Part 4

Præteream, referam ne tuum, rubicunde Priape, dedecus? est multi Fabula parva joci. Turrigerâ frontem Cybele redimita coronâ, convocat æternos ad sua festa Deos. Convocat et Satyros et rustica Numina, Nymphas. Silenus, quamvis nemo vocârat, adest. Nec libet, et longum est, epulas narrare Deorum: in multo nox est pervigilata mero. Hi temerè errabant in opacæ vallibus Idæ; pars jacet, et molli gramine membra levat. Hi ludunt, hos somnus habet; pars brachia nectit, et viridem celeri ter pede pulsat humum. Vesta jacet, placidam que capit secura quietem, sicut erat positum cespite fulta caput. At ruber hortorum custos Nymphas que Deas que captat, et errantes fert que refert que pedes. Adspicit et Vestam. Dubium Nympham ne putârit; an scierit Vestam: scîsse sed ipse negat. Spem capit obscœnam, furtìm que accedere tentat, et fert suspensos, corde micante, gradus. Fortè senex quo vectus erat Silenus, Asellum liquerat ad ripas lenè sonantis aquæ. Ibat ut inciperet longi Deus Hellesponti, intempestivo cum rudit ille sono. Territa voce gravi surgit Dea. Convolat omnis Turba. Per infestas effugit ille manus. Lampsacos hoc animal solita est mactare Priapo: apta Asini flammis indicis exta damus.

_PUBL. OVIDIUS NASO._ Fast. Lib. VI.

XCIII.

IN FULVIAM.

Quòd futuit Glaphyren Antonius, hanc mihi pœnam Fulvia constituit, se quoque uti futuam. Fulviam ego ut futuam? Quid si me Manius oret pædicem? Faciam? Non, puto, si sapiam. Aut futue, aut pugnemus, ait.--Quid si mihi vitâ charior est ipsâ mentula? … Signa canant.

_C. CÆSAR OCTAVIANUS AUGUSTUS._

XCIV.

AMANTIS A MENTULA PRODITI FUROR IRRITUS.

Ter corripui terribilem manu bipennem, ter languidior coliculi tepente thyrso, ferrum timui, quod trepido malè dabat usum. Nec jam poteram quod modò conficere libebat. Namque illa metu frigidior rigente brumâ confugerat in viscera mille operta rugis. Ità non potui supplicio caput aperire: sed furciferæ mortifero timore lusus, ad verba, magis quæ poterant nocere, fugi.

_PETRONII SATYRICON_, Cap. 92.

XCV.

INVOCATIO AD PRIAPUM.

Nympharum, Bacchi que comes, quem pulchra Dione divitibus sylvis numen dedit, inclyta paret cui Lesbos, viridis que Thasos, quem Lydus adorat vestifluus, templum que tuis imponit hypæpis: Huc ades, ô Bacchi tutor, Dryadum que voluptas, et timidas admitte preces: non sanguine tristi perfusus venio; non templis impius hostis admovi dextram, sed inops et rebus egenus adtritis, facinus non toto pectore feci. Quisquis peccat inops, minor est reus. Hâc prece, quæso, exonera mentem, culpæ que ignosce minori. Et quandoque mihi fortunæ adriserit hora, non sinè honore tuum patiar decus: ibit ad aras, sancte, tuas hircus, pecoris pater ibit ad aras corniger, et querulæ fœtus suis, hostia lactens; spumabit pateris hornus liquor: et ter ovantem circà delubrum gressum feret ebria pubes.

_PETRONII SATYRICON_, Cap. 92.

XCVI.

PRIAPUS.

Vere rosa, Autumno pomis, Æstate frequentor spicis: una mihi est horrida pestis Hyems. Nam frigus metuo, et vereor ne ligneus ignem hâc Deus ignavis præbeat articulis.

XCVII.

PROMETHEUS.

Rogavit alter, Tribadas et molles mares quæ ratio procreâsset: exposuit senex: idem Prometheus, auctor vulgi fictilis, qui, simul offendit ad fortunam, frangitur, naturæ partes, veste quas celat pudor, quùm separatim toto finxisset die, aptare mox ut posset corporibus suis, ad cœnam est invitatus subitò à Libero; ubi irrigatus multo venas nectare, sero domum est reversus titubanti pede: tum semisomno corde, et errore ebrio, adplicuit virginale generi masculo, et masculina membra adplicuit fœminis. Ità nunc libido pravo fruitur gaudio.

_PHÆDRI Fabul._ L. IV, f. 14.

XCVIII.

AD CORNELIUM.

Versus scribere me parùm severos, nec quos prælegat in scholâ magister, Cornelî, quereris: sed hi libelli, tanquàm conjugibus suis mariti, non possunt sinè mentulâ placere. Quid si me jubeas Thalassionem verbis dicere non Thalassionis? Quis Floralia vestit, et stolatum permittit meretricibus pudorem? Lex hæc carminibus data est jocosis, ne possint, nisi pruriant, juvare. Quare, depositâ severitate, parcas lusibus et jocis, rogamus: nec castrare velis meos libellos. Gallo turpius est nihil Priapo.

_M. VALERIUS MARTIALIS_, Lib. I, Epig. 36.

XCIX.

AD MATRONAM PUDICAM.

Hùc est usque tibi scriptus, Matrona, libellus. Cui sint scripta rogas interiora? mihi. Gymnasium, Thermæ, stadium est hâc parte, recede. Exuimur, nudos parce videre viros. Hìnc jam, deposito post vina rosas que pudore quid dicat, nescit saucia Terpsichore. Schemate nec dubio, sed apertè nominat illam, quam recipit sexto mense superba Venus. Custodem medio statuit quam villicus horto; oppositâ spectat quam proba virgo manu. Si benè te novi, longum jam lassa libellum ponebas; totum nunc studiosa leges.

_M. VALERIUS MARTIALIS_, Lib. III, Epig. 68.

C.

AD PRIAPUM.

Tu qui pene viros terres, et falce cinædos, jugera sepositi pauca tuêre loci. Sed tua non intrent vetuli pomaria fures, sed puer, aut longis pulchra puella comis.

_Idem._ Lib. VI, Epig. 16.

CI.

PRIAPUS.

Non sum de fragili dolatus ulmo, nec, quæ stat rigidâ supina venâ, de ligno mihi quolibet columna est, sed vivâ generata de cupresso: quæ nec sæcula centies peracta, nec longæ cariem timet senectæ. Hanc tu, quisquis es, ô malus, timeto: nam si vel minimos manu rapaci hoc de palmite læseris racemos; nascetur, licet hoc velis negare, insertâ tibi ficus à cupresso.

_M. VALERIUS MARTIALIS_, Lib. VI, Epig. 49.

CII.

PRIAPI FURTUM.

Fur notæ nimiùm rapacitatis compilare Cilix volebat hortum: ingenti sed erat, Fabulle, in horto, præter marmoreum nihil Priapum. Dum non vult vacuâ manu redire, ipsum surripuit Cilix Priapum.

_Idem._ Lib. VI, Epig. 72.

CIII.

PRIAPUS.

Non rudis indoctâ fecit me falce colonus: dispensatoris nobile cernis opus. Nam Ceretani cultor ditissimus agri hos Hilarus colles et juga læta tenet. Adspice, quàm certo videar non ligneus ore, nec devota focis inguinis arma geram. Sed mihi perpetuâ nunquàm moritura cupresso Phidiacâ rigeat mentula digna manu. Vicini, moneo. Sanctum celebrate Priapum, et bis septenis parcite jugeribus.

_M. VALERIUS MARTIALIS_, Lib. VI, Epig. 73.

CIV.

AD JUVENALEM.

De nostro, facunde, tibi, Juvenalis, agello Saturnalitias mittimus eccè nuces. Cætera lascivis donavit poma puellis mentula custodis luxuriosa Dei.

_Idem._ Lib. VII, Epig. 90.

CV.

AD PRIAPUM.

Non horti, neque palmitis beati, sed rari nemoris, Priape, custos, ex quo natus es, et potes renasci, furaces, moneo, manus repellas, et sylvam domini focis reserves. Si defecerit hæc, et ipse lignum es.

_M. VALERIUS MARTIALIS_, Lib. VIII, Epig. 40.

CVI.

FRAGMENTUM MARTIALIS.

_Idem, postquàm rus exiguum descripsit, addit_:

Et cum stet sine falce mentulâ que, non est dimidio locus Priapo.

_Idem._ Lib. XI, Epig. 17, v. 21, 22.

CVII.

PRIAPUS SILIGINEUS.

Si vis esse satur, nostrum potes esse Priapum, ipsa licet rodas inguina, purus eris.

_Idem._ Lib. XIV, Epig. 69.

CVIII.

FRAGMENTUM.

_Columella, dùm præcepta rei Hortensis metris includit, Virgilii vestigiis insistens, et Rapini nostri perelegans antesignanus, rusticum horti dominum vetat signa molliter spirantia et Polycletis aut Phidiæ manu exculpta hirtis sepibus inserere, sic prosecutus_:

Arte laboretur sed truncum fortè dolatum arboris antiquæ: numen venerare Ityphalli terribilis membri, medio qui semper in horto inguinibus puero prædoni falce minetur.

_LUCII JUNII MODERATI COLUMELLÆ_, _de cultu hortorum Carmen_, v. 31.

CIX.

AMOR SINE PRIAPO.

Amare liceat, si potiri non licet. Fruantur alii: non moror, non sum invidus. Nam sese excruciat qui beatis invidet. Quos Venus amavit, fecit amoris compotes: nobis Cupido velle dat, posse abnegat. Olli purpurea delibantes oscula, clemente morsu rosea labella vellicent; candentes dentes effigient suavio; malas adorent ore, et ingenuas genas, et pupularum nitidas geminas gemmulas. Quin et cum tenera membra molli lectulo compectorata adhærent Veneris glutino: libido cum lascivo instinctu suscitat sinuare ad Veneris usum femina; fœminæ inter gannitus et subantis voculas, carpant papillas, atque amplexus intiment, arent que sulcos molles arvo venereo, thyrsum que pangant hortulo in Cupidinis, dum crebros ictus connivente lumine, trepeditante cursu, venere et animâ fessulâ, ejaculent tepidum rorem niveis laticibus. Hæc illi faciant, queis Venus non invidet. At nobis casso saltem delectamine amare liceat, si potiri non licet.

_APULEIUS._

CX.

CENTO NUPTIALIS.

Accipite hæc animis: lætas que advertite mentes, ambo animis, ambo insignes præstantibus armis: ambo florentes, genus insuperabile bello: Tu que prior: nam te majoribus ire per altum auspiciis, manifesta fides. Quo justior alter nec pietate fuit, nec bello major et armis. Tu que, puer que tuus, magnæ spes altera Romæ, flos veterum, virtus que virûm, mea maxima cura, nomine avum referens, animo, manibus que parentem. Non injussa cano. Sua cuique exorsa laborem, fortunam que ferent. Mihi jussa capessere fas est.

CŒNA NUPTIALIS.

Expectata dies aderat. Dignis que hymenæis matres atque viri, juvenes que antè ora parentûm conveniunt: strato que super discumbitur ostro. Dant famuli manibus lymphas, onerant que canistris dona laboratæ Cereris; pinguis que ferinæ viscera tosta ferunt. Series longissima rerum: alituum, pecudum que genus, capreæ que sequaces non absunt illis, nec oves, hœdi que petulci, et genus æquoreum, damæ, cervi que fugaces. Antè oculos, inter que manus sunt mitia poma. Postquàm exempta fames, et amor compressus edendi: crateras magnos statuunt, Bacchum que ministrant. Sacra canunt. Plaudunt choreas, et carmina dicunt. Nec non Threïcius longâ cum veste sacerdos obloquitur numeris septem discrimina vocum. At parte ex aliâ, biforem dat tibia cantum: omnibus una quies operum; cunctique relictis consurgunt mensis. Per limina læta frequentes discurrunt, variant que vices populus que patres que, matronæ, pueri, vocem que per ampla volutant atria, dependent lychni laquearibus aureis.

DESCRIPTIO EGREDIENTIS SPONSÆ.

Tandem progreditur Veneris justissima cura, jam matura viro, jam plenis nubilis annis: virginis os, habitum que gerens. Cui plurimus ignem subjecit rubor; et calefacta per ora cucurrit, intentos volvens oculos: urit que videndo. Illam omnis tectis, agris que effusa juventus, turba que miratur matrum, vestigia primi alba pedis. Dederat que comam diffundere ventis. Fert picturatas auri subtegmine vestes, ornatus Argivæ Helenæ: qualis que videri Cœlicolis, et quanta solet Venus aurea contrà: talis erat species. Talem se læta ferebat ad soceros; solio que altè subnixa resedit.

DESCRIPTIO EGREDIENTIS SPONSI.

At parte ex aliâ foribus sese intulit altis ora puer primâ signans intonsa juventâ, pictus acu chlamydem auratam, quam plurima circùm purpura Mæandro duplici Melibæa cucurrit, et tunicam molli mater quam neverat auro: os, humeros que deo similis, lumen que juventæ, qualis ubi Oceani perfusus Lucifer undâ extulit os sacrum cœlo, sic ora ferebat, sic oculos, cursu que amens ad limina tendit. Illum turbat amor, figit que in virgine vultus. Oscula libavit. Dextram que amplexus inhæsit.

OBLATIO MUNERUM.

Incedunt pueri, pariter que antè ora parentûm dona ferunt, pallam signis, auro que rigentem, munera portantes, auri que eboris que talenta, et sellam, et pictum croceo velamen acantho. Ingens argentum mensis, collo que monile baccatum, et duplicem gemmis auro que coronam. Olli serva datur, gemini que sub ubere nati. Quattuor huic juvenes, totidem innuptæ que puellæ: omnibus in morem tonsa coma. Pectore summo flexilis obtorti per collum circulus auri.

EPITHALAMIUM UTRIQUE.

Tum studio effusæ matres ad limina ducunt. At chorus æqualis, pueri innuptæ que puellæ versibus incomptis ludunt, et carmina dicunt: «O digno conjuncta viro, gratissima conjux, sis felix, primos Lucinæ experta dolores: et mater: cape Mæonii carchesia Bacchi. Sparge, marite, nuces. Cinge hæc altaria vittâ, flos veterum, virtus que virûm. Tibi ducitur uxor, omnes ut tecum meritis pro talibus annos exigat: et pulchrâ faciat te prole parentem. Fortunati ambo! Si quid pia numina possunt, vivite felices, dixerunt, currite, fusis, concordes stabili fatorum numine Parcæ».

INGRESSUS IN CUBICULUM.

Postquàm est in thalami pendentia pumice tecta perventum, licito tandem sermone fruuntur. Congressi jungunt dextras; stratis que reponunt. At Cytherea novas artes, et pronuba Juno sollicitat: suadet que ignota lacessere bella. Ille ubi complexu molli fovet, atque repentè accepit solitam flammam, lectum que jugalem: ô virgo, nova mî facies, gratissima conjux; venisti tandem, mea sola et sera voluptas. O dulcis conjux, non hæc sinè numine divûm proveniunt. Placito ne etiàm pugnabis amori? Talia dicentem jamdudùm aversa tuetur, cunctatur que metu: telum que instare tremiscit, spem que metum que inter. Fundit que has ore loquelas: per te, per, qui te talem genuêre, parentes, ô formose puer, noctem non ampliùs unam hanc tu, oro, solare inopem, et miserere precantis. Succidimus. Non lingua valet, non corpore notæ sufficiunt vires; nec vox aut verba sequuntur. Ille autem, causas necquicquàm nectis inanes; præcipitat que moras omnes, solvit que pudorem.

IMMINUTIO.

Postquàm congressi solâ sub nocte per umbram, et mentem Venus ipsa dedit, nova prælia tentant. Tollit se arrectum; conantem plurima frustrà occupat, os, faciem que, pedem pede fervidus urget, perfidus, alta petens, ramum qui veste latebat, sanguineis ebuli baccis, minio que rubentem, nudato capite, et pedibus per mutua nexis, monstrum horrendum, informe, ingens, cui lumen ademptum, eripit à femore, et trepidanti fervidus instat. Est in secessu, tenuis quò semita ducit, ignea rima micans: exhalat opaca mephitim; nulli fas casto sceleratum insistere limen. Hìc specus horrendum. Talis sese halitus atris faucibus effundens, nares contingit odore. Hùc juvenis notâ fertur regione viarum, et super incumbens nodis et cortice crudo intorquet summis adnixus viribus hastam. Hæsit, virgineum que altè bibit acta cruorem. Insonuêre cavæ, gemitum que dedêre cavernæ. Illa manu moriens telum trahit: ossa sed inter altiùs ad vivum persedit vulnere mucro. Ter sese attollens, cubito que innixa levavit. Ter revoluta toro est. Manet imperterritus ille. Nec mora, nec requies. Clavum que affixus, et hærens nusquàm amittebat: oculos que sub astra tenebat. It que, redit que viam toties. Utero que recusso transadigit costas, et pectine pulsat eburno. Jam que ferè spatio extremo, fessi que, sub ipsam finem adventabant. Tum creber anhelitus artus arida que ora quatit. Sudor fluit undique rivis; labitur exsanguis, destillat ab inguine virus.

_D. MAGNUS AUSONIUS._

CXI.

AD PYTHAGORAM, DE MARCO.

Pythagora Euphorbi, reparas qui semina rerum, corporibus que novis das reduces animas; dic, quid erit Marcus, jam fata novissima functus, si redeat vitam rursùs in aeriam? Quis Marcus? feles nuper pullaria dictus, corrupit totum qui puerile secus, perversæ Veneris postico vulnere fossor, Lucilî vatis subula pulliprema. Non taurus, non mulus erit, non hippocamelus, non caper, aut aries, sed scarabæus erit.

_Idem._ Ep 70.

CXII.

SUBSCRIPTUM PICTURÆ CRISPÆ MULIERIS IMPUDICÆ.

Præter legitimi genitalia fœdera cœtûs, repperit obscœnas veneres vitiosa libido: Herculis hæredi quam Lemnia suasit egestas, quam toga facundi scenis agitavit Afranî; et quam Nolanis capitalis luxus inussit. Crispa tamen cunctas exercet corpore in uno, deglubit, fellat, molitur per utramque cavernam: ne quid inexpertum frustrà moritura relinquat.

_D. MAGNUS AUSONIUS_, Ep. 71.

CXII.

AD ZOILUM DE UXORE MŒCHA

Semivir uxorem duxisti, Zoïle, mœcham; ô quantus fiet questus utrinque domi! quùm dabit uxori molitor tuus, et tibi adulter, quantùm deprensi damna pudoris ement! Sed modò quæ vobis lucrosa libido videtur, jacturam, senio mox subeunte, feret; incipient operas conducti vendere mœchi, quos modò munificos lena juventa dabat.

_Idem._ Ep. 90.

CXIII.

DE TRIBUS INCESTIS.

Tres uno in lecto: stuprum duo perpetiuntur, et duo committunt: quattuor esse reor. Falleris: extremis da singula crimina; et illum bis numeres medium, qui facit et patitur.

_Idem._ Ep. 119.

CXIV.

IN CASTOREM.

Lambere quùm vellet mediorum membra virorum Castor, nec posset vulgus habere domi, repperit, ut nullum fellator perderet inguen: uxoris cœpit lingere membra suæ.

_D. MAGNUS AUSONIUS_, Ep. 120.

CXV.

IN EUNUM LIGURITOREM.

Eune, quòd uxoris gravidæ putria inguina lambis, festinas glossas non natis tradere natis.

_Idem._ Ep. 127.

CXVI.

IN QUENDAM QUI LEVIA SIBI INGUINA FACIEBAT.

Inguina, quòd calido levas tibi dropace, causa est. Irritant volsas levia membra lupas. Sed quòd et elixo plantaria podice vellis, et teris incusas pumice Clazomenas: causa latet: bimarem nisi quòd patientia morbum appetit: et tergo fœmina, pube vir es.

_Idem._ Ep. 131.

CXVII.

FESCENNINA _In nuptias HONORII AUGUSTI et MARIÆ._

ALCAICUM.

Princeps corusco sidere pulchrior, Parthis sagittas tendere certior, eques Gelonis imperiosior, quæ digna mentis laus erit arduæ? Quæ digna formæ laus erit igneæ? Te Leda mallet, quàm dare Castorem; præfert Achilli te proprio Thetis, victum fatetur Delos Apollinem. Credit minorem Lydia Liberum. Tu cum per altas impiger ilices prædâ citatum cornipedem reges, ludent que ventis instabiles comæ; telis jacebunt spontè tuis feræ, gaudens que sacris vulneribus leo admittet hastam morte superbior. Venus reversum spernit Adonidem, damnat reductum Cynthia Virbium. Cum post labores sub platani voles virentis umbrâ, vel gelido specu torrentiorem fallere Syrium, et membra somno fessa resolveris: ô quantus uret tum Dryadas calor! quot æstuantes ancipiti gradu furtiva carpent oscula Naïades! Quis verò acerbis horridior Scythis? Quis belluarum corde furentior? Quis, cum micantem te propè viderit, non optet ultrò servitium pati? Quis non catenas arripiat libens, collo que poscat vincula libero? Tu si nivalis per juga Caucasi sævas petîsses pulcer Amazonas, peltata pugnas desereret cohors, sexu recepto: patris et immemor inter frementes Hippolyte tubas strictam securim languida poneret, et seminudo pectore cingulum forti negatum solveret Herculi, bellum que solus conficeret decor. Beata, quæ te mox faciet virum, primis que sese junget amoribus!

Age, cuncta nuptiali redimita vere Tellus, celebra toros heriles. Omne nemus cum fluviis, omne canat profundum.

Ligures favete campi, Veneti favete montes, subitis que se rosetis vestiat Alpinus apex, et rubeant pruinæ.

Athesis strepat choreis, calamis que flexuosus leve Mincius susurret, et Padus electriferis admoduletur alnis.

Epulis que jam repleto resonet Quirite Tibris, domini que læta votis aurea septem geminas Roma coronet arces.

Procul audiant Iberi, fuit undè semen aulæ: ubi plena laurearum imperio fœta domus, vix numerat triumphos.

Habet hìnc patrem maritus, habet hìnc puella matrem, geminâ que parte ductum Cæsareum Flamineo stemma recurrit ortu.

Decorent vireta Betim; Tagus intumescat auro, generis que procreator sub vitreis Oceanus luxurietur undis.

Oriens que regna fratrum, simul Occidens que plaudat. Placidæ lætentur urbes, quæ que novo, quæ que nitent deficiente Phœbo.

Aquiloniæ procellæ, rapidi tacete Cori; taceat sonorus Auster: solus ovantem Zephyrus per dominetur annum.

Solitas galeâ fulgere comas, Stilico, molli necte coronâ. Cessent litui, sævum que procul Martem felix tæda releget: tractus ab aulâ rursùs in aulam redeat sanguis patris officiis. Junge potenti pignora dextrâ. Gener Augusti pridem fueras, nunc rursùs eris socer Augusti. Quæ jam rabies livoris erit? Vel quis dabitur color invidiæ? Stilico socer est, pater est Stilico.

Attollens thalamis Idalium jubar, dilectus Veneri nascitur Hesperus. Jam nuptæ trepidat sollicitus pudor, jam produnt lacrymas flammea simplices: ne cessa, juvenis, cominùs aggredi, impacata licet sæviat unguibus. Non quisquam fruitur veris odoribus, Hyblæos latebris nec spoliat favos, si fronti caveat, si timeat rubos. Armat spina rosas, mella tegunt apes. Crescunt difficili gaudia jurgio, accendit que magis, quæ refugit, Venus. Quod flenti tuleris, plus sapit osculum. Dices: ô quoties hoc mihi dulcius, quàm flavos decies vincere Sarmatas! adspirate novam pectoribus fidem, mansuram que facem tradite sensibus. Tam junctis manibus nectite vincula, quàm frondens hederâ stringitur æsculus, quàm lento premitur palmite populus; et murmur querulâ blandius alite linguis assiduè reddite mutuis. Et, labris animum conciliantibus, alternum rapiat somnus anhelitum. Amplexu caleat purpura regio, et vestes Tyrio sanguine fulgidas alter virgineus nobilitet cruor. Tum victor madido prosilias toro, nocturni referens vulnera prælii. Ducant pervigiles carmina tibiæ, permissis que jocis turba licentior exsultet tetricis libera legibus. Passim cum ducibus ludite, milites, passim cum pueris ludite virgines. Hæc vox ætheriis insonet axibus, hæc vox per populos, per mare transeat: formosus Mariam ducit Honorius.

_CL. CLAUDIANUS._

CVIII.

IN MARTIUM CINÆDUM.

Quid prodest Martis te vel de nomine dictum, pruriat infami cum tibi clune Venus? Fors fuerat potius, Cypridos ut nomen haberes, et natura daret Martia membra tibi. Nunc utroque carens, ignoti fabula sexûs, fœmina cum non sis, vir tamen esse nequis.

_BURMANNI Anthologia latina._

CIX.

DE EUNUCHO.

Quem natura marem dederat, fit fœmina ferro; nam tener impubes viribus exsuitur. Hìnc juvenem cernis tanto sub robore mollem, et dubii pulcher corporis errat homo. Conjugibus cautis placita est monstrosa voluptas; fidus enim est custos, qui sinè teste datur.

_Idem._

CX.

DE EQUA PHILAGRI ADVOCATI.