# Erotopægnion, sive Priapeia Veterum et Recentiorum ## Part 5 Book page: https://www.cyberlibrary.org/la/books/erotop-gnion-sive-priapeia-veterum-et-recentiorum-53944/index.md Caussidicus pauper mediâ sub nocte lucubrans, cornipedis voluit terga fricare suæ. Sed cum corpus equæ, dextrâ famulante, titillat, invasit juvenem prodigiosa Venus. Nam quà longa solet quadrupia carpere sessor, subducens duræ pendula crura viæ: hanc fovet amplexus, blanditur, dum que caballæ adterit assiduo pene fututor hebes. Concubitus Cressa legitur quæsîsse juvenci, quam gravis ira Deæ jussit amare pecus. Par crimen flammis nostris fors intulit annis, Pasiphæ tauro, Philager arsit equâ. _BURMANNI Anthologia latina._ CXI. AD LAIDEM. Formosissima, Laï, fœminarum, dum noctis pretium tuæ requiro, magnum continuò petis talentum: tanti non emo, Laï, pœnitere. _Idem._ CXII. AD LYDIAM. Lydia, bella puella, candida, quæ benè superas lac et lilium, albam que simul rosam rubidam, aut expolitum ebur indicum. Pande, puella, pande capillulos, flavos, lucentes ut aurum nitidum. Pande, puella, collum candidum, productum benè candidis humeris. Pande, puella, stellatos oculos, flexaque super nigra cilia. Pande, puella, genas roseas, perfusas rubro purpuræ Tyriæ. Porrige labra, labra corallina, da columbatìm mitia basia: sugis amentis partem animi: cor mihi penetrant hæc tua basia. Quid mihi sugis vivum sanguinem? Conde papillas, conde gemipomas compresso lacte quæ modò pullulant. Sinus expansa profert cinnama: undique surgunt ex te deliciæ; conde papillas, quæ me sauciant candore, et luxu nivei pectoris. Sæva, non cernis, quòd ego langueo? Sic me destituis jam semimortuum? _BURMANNI Anthologia latina._ CXIII. DE PUERI AMORE. Quid sævis, Sybari? domiti modò terga juvenci quid premis et tenerum currere cogis equum? Dum stupet, ac novus est, et adhuc non novit amorem, parce: premendus erit, cum veteranus erit. _Idem._ CXIV. PRIAPUS. Quidnam, quid rapis, ô puella furax? ne ramos traheres, tibi hæc ferebam; sed posthàc caveas, feras quid horto; obduxi licet arma, sum Priapus. CXV. PRIAPUS. Quod meus hortus habet gratanti suscipe mente: sic fruar et lætus, quod tuus hortus habet. CXVI. AD PRIAPUM. Dum tua pomiferum custodia proteget hortum, terror et infestis furibus inguen erit, Lampsacios melior non imbuet hostia cultros, quàm veniet nostrâ victima cæsa manu. CXVII. PRIAPI HORTUS. Hortis Hesperidum, Sabelle, cultis nostræ cultior hortus est puellæ. Mirari, ô bone, desinas, Sabelle; hortorum Deus ipse nam Priapus cunctis hunc fodit et rigat diebus. CXVIII. PRIAPUS SENIOR. Utilis es nulli, cunctis ingrata, senectus. Te Stygio peperit cana Megæra Deo. Nil adeò firmum est quod non tua robora frangant, arma, stilos, chartas, saxa, metalla, Deos. Carmina vivaci membranis illita succo annorum serie debilitata cadunt. --Ipsa mihi pugnans quæ flectere mille solebat, æqualeis inter maxima dicta suas, nunquàm sueta nisi jugulato cedere ab hoste, in que imis mortes quærere visceribus, virgineis ambita choris, adamata puellis, quam que hostes etiàm charam habuêre sui; illa caput roseum florenti sandice cincta, languida cæruleo mentula victa situ est. CXIX. GENIO. NUMINIS. PRIAPI. POTENTIS. POLLENTIS. INVICTI. JUL. AGATHEMERUS AUG. LIB. A. CURA. AMICORUM. SOMNO. MONITUS. Salve, Sancte Pater, Priape, rerum, salve, da mihi floridam juventam; da mihi, ut pueris et ut puellis fascino placeam bonus procaci, lusibus que frequentibus jocis que dissipem curas animo nocentes, nec gravem timeam nimis senectam, angar haud miseræ pavore mortis, quæ ad domus trahet invidas Averni, fabulas manes ubi rex coercet, undè Fata negant redire quemquam; salve, Sancte Pater, Priape, salve. Convenite simul quot estis omnes, quæ sacrum colitis nemus, puellæ, quæ sacras colitis aquas, puellæ, convenite, quot estis, atque bello voce dicite blandulâ Priapo: Salve, Sancte Pater, Priape, rerum; inguini oscula figite, indè mille fascinum benè olentibus coronis cingite illi, iterùm que dicite omnes: Salve, Sancte Pater, Priape, rerum. Nam malos arcens homines cruentos, ire per silüas dat ille vobis, per que opaca silentia incruenta: ille fontibus arcet et scelestos, improbo pede qui sacros liquores transeunt, faciunt que turbulentos: qui lavant que manus, nec antè multâ invocant prece vos, Deæ puellæ. O Priape, fave, alme, dicite omnes, salve, Sancte Pater, Priape, salve. O Priape, potens amice, salve, seu cupis genitor vocari, et auctor orbis, aut Physis ipsa, Pan que, salve. Namque concipitur tuo vigore, quod solum replet, æthera, atque pontum. Ergò salve, Priape, salve, sancte. Sæva Jupiter ipse, te volente, ultrò fulmina ponit, atque sedes lucidas cupidus suas relinquit. Te Venus bona, fervidus Cupido, Gratia, et geminæ colunt sorores, atque lætitiæ dator Lyæus. Namque te sinè, nec Venus placens est, Gratiæ illepidæ, Cupido, Bacchus. O Priape, potens amice, salve. Te vocant prece virgines pudicæ, zonulam ut solüas diù ligatam, te que nupta vocat, sit ut marito nervus sæpè rigens potens que semper: salve, Sancte Pater, Priape, salve. CXX. IN ADVOCATUM EFFŒMINATUM. Exsecti species viri, naturæ grave dedecus, usu fœmineo Paris, feræ cura libidinis, cum sis ore facundior, cur causas steriles agis, aut corrupta negotia, et perdenda magis locas? agnovi, ut video, tuo ori quid benè credier non vis, sed puto podici. _LUXORIUS._ CXXI. IN MEDICO-LENONEM. Quòd te pallidulum, Marine noster, cuncti post totidem dies salutant, credebam, medicum velut peritum, curam febribus et manum pudicam de factis logicæ parare sectæ, aut de methodicis probare libris. At tu fornici turpiùs vacabas, exercens aliis quod ipse possis lenatis meliùs tibi puellis scortandi solito labore ferre. Novi quid libeat tuum, chirurge, conspectos animum videre cunnos; vis ostendere te minùs virum esse, arrectos satis est mares videre. _Idem._ CXXII. IN SACERDOTEM _Qui multa scorta domi asservabat._ Zelotypus plures incurvas clune puellas; sed nulla est, quæ te sentiat esse virum. Custodis clausas, tanquàm sis omnibus aptus; est tamen internus Jupiter ex famulis. Si nihil ergò vales, vacuâ cur arrigis arte, et facis ignavus mentis adulterium? _LUXORIUS._ CXXIII. IN PUELLAM HERMAPHRODITAM. Monstrum fœminei bimembre sexûs, quam coacta virum facit libido, quæ gaudes futui furente cunno, quùm te ceperit impotens voluptas, non das quod pateris, facis que cunnum. Illam, quâ mulier probâris esse, partem cum dederis, puella tunc sis. _Idem._ CXXVI. IN CAUSSIDICUM. Esset caussidici si par facundia nervo, impleret cuncti viscera negotii. At tamen invigilat caussis, quæ crimina pandunt, dum Veneris famulum jure Priapus agit. _LUXORIUS._ CXXIV. IN PHILOSOPHUM HIRSUTUM ET IMPUDICUM. Hispidus totâ facie atque membris, crine non tonso capitis verendi omnibus clares Stoïcus magister: te viris tantùm simulas modestum, nec die quæris coïtum patrare, ne capi possis lateas que semper; fervidus sed cum petulante lumbo nocte formosas subigis puellas, Incubus fies subitò per actus, qui Cato dudùm fueras per artes. _Idem._ CXXV. DE MULIERE MARINA VOCABULO. Quidam concubitu futuit fervente Marinam; fluctibus in salsis fecit adulterium. Non hic culpandus, potiùs sed laude ferendus, qui memor est Veneris, quòd mare nata foret. _Idem._ CXXVI. EX ANTHOLOGIA. _PHILIPPI VIATOR et PRIAPUS._ _V._ Maturas video ficus; an carpere paucas das mihi?--_P._ De cunctis non datur una tibi.-- _V._ Dura, Priape, nimis loqueris: _P._ sed inanis abibis? _V._ Jam, rogo te, sodes, da quid:--_P._ et ipse rogo.-- _V._ Est ne in quo tibi me sit opus?--_P._ Jus illud ubique est: da, cape.--_V._ Quid de me poscis? an æra, Deus?-- _P._ Quam peto, res alia est.--_V._ Ecquæ, precor?--_P._ accipe nostro ex horto; sed da, quod tuus hortus habet. _Transt. HUGO GROTIUS._ CXXVII. ALITER. _P._ Maturas servo ficus.--_V._ Num carpere poma, alme Priape, licet?--_P._ Tu tetigisse cave.-- _V._ Iracundior es.--_P._ Sed et hinc jejunus abito.-- _V._ Da mihi, da, quæso, namque mihi his opus est.-- _P._ Si quid de nostro petis, hæc justissima norma est; des mihi et accipies.--_V._ Tu, Deus, æris eges?-- _P._ Quæro longè aliud.--_V._ Quid?--_P._ Si vis, ô bone, ficus esse meas, tibi quæ ponè tument, mihi da. _Editor._ CXXVIII. ANTISTII PRIAPUS. Divite sum custos positus Phriconis in agro, ut tugurî servem culmen, et ista sata. Quisquis es, edico, mea cum benè riseris arma, continuò via te quò tua transit, abi. Sin quà non licitum est transis, nihil ista juvabit te tua barba: via est invia nulla mihi. _Transt. HUGO GROTIUS._ CXXIX. ALITER. Agrorum custos Deus hìc sto in ditibus agris, Phryconis frutices parva que tecta tuens, hæc cuicumque minans: ubi virgam riseris hanc tu rectam, in vicinas deindè recede vias. Sin furax vetitum manus adpetat, haud tibi prosit barba, cave: cunctos nam terebrare scio. _Editor._ CXXX. LEONIDÆ PRIAPUS. Hortus hic absque ullo ne sit custode, Priapum Dinomenes posuit me sua septa super. Aspice, fur, quantâ tentigine rumpar.--Et istud ob tam pauca olera hæc?--Dicis: ob hæc olera. _Transt. HUGO GROTIUS._ CXXXI. ERYCIUS AD PRIAPUM. Quàm grave, quàm rigidum defundis ab inguine telum! pars ad opus certè est ista parata suum. Fœminei sexûs sitis est tibi magna, Priape: atque aliquod quærit turgida vena cavum. Quin potiùs nimiùm crescens hoc contrahe membrum, et roseâ tectum veste latere sine. Non vasti te montis habent juga, sed sacra sedes Lampsacos est Helles adsita littoribus. _Idem._ CXXXII. ALITER. Quàm benè dura tibi, quàm mentula tenta bilibri testiculo nudis surgit ab inguinibus, stricta, parata, minax! te te premit, ô bone, cunni aspra sitis, nec non ulcus in omne tumes. Sed leni tumidas iras, phallum que rigentem, hunc et florigeris vestibus usque tegas. Non desertus enim tibi mons habitatur; at oram Helles Lampsaciæ littora sacra colis. _Editor._ CXXXIII. TYMNÆI PRIAPUS. Cuncta Priapizo: vetulus licet, haud fugit ullus, quisquis furacem hùc ferre manum ausus erit. Hoc olerum causâ numquid te dicere oportet? (Objiciet quisquam forsan) oportet: aio. _Editor._ CXXXIV. LUCIANI PRIAPUS. Hîc posuit vacuo dominus me providus horto custodem arentis palmitis Eutychides. Fossam hanc ingentem si quis fur transilit audax, nil nisi præter me podice subripiet. _Idem._ CXXXV. EJUSDEM PRIAPUS. Non pedibus stantem me jussit adesse Priapum, sed nixum genibus jussit Anaxagoras. Finxit Phyromachus: quæ stat propè Gratia, cum sat contemplatus eris, ne pete, cur cecidi. _Idem._ CXXXVI. MARC. ARGENTARII PRIAPUS ET VIATOR. _V._ O tempestivas ficus!--_P._ Tu, parce, viator, laudibus, et ramos ne tueare nimis. Namque adsto cernens hìc cuncta Priapus acutùm, ut par est, custos ficubus impositus. Si ficum audebis tetigisse, æquissima lex est; podicis, admoneo, tu dabis ipse ficos. _Editor._ CXXXVII. PRIAPUS. Strenuus exculti dominus quidam fuit agri, hortorum que opibus memorabilis. Hic tamen idem scortator nimius, multâ que libidine suetus rusticulas vexare lupas, inter que salicta et densas sæpes obscœna cubilia inire; indomitum _intendens_ animum, semper que paratum ad facinus, nunquàm calidis dabat otia venis. Hic Deus è patrio prænobilis Hellesponto venit adusque Italos sacris cum turpibus hortos: sinum lactis, et hæc votorum liba quotannis accipit, ac ruris servat vineta Sabini, turpiter adfixo pudeat quem visere ramo. _AUREL. PRUDENTII cont. Symmachum_ Lib. I. HIC EXPLICIT PARS PRIOR. PARS ALTERA. PRIAPEIA RECENTIORUM. PARS ALTERA. PRIAPEIA RECENTIORUM. _ITALI._ I. RADIX PRIAPEIA. Antè alias omnes meus hic quas educat hortus, una puellares allicit herba manus, quam rapiunt, non ut capiti dent ferre corollas, et niteat multo flore revincta coma; læta nec ut festi velentur limina templi, cum facit ad patrios plebs venerata Deos, nec phiala ut molles capiat conclusa maniplos, gutta que supposito stillet odora foco. Atque ea non Beta est, non Brassica, non Amaranthus, non quæ flaventi lumine Caltha micat: lubrica non Lapathus, non est Cereale Papaver, adjuvat et medicas quæ Panacea manus; nec Baccho Cynara et mensis accepta secundis, artificum nec qui surgis, Acanthe, labor; nec quæ cum rapidi vertit se lumine Phœbi, nec quæ de Pueri nomine nomen habet. Longè alia est, longè que alios aptatur in usus: nam primùm bifido nititur illa pede, enodem tenta in caulem, resupina que tota, et patulum minio sparsa rubente caput. Est eadem, gelidis albet cum terra pruinis: est, cum sidereo finditur usta Cane. Nil refugit, nullo que potest non tempore pangi, nullis non aptè conseritur que locis. Certa nec ulla soli ratio est, cultus que serendæ; fœcundum, subigas tu modò, semen habet. Semina seu mandes sulcis, seu fossa feraces accipiat plantas, utraque tuta via est. At cum jam primâ cœpit pubescere sylvâ, exultat que opibus luxuriat que suis, tum verò lacrymæ summo de vertice manant, mella quibus cedant, Sicelis Hybla, tua. Quin etiàm digitis contrectari que supernè Gaudet, et attactu crescit ab ipsa tuo. Nec minùs hanc, (quæ cuncta mihi licet usque tueri, nam me posse loqui fœmina nulla putat:) quamlibet ingenuæ gaudent tetigisse puellæ, et mediam tenerâ continuisse manu. Sæpè juvat summæ prono dare basia vultu, lentam sollicitâ sæpè fovere morâ. Dum que fovent, tenues plantâ risêre tumente per tunicas agilem surgere, per que manus. Tum mirata novam faciem non rustica virgo, prægrandes que toros, insolitum que decus, Te veneror, Gramen, magni mihi numinis instar, Te que meum columen, Te mea sceptra puto: dixit, nec cunctata diù, vestem que reducit, et bibulam inducto sedula fonte rigat. Illa madet fusâ circùm sua vimina venâ, quas que haurit, largo fœnore reddit aquas, cultricum que sinus lætis proventibus implet, perfugium in multis una reperta malis. Nam quæ, longinquas sponso volitante per undas, carpitur indigno sola relicta situ, et macet in viduo pertabescit que cubili, fibrâ se multùm graminis hujus alit. Molle jecur tacitâ quæ deperit icta sagittâ, plurimam in epoto semine sentit opem. Cui facies pallet, caulem si prandet opimum, prandenti gratus serpit in ora rubor: et quæ turgidulos flendo corrumpit ocellos, ut temerè in lacrymas hoc genus ire vides, rore inspersa levi, summâ qui prosilit herbâ, lætitias animo luminibus que facit: et quam nigra malis terrent insomnia visis, admorso placidus germine somnus habet. Dudùm habilis tùm si qua viro est, mater que vocari expetit, ignavos conqueritur que dies, olim ne sterilem postrema redarguat ætas, auxilium radix tempore sumpta venit. Denique si qua suo mulier malè culta marito est, hanc vorat, atque assis non sua damna facit. Quam que magis digitos implet cupientis, et ore manditur oppleto, tam magis illa placet. In molli latet umbrâ aliis, mihi semper aperta est: tam bona non debet graminis herba tegi. Nomine si cupias cognoscere, _Menta pusilla_ est, rides? … sic illam Roma diserta vocat. Sed quæ, docti homines cum dicunt, Menta pusilla est, hæc mihi non docto maxima, vel nimia. Parcite, Romulidæ, verbo sum lapsus in uno: An quicquam nimium tale quid esse potest? _PETR. BEMBUS._ II. VOTUM AD PRIAPUM. Hæc tibi do cultrix hortorum Galla, Priape, texta puellari florea serta manu. Tu face non hortos invisâ à grandine tutos, nec furum rapidas hinc procul esse manus. Sed tibi quale, Pater, medio tumet inguine membrum, sic Lycidæ rigeat tenta columna meo! _JANUS ETRUSCUS._ III. AD ASELLUM. Princeps volucrum principi sacra est Divûm. Pavone sancta Juno gemmeo gaudet. Neptunus agiles frænat ore Delphinas. Lucem perosam Noctuam fovet Pallas. Cyllenio cristatus excubat Gallus. Amat canorum Delius Pater Cycnum. Cursus equorum Mars regit citatorum; quibus Priapus jure te omnibus præfert, Aselle, cunctis mentulatior brutis. _JANUS ETRUSCUS._ IV. VENUS ET PRIAPUS. Tractabat clypeum Marti placitura Dione, sæva que fœmineâ sumpserat arma manu. Pone, Dea, exclamat petulanti voce Priapus: pone: decent istas hæc magis arma manus. _SANNAZARUS._ V. AD PRIAPUM. Ad templum, et sacræ celebranda ad sacra Minervæ se se ferre suum Vellia dixit ave. Non tamen ad castæ se contulit ostia Divæ; improba sed lenæ limina turpis adit. Illi igitur nimiùm debes, quæ numine læso Palladis observat, magne Priape, tuum. _FRANCISC. FRANCHINUS._ VI. IN STATUAM VENERIS DORMIENTIS. Oppressam Venerem somno, solam que jacentem viderat ad murmur lene Priapus aquæ; cum dixit: Nunc victor ero, Venus improba sola est. Hìc neque Sileni vector Asellus adest. Hanc adit, et Venerem aggreditur tentigine ruptus. Verùm, ubi se vidit saxum iniisse, pudet. Et nunc saxa obstant, obstant nunc, clamat, Aselli[1], ah! me amor! ah quantis ludis imaginibus! _FRANCIS. FRANCHINUS._ [1] Vid. Part. prim. pag. 44. VII. NUPTA SENI. Thestylis annosi conjux lasciva Lycoris, dum manè, aut serò vespere mulget oves, sic, ait, infelix! noctes exerceor omnes, dum languet vetulo pendula verpa meo. _P. ZANCHIUS._ VIII. DE URSA SUPER INCUBANTE. Quùm mea vult futui, super incubat Ursa Priapo, ipse suas partes sustineo, illa meas. Si juvat, Ursa, vehi, moveas clunem que femur que parciùs, aut inguen non tolerabit onus. Deindè cave reduci repetas ne podice penem; quamvis, Ursa, velis, non mea virga volet. _ANTONII PANORMITÆ Hermaphroditi_, L. I. IX. DE CORVINO _Vinum sedulò custodiente, non uxorem._ Corvinus vegetem custodit clave, serâ que: non cohibet cunnum conjugis ille serâ. Zelotypus vegetis, cunni sed prodigus ille est; haustu nam cunnus non perit, illa perit. _ANTONII PANORMITÆ Hermaphroditi_, L. I. X. EPITAPHIUM PEGASI CLAUDI PÆDICONIS. Si vis scire meum nomen, votum que, Viator, Pegasus hâc ego sum claudus humatus humo. Vota deindè scias, nomen quùm sciveris; audi, sic desiderio tu potiare tuo! Quùm pathicum quemquam pædicaturus ephebum es, illud in hâc tumbâ, quæso, Viator, agas. Atque animas coïtu, mihi sic, non thure, piato: scilicet hanc requiem Manibus, oro, dato. Hoc apud infernas genus est leniminis umbras præcipuum, prisci sic statuêre patres. Quippe ità Chironis cineres placabat Achilles; sensit et hoc podex, flave Patrocle, tuus. Gnovit Hylas patrio percisus ab Hercule busto: tu mihi, majores quod docuêre, lita. XI. IN MAMURIANUM _Postremæ turpitudinis virum_. Si tot habes humeris penes, quot sorpseris ano, et perfers, vincis, Mamuriane, boves. _ANTONII PANORMITÆ Hermaphroditi_, L. I. XII. IN LENTULUM MOLLEM. Solus habes nummos, et solus, Lentule, libros, solus habes pueros, pallia solus habes. Solus et ingenium, cor solus, solus amicos, unum si demas, omnia solus habes. Hoc unum est podex, quem non tibi, Lentule, solus, sed quem cum populo, Lentule mollis, habes. _Idem._ XIII. IN LUPIUM PÆDICONEM. Lupius indoctum dum pædicaret ephebum, dixit: io! clunes, dulcis ephebe, move. Hic ait: id faciam, verbo si dixeris uno; ille refert: ceve; diximus, ergo move. _Idem._ XIV. QUARE URSUS CAUDA CARET. Fertur ab horticolâ Divam quæsîsse Priapo, seu Venus in dubio est, seu Dea Flora fuit, cur quùm velentur quasi quæque animalia caudâ, Ursus non caudâ membra pudenda tegat. Ille refert: Escam cupidè dum quæreret Ursus, in tempestivos incidit ille favos, nec comedit primùm, licet ipse famelicus esset, quandò quidem merdas credidit esse favos. At, stimulante fame, mox hæret, libat, et instat, mel sapit, et tandem non edit, immò vorat. Rusticus advortit, properat, strepit, Ursus obaudit, rusticus is custos mellis, et argus erat. Denique robusti caudâ subnititur Ursi, et trahit, ille novo non trahit ora cibo. Pauperiem timet hic, timet hic de melle moveri; ille suo perstat proposito, ille suo. Verùm adeò trahit, adeò hic contrarius obstat, manserit ut stupidâ cauda revolsa manu. Hîc Deus hortorum, dum subdere plura pararet, arrigit, et pepulit mentula tenta Deam. _ANTONII PANORMITÆ Hermaphroditi_, L. I. XV. DE URSA, AD ARISPAM. Ecquis erit, vir gnare, modus, ne vulva voracis Ursæ testiculos sorbeat usque meos? Ecquis erit, totum femur hæc me sugat hirudo, ne prorsùs ventrem sugar ad usque meum? Aut illam stringas quâvis, Arispa, medelâ, aut equidem cunno naufragor ipse suo. _ANTONII PANORMITÆ Hermaphroditi_, L. II. XVI. EPITAPHIUM _NICHINÆ Flandrensis, scorti egregii_. Si steteris paullùm, versus et legeris istos, hâc nosces meretrix quæ tumuletur humo. Rapta fui è patriâ teneris pulchella sub annis, mota proci lacrymis, mota proci precibus. Flandria me genuit, totum peragravimus orbem; tandem me placidæ continuêre Senæ. Nomen erat, nomen notum Nichina, lupanar incolui, fulgor fornicis unus eram Pulchra, decens que fui, redolens, et mundior auro: membra fuêre mihi candidiora nive. Quâ melior nec erat Senensi in fornice Thais, nôrit vibratas quæ que movere nates. Rapta viris, tremulâ figebam basia linguâ, post etiam coïtus oscula multa dabam. Lectus erat multo et niveo centone refectus; tergebat nervos officiosa manus. Pelvis erat cellæ in medio, quà sæpè lavabar; lambebat madidum blanda catella femur. Nox erat, et juvenum me sollicitante catervâ, sustinui centùm non satiata vices. Dulcis, amœna fui, multis mea facta placebant, sed præter pretium, nil mihi dulce fuit. _ANTONII PANORMITÆ Hermaphroditi_, L. II. XVII. AD PRIAPUM.