Part 1
Produced by Louise Hope, David Garcia and the Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net
[Admonitio ad lectorem:
_x_ = "italice" scriptum "x" = "gesperrt" (cum spatio inter litteris scriptum) +x+ = graece scriptum {N} = supra scriptum (h.e. editio vel adnotatio) {a.} = littera expunctuata {=a} = littera supralineata [ ] = praeter adnotationes, sunt omnes in archetypo]
* * * * * * * * * * * * * *
DE GRAECORUM MEDICIS PUBLICIS
Dissertatio Inauguralis quam ad Summos in Philosophia Honores Rite Impetrandos Consensu et Auctoriate Amplissimi Philosophorum Ordinis in Alma Litterarum Universitate Friderica Guilelma Berolinensi
scripsit
RUDOLFUS POHL
Berolinensis
Promotio Sollemnis Habebitur Die XXIV. M. Junii MCMV
De opusculo retulerunt Udalricus de Wilamowitz-Moellendorff Hermannus Diels.
Berolini Typis expressit Georgius Reimer MCMV.
FRIDERICO HILLERO DE GAERTRINGEN UDALRICO DE WILAMOWITZ-MOELLENDORFF
SACRUM
CONSPECTUS CAPITUM.
pag. Cap. I. Quibus temporibus medici publici inter Graecos inveniantur 8 §1. de medicis publicis vetustissimis 8 §2. de Asclepiadis et Aesculapiis 10 §3. de medicis publicis a saeculo quinto usque ad principatus tempora prima 16 §4. de medicis publicis aevi Romani sive de archiatris 23
Cap. II. De ratione et consuetudine medicorum publicorum 45 §1. de vocabulis usurpatis de medicis publicis 45 §2. de ratione eligendi medicos publicos 48 §3. de numero medicorum publicorum 54 §4. de munere atque officio medicorum publicorum 57 §5. de medicis ad certam causam a re publica et de medicis a collegiis conductis 63 §6. de mercede et praemiis medicorum publicorum 67 §7. de collegiis medicorum 79
Libros citatos saepius ita descripsi:
AM. = Mitteilungen des Kaiserl. archäol. Instituts, Athenische Abteilung.
Amer. Journ. = American Journal of Archaeology.
Arch. Anz. vid. Jahrb. d. I.
BCH. = Bulletin de Correspondance Hellénique.
BGU. = Ägyptische Urkunden aus den Kgl. Museen zu Berlin, Griechische Urkunden.
CIG. = Corpus Inscriptionum Graecarum.
CIL. = Corpus Inscriptionum Latinarum.
Ditt. = Sylloge Inscriptionum Graecarum ed. Guilelmus Dittenberger.
Ditt. Suppl. = Orientis Graeci inscriptiones selectae. Supplementum sylloges inscr. Graec. ed. Wilhelmus Dittenberger.
EG. vid. Kaibel.
Galenus K. = Claudii Galeni opera omnia cur. C. G. Kuehn Lipsiae 1821 sqq.
GGA. = Göttingische gelehrte Anzeigen.
Jahrb. d. I. = Jahrbuch des Kais. Deutschen archäol. Instituts. Mit dem Beiblatt Archäologischer Anzeiger.
IG. = Inscriptiones Graecae consilio et auctoritate Academiae Litterarum Regiae Borussicae editae.
JoHSt. vel Journ. of H. St. = The Journal of Hellenic Studies, London.
Inschr. v. Magn. = Die Inschriften von Magnesia am Maeander ed. Otto Kern.
Inschr. v. Olymp. = Olympia, Textband V, Die Inschriften von Olympia edd. W. Dittenberger et K. Purgold.
IvP. = Die Inschriften von Pergamon ed. Max Fraenkel.
K. vid. Galenus.
Kaibel EG. = Epigrammata Graeca ex lapidibus conlecta ed. Georgius Kaibel.
Lebas vel Lebas-Foucart vel Lebas-Waddington = Voyage archéologique en Grèce et en Asie Mineure par Ph. Le Bas. Inscriptions grecques et latines: Tome I (Attique) par Ph. Le Bas, Tome II (Mégaride et Péloponnèse etc.) par Ph. Le Bas et P. Foucart, Tome III (Asie Mineure, textes et explications) par Ph. Le Bas et W. H. Waddington.
Littré = Oeuvres complètes d'Hippocrate, traduction nouvelle avec le texte grec par E. Littré, Paris 1839 sqq.
Loewy = Inschriften griechischer Bildhauer ed. Emanuel Loewy.
M. Rh. vid. Rh. M.
Mich. = Recueil d'inscriptions grecques par Ch. Michel, Bruxelles 1900.
+Mous. k. Bibl.+ = +Mouseion kai bibliothêkê tês euangelikês scholês en Smurnê.+
OP. vel Oxyrh. Pap. = The Oxyrhynchus Papyri Part I, II, III, IV ed. by B. P. Grenfell and A. S. Hunt, London 1898-1904.
Pap. Oxyrh. vid. OP.
PH. vel Paton-Hicks = The inscriptions of Cos by W. R. Paton and E. L. Hicks, Oxford 1891.
REG. = Revue des études grecques (publiée par l'association pour l'encouragement des études grecques), Paris.
Rev. arch. = Revue archéologique, Paris.
Rh. M. = Rheinisches Museum für Philologie.
SGDI. = Sammlung griechischer Dialekt-Inschriften, herausgeg. von H. Collitz.
Cum Udalrico de Wilamowitz-Moellendorff et Friderico Hillero de Gaertringen auctoribus medicorum Graecorum titulos colligere coepissem, mox intellexi tanto operi neque tempus neque spatium dissertationi inaugurali statutum neque vires meas nunc quidem satisfacere. Seposito igitur in futurum sylloges illius consilio malui de medicis Graecorum publicis agere; quod collectis plus trecentis medicorum titulis melius me facturum esse spero quam qui adhuc eandem provinciam administraverunt.
Medicos publicos i.e. medicos, qui a re publica conducti civibus aegrotantibus gratis mederentur, apud Graecos fuisse semper notissima res erat. Quamquam in litteris antiquis non multa huius instituti testimonia sunt, quae postquam semel sunt collecta in compendiis repeti solent. Accessit larga titulorum copia, postquam primum a. 1840 Euenoris Acarnanis medici tituli (nunc IG. II 186, 187) in arce Athenarum effossi sunt; papyri nuper in Aegypto repertae alia nova addiderunt. Itaque operae pretium videtur rem denuo tractasse.[1]
[Adnotatio 1: Inscriptionibus iam inventis hi viri docti in medicos publicos accuratius uberiusque inquisiverunt:
"A. Vercoutre", _La médecine publique dans l'antiquité grecque_, Rev. arch. 1880 (N.S. XXXIX), p. 99, 231, 309, 348 sqq., a quo quibus in rebus erratum sit demonstravit "A. Dechambre", Rev. arch. 1881 (N.S. XLI), p. 52, qui de »medicina publica«, ut dicunt, se ipsum profitetur disseruisse »dans un journal de médecine«, quam ephemeridem non nominatam adhuc non inveni.
"P. Girard", _L'Asclépieion d'Athènes_, Paris 1881 (Bibl. des écoles franç., fasc. XXIII). Pars II, cap. II, 2, p. 83.
"S. Reinach" apud Daremberg-Saglio, _Dictionnaire des antiq. grecq. et rom._ s.v. _Medicus_, cap. XIII (vol. III, 2, p. 1691), ubi quae de tota medicorum Graecorum conditione nota sunt, uberrime exponuntur.
De medicis magis in universum (ut S. Reinach) commentati sunt, tamen etiam de publicis nonnulla attulerunt:
"C. Becker", _Charikles_, ed. Göll III, p. 48 sqq. (_Erster Exkurs zur achten Szene: die Ärzte_).
"G. Welcker", _Zu den Altertümern der Heilkunde_, Kleine Schriften III, P. 1-234.
"R. Herzog", _Koische Forschungen und Funde_, Anhang 5: »_Die Ärzteschule von Kos_«, p. 200 sqq.
Quos omnes infra nomine tantum citabimus.]
CAPUT PRIMUM.
QUIBUS TEMPORIBUS MEDICI PUBLICI INTER GRAECOS INVENIANTUR.
§1.
DE MEDICIS PUBLICIS VETUSTISSIMIS.
Tradit Herodotus (III 131) Democedem Crotoniatam medicum Calliphontis filium (c. 125), cum Aeginam venisset, anno primo omnes medicos arte sua adeo superasse, ut postero anno medicus publicus factus talentum ex aerario publico acciperet; insequenti anno Athenis minas centum, quarto denique a Polycrate Samiorum tyranno talenta duo accepisse. Ex quibus duo sunt colligenda: cum Herodotus de medicis publice conductis verba faciat tamquam de re notissima, quo tempore scripsit (circa annum 440), institutum medicorum publicorum in civitatibus Graecis solemne fuisse. Ex eis vero quae narrantur cognoscimus saeculo iam sexto exeunte medicos aere publico conduci solitos esse.
Quae narrat Herodotus, Thuriis vel Crotone ipsa eum audivisse verisimile est. Etenim Democedes medicus erat Crotoniensis, et comprobatur mihi patrem, qui civis Cnidius fuerat, cum pontificem Aesculapii eum ibi fuisse Suidas (s.v. +Dêmokêdês+) referat,[2] postquam Crotonem venit, ibi munus medicum ut filium esse exsecutum (cf. Krische, _Forsch. zur alten Philos._ I 72; Wachtler, _de Alcmaeone Crot._ 91). Sed num munus medicum, quo et pater et filius Crotone fungebantur, publicum fuerit, dici non potest.
[Adnotatio 2: "Pontificem Aesculapii" cum fuisse credi non potest, quandoquidem hac aetate medicis nondum ullus erat usus cum Aesculapio et Aesculapiis. Hic nuntius, quem apud Herodotum nondum legis, tum demum enasci poterat, cum Aesculapia florerent et ars medica in eis orta esse putaretur. Sed conferas quae infra scripsi §2.]
At tamen medicos publicos in Graecia Magna etiam temporibus illis fuisse aliunde comperimus. Diodorus enim e Timaeo tradit (XII 12, 4) Charondam omnes qui ante eum leges scripsissent superasse sapientia, cum ludi magistris mercedem publice dari iuberet; deinde pergit: +kai tosouton huperebaleto "tous proteron nomothetêsantas dêmosiô misthô tous nosountas tôn idiôtôn hupo iatrôn therapeuesthai" ktl.+ Sed quas illo loco Diodorus tradit leges, Thuriorum sunt, qui saeculo quinto, ut saepe tum et postea fiebat, leges Charondae receperunt. Dubitandum igitur est, num vere ante Charondam ipsum, cum Catanae patriae[3] olim leges condidisset, ab aliis iam legislatoribus de medicis publicis provisum sit. Certum tantum est ab aliis iam ita factum esse, cum Thurii leges quasdam instituerent, quae tum Charondae existimabantur. Sequitur, ut saeculo quinto et fortasse iam sexto medici publici in urbibus Graecis Siciliae et Italiae instituerentur.[4]
[Adnotatio 3: cf. praecipue Aristot. Polit. 1274a, 22 sqq.: +nomothetai d' egenonto Zaleukos te Lokrois tois epizephuriois, kai Charôndas ho Katanaios tois hautou politais kai tais allais tais Chalkidikais polesi tais peri Italian kai Sikelian.+]
[Adnotatio 4: Zaleucum primum de medicis publicis legem scripsisse atque praescripta eius Charondam in leges suas recepisse coniecerunt A. Dechambre, Rev. arch. 1881 (XLI), 52, R. Herzog, l.l. 205. Sed incertiores illae sunt res, quam ut nomen afferri possit.]
Quae cum ita sint, ex coloniis de earum originibus coniecturam nos facere posse arbitramur. Nam est verisimile leges coloniarum non totas ex novo fictas esse, sed quae domi usu magis quam lege constituta erant, in coloniis iam legibus esse definita. Atque de Ionum usu ad ipsum Homerum licet provocare. Antinous enim Ulixe mendico in oppidum Ithacorum introducto pessime fecisse increpat Eumaeum, quod numerum hominum egentium auxisset. Qui respondet (+r+ 381 sqq.):
+Antino', ou men kala kai esthlos eôn agoreueis; tis gar dê xeinon kalei allothen autos epelthôn allon g', ei mê tôn, "hoi dêmioergoi easin, mantin ê iêtêra kakôn ê tektona dourôn, ê kai thespin aoidon", ho ken terpêsin aeidôn? "houtoi gar klêtoi ge brotôn ep' apeirona gaian;" ptôchon d' ouk an tis kaleoi truxonta he auton ktl.+
Quibus ex versibus discimus quo tempore facti sunt (saec. VII.?) medicos sicut vates architectos poetas (praecones adduntur +t+ 135) functos esse munere libero et ab aliis separato. Migrabant autem per urbes et considebant, ubi ut manerent invitabantur aut quo arcessebantur (vs. 386). Ibi quamquam cives non erant, in statu honorato collocati erant, atque verisimile est, cum +dêmioergoi+ essent vel +ta dêmosia ergazomenoi+,[5] eos a populo esse altos.
[Adnotatio 5: cf. schol. ad Od. l.l., Eustath. 1824, 34 et 1825, 5 sqq., Suidas s.v. +dêmiourgoi+ (= schol. ad Arist. Equit. 650) et +dêmiourgos+.]
§2.
DE ASCLEPIADIS ET AESCULAPIIS.
At multi sunt qui Aesculapii in fanis medicinam usque ad Hippocratis tempora excultam esse credunt, medicos autem civiles fuisse negant ante saeculum quintum vel sextum iniens. Quibus cum ea quae scripsimus opponimus tum Homerum iterum laudamus. Apud quem nullo loco fit mentio de Aesculapii aliusve numinis sacerdotibus, qui ex officio curant aegrotos, sed medici multis locis commemorantur sive in Iliade duces medicinae periti sunt sive sunt veri medici in Iliade et maxime in Odyssea. Etenim Aesculapius et filii eius Podalirius Machaonque militibus praesunt et vulneribus atque morbis medicantur sicut alii duces (+B+ 731 sq., +D+ 193 sqq., +L+ 517 sqq., +L+ 832 sqq.--cf. infra p. 75). Nam exempli causa Achilles, qui artem medicam a Chirone edidicerat (+L+ 831 sq.), in imagine vasculi Sosiae pulcherrima (Furtw., Berl. Vasens. 2278) Patroclum curans spectatur, in Iliade ipsa Patroclus Eurypylum curat (+L+ 844 sqq.). Sed veri etiam medici in posterioribus Iliadis partibus inveniuntur.[6] Iam vero in Odyssea munus medicorum ab aliis secretum est, sed in templis Aesculapii medicos artem suam didicisse nullo verbo dicitur.
[Adnotatio 6: +L+ 514 +iêtros gar anêr ktl.+ +N+ 213 sq. +ton men hetairoi eneikan, ho d' iêtrois epiteilas êien es klisiên ktl.+ +P+ 28 (+beblêtai ... Diomêdês ... Oduseus ... êd' Agamemnôn ktl.+) +tous men t' iêtroi polupharmakoi amphipenontai, helke' akeiomenoi+. +L+ 835: +chrêizonta kai auton+ (sc. +Podaleirion helkos echonta+) +amumonos iêtêros+.]
Uno loco medici nisi ad Aesculapium tamen ad Paeonem referuntur. Quem omnino alium veterem deum atque Aesculapium esse Usener (_Götternamen_ 153 sqq.) demonstravit (cf. Eisele apud Roscherum s.v. Paian). Sed illo loco legis (+d+ 230 sq.):
+iêtros de hekastos epistamenos peri pantôn anthrôpôn; ê gar Paiêonos eisi genethlês.+
Quae verba non spectant ad medicos Aegyptios, ut iam antiqui ex versibus antecedentibus concluserunt (schol., Eust., Plut. Gryll. 9; cf. Ameis-Henze, Anhang p. 100), sed medici omnes, praecipue igitur Graeci, laudantur (v. Welcker l.l. 49). Nemo autem medicos cum Paeone artius cohaerere ex versibus illis colliget. Nam medici humani appellantur progenies dei medici poetica quadam fictione sicut milites +therapontes Arêos+ vel poetae +Mousaôn therapontes+ nominantur. Ante Aesculapium igitur Paeon deus medicorum erat, cum ipse esset "deus" medicus et medicus deorum (v. +E+ 401, 899). Quem et Apollinem necdum Aesculapium habet Hesiodus etiam deos medicos (fr. 139):
+ei mê Apollôn Phoibos hupek thanatoio saôsei ê kai Paiêôn hos pantôn pharmaka oiden,+
et inde Iamblichus (de Pyth. vita 31, 208): +einai de tautên tên epistêmên to men ex archês Apollônos kai Paiônos, husteron de tôn peri ton Asklêpion+. Quare factum est, ut vetustioribus temporibus medici nondum +Asklêpiou therapontes+ vel +paides+ nominarentur sed +Paiônos+. Ita enim Solon etiam dicit, cum artes atque quaestus hominum enumeret (4, 57):[7]
+alloi Paiônos polupharmakou ergon echontes iêtroi;+
Itaque primum valetudinarium non Aesculapium est, sed Paeonium, quod apud Athenas erat in ora maritima et in quo aquae calidae ducebantur trans columnas. Quod quinti saeculi media parte recentius non est, cum Crates in +Thêriois+ id commemoret (Ath. 268a).
[Adnotatio 7: Ibidem exempla complura moris poetici illius Graecorum inveniuntur: 49 sqq.:
+allos Athênaiês te kai Hêphaistou polutechneô erga daeis cheiroin xullegetai bioton, allos Olumpiadôn Mouseôn para dôra didachtheis, himertês sophiês metron epistamenos; allon mantin ethêken anax hekaergos Apollôn ktl.+
cf. supra +r+ 384 sq. et Empedocles 146 (Diels, Vorsokr.) = Clem. Strom. IV, 150, p. 632 P:
+eis de telos "manteis te kai humnopoloi kai iêtroi kai promoi" anthrôpoisin epichthonioisi pelontai, enthen anablastousi theoi timêisi pheristoi.+]
+Asklêpiadai+ autem omnes medici primum appellantur apud Theogn. 432 sq.:
+ei d' Asklêpiadais touto g' edôke theos, iasthai kakotêta kai atêras phrenas andrôn,+
et vix ante annum 500 hymnus Homericus quem dicunt (h. H. XVI) in Aesculapium deum et +iêtêra nosôn+ olim factus esse videtur. Tum etiam familiae vel collegia medicorum ab Aesculapio se ortos esse praedicare coeperant. Quod tradit Theopompus: +peri te tôn en Kô kai Knidô iatrôn, hôs Asklêpiadai kai hôs ek Surnou hoi prôtoi aphikonto apogonoi Podaleiriou+ (ita Photius, Bibl. c. 176, 203 = Müller, FHG. I, 296 fragm. 111). Ita facillime factum est, cum veteres de historia medicorum anquirere coepissent illo tempore, quo in summo flore erant Aesculapii valetudinaria sacra, ut etiam Asclepiadae vere medici in his sacris quondam artem didicisse medicam putarentur.
De his rebus ita igitur diiudicandum est multos fuisse medicos saeculis illis, quibus Homeri carmina facta sunt, usque ad Hippocratis aetatem,[8] fuisse autem hos medicos civiles neque pontifices Aesculapii, quem temporibus vetustioribus omnino non habebant deum. Itaque falso Plinius, qui tradidit: _sequentia eius_ (Aesculapii), _mirum dictu, in nocte densissima latuere usque ad Peloponnesiacum bellum. tum eam revocavit in lucem Hippocrates_ eqs. (XXIX, 4). Falso enarravit idem (l.l.) Varrone auctore Hippocratem tabulis +iamatôn+, ut ita dicam, Cois exscriptis templum Aesculapii incendio consumendum curavisse et medicinam suam instituisse (cf. S. Reinach, l.l. p. 1670).[9] Quae indicia iam dudum sunt facta a viris doctissimis. Ita enim G. Welcker, l.l. p. 101: _Gar sehr aber widerstreitet es der wahrscheinlichen griechischen Kulturgeschichte, wenn man von einigen abenteuerlichen Sagen von höchst verschiedenartigen mythischen Personen, die in der Geschichte der Arzneikunde, die sie höchst negativ angehen, wunderlich spuken, unmittelbar übergeht zu der Ausübung der Heilkunst in den Tempeln;_ ib. p. 103: _Es ist dies ebenso unwahrscheinlich_ (nullos fuisse medicos civiles inter Homerum et Hippocratem), _als daß Hippocrates aus dem Schoße selbst dieser Nation, wie Athene aus dem Haupte des Zeus in voller Rüstung, als der Meister einziger Art hervorgegangen wäre, der nur auf sich ruhte, ohne Zusammenhang mit vielen vorangegangenen Geschlechtern._ Idem autem Daremberg, Rev. arch. XIX (1869), 267: _Il est donc temps de faire justice de la phrase steréotypée: Hippocrate père de la médecine, et d'en embarrasser l'histoire. Cette phrase est un véritable attentat aux lois de dèveloppement de l'esprit humain, et chacun peut maintenant reconnaître que le plus illustre représentant de l'Ecole de Cos, qu' Hippocrate a fait son apparition au moment proprice quand tout concourait, depuis longtemps déjà, à préparer les voies pour la manifestation d'un grand événement scientifique._ Ita etiam S. Reinach, l.l. p. 1669. Sed tamen in libris novissimis errores illi inveniuntur. Sunt etiam hodie, qui credant medicinam Graecam illam celeberrimam in templis Aesculapii natam ibique ad tempora Hippocratis esse excultam.
[Adnotatio 8: Uberius de hac re egit Daremberg, _Études d'archéol. médicale sur Homère, Rev. arch._ N.S. XII (1865), p. 95, 249, 337; idem, _De l'état de la médecine entre Homère et Hippocrate_ (962-460) _d'après les poètes et les historiens grecs, Rev. arch._ N.S. XVIII (1868), p. 345 sqq., XIX (1869), p. 63, 199, 259 sqq.]
[Adnotatio 9: Iam ante Hippocratem medicos scripsisse libros (sed non sanctos in templis Aesculapii conservatos) ex multis etiam librorum Hippocrateorum locis elucet. Ad quas antiquorum litteras spectare videtur Hippocrates vel qui scripsit +peri archaiês iêtrikês+ cum dicit (c. 2): +"iêtrikê de palai panta huparchei kai archê kai hodos heurêmenê" kath' hên ta heurêmena polla te kai kalôs echonta "heurêtai en pollô chronô" kai ta loipa heurethêsetai, hên tis hikanos te eôn kai ta heurêmena eidôs ek toutôn hormômenos zêtê.+ Quae verba Hippocrate ipso indigna non sunt. Alcmaeonem autem Crotoniatam saeculo iam sexto librum medicum composuisse et fortasse primum de rebus medicis scripsisse nunc inter omnes constat (cf. Wachtler, _de Alcmaeone Crot._ p. 33 sqq.).]
Certum quidem est homines superstitiosos si aegrotabant semper deos consuluisse aut in speluncis vel templis incubuisse. Qui mos, postquam multi antea veri medici fuerunt, longius perlatus est, quo tempore Empedocles mystica quadam arte aegrotos curabat et +iatromanteis+, quo verbo solus Aeschylus utitur (Suppl. 260. Ag. 1606. Eum. 62), exsistebant. Tum tempus erat--eodem autem tempore medicina ipsa maxime florebat--ut templa Aesculapii ex officio aegrotos suo more sanare coepissent. Tamen medici, qui Aesculapium habebant deum tutelarem et praesidem eumque valde colebant[10] ut temporibus vetustioribus Paeonem, causam suam tum quidem numquam cum pontificibus Aesculapii communicabant aut consiliis eorum intererant. Quod paucis verbis apte locutus est P. Girard (l.l. p. 86): _tout en protestant contre le charlatanisme des prêtres, ils demeurèrent toujours pleins du respect pour le dieu._ Quantopere autem vere medici tamen animi haud intacti religione fuerint, ex Hippocratis viri ingeniosi loco celeberrimo percipitur (+peri aerôn+ 22, 77): +emoi de kai autô dokei tauta ta pathea theia einai, kai talla panta, kai ouden heteron heterou theioteron, oude anthrôpinôteron, alla panta homoia kai panta theia; hekaston de autôn echei phusin tên heôutou, kai ouden aneu phusios ginetai+ (cf. 22, 81: +alla gar, hôsper kai proteron elexa, theia men kai tauta estin homoiôs tois allois; ginetai de kata phusin hekasta+).
[Adnotatio 10: Medici publici Athenis bis in anno Aesculapio et Hygiae immolabant: IG. II 352b (cf. infra cap. II §7). Honores medicis decreti Aesculapii diebus sacris pronuntiabantur: IG. XII 1, 1032, vs. 23 (Brycunte), Brit. M. 260, vs. 2 (Calymnae inventa; Co honores pronuntiabantur); BCH. XXVI (1902), 269, vs. 32 (Delphis; Co). Decreta honorifica medicorum marmori incisa in templis Aesculapii constituebantur. Quod maxime Co factum est, ubi multas medicorum stelas in Aesculapio nunc effodit R. Herzog (Arch. Anz. 1903, p. 10, 197, 198). Firmum hunc morem fuisse et alias etiam urbes in Aesculapio Coorum stelas medicorum Coorum collocasse demonstrat inscriptio Delphica (BCH. 1902, 269, vs. 28 sqq.): +domen [d]e [k]ai tois ta Puthia epangellontois tai ton Koion polei tou psaphismatos to a[nt]igraphon, hopôs anagoreuthê ho stephan[os t]ois Dionusiois tois en Kôi kai tois [A]sklapieiois; anathemen de kai stal[an e]n tôi hierôi tou Asklapiou+ (sc. Coo, cum antea (vs. 26 sqq.) iam legatur Delphis lapidem statuendum esse in templo Apollinis). Sed aliis etiam in urbibus lapides medicorum honores exhibentes in templis Aesculapii, si in urbe erant, constituebantur: Athenis (IG. II, 256b, vs. 30; ibi in Aesculapio etiam lapis inventus est, in quo decretum de sacrificiis ab medicis publicis factis erat incisum: IG. II 352b); Olunte (BCH. 1900, 225, vs. 57 sqq.).]