Part 11

Greta. — Hîc nonnulli te conventum expetunt.

Henno. — Adero celerrimè, ô mei vicini quid vestri adventus portendunt, quídve advenistis?

Simo. — Venimus tecum pransuri, domi nostræ culinæ algent, uxores in agris sunt et hortis.

Henno. — Per Herculem infelici auspicio advenistis, ignoro an noster focus splendeat. Greta, ecquid in prandium nobis parasti eduliorum?

Greta. — Olusculum cum duobus frustellis carnis porcinæ.

Henno. — Sufficiet, tum et butyro ac caseo vescemur: sed est ad edendum maturum?

Greta. — Penè, quando volueritis, lineo mensam tegam, et prandium parabo.

Henno. — Quàm primùm potueris, facito, hi vicini fortè esuriunt.

Parmeno. — Non usque adeò.

Henno. — Ex aquali lavetis manus, et mensæ assidete.

Dromo. — Fiet nunc quisque apud se orationem dicat, hîc nullus est qui Latinè cibum benedicat.

Henno. — Ipse dicam. Benedicite. In nomine Patris, et Filii et Spiritus sancti. Amen.

Parmeno. — Est benedictio admodum succincta.

Henno. — Eam Parœcianus quondam docuit me. Olere et carne illa porcina famem pellite, venistis subiti hospites, ideò et præsentia boni consulite: si adventus vestros præscivissemus, splendidius paravissemus cibum.

Parmeno. — Sileas, illa domestica patina et in ædibus nostris vivimus, quid ni et tum apud te ipsa essemus contenti?

Simo. — Multi patinas alienas spernunt, et in suis tuguriis vix nudo pascuntur pane.

Dromo. — Ipse reiicio et contemno nihil præter pugnos.

Greta. — Edite de olere illo: hodie in hortulo nostro recens est decerptum.

Parmeno. — Belli saporis est, nam adipe madet.

Simo. — Porcina caro illa pinguet admodum.

Henno. — Sus erat nostra cura alitus et educatus. Simo, tibi præbibo de hoc potu nostro domestico.

Simo. — Tibi non incommodet.

Dromo. — Tu mihi propines, nam sitio acerbè.

Simo. — Postquàm bibero, tibi lagenam porrigam.

Dromo. — Bibe raptim, morari nequeo.

Henno. — Tu uxor mea dilecta, lactis coagulati aliquid prome, si quempiam delectaret.

Greta. — Afferam, sed fortè dulce non erit.

Henno. — Salubrius est sine dulcedine.

Greta. — Qui capitur lacte, edat.

Dromo. — Plurimum meo arridet palato.

Parmeno. — Tempore æstus stomacho convenit admodum, quia frigore ipsum perfundit.

Henno. — Si lubet, cibo non parcite, aut carne, aut lacte vescimini.

Parmeno. — Adulti sumus, edendum esse scimus ad dapes et patinas.

Henno. — Caseum si quem habes pinguedine conditum, non è vitiato lacte paratum, eum deprome, et butyri recentis nonnihil.

Greta. — Butyri illud Maio mense contusum à me, eo panem linite.

Henno. — De hoc caseo sumite aut butyro, ut lenes animis efficiamini.

Simo. — Vicine noster Henno, tibi propino.

Henno. — Salutem opto imbibas.

Dromo. — Fac tolli mensam, nobis in rus ad uxores eundum est.

Henno. — Uxor conde singula. Gratia sit cunctipotenti Deo, qui nos alit sua clementia, cresceréque è terra facit, quo nos indigni vescimur, per CHRISTUM Dominum nostrum.

Convivæ. — Amen.

Henno. — Vicini mei parcum hoc prandiolum gratis accipite animis, vile fuit, ut villicorum solet esse mensa, vino caruimus, nam carè vænit, bibentibúsque obesse solet.

Convivæ. — Tibi nunc agimus gratias: si aliquando tibi libuerit, rursum et ad nostras edes patinas.

————

Convivium Divitum, sive opulentorum

Crœsus hospes, Crassus, Alchmeon, Tantalus, Servus & Uxor.

Crœsus. — Serve, i vocatum ad me Crassum, Alchmeonem, et Tantalum, ut mihi in prandio sint convivæ, aliôqui soli cœnaturo.

Servus. — Ibo facessum mandatum.

Crœsus. — Dic me nolle ut emaneant.

Servus. — Eloquar. Salve Crasse.

Crassus. — Et tu.

Servus. — Rogat herus meus ut sibi conviva esse digneris.

Crassus. — Certè minus mihi iam est integrum.

Servus. — Iussit, ut dicerem se nolle recusari, etiam Alchmeonem et Tantalum vocabo.

Crassus. — Age, tum veniam.

Servus. — Facias, abeo quæsitum et alios duos. Sis salvus mi Alchmeon.

Alchmeon. — Tu quoque.

Servus. — Herum meum convenire debes iam in prandium.

Alchmeon. — Prandebit solus?

Servus. — Non, sed Crassus ipse aderit, et Tantalum iam ibo vocatum.

Alchmeon. — Tum lubens adveniam.

Servus. — Præter vos tres penitus neminem ad mensam invitavit.

Alchmeon. — Abi Tantalum quæsitum, ego me accingam.

Servus. — Ibo. Salve Tantale honestissime.

Tantalus. — Et tu salvus sis.

Servus. — Vult dominus meus ut secum prandeas, est quòd te conventum cupit.

Tantalus. — Iam volebam auspicari prandium.

Servus. — Parcas isti impendio in vesperam, et ædes nostras invise.

Tantalus. — Auscultabo, et comitabor te.

Servus. — Sic facies, et hero meo rem gratam facies.

Crœsus. — Advenire vestrum est gratum mei amici: vocavi vos, aliôqui solus prandissem, quo nihil magis adversum mihi est.

Convivæ. — Et nobis acceptius nihil est, quàm aliena vivere quadra.

Crœsus. — Manibus aquam præbe tu serve, lavetis deinde accumbite. Tu Crasse istuc sedeas, tum tu Alchmeon, deinde Tantale accubitum eas.

Crassus. — Tu hospes, supremè ac prior accumbas.

Crœsus. — Hic mihi et meae uxori est sedendi locus. Benedicite.

Convivæ. — Dominus.

Crœsus. — CHRISTUS salvator omnium, redemptor et credentium, nobis huius prandii alimenta benedicta facere velit, ut ipsa in salutem animarum sumamus.

Convivæ. — Amen.

Crœsus. — Has gallinas dirumpite, et iusculo exotico bolos panis madefacite.

Convivæ. — Non negligemus.

Crœsus. — Serve vinum cyathis infunde vetus et novum.

Servus. — Effectum reddam.

Crœsus. — Bibite hilariter hospites mei, sat vobis largiar.

Alchmeon. — Impigri ad epulas esse solemus.

Crœsus. — Poculum hoc vobis præbibam, ut grati vestri sint adventus.

Tantalus. — Salutiferè sumas haustum istum.

Crœsus. — Serve tolle hæc, assas carnes præbe et puras quadras.

Crassus. — Alchmeon calicem medium tibi præbibo.

Alchmeon. — Sit commodo.

Crassus. — Nunc et tu bibe.

Uxor. — De his perdicibus, vel lepore aut capis illaridatis edite, quisque suo palato iucundum accipiat.

Crassus. — Crœse hospes propinabo tibi, si alteri præbibere volueris.

Crœsus. — Bibe, mei muneris ad pocula immemor esse non soleo.

Alchmeon. — Ô quàm delicatos et voluptuarios dies agimus nos opulenti, cùm interim pauperes esuriant.

Tantalus. — Panis vix sat habent nonnulli inopum.

Crœsus. — Opum mihi tantum est, quo exercitum alere vellem copiosum.

Crassus. — Et ego frugibus et ære abundo non parum.

Tantalus. — Argenti et bonorum acervum ego possideo.

Crœsus. — Vivamus igitur genialiter.

Crassus. — Posteris meis non multum relinquam.

Tantalus. — Opibus ego quoad vixero potiar: nepotes mei si egebunt, quærant ut ipse quondam feci.

Uxor. — Sed interim cibi estis immemores.

Crœsus. — Serve bellaria affer.

Crassus. — Illa non expectabimus, aliò nos vocant negotia, fac hymnum legi, nobis abeundum est.

Crœsus. — Benedictus qui est in secula seculorum, nostro nomine habeat laudem et honorem, nostrique misereatur.

Convivæ. — Amen.

————

Convivium Paschale.

Paterfamilias, Ioannes, Marcus, Benedictus, Iasperus, Gotfridus, Thylmannus, famuli domus.

Paterfamilias. — Ut se habent vestri stomachi et ventres? súntne vacui?

Famuli. — Crepitant instar veteris membranæ librorum, et novarum solearum.

Marcus. — Ecastor ilia mihi crepant, fauces lippiunt fame, crura ferre me nolunt, brachia vix tollere possum, ita viribus ieiunio sum exhaustus, instar lucernæ oleo exiccato.

Paterfamilias. — Aqua manus singuli abluite, Paschalibus et novis cibis amissas corporis vires refarciemus.

Benedictus. — Impigrè nos accingemus patinis istis.

Paterfamilias. — Benedicite.

Famuli. — Dominus.

Paterfamilias. — Hæc est dies quam fecit Dominus, exultemus et lætemur in ea. Pascha nostrum immolatus est CHRISTUS, itáque epulemur in azymis synceritatis et veritatis. Alleluia. Pater noster. Ovum quisque accipiat, deinde de perna et aliis carnibus.

Thylmannus. — Esuries et fames mihi fuit vehemens.

Paterfamilias. — Eam mutes iam saturitate.

Iasperus. — Laus superis quòd ad hunc diem superstites mansimus.

Gotfridus. — Gaudeo plurimum huiusmodi pisces in patinas rediisse.

Marcus. — Hi pisces robur præbent maius, quam esurialis cibus.

Benedictus. — Istud hodie experiar, an vires accipiam validiores.

Paterfamilias. — Alterum edite ovum si lubet.

Marcus. — Unum adhuc edam.

Thylmannus. — Pernam ego petam cultro, experiárque ut sapiat.

Benedictus. — Marce, quot ova una vice posses ingurgitare?

Marcus. — Octo sine opera et labore.

Ioannes. — Dura, an mollia?

Marcus. — Adhuc fluida, non indurata.

Ioannes. — At cuius generis vel farinæ?

Marcus. — Gallinis parta.

Ioannes. — Aestimabam ea quæ ad sepes iam sole torrentur.

Marcus. — Illa tuo vultui essent apta.

Thylmannus. — Tu in ovis edendis octo aliorum munere posses fungi.

Iasperus. — Edendo ipse pensum meum belle persolvere vellem, si certatim comederemus.

Paterfamilias. — Carnes iusculo elixas affer tu puer. Præbibo vobis hoc sacro Paschatis die.

Famuli. — Conferat tibi bibenti.

Paterfamilias. — Invicem vobis præbibite, lætósque animos poculis vobis facite.

Gotfridus. — Ioannes amicitiæ et charitatis haustu te adoriar.

Ioannes. — Accipiam abs te lubenter.

Benedictus. — Hero nostro propino.

Paterfamilias. — Bibe feliciter. Puer, assas carnes prome, his saturi sumus.

Ioannes. — Benedicte, vitrum hoc tibi medium propino, verùm tu bibe quantum volueris.

Benedictus. — Auspicatò bibas, tum et ipse potabo.

Iasperus. — Thylmanne, à prandio tuas ædes invisemus omnes, vis nos ovis excipere?

Thylmannus. — Ne Gry quidem largiar, tabernæ hospes non sum: si convivari vultis, diversoria accedite.

Gotfridus. — Marcus nos medio agno, frustóque vitulinæ carnis exciperet, si suum domicilium adiremus.

Marcus. — Ad Calendas Græcas.

Benedictus. — Nihil immune nobis dares his sacris feriis?

Marcus. — Nil nisi sellas et scamna vobis impertiar.

Benedictus. — Istis tu stomachum ieiunum pascas?

Paterfamilias. — Cibo utimini ut tollatur, appetit hora concionem sacram audiendi, qui assa carne delectatur, Chrysippum non agat. Puer, bellaria fac adsint, et hæc tollantur.

Thylmannus. — Marce, haustum Paschalem tibi propino.

Marcus. — Quid paschalem? vini haustum malo, eo corculum meum iuvo.

Paterfamilias. — À cibo templa adite auditum sacram concionem, precésque vespertinas, et ad cœnam in tempore adsitis denuò, sacratissimæ hodie sunt feriæ.

Gotfridus. — Nusquam ibimus nisi fortassis ad Marcum, degustatum de ovis suæ mensæ.

Marcus. — Si veneritis, ante fores vobis manendum erit.

Paterfamilias. — De his novis et Paschalibus obsoniis benedicimus Domino.

Famuli. — Deo gratias.

Paterfamilias. — Benedictus et gloriosus sit Dei filius, qui hodierna die à morte resurgens, ab æterna nos liberavit morte.

Famuli. — Amen.

————

Convivium Nundinarium, sive dedicationis Templi.

Villicus, Uxor, Pistor, Textor, Calcearius ex urbe cives & Servus.

Villicus. — Cura uxor mea Elsa, ut sacrificio Missæ peracto, piper cæteráque obsonia sat cocta sint, fortè ex urbe nos amiculi nonnulli invisent.

Uxor. — Enitar pro viribus, tu servum iube scopis verrere pavimentum horrei vel cubiculi, in quo convivæ sedebunt prandentes.

Villicus. — Serve, cubiculum istud à pulveribus redde purissimum, parietibúsque adhærentes aranearum telas depone, ne quid sit, quod convivis nauseam inferat.

Servus. — Curabo.

Villicus. — Piperis habeas præcipuam curam, ne vel aduratur, néve insipidum fiat, nam ipsum in primis nundinarum tempore palatis advenarum placere solet.

Uxor. — Quæ culinæ sunt munia, sine te exequar bellissimè, me coquere permitte, et tu cocta edas, satis adulta sum, non egeo in coquendo te instructore.

Villicus. — Hîc adveniunt tres amiculi ex urbe.

Uxor. — Qui sunt?

Villicus. — Pistor noster socer, Calcearius affinis, et Textor cognatus nobis.

Uxor. — Veniunt invicem?

Villicus. — Etiam, et manibus confertis se, ut amicissimi ducunt.

Uxor. — Subitò nunc tu serve mensam sterne, singuláque, quibus opus erit, impone.

Servus. — In illo moram non faciam.

Uxor. — Ipsa cum obsoniis properabo ocyssimè.

Pistor. — Sis salvus ô Villice, quid geris?

Villicus. — Salvi sitis et vos, gratulor vestro adventui.

Pistor. — Ubi nundinæ sunt vel nundinarum gaudium, in templóne, vel ad focum?

Villicus. — Spero quòd utrobique.

Textor. — Præstat in coquina, quàm in templo nundinas esse, nam stomachis prodest magis.

Villicus. — At plebeiarius noster mavult in æde sacra nundinas celebrari.

Calcearius. — Unus ille homo est, cuius inexplebilis est loculus.

Villicus. — Adsitis, limen transcendite, mox prandium instruetur.

Pistor. — Ubi uxor latet?

Villicus. — In culina ad focum, ad posticum, si opus est, mictum ite, iam piper percoctum erit.

Textor. — Urina non premimur. Salve Elsa, ut vales, tu solicita Martha es.

Uxor. — Grati advenistis, valeo bellissimè, sed sine pecunia: cubiculum intretis, iam obsonia mittam à foco.

Villicus. — Ex aquali hoc manus mundate, tum mensæ assidete: loco benedicite quisque orationem apud se dicat, hîc doctus non est.

Pistor. — Cruce signemus, consecrabimúsque cibum nos ipsi, ubi eruditus defuerit.

Villicus. — Piper hoc degustate, spero placebit.

Textor. — Sapidum est oppidò.

Calcearius. — Adveniat uxor tua.

Villicus. — Illa, culinæ penso executo, adveniet. Edite alacriter, caro in pipere cocta, lepusculus est heri à me venatus.

Pistor. — Licet tibi per Nobiles venari lepores?

Villicus. — Nundinarum hoc tempore concedunt.

Calcearius. — Ô Elsa, coquere nosti dapsilicè.

Uxor. — Coquo more villico et agresti, ut rustici edunt dapsilicè.

Pistor. — Sat optimus est apparatus et delicatus.

Villicus. — Bibite de hac villana nostra cervisia, in urbe pretiosiorem haberetis.

Textor. — Satis iucunda est sapore.

Uxor. — Piper hoc lambite, tum intus denigrabimini.

Pistor. — Multum ipsius edimus.

Villicus. — Uxor tolle piper, et tostas affer carnes. Tu serve vinum cyathis infunde. Vinum hoc hîc in nostro Œnopolio venditur sedecim obolis.

Pistor. — Vili ære vænit, dignum ut carius venderetur.

Textor. — Præbibo tibi Villice.

Villicus. — Prosit tibi. Agninam carnem ad veru paratam attingite, delicatiorem non habebitis. Omnibus præbibo, ut accepta sit vestra præsentia.

Calcearius. — Bibe Dei nomine.

Pistor. — Audio utricularium, choreas ludit, pergemus illic et nos.

Uxor. — Prius oremus.

Villicus. — Agimus gratias vero Christianorum Deo, ob omnia nobis præstita beneficia.

Pistor. — Amen.

Villicus. — Nunc abite ductum choreas.

————

Convivium Campestre.

Campum viridem animi recreandi gratia recedunt, Horatius hospes, Henricus, Volfgangus, Maxemilianus, convivæ & Matronæ nonnullæ.

Horatius. — Quam dulciter et iucundè nunc aura blanditur, undique locorum floridum est herbis et frondibus nascentibus.

Henricus. — Omnia nunc virent, nunc formosissimus annus.

Volfgangus. — Germinant nunc omnia, prata, agri, horti, et sylvæ.

Maxemilianus. — Aviculæ aërem nunc perstrepunt dulci cantu: è nidis, quibus hyeme tota delituerunt, erumpunt.

Horatius. — Egrediuntur et nunc homines agminatim in campum vel pomœrium, cibo et potu in viridibus locis se oblectantes.

Henricus. — Exeamus et nos ad horas aliquot, quid usque insidemus fumosis et obscuris tectis? in apertum campum cum avibus repetemus.

Volfgangus. — Rusticari nunc conveniret, si commeatum haberemus, quo nos, ut alii solent homines, exhilararemus.

Horatius. — Ipse vobis impertiar pernam suillam et duas vini mensuras.

Maxemilianus. — Tum deinde reliquum sumptum faciemus nos.

Henricus. — Pari asse deponemus nos alii.

Volfgangus. — Nymphas bellulas oportet et congredi, aliâs hilaritatis habebimus nihil.

Horatius. — Uxorculæ nostræ et famulæ comites erunt nobis, quæ sub palliis cibatum ferent.

Maxemilianus. — Non diu moremur, si quò ire volumus, properemus antequàm vespera appetat.

Horatius. — Audi tu Uxor mea: sportulam obsonatoriam para, ac reple perna hodie elixa, et vini aliquot prome mensuras, in pomœrium expatiatum ibimus.

Uxor. — Dicto citius expediam.

Horatius. — Nos præcedemus, tu cum culinæ ministra sequere, ad portam nos invenietis.

Uxor. — Sat est, vos pedetentim præcedite.

Horatius. — Eamus, ponè subibit coniunx.

Henricus. — Quàm delectabile est iam deambulare, et repere sub frondibus et in viridi gramine!

Volfgangus. — Est per Herculem.

Maxemilianus. — At, quod pomœrium accedemus?

Henricus. — Ubi minus hominum erit.

Horatius. — Ibi conveniet, ne multos nostrorum gestuum habeamus spectatores.

Volfgangus. — Possent et multi suspicari matronas, quæ aderunt, inhonestas esse, nobisque amicas meretricias.

Maxemilianus. — Videbimus ubi maior erit solitudo.

Henricus. — Hîc in Œnopolio aliquid vini et nostro nomine emamus.

Volfgangus. — Ubi lagena est in qua feremus?

Maxemilianus. — Ad fidem dabunt, vinum qui vendunt, mox rediturum et relaturum te dicas.

Volfgangus. — Quantum feram?

Henricus. — Quatuor mensuras mercare, tum inter nos exolvemus.

Volfgangus. — Ubi vos reperiam?

Maxemilianus. — Ad portam te manebimus.

Henricus. — En aliâs à longè subsequitur uxor mea famula comitante.

Henricus. — Moremur eas, tum et vinum à nobis emptum afferetur.

Horatius. — Sistemus gradus, perplacet mihi.

Uxor. — Ut ita præcurritis, vix potuimus assequi.

Horatius. — Lento tamen gradu ivimus.

Maxemilianus. — Adest et nostri æris vinum.

Horatius. — In gramen nunc decumbamus. Uxor, deprome quod attulisti dapis, tu famula vinum cyathis infunde.

Volfgangus. — Ægrè in Œnopolio lagenam mutuò dabant mihi, quia ipsis ignotus eram.

Horatius. — Edamus nunc et poculis nos oblectemus.

Maxemilianus. — Ô quàm lepidum est et iucundum hoc in loco esse!

Hospes. — Propino tibi uxor.

Uxor. — Bibe bonis avibus.

Henricus. — Præbibo tibi.

Maxemilianus. — Sit commodo.

Horatius. — Pernam degustate, tum bibere delectabit vos.

Volfgangus. — Adhuc à prandii cibo saturi sumus.

Horatius. — Edere si non libet, alacrius bibite.

Maxemilianus. — Sitienti propino.

Henricus. — Ille ego ipse sum, tibi pari haustu respondebo.

Volfgangus. — Puella illa et potu et cibo abstinet.

Uxor. — Puellarum non est bibere, sed summis labris data pocula lambere et pitissare.

Horatius. — Hesperus instat, redeundum est domum.

Maxemilianus. — Quando lubet, in nobis mora non erit.

Horatius. — Exurgite, hinc abeamus.

Henricus. — Celeres congrediemur.

————

Convivium Satyricum, sive invectivum.

Iuvenalis hospes, Bartoldus, Georgius, Antonius, Martinus, convivæ & Servus.

Iuvenalis. — Salvi sitis literarum cultores fervidi.

Bartoldus. — Talis sis et tu Poëta eloquentissime.

Iuvenalis. — Quid invicem negotii geritis?

Georgius. — Equidem otium non negotium agimus.

Iuvenalis. — Nihil literarii tractatis?

Bartoldus. — Commentamur mutuò nescio quæ.

Iuvenalis. — Non vos premit æstus, umbras petite aut tecta, non parùm incommodat rabies illa canicularis stellæ, quam nunc sol incolit.

Antonius. — Domibus sat per hyemem morati sumus.

Iuvenalis. — Has meas ædes et tecta subite, potu vos excipiam.

Martinus. — Sumptui isti parcas, non sitimus oppidò.

Iuvenalis. — Obsequimini, subitóque adsitis, nugabimur mutuò, ipse canus adolescentibus literis deditis delector, ut nihil suprà.

Georgius. — Frontem perfricabimus, et tua subibimus tecta.

Iuvenalis. — Accedite audientibus animis, meúmque non fugite senium, ipse et olim adolescens fui.

Bartoldus. — Canos tuos non fugimus, sed formidamus ignoti et pueri, tibi in literis emerito militi convivere.

Iuvenalis. — Serve, i promptum cervisiæ pocula aliquot et vini.

Servus. — Celerrimè curabo.

Iuvenalis. — Potus æstus tempore in pretio est, magníque æstimatur, ubi calore arent labella.

Servus. — Hic potus prosit bibentibus.

Iuvenalis. — Adolescentibus vobis literarum cupidi præbibo.

Convivæ. — Salutem precamur, ut potas?

Iuvenalis. — Quisque vestrum labia potu madida faciat, deinde edite, nunc potus acceptior est cibo, sed utro plus delectamini, eo utimini.

Convivæ. — Utroque iuxtà gaudemus.

Iuvenalis. — Sitim postquàm sedaveritis, literarii aliquid nugabimur invicem.

Convivæ. — De literis loqui nostras ingeniorum excedit vires, ipsas primoribus labiis vix degustavimus.

Iuvenalis. — Intelligo non usque adeò ipsarum rudes vos esse, ut dissimulatis.

Georgius. — Per Apollinem et Palladem expertes sumus ipsarum.

Iuvenalis. — Ideo me capulari sene nunc ut duce utimini, respondetéque quæ quæram.

Bartoldus. — Respondebimus ad nota, ad ignota obticebimus.

Iuvenalis. — Festis diebus quid Gentilibus olim erat negotii à meridie, sacris Deorum peractis?

Georgius. — Per tenebras scio, et Andabatarum more, à præceptore quondam me audivisse recordor, quòd in agris, in viarum compitis conveniebant, ibidémque mutuis verbis in se per vices invehebant in curribus stantes.

Iuvenalis. — Verè dicis, quisque alteri sua, si quæ habuit, scelera obiecit et aperuit.

Antonius. — Non ægrè ferebat qui convitiabatur?

Iuvenalis. — Vitiatus rursus in suum convitiatorem dicebat, ut canis morsu petitus remordere solet.

Georgius. — Spectaculum, me Hercule, iucundum fuit visu et auditu.

Iuvenalis. — Sic et vos adolescentuli exercere ingenia deberetis, ut unus alium nunc laudaret, nunc verò increpando læderet.

Bartoldus. — Amicitia mox tum rumperetur.

Iuvenalis. — Prædicendum esset, ut quisque alterius boni consuleret verba.

Georgius. — Quid si experimur, an unus alterum suis posset coloribus depingere?

Iuvenalis. — Istud efflagito sedulò, unus auspicium sumat.

Georgius. — Cuculi progeniei te esse credo, per Herculem, pusillus nanque corpore es, sed voce magna, et virili, canis instar bovis, itaque miror quomodo in tam parvo corpusculo tuo, tanta vis spiritus resideat.

Bartoldus. — Tu unus eorum qui manticam à tergo non vident, aliena non sua cernunt vitia, sic tu me pusillum corpore arguis, cum tu quolibet pygmeo minor sis, gressu tamen superbo, rubea tunica, tiara pretiosa incedens, alium et Herculem te putas, ac nuper Hannibalem te esse afferebas, cùm ne musculum effugare posses.

Antonius. — En tu Martine ades? vocaris tu Martinus? ubi equus tuus, cui nuper infidebas? quis tu es? ambulas nunc pedibus? ab equo non ad asinum, sed terram transcendisti.

Martinus. — Tu nasute, ridere sine, tu trium terunciorum homo, tu pomilio, tu lerna malorum, tu morionum hospes, stultitiǽque domicilium.

Iuvenalis. — Abundè ingenia ostendistis, nunc bibite, tum demum regrediemini domum.

Martinus. — Abibimus, tu gratiam habe.

————

Convivium Laudatorium.

Demosthenes hospes, Gerardus, Theodoricus, Kilianus, Vilhelmus, convivæ.

Demosthenes. — Convivas vos volo à meridie.

Theodoricus. — À meridie? cur non prandii hora?

Demosthenes. — Lauta mihi non est culina, sed macra, plenáque aranearum telis, non pinguibus suum pernis.

Gerardus. — Per superos, bellus homo es, vocare vis convivas saturos, non famelicos, facillimum tum est sine impendio convivatorem esse.

Demosthenes. — Convivium apparabo merendinarium, quod à meridie loco cibi merendinarii agitur inter homines.

Kilianus. — Ecquid nobis immune dabis?

Demosthenes. — Satis cervisiæ et edulii nonnihil, quo bibendi excitetur cupiditas.

Vilhelmus. — Ad quam veniemus horam?

Demosthenes. — Circiter primam, neque diutius moramini.

Theodoricus. — Aderimus in ipso sono primæ horæ.

Demosthenes. — Rogo in tempore huc pedes ferte, agemus palæstram quandam literariam.

Kilianus. — Post sublatum prandium huc feremus pedes.

Demosthenes. — Postremum occupabit scabies.

Gerardus. — Ratum sit quod loqueris, postremus qui venerit, malo afficietur, domum iam pransuri ibimus.

Demosthenes. — Discedite, propediem huc remigrate.

Vilhelmus. — Salve Demosthenes orator eloquentissime, hic advenimus omnes, quid nunc nostra tibi conferet præsentia?

Demosthenes. — In amœnissimo horto meo apud domus posticum situm, sub arboribus compotabimus, et unà nugabimur.

Kilianus. — In nobis mora non erit.

Demosthenes. — Serve, ad hortum fer potum, cervisiam scilicet pretiosiorem, et bolum unum aut alterum carnis.

Servus. — Præstabo effectum.

Demosthenes. — Me comitamini in horti amœnitatem.

Gerardus. — Paribus sequemur passibus.

Demosthenes. — Hortulum hunc in deliciis meis habeo, éstque unicum delectamentum meum.

Vilhelmus. — Est iucundissimus locus.