominibus est solis. 32. Q. t. insidiae, v. vomitus. 33. Q. t. coquus, v. febris vehemens et ardens. 34. Q. t. riserit, v. menstrua passa fuerit; sic Coranus habet: annunciavimus ei Isâkum pariendum, et risit i. e. menstruavit. 35. Q. t. mulier eumdem habens maritum, v. radix pollicis mammaeve; q. t. ejusdem thori consors, v. noxa. 36. Q. t. lucerna, v. camela, quae loco cumbit, nec pastum vadit, nisi post solis ortum. 37. Q. t. culter, v. camela lacte abundans. 38. Q. t. calumnianti, v. tributi collectori; q t. propinqua, v. selecta peculii pars. 39. Q. t. onera, v. arma. 40. Q. t. sacros ritus peragere, v. cidari sive tulbando vestiri. 41. Q. t. fortis, v. serpens. 42. Q. t. cantator, v. struthio. 43. Q. t. crus ingenui, v. turtur mas. 44. Q. t. mater Aufi, v. locusta. 45. Q. t. linter, v. qui aquam inquirit noctu. 46. Q. t. Sabbathum, v. crinium tonsio. 47. Q. t. rufus, v. vinum. 48. Q. t. acetum, v. pullus cameli anniculus. Non autem licet carnem vendere animalis pretio, sive ejusdem, sive alius generis sit. 49. Q. t. donum, v. quod offertur in Cäaba. 50. Q. t. lana pulli, v. ovis, quae mactari solet pro nato infante. 51. Q. t. servus, proprie transferendum vocans, v. residuum lactis in ubere. 52. Q. t. accipiter, v. mel dactylorum. 53. Q. t. exuviae, v. cortex, liber, folia Tsumami. 54. Q. t. tutor, v. ovis cum foetu. 55. Q. t. gutturniun, v. gladius acutus, multae aquae. 56. Q. t. camelus aestate editus, v. filius senectutis; q t. sincerus, v camela abundans lacte. 57. Mater est cutis cerebrum continens, meninx. 58. Ejusmodi participatio locum tantum habet in fundis et aedificiis, non in mobilibus; at q. t. desertum, v. asina fera; q. t. flava, i. e. pecunia, v. camela, vel asina. 59. Q. t. calefacere, v. prohibere; q. t. locus vacuus, v. pabulum. 60. Q. t. incredulus, v. mare; q. t. cadaver, v. pisces in superficie natantes. 61. Q. t. strabi v. foetus camelae anniculi, vel camelae non concipientes, quod percussae sunt ab admissario. 62. Q. t. repudiata, v. camela, quae pascitur ubi libet. 63. Q. t. gasala, v. sol; dicunt nonnulli, de oriente sole usurpari, non de occidente. 64. Q. t. lanam percutere, v. vaticinari jactu silicum. 65. Q. t. sedens, v. a viro segregata, vel menstruare cessans. 66. Q. t. stupidus, v. coelum; q. t arboretum, v. coemeterium Medinae. 67. Q. t. vetula, v. vinum; q. t. caedere, v. miscere. 68. Q. t. domus, v. gens vel tribus. 69. Q. t. Iudaismus, v. poenitentia, vel reversio, quo sensu etiam in Corano occurrit. 70. Q. t. patientia, v. vinctio; q. t. miseria, v. camela, quae vincitur ad sepulcrum possessoris, nec accipit potum, nec pabulum, donec moritur; Antemuhammedani enim credebant, dominum in ea resuscitatum iri. 71. Q. t. legatus, v. frondes, quae de arbore ceciderunt; q. t. consiliator, v. camelus pinguis, sive, qui distinguit gravidam ab ea, quae non concepit. 72. Q. t. castigare, v. magnificare et adjuvare. 73. Q. t. pauperavit, v. commodavit ei camelam, ut equitaret in dorso. 74. Q. t. nudavit, v. dedit ei dactylos, quae palma tulit per annum. 75. Q t. servus. v. massa, quae subacta est, donec bene haberet. 76. Q. t. maritus, v. palma, quae radicibus suis bibit e terra. 77. Q. t. verecundia, v. ob divitias insolentem esse. 78. Q. t. tamariscum succidit, v. absentem traduxit et honorem ejus detrectavit. 79. Q. t. taurus, v. furor. 80. Q. t. feriat manum, v. prohibeat eum ab absoluto libertatis usu. 81. Q. t. locus, quo recumbat, v. conjux. 82. Q. t. corpus, v. lorica curta. 83. Q. t. latrina, v. palmetum. 84. Q. t. injustus, v. qui bibit lac, antequam coagulatur et debutyratur. 85. Q. t. intellectus, v. clypeus. 86. Q. t. ratio, v. species panni rubri striati, quo e. g. operiri solet pilentum camelinum. 87. Q. t. superbia, v. dactyli immaturi, sed adulti et jam rubescentes; q. t. gigas, v. palma, quae manu attingi nequit, cujusque contrarium est *sedens*. 88. Q. t. dubius, v. qui multum habet lactis acidi. 89. Q. t rem habuit cum mare, v. luto obduxit, e. g. aquae conceptaculum. 90. Q. t. cribravit, v. occidit. 91. Q. t. mentiens, v. alens et sustentans familiam. 92. Q. t. colens, v. negans; q. t. Deus, v. debitum. 93. Q. t. luscinia, v. homo levis, agilis. 94. Q. t. Katha avis, v. quod est inter femora. 95. Q. t. foenum, v. foetus projectus mortuus. 96. Q. t. se abdens, v. qui sepulcra refodit. 97. Q. t. pretiosum aureum, v. octava pars aurei vel ovi vitelli. 98. Q. t. rapina, v. sericum album. 99. Q. t. Kavarii, v. testes; quia, ut illae aves, res sequuntur. 100. Pernoctat noctem liberae, de sponsa dicitur, quae sancito matrimonio sponso resistit; si eam defloravit, nox dicitur *cana*.

1. Bonae i. e. Medinae. 2. Schaibitae tenent clavem Caabae. 3. Prophetae. 4. Mohammedes scil. dixit: qui peregrinationem sacram instituit, nec sepulcrum meum visitat, ille injuria me afficit. 5. Cordi. 6. Utrumque dicitur esse contra traditionem. 7. Superficiem. 8. Coelo stellis consperso. 9. Mendacia. 10. I. e. verum apparebit. 11. Benedictio, arbor paradisi. 12. Obscurior est haec stella in ursae majoris astro. 13. Orationes inauditae. 14. Fovea in saxo, circa quam accenditur ignis. 15. Diaboli. 16. Hanochi, Osiridis.

* Quaestiones sunt *amphibolicae*, quarum hoc loco sensus prodit ex vocum ambiguarum explicatione subsequente. Haririus in responsis sequitur sententiam Schafaitae, non Abi Hanifae.

XXXIII Teflisensis.

Narravit Haret Hammamita. Deo summe laudando memet ab adolescentia inde obstrinxeram, nunquam, quoad possem, differre preces, et peragrans quamvis deserta aut lusui deditus vacuis horis, semper observabam stata precationis tempora, cavens crimen negligentiae. Quando igitur alios in itinere comitabar et descendebam in statione aliqua, voci vocantis ad preces acclamabam salve! strenue observantem pietatis officia imitans. Cum autem Teflisum[1] intrassem et forte una cum inopum multitudine precatus essem, instituentibus nobis abitum, processit senex, torturam oris simulans, tritus vestes et vires, et ita locutus est: Adjuro eum, qui creatus est e materia generositatis, lac suxit religiositatis: tantum quod pauxillum temporis mihi impenderit et oris effatum aliquod perceperit, optionem deinde habebit, remunerandique et recusandi tenebit arbitrium. Homines ergo ei consederunt et, montium instar, immoti manserunt. Ille vero, pulcherrimum eorum silentium et gravitatem intellectus animadvertens, ita verba fecit: Vos, qui videntibus dominamini oculis et sensibus claris[2]! Nonne adspectus relationis vices explet et fumus indicat ignem? Splendet canities, graviter premit infirmitas, morbus est evidens, ignominiose patet interna conditio. Attamen et ego, per deum! ex iis fui, qui regnant et abundant, praesunt et regunt, dant et largiuntur, benefici sunt et superbi; sed non desierunt calamitates mihi evellere adipem, et vicissitudines fortunae memet extenuare, usque dum sedes evaserat desertum et manus vacuitas. Signum meum est miseria, amaruit vita, vociferantur prae fame pueri et vel ossicula dactylorum masticare posse cupiunt. Nec ego hoc probrosum abscondita vobis detegendi negotium subii, nisi postquam pressus sum infelicitate, distortus ore, et ob id, quod mihi accidit, incanui. O utinam non superstes in vita mansissem! Tum ejulavit more dolentis et recitavit voce tenui:

Queror coram misericorde, laudibus venerando, mutationem et inimicitiam fortunae,

Casusque, qui silicem meum percusserunt, et gloriae meae structuram dissolverunt,

Et fregerunt arborem meam; at eheu! cujus ramos mali casus frangunt;

Sterilemque fecerunt mansionem, ut ab ea migrare coëgerint mures,

Ac circumvagantem me et intereuntem reliquerunt. Patior paupertatem et angores ejus,

Postquam dives fui, dominus opulentiae, qui manicas suas raptabat in deliciis,

Cujus cutiebant frondes beneficia captantes, cujusque ignem laudabant noctu migrantes.

Sed hodie nunquam ei fortuna, quae oculo eum petivit maligno, favisse videtur;

Declinat, qui eum alias visitabat, et qui beneficia petebat, agnitionem aversatur.

An vero juvenum quemquam contristet adspectus infelicis senis, quem sua decepit fortuna,

Ut dispellat curas, quae eum angunt, et corrigat statum, qui eum dedecorat?

Pergebat narrator: Praesens multitudo eo adducta est, ut in eum inquireret, occulta ejus elicere et peram ejus excutere gestiens; hinc dixerunt: jam cognovimus ponderis[3] tui pretium et trutinae tuae perspeximus copiam; nunc fac resciamus tui rami arborem, et retege velum a prosapia tua. Verum ille avertit vultum, ut cui graviora imposita sunt, quam praestare possit, aut filiae nunciatae sunt natae, et incepit execrari mala cogentia, moeruitque ob deficientem humanitatem; dein pronuntiatione quidem distincta, fraudulento vero sermone, recitavit:

Per vitam tuam! non cujusvis rami fructus dulcis radicem indicat suam.

Ede autem, quod tibi porrigitur, jucundum, nec interroga mel de ape sua.

At distingue, cum prelo subjicis uvas, primum musti tui ab acetoso,

Ut ex cognitione majus aut minus statuas pretium, et vendas totum pretio conveniente.

Nam ignominiosum est ingenio solerti, imbecillitatem in intellectum illabi.

Dixit; et complacuit multitudini acumine suo et astutia, fefellitque fructu, quamvis morbosi, pulcherrimo; unde collegerunt, quod amborum brachiorum complexu conderet, et ambabus manibus distenta occultaret lacinia, alloquentes: Heus tu! advolasti ad puteum parum habentem aquae, et attigisti alveare vacuum; accipias igitur hocce residuum, nec aberrasse te a scopo, nec etiam feriisse aestimans. Sed ille exiguum eorum donum pro largo habuit, et acceptioni gratiarum actionem junxit; tum conversus tractabat sui dimidium, et declinans diripiebat vias suas[4]. Dixit vero, qui hanc historiam retulit: Ibi mihi visum est, eum externum habitum machinatum esse, et artificium incedendo adhibere; surrexi itaque, eandemque ingressus semitam vestigia pone legebam, illo limis me adspiciente et fugiendo prohibente, donec vacua erat via et veritatis manifestatio non amplius praesepiebatur. Hic laeto et hilari oculo me intuitus est et sincerum se praebuit, postquam similando deceperat, inquiens: ego te sane cogito fratrem peregrinationis, qui quaerit societatem; expetisne socium, qui benignus sit et adjuvet, quique desiderabilis sit et pro te eroget? Respondi: si talis mihi contingeret, conveniente gauderem forte. Regessit: jam invenisti; hilaris ergo sis! et honorifici quid tibi contigit, adhaereas ergo! Dein, postquam risui aliquamdiu indulserat, repraesentavit vultum bene habentem, et ecce! erat senex Sarugensis, absque ullo corporis morbo dubiove in faciei characteribus. Maxime igitur laetatus, tum quod eum offenderam, tum ob morbi vanitatem, intentus eram reprehensioni ob pessimam agendi rationem; sed ille, priusquam taxarem, aperuit os recitando:

Veste prodii lacera, ut dicerent: pauper est, qui transigit tempus iniquum;

Et hominibus memet paraplegia laborantem monstravi, quam saepe enim hoc modo jam obtinuit cor meum expetita!

Sin lacera non fuisset vestis, non miserti essent mei, nec, si defuisset paraplegiae simulatio, victoriam reportassem.

His adjecit: non superest hac in regione pratum herbosum, nec in incolis ejus, cujus teneamur desiderio; quod si tu te mihi comitem praebere vis, via nobis est eadem. Profecti ergo sumus expediti, et per integrum biennium eum comitatus sum, jamque statueram societatem ei praestare quamdiu viverem, cum tempus recusans dirimeret.

1. Teflis, proprie Taflis, ab aliis scripta Tiflis, urbs est Armeniae. 2. Vel: mirabilibus. 3. I. e. rhythmorum tuorum. 4. Nullo utens viae indice, vias suas occultabat. D. S. Scholl.

XXXIV Sebidensis.

Narravit Haret Hammamita. Cum secarem desertum, Sebidum[1] petens, comitabatur me juvenis, quem usque ad pubertatem educaveram, et direxeram usque dum mores ejus perfecte boni erant, et moribus meis adsuetus cognoverat, quid me juvaret; quare nunquam desiderium meum praetergrediebatur, nec in petendis rebus scopo aberrabat. Haud dubium est, quin propinquitas ejus cordi meo necessaria esset; eumque elegeram ministerio meo, sive domi versarer, sive in itinere. Hunc tempus omnia perdens abripuit, cum Sebidum nos contineret. Ego vero, cum ejus robur evanuisset[2] et quiesceret vox, annum perseveravi non deglutiens cibum, nec petivi juvenem alium, usque dum solitudinis defectibus et molestiis, quas stando et sedendo persentiscebam, eo adactus sum, ut in margaritae locum sphaerulam vitream[3] substituerem, et quaererem, qui deficientis vices expleret[4]. Hoc consilio me contuli ad homines, qui in foro Sebidensi servos vendere solebant, et dixi: cupio servum qui, horsum moveatur aut prorsum[5], placeat, et laudem mereat, cum tentetur; utque sit talis, quem exercuerint solertes, et inopia protraxerit in forum. Omnes ibi annuebant petitioni, et assiliebant, et brevi conquirere promittebant. Sed conficiebant lunae novae circuitum suum, et convertebantur plenae et deficientes, nec ullum promissorum illorum praestitum est. Itaque, cum viderem venditores oblitos vel simulantes oblivionem, animadvertens, non omnem, qui commensus sit[6], secare, nec aliud cutem meam tam bene scabere, quam proprium unguem, reprobato rem aliis committendi instituto, cum auro et argento in forum egressus sum, et mancipia mihi producere jussi, et sciscitatus sum pretia. Ibi mihi occurrit vir capistratus vitta, qui juvenem carpo tenens dixit:

Visne emere juvenem industrium, forma et moribus excellentem,