# De M. Terenti Varronis Libris Grammaticis

## Part 18

Book page: https://www.cyberlibrary.org/la/books/de-m-terenti-varronis-libris-grammaticis-16400/index.md

_53._ Gell. XII 10, 1: Aeditimus uerbum latinum est et uetus, ea forma dictum qua finitimus et legitimus. pro eo a plerisque nunc aedituus dicitur noua et commenticia usurpatione, quasi a tuendis aedibus appellatus. satis hoc esse potuit admonendi gratia dixisse * * propter agrestes quosdam et indomitos certatores, qui nisi auctoritatibus adhibitis non comprimuntur. *M. Varro ... origine incorruptum*. cf. Varro de l.l. VII 12 p. 298. VIII 61 p. 437. de re rust. I 2, 1. Fest. Pauli p. 13 M.: aedituus aedis sacrae tuitor id est curam agens, aeditimus aedis intimus. Char. p. 75, 18: aeditumus dicitur qui aedem seruat quasi aedis intimus, dicitur etiam aedituus ab aede tuenda. _cf._ Placidi gl. in Mai class. auct. III p. 427. Thes. latin. in Mai class. auct. VIII p. 192.

_de codd. uid. adn. ad fr. 36_ 1 marcellium _V_ || 2 editumum _L_ editummum _V_ || edituum _V_ editūum _L_

_54_ Quae graeci dicunt aenigmata, hoc genus quidam ex nostris ueteribus scirpos appellauerunt. | quale est: Semel minusne an bis minus non sat scio, an utrumque eorum. ut quondam audiui dicier, Ioui ipsi regi noluit concedere. 5 hoc qui nolet diutius apud sese quaerere, inueniet quid sit in M. Varronis de sermone latino ad Marcellum libro secundo.

_54._ Gell. XII 6: *Quae graeci ... quale est*, quod nuper inuenimus per hercle antiquum, perquam lepidum tribus uersibus senaris compositum aenigma, quod reliquimus inenarratum, ut legentium coniecturas in requirendo acueremus. uersus tres hi sunt: *semel minus ... libro secundo*.

_Gelli codicibus VL accedit B = fragm. Bernense cod. msc. 404 scriptum anno ae. n. 1173 cf. Hertz l.s. p. 412_ 1 quae greci _L_ que greci _VB_ || enigmata _VL_ enicmata _B_ || 2 appallauerunt{*above second a: e} _L_ || 3 minusne _L_ minusque{*above que: ne} _B_ minus _V_ || minus non sat scio _Scaliger Virgilii append. p. 230_ minus non sit sat scio _L_ minus non sit sed scio _VB_ || 4 an _LVB_ at _Hertzius_ || eorum ut quondam _VB_ eorum quod _L_ || audiui ipsi dicier ioui regi _L_ audiui ipsi dicier ioui regi regi _B_ audiui ipsi.......oui regi _lacuna sex uel septem litterarum inter_ ipsi _et_ oui _V_ audiui dicier Ioui ipsi regi _Scaliger_ || 5 uoluit _V hoc aenigma Barthius aduers. XVI 22 sic scripsit:_ semel minus? non. bis minus? non. sat scio. |an utrumque? uerum. ut quondam audiui dicier _e.q.s._ || 6 nolet _L_ noluit _VB_ || aput _V_ || quaereret _VB_ || 7 in m. uarronis _LB_ . ĭn. uarronis _V_ || mercellum _L_ macellium _V_

III

_55_ Scire oportet uocem sicut omne corpus tris habere distantias: longitudinem altitudinem crassitudinem. longitudinem tempore ac syllabis metimur, nam et quantum morae enuntiandis uerbis teratur et quanto numero modoque 5 syllabarum unumquodque sit uerbum, plurimum refert. altitudinem discernit accentus, cum pars uerbi aut in graue deprimitur aut sublimatur in acutum. crassitudo autem in spiritu est, unde etiam graeci adspirationem πνεῦμα δασὺ appellant. nam omnes uoces aut aspirando facimus 10 pinguiores, aut sine spiritu pronuntiando tenuiores.

_55._ Seru. de accent. 8 p. 526 Endl.: *Scire* autem *oportet ... pronuntiando tenuiores*. Prisc. de accent. p. 519, 6: uox corpus esse ostenditur. nam et si corpus non esset, auditus aurium minime ui percuteretur. sed cum tangit auditum et reuerberat elementum, tripertito diuiditur, altitudine scilicet latitudine longitudine. habet quippe littera altitudinem in pronuntiatione, latitudinem in spiritu, longitudinem in tempore, hoc est et alte et late et longe auditur.

_L = cod. Lauantinus saec. VIII uel VIIII, cuius lectiones ex analectis gramm. Eichenfeldi et Endlicheri adpono_ 3 distantias altitudinem _L_ || 4 quantum ore _L_ || 6 sit] si _L_ || 7 altitudinem] ab altitudine _L_ || 8 Crasitudo _L_ || 9 spiratu _corr. in_ spiritu _L_ || πνεῦμα δασὺ _add. Albertus Zippmann om. L_ || 10 aspiranda _L_ || 11 pingui res _L_ || aspiratu _L_

_56_ H sicut in quaestione est littera sit necne: sic nunquam dubitatum, an secundo loco a quacunque consonante poni deberet, quod solus Varro dubitat. uult enim auctoritate sua efficere, ut H prius ponatur ea littera, cui adspirationem conferat, et tanto magis hoc tentat persuadere, 5 quod uocalibus quoque dicat anteponi ut heres, hircus.

_56._ Cassiodori Cornut. p. 2285P. p. 576B Garet.: *H sicut in ... heres hircus*. sed Varronem praeterit consonantem ideo secundo loco H recipere, quia non possit ante _se_ adspirationem nisi uocalis habere. itaque et ante et post H littera, cuicumque _uoc_ali adiungatur, consonabit (_sic corr. Vsener, cum codd. om._ se, _scrib._ uocales, tali, non sonabit). haec enim natura uocalium est, ut, ante siue (ante se aut _codd._) post se habeant H, enuntiationem non inpediant. Prisc. I 25 p. 19, 12: _PH_ autem ideo non est translatum ab illis in aliam figuram, quod nec sic cohaeret huic quomodo mutis, nec si tollatur minuit significationem. quamuis enim subtracta aspiratione dicam: retor Pyrrus, intellectus integer manet, non aliter quam si antecedens uocalibus auferatur, unde ostenditur ex hoc quoque aliqua esse cognatio R litterae cum uocalibus. ex quo quidam dubitauerunt, utrum praeponi debeat huic aspiratio an subiungi.

_de codd. uid. adnot. ad fr. 43_ 1 sic] sit _AB_ || nunquam _A_ || dubitatum ac secundo _A_ dubitatum est ac secundo _B_ || consonanti _B_ || 3 debere _AB_ || quia solus _B_ || 4 quae adspirationem _B_ quae ad adspirationem _A_ || 5 conferat _edidit Fornerius_ (_Paris. 1588_) conferet _B_ confert _A_ || temptat _B_ || 6 qu... uocalibus (quod _corr._) _B_ ut uocalibus _A_ || q̃q; _A_

_57_ Varroni placet R litteram, si primo loco ponatur, non adspirari. lector enim ipse, inquit, intellegere debet Rodum, tamen etsi H non habet, Rhodum esse, retorem rhetorem.

_57._ Cassiodori Cornut. p. 2286P. p. 577A Garet.: *Varroni* enim *placet ... retorem rhetorem*. sed eadem obseruatio non necessaria est R litterae. sunt enim uerba primo loco R litteram habentia non minus latina quam graeca. itaque merito auferemus aut amouebimus adspirationem: Roma regina rapa Rodus. _cf. Prisciani uerba ad fr. 56. exscripta._

1 placet. h. littera _B_ placet h litera _A_ || si pro loco _B_ || 2 ipse intelligere debet inquit _A_ || debet Rhodum _A_ || 3 non _om. A_ || rodum esse _AB_ || retorem. rethorem _B_

_58_ De H littera quaeritur quae se cum his aut inseruit uocibus aut praeposuit; inseruit, ut in his: uehemens reprehendit, cum elegantiores et ueementer dicant et reprendit secundum primam positionem. prendo enim dicimus non prehendo. at praeposuit, ut cum dicas: hostis harena 5 halicam et haliculam, cum ab alendo possit alica dici, et aliculam existiment dictam, quod alas nobis iniecta contineat. hortus quoque non desiderabat aspirationem, quod ibi herbae oriantur id est nascantur, sed tamen a consuetudine accepit. et cohortes aeque a cooriendo ex eodem 10 loco dictae sunt, et eam differentiam quidam esse uoluerunt, ut cohortes militum cum aspiratione a mutua hortatione dicantur. item nonnulli harenam cum aspiratione, siue quoniam haereat siue quod aquam hauriat, dicendam existimauerunt, aliis sine aspiratione uidetur enuntianda. 15 nos non tam per illas causas, quas supra proposuimus, quam propter originem uocis, siquidem, ut testis est Varro, a sabinis fassana dicitur: et sicut S familiariter in R transit, ita F in uicinam aspirationem mutatur. similiter ergo et hoedos dicimus cum aspiratione, quoniam 20 foedi dicebantur apud antiquos. item hircos, quoniam eosdem aeque fircos uocabant. nam et e contrario, quam antiqui habam dicebant nos fabam dicimus. cilonem quoque et cocleam et cocleare sine aspiratione scribemus, et quicquid per consuetudinem aurium ita licuerit enuntiare. 25 non enim firmum est catholicum grammaticorum, quo censent aspirationem consonanti non esse iungendam, cum et Carthago dicatur et pulcher et Gracchus et Otho et Bocchus.

_58._ Vel. Long. p. 2229P.: Et *de H littera ... Otho Bocchus*.

_de cod. uid. adnot. ad fr. 45_ 1 de hac litera _V_ || cum his] ?? || 3 et reprendit] In reprendit _V_ || 5 harenę ha:alicam {*above second a: h} et aliculam _V_ || 7 existimet _V_ || 11 et tam _V_ || 18 fassana f fasma [*below a: alpha stacked on .i.] _V_ || 22 fercos f fircos _V_ || 24 coleam _V_ || 27 censent _P_ || 28 gracchos _V_ || 29 bocchus _V_

_58A_ Peccant qui prehensus cum adspiratione scribunt, cum eam prima persona non habeat, et similiter uehemens, cum a ui mentis dicatur. quam quidam putant adiciendam, quoniam id non aliud putant esse quam altius _mentem uehi id est_ ferri, cum huic uerbo sine dubitatione adspiretur. 5 negat Varro etiam Graccho adspirandum, quoniam a gerendo sit cognominatus, matrem enim eius qui primus Graccus sit dictus, duodecim mensibus utero eum gessisse. et pulchrum quamuis in consuetudine adspiretur, nihilo minus tamen ratio exili littera C enuntiandum et scribendum 10 esse persuadet, ne una omnino dictio aduersus latini sermonis naturam media adspiretur. quamuis Santra a graecis putet esse translatum quasi πολύχρουν.

_58A._ Ter. Scaur. p. 2256P.: Similiter *peccant* et qui nucs et trucs et ferocs in nouissimam litteram dirigant ... item, *qui prehensus ... quasi πολύχρουν*.

_de cod. uid. adn. ad fr. 44_ 1 aspiratione _B_ || 2 ueemens _B_ || 4 quoniam ·i· non _B_ || quam alterius . {*above .: ferri} cum hoc _B_ || 5 aspiretur _B_ || 6 grẹco {*above ẹ: ae} aspirandum _B_ || 7 enim eius] enim enim _B_ || 8 utero eum _Ritschelius quaest. uarr. p. 28_ uterum _B_ || gessisset _B_ || 9 nihilhominus _B_ || 10 ratio exhi littere tenuntiandum _B_ || exiliter c _P_ || 12 aspiretur _B_ || 13 polichrum _B_

_58B_ Graccus et ortus sine adspiratione dici debere Varro ait et ortum quidem, quod in eo omnia oriantur, Graccum autem a gerendo, quod mater eius duodecim mensibus utero eum gestauerit, uel a gracilitate corporis ut quidam uolunt. 5

58B. Char. p. 82, 7: *Graccus et ortus ... quidam uolunt*. sed consuetudo et Gracchos et hortos cum adspiratione usurpauit. _de re cf. M. Haupt quaest. Catull. p.78 sq._

_58C_ Arena si ab ariditate dicitur non habet aspirationem, si ab haerendo ut in fabricis uidemus habet.

_58C._ Seru. ad Verg. Aen. I 172: *Arena*: quaeritur habeat necne nomen hoc adspirationem. et Varro sic definit: *si ab ariditate ... uidemus habet*. melior tamen est superior etymologia.

1 si] sed _H = cod. Hamburgensis_ || aritutate _corr. in_ ariditate _H_ aritate _cod. Lips. saec. X_ || 2 herendo _H_ || ut _suprascr. manu sec. in cod. Cassellano_ || uidemus _om. cod. Bernens. 363. suprascr. m. sec. in Cass._

_58D_ Pulchrum Varro adspirari debere negat, ne duabus consonantibus media intercedat aspiratio, quod minime rectum antiquis uidebatur.

_58D._ Char. p. 73, 17: *Pulchrum Varro ... recordationem doloris*. unde et sepulcrum hodieque manet, quod sit seorsum a pulcro.

_58-58D._ Quint. I 5, 19: Illa uero nonnisi aure exiguntur, quae fiunt per sonos. quamquam per adspirationem, siue adicitur uitiose siue detrahitur, apud nos potest quaeri an in scripto sit uitium, si H littera est, non nota. cuius quidem ratio mutata cum temporibus est saepius. parcissime ea ueteres usi etiam in uocalibus, cum oedos ircosque dicebant, diu deinde seruatum ne consonantibus aspirarent ut in Graccis et in triumpis. erupit breui tempore nimius usus, ut choronae chenturiones praechones adhuc quibusdam inscriptionibus maneant, qua de re Catulli nobile epigramma (84) est. inde durat ad nos usque uehementer et comprehendere et mihi, nam mehe quoque pro me apud antiquos tragoediarum praecipue scriptores in ueteribus libris inuenimus. Gell. XVI 5, 6: uemens ... a mentis ui atque impetu dicitur. cf. Macrob. sat. VI 8, 18. Vel. Long. p. 2234P.: uoluerunt item alium esse Cilonem alium Chilonem, et Cilones homines uocari angusti capitis et oblongi, Chilones uero improbioribus labris homines a Graeco παρὰ τὰ χειλη. talis quaestio est circa cohortes et coortes, ubi diuersam esse significationem uoluerunt grammatici, ut coortes sint uillarum, unde homines cooriantur pariter. oriri enim apud antiquos surgere frequenter significabat, ut apparet in eo quod dicitur: ‘Oriens consul magistrum populi dicat’, quod est surgens. at cohortes militum a mutua cohortatione. nam cortes audimus quidem uolgo sed barbare dici. de superiore differentia mihi aliud uidetur, quod cum superius de adspiratione loquerer ostendi, id quoque illum (_an_ ibi quoque illam?) sibi locum fecisse, cum alioquin non desideraretur, ut in uehemente et in reprehenso, cum ueemens et reprensus sine adspiratione emendatius dicatur. nam tam militum quam rusticorum coortes sunt, si quidem et milites e rusticis et ex eiusdem regionis hominibus conscribebantur, ut et agnoscere et tueri inuicem possint. cf. Cassiodori Vel. Long. p. 2287P. Cassiodori Cornut. p. 2286P.: uehemens et uemens apud antiquos et apud Ciceronem lego, aeque prehendo et prendo, hercule et hercle, nihil et nil. haec obseruare ea tenus poteris consuetudine potius quam ratione, in his praecipue uerbis, quae adspirationem habere debent. Fest. Pauli p. 84 M.: foedum antiqui dicebant pro hoedo, folus pro olere, fostem pro hoste, fostiam pro hostia. p. 7: alica dicitur quod alit corpus, p. 102: hortus apud antiquos omnis uilla dicebatur, quod ibi qui arma capere possint orirentur. Char. p. 103, 21: harena dicitur quod haereat et arena quod areat, gratius tamen cum adspiratione sonat. Mar. Vict. I 4, 84 p. 2466P.: uideo uos saepe et orco et uulcano H litteram relinquere, sed credo uos antiquitatem sequi. sed cum asperitas uetus illa paulatim ad elegantioris uitae sermonisque est limam perpolita, sic uos quoque has uoces sine H secundum consuetudinem nostri seculi scribite. item corona ancora sepulcrum, sic et quae H in adspiratione desiderant, ut brachium cohors harena pulcher. sed ea quatenus debetis obseruare ignoratis, inducti fortasse eo quod legistis praeceptum antiquorum, qui aiunt scribi quidem omnibus litteris oportere, in enuntiando autem quasdam litteras elidere, in quo ... bis peccatis, quod aliud scribitis et aliud legitis quam scriptum est. Vel. Long, p. 2238P.: de aspiratione ... aliquid iam locuti sumus, repetendum tamen existimaui sermonem propter eos qui hymnum, item hyacinthum et hymenaeum uarie scripserunt. alii enim praeponendam adspirationem putauerunt, alii tamquam non necessariam omiserunt, quoniam scilicet in communi lingua graecorum numquam non adspirationem in se habet Υ littera quotiens inchoat uoces. nam quod ad latina pertinet, in quibus tale quid (_Vsener pro_ late aliquid) ambigitur, antiqua consuetudo respicienda est, quibus moris fuit pro hac adspiratione litteram dicere F. itaque harenam iustius quis dixerit, quoniam apud antiquos fasena erat, et hordeum quia fordeum, et sicut supra diximus hircos quoniam firci erant, et hoedi quoniam foedi. Ter. Scaur. p. 2249P.: per detractionem (uitiatur scribendi ratio) cum aedus sine adspiratione scribitur, cum alioqui cum ea debeat, quoniam apud antiquos faedus sit dictus et ubi illi F litteram posuerunt, nos litteram (autem P) H substituimus, ut quod illi fordeum dicebant nos hordeum, fariolum quem nos hariolum, similiter faedum quem nos haedum dicimus. p. 2252: nec minus consonantes (inter se mutuis uicibus in declinatione funguntur) ut F et H, utraque enim ut flatus est. quare quem antiqui fircum nos hircum, et quam Falisci habam nos fabam appellamus, et quem antiqui fariolum nos hariolum. _cf._ p. 2258. Fest. Pauli p. 43: Chilo dicitur cognomento a magnitudine labrorum. Cilo sine adspiratione, cui frons est eminentior ac dextra sinistraque ueluti recisa uidetur. Char. p. 102, 1: Cilones dicuntur, quorum capita oblonga et conpressa sunt: chilones autem cum adspiratione ex graeco a labris inprobioribus, quae illi uocant χείλη, unde et pisces chilones inprobius labrati.

_59_ In accentu materia locus et natura prosodiae breuissime conpraehensa sunt. nam materia esse ostenditur vox et ea quidem, qua uerba possunt sonare, id est scriptilis. locus autem syllaba, quoniam haec proprie uerbi pars est, quae recipit accentum. natura uero prosodiae in eo est, 5 quod aut sursum est aut deorsum; nam in uocis altitudine omnino spectatur adeo ut, si omnes syllabae pari fastigio uocis enuntientur, prosodia sit nulla.

_59._ Seru. de accentib. 7 p. 526 Endl.: *In accentu ... sit nulla*.

_de cod. uid. adnot. ad fr. 55_ 1 natura est prosodie _L_ || qua] quae _L_ || 4 probrie _L_ || 7 omno {*above n: 3 dots} _L_ || fastigia _corr. in_ fastigio _L_

_60_ Quot sint prosodiae dicendum est.

1 quod _L_

Athenodorus duas esse prosodias putauit, unam inferiorem, alteram superiorem. flexam autem, nam ita nostra lingua περισπωμένην uocamus, nihil aliud esse quam has duas in una syllaba. 5

2 at henodorus _L_ || 4 perispomen _L_ || uocauimus _L_

Dionysius autem Aristarchi discipulus, cognomento Thrax, domo Alexandrinus, qui Rhodi docuit, lyricorum poetarum longe studiosissimus, tres tradidit quibus nunc omnes utuntur βαρεῖαν ὀξεῖαν περισπωμένην.

6 dionisius _L_ || aristarci _L_ || 7 trax _L_ || alexandrios{*above o: u} a qui rodii _L_ || liricorum _L_ || 9 baria noxian perispomenon _L_

Tyrannio uero Amisenus, quem Lucullus Mithridatico 10 bello captum Lucio Murenae concessit, a quo ille libertate simul et ciuitate donatus fuit, quattuor scribit esse prosodias βαρεῖαν μέσην οξεῖαν et περισπωμένην. atqui memoriae proditum est hunc ante alios fuisse pronuntiatione peritum, quod nequaquam assequi potuisset, nisi tenore 15 singularum uocum diligentissime perquisito.

10 tyrannion uero iamisenus _L_ || lucillus mitridatico _L_ || 11 captam _corr. in_ captum _L_ || munere _corr. in_ murene _L_ || concesit _L_ || quo illo _L_ || 12 fuit] sit _L_ || 13 barian mesehenoxiant perispomenenat qui _L_ || 14 peritum] potiorem _L_ || assequi] esse{*above e: a} qui _L_

In eadem opinione et Varro fuit, qui in leges suas redegit accentuum scientiam et doctrinam, isque omnibus a se propositis euidentissimas affert probationes, ut id quoque pro media prosodia facit; dicendo ipsam naturam nihil 20 facere totum, ubi non sit medium. ut enim inter rudem et eruditum, inter calidum et frigidum, amarum et dulce, longum et breue sit quiddam medium, quod neutrum est, sic inter imam summamque uocem esse mediam, ibique quam quaerimus prosodiam. neminem musicum esse, qui 25 mediam uocem in cantu ignorauerit, nec quemquam potuisse dicere in sono chordarum aut uoce tibiarum assaue uoce cantantium μέσην esse, si non in omni uocis natura esset medium, minimeque mirum, ut in hanc multorum sensus non animaduertat, cum illum, qui in cithara aut tibia 30 aliquanto uberior est, saepe totum non sentiat meatum.

17 qui in _Endl._ quin _L_ || 18 redigit _L corr. Endl._ || scientia et doctrina _L_ scientiam. doctrina _Endl._ || isque] eius quae _L_ || 19 quodque _L_ || 20 prodosia _L_ || dicendo ipsam] _hic incipit Wasi (cf. supra p. 49) excerptum (= W) his uerbis: Varro laudatus in Seruii Ms. Cap. de Accentib. pluribus pro Media Prosodia arguit_, ipsa in natura nihil totum || 22 amarum et dulce longum et breue _W_ et amarum dulcem longum et brebem _L_ || 23 sit] est _LW_ || quoddam _W_ || 25 querimus _L_ || musicam _L_ || 26 quenquam _W_ || potuisse _L_ potius esse _W_ || cordarum _L_ || aut uoce quarum aliaue _L_ alia uoce buccinarum assaue _W_ || 28 mesen _LW_ || si _W_ si si _L_ || 30 illa quae _LW_ || chitera{*above e: i} aut quia aliquando _L_ cithara auditur quia aliquanto _W_ || 31 tatum _corr. in_ totum _L_ tantum _W_ || cum illam, quae etc., saepe totum non sentiat theatrum _ci. Wachsmuth_

Praeterea minus reliquis notam, primum quod ea sit principium aliarum ut μέση in musice initium cantionis, et omnium rerum initia semper obscura sint. dein quod omne medium in angustis non uideatur, ut punctum in quamuis 35 magno orbe, quod uocant κέντρον. nullum esse corpus, ubi non sit medium, et omnem uocem corpus esse, omnem igitur uocem medium habere. quod enim fuit deorsum prius in medium succedere quam euolet sursum, et quod sursum est ante eodem uenire quam deorsum, quare 40 utriusque compitum medium esse. et multa praeterea latius in eam rem disputata profert, quae nunc nobis locus non est iterare. scire enim oportet rationis huius recens non esse commentum, sed omnium, qui ante Varronem et Tyrannionem de prosodia aliquid reliquerunt, plurimos et 45 clarissimos quosque mediae huius fecisse mentionem, quos omnes sibi fuisse auctores Varro commemorat: grammaticos Glaucum Samium et Hermocraten Iasium; item philosophum Theophrastum peripateticum cui diuina facundia nomen adsciuit, nec non eiusdem sectae Athenodorum, 50 summi acuminis uirum, qui quandam prosodiam μονότονον appellat, quae uidetur non alia esse quam media, licet diuerso uocabulo.

32 preterea _L_ || 33 mese _W_ mesae _L_ || musica _W_ || 34 omnia initia _W_ || deinde _W_ || 35 in quamuis _W_ non quamuis _L_ || 36 quod] quem _LW_ || centron _LW_ || 38 fuit _Weil et Benloew théor. gén. de l’accent. lat. p. 16_ fluit _LW_ || 39 succendere _L_ || 40 eodem uenire _Weil et Benloew l.s._ eo deuenire _LW_ || quare utriusque _L_ quantumuis _W_ || 41 et multa--14 aliquid reliquerunt] _om. W_ || 42 disputatam _L_ || locum est iterarae _L_ || 44 barronem _corr. in_ Varronem _L_ || 45 relinquerunt _L_ || Haec Varro, qui plurimos _W_ || 46 quoque _L_ || huius sibi fuisse autores commemorat _W_ || 47 barro _corr. in_ Varro _L_ || 48 ioseum _L_ || philosofum theoprastum _L_ || 50 ut henothorum _corr. in_ athenothorum _L_ || 51 prosodoam _corr. in_ prosodiam _L_ || monotonon _corr. in_ monotomon _L_

Nec desunt, qui prosodias plures esse quam quatuor putauerint. ut Glaucus Samius, a quo sex prosodiae 55 propositae sunt sub hisce nominibus: ἀνειμένη, μέση, ἐπιτεταμένη, κεκλασμένη, ἀντανακλωμένη, νήτη. sed hic quoque non dissentit a nobis. nam cuiuis ex ipsis nominibus intellectu procliue est tres primas esse simplices et non alias quam βαρεῖαν μέσην ὀξεῖαν, postremas 60 autem tres duplices et quasi species unius flexae, quae est genere una. hanc enim flecti non uno modo omnes putauerunt, Eratosthenes ex parte priore acuta in grauem posteriorem, Theodorus autem aliquando etiam ex graui in acutiorem excendere. ceterum Varro in utramque partem 65 moueri arbitratur, neque hoc facile fieri sine media, eamque acutae coniunctam plerumque esse potius quam grauem, quod ea propius utramque est, quam illa superior et inferior inter se.|