Part 21

_Octavia._ "Enimvero amore emorior," dicebat Robertus. "Cur tandiu meam mihi invidet Sempronia felicitatem?" Audiit mater.--"Non equidem invideo," reponit, "sed delectatur mora Venus. Amoris voluptates mora crescunt. Volo vobiscum liberaliter agere. Ite cubitum, ite." Et subrisit.

_Tullia._ Intelligo. "Ite ad coitum," dixit; "ite ad vitam." Classicum canit ad pugnam.

_Octavia._ Utrumque osculata est. Dein duxit Manilia ad pugilatum. Veste exuit, nudam collocat in lecto. Insilit Robertus. "En mihi," loquit amplexans, "summum bonum, omne bonum.--Et bene sit," ait Manilia, "beatis amantibus! Nec hos exstinguo cereos, Roberte; triumpho non deerit tuo lux quae debetur.--Et sane," reponit Robertus, "tenerum formosae puellae corpus currus est triumphalis Amoris. Hoc ego tuo vectus curru, Octavia, ibo tenebricosum istud per iter" (pubem vellicabat), "ibo ad gloriam." Uterum, femina, pectus pererrabat inspectans curiose. Demum intumuit puero nervus. "Fave," inquit, "fave, Venus mea." Suavium dedit.--"Favebo," inquam, "et ut voles favebo. Servire tibi instar regni erit. Qualem me cupies, talem habebis.--O nugacem!" clamat advolans Manilia; "facto opus est, non dicto. Volo utrique praestare operam, et ope mea voluptati vestrae accrescere delicias novas. Belle arrigis, Roberte; agedum, candidum hoc in Octaviae pectus libidines et te effunde.--O mater," respondeo, "vis huic meae adesse ignominiae? Abi, amabo.--Te ineptam!" refert, "non fidis nutrici, alumna? Pugna, Roberte, sed heroica pugna fortitudine heroidi tuae incomparabili." Dicente Manilia, supervolat Robertus; balista ferit uterum: at exerrantem et resilientem intercipit caudam Manilia, officiosam insinuans manum. "Veni, fugitiva, tuum id in ergastulum Dionaeum: huc te vocant," dicebat, "quas dominae debes operae." Post impacta in pueri lumbos manu, impellit: momento voro puerum, absorbeo surgentem. Vetat commoveri me Manilia. "Tolle id femur laevum, Octavia," inquit, "contende alterum." Fit. "Tu, Roberte, leni et spissa concute amores tuos subagitatione. At tu, Octavia, osculare, nec move." Fit. "Cum senseritis alter et alter," adjicit, "e libidinis vena exsilire vobis prurientes salaciae spumas, tu, Octavia, mitte suspirium; tu, Roberte, morsiunculis Octaviam pete." Subagitat ille vegeta, sed molli et lenta concussione. Amplector, osculor, nec moveo. O bona Venus! o bona Tullia! sentio me remitti. Suspirium mitto. "Nunc, nunc, Roberte," ingeminat nutrix lena, "fave, fave Octaviae. Rapidi tibi ferveant lumbi." Ille urgere, permolere. Mox collum appetit dente, cutem carpsit; gemitum dedi. "Nunc, nunc," repetit Manilia, "crissanti fave Roberto succussu. Tolle lumbos, succute pernix. Bene est, alumna. Non ita, puto, lumborum placuit flexibilitate et mobilitate Lais." Coepit colliquescere dulcis puer, et ego intimos amoris sentio mihi sinus liquido exundare incendio. Nec lateribus peperci, nec animae. Celeriori nunquam itum cursu ad Veneris metam. Altera manu Manilia mulcebat mihi nates, altera Roberto. Apprehensa identidem summis digitis cadurda stringebat, comprimebat, et incubantis testiculos, molli emulgens compressione, exprimebat. Defecit puer; et refugit nutrix, plaudens manibus, acta fabula. Basiationes projecto propter latus meum puero ingerebam innumerabiles.--"Ut me amas?" dicebam. "Ut meae tibi Veneris dona placuerunt? Nunquid piget? Nunquid mei piget?--Interroga, domina," respondet, "an pigeat in coelis fuisse cum Jove et Junone, et magnis Diis.--Nam," repono, "ruunt homines in amplexus puellarum praecipites, postea piget.--Non tu puella es," inquit, "ut puellae sunt hae nostrae. Dea es voluptatis. In te si me ceperit satietas, et ceperit felicitatis in coelis, et Deorum epulis".

. . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . .

(Desunt folia aliquot in codice m. s.)

. . . . . . . . . . . .

...--"Insomnem egi noctem. Perstrepebat contignatio vi concussa: cubiculi timui casum. Fabulam egitis, nec dubito; haec tibi Diana sagittifer fuit Apollo. Configebat tibi, noli erubescere, Octavia mea, configebat tuum Pythonem. Hodie mane, cum vale abiens dixit, junxi pectori pectus, nullo Dianae tuae exsurgere sinum mammarum tumore sensi, nullo vidi. Et foemineo suavius dedit suavium. Non is vividus et micans oris color, qui heri erat; impallescebat nocturno labore.--Erras, Eleonora, repono. Virum non habui in viduo thoro. Sed lucta, et pudet fateri, lusimus Cupidinea, Sappho et Andromede. O videres, Eleonora, nascentes mammarum orbes! arderes. O videres non vere cunnum, sed cunniculum! fureres. Placui maritus, placuit uxor, tribadico furore et sudore."

_Tullia._ Erat Enemonda forma excellens, Fernando Portio soror. Et Enemondae erat amica Francisca Bellina, etiam forma praestans. Nesciebant inter se quae magis amaret, quae magis amaretur. Cubabant frequenter una in domo Fernandi. Secretis petebat, quales amat Venus, insidiis, Franciscam Fernandus; se peti sciebat puella, et gratulabatur suae formae. Surrexerat impatiens libidinis, surgente Aurora, e lecto adolescens; frigido aeris halitu mitigabat ignes, in pergula. Tremula strepebat argutatione, proximo in cubiculo, sororis lectus. Patebat vero ostium: hanc amanti commodarat puellarum negligentiam Venus favens. Intrat, nec vident libidine caecae, libidine ebriae. Superequitabat Francisca; Enemondam impellebat ad cursum, nuda nudam. "Ambiunt," dicebat Francisca, "meam quotidie pudicitiam nobiliores et salaciores mentulae. Pulchriorem ex iis, amica, legam ego, sed tibi. Sic volo indulgere genio tuo, et meo." Dicens, subagitabat acerrime. Conjicit Fernandus se in lectum nudus. Territae puellae, nec fugere ausae sunt; amplexu Franciscam ligat cursu fessam, osculatur.--"Audes tu, improba, vitiare sororem meam," ait, "tam sanctam, tam castam? Poenas dabis. Domus ulciscar meae injurias. Patiere furores meos, ut illa tuos.--Frater mi, frater mi," respondit Enemonda, "ignosce amantibus; noli nos traduci ludibrio.--Nemo sciet," inquit; "faveat haec mihi cunno, favebo ego utrique lingua. Nemo sciet."

. . . . . . . . . . . .

(Desunt multa in m. s.)

. . . . . . . . . . . .

_Octavia..._ Nudos pingi vetant novi sapientes, novi Catones, qui, si e coelo ceciderunt, sane e coelo Lunae ceciderunt.

_Tullia._ Quo quisque est inter homines stolidior et vecordior, eo et superbior est. In eis si judicium quaeres, si eruditionem, operam luseris. Nam Naturae rerum parens finxit nudos. Nec sartor, nec cerdo Deus. Propulsandis aeris et tempestatum injuriis inventus vestium usus, non quod quicquam corporibus desit nostris ad pulchritudinis laudem; non quod quicquam inhonestum et turpe e tanti molitoris manibus exierit, quod tegi deceat. Consistit corporum pulchritudo in recta membrorum compositione; nulla est, Hercle! in vestium ornatu. AEternae mentis maximum est opus corpus humanum. Quis neget? Hoc se uno ars conditoris maxime jactat specimine. Qui tegit, damnat. Si videri noluisset, deerat facultas? Deerat ars? Expectasset, putas, tam mirabili perficiendo operi, artes nostras et curas? Insanit qui sic obloquitur. Maxima pars orbis terrarum alit nudos, ut creat. Et sunt plagae in quibus usum vetat vestium coeli et aeris torrens aestus. Videant hi lynces. Regnantis vis Naturae nudos ostentat hominum artus et lumbos. Nulla illi pudenda membra, iis in regionibus, partes turpes nullae; nudum esse probro non est. Volet et eadem vis Naturae in aliis abscondi terris, ut propudia, et tegi, quaedam ut sua scelera, nullius tenax consilii? Volet, si videantur probro esse? Viderint hi lynces. Graeci, artibus et ingenio clari, pingebant nudos heroas, et heroidas nudas. Alexandri vidi Romae statuam, Praxitelis opus: Hercule satus altero sustinet brachio leonis exuvias, cetera nudus. Qui videt picta in tabula Carolum Imperatorem, Alexandro aemulum, vultum principis et manus videt, nihil praeterea videt, quod sit principis. Hae sunt vestium picturae, non hominum. Inepte dixerit te vidisse, Octavia, qui nunquam viderit nudam. Ita sua excidere a dignitate sculptura et pictura. Nunc sunt sculptores et pictores scientiarum et artium rudes, si unum aut alterum demas; nebulones, ebriosi, nullius artis in arte sua. Pictura descivit a pictura, ars ab arte. Sed periculum est, aiunt, si nudos nudasve pingant, id ne sit praestigiosum quoddam ad flagitia incentivum. Nugae! Qui degunt, ex nostris hominibus, in India et America, ubi libere patent puellarum partes, nulla tamen moventur libidine. Visu assuescunt, et hebescit assuetudine libido. Crede mihi, Octavia. Avaris nos tuemur ipsae curis, oculis negamus dotes nostras sollicitae, et id maxime hominum corda inflammat. Majora opinione concipiunt, quam postea vident. Postquam copiam nostri fecimus, non ita ardent. Obsolescunt momento venustates, quas nudiustertius adorabant non visas. Vetat lex? illecebras vetitis addit. Castiores essent plerique omnes, si liberiores. Fluat, ut aqua in rivis, vinum: ebriosos vix investigabis, unum alterumve. Ambulent nudae: se tot, ut fit, non inflammabit nequitiis Amor. Quibus sunt virgines nudae in tabulis pictis, hoc non tanguntur visu, non moventur, marmorei usu facti diuturno. Stulti illi sapientes rem ex sua praejudicant conscientia. Pronae ad terram mentes ad quaeque se sentiunt flagitia proclives. Nec studio bonarum artium, quae in eis nulla sunt, naturae malignitas aut corrigitur, aut temperatur. Bonis et doctis aliae..

. . . . . . . . . . . .

(Desunt multa in m. s.)

. . . . . . . . . . . .

..... "Accipis?--Legem quidem accipio," respondet subridens, "omen non capio; nam te amicam, soror, non inimicam, capere volo. Ad quam flexit me scurrilitatem amentia pueri, flagitium vocas. Ludus est. Ut ut sit, accipio legem. Sed iram averte omnem a puero; in me converte.--Videro," reponit Juditha. "Consobrino natus e concubina, venusta puella, odio mihi esse non debet; nec aheneum mihi pectus. Id unum jubeo, jubenti ut praestes obsequium, mihi, quicquid tandem in mentem venerit.--Praestabo," inquit Lucia.--"Curabo omnia," subjicit Juditha; "nec tibi time a marito. Sylvas amat, non nuptias. Impigro venatori Cephalo non multus, scio, Procris suae usus. Fibulam volo induas." Uberes ad rem manarunt ex puellae oculis fletus, et mitescere sibi sensit Juditha ferum animum. Dejicit, lymphata, lintea. Ut vero apertas vidit opimas juvenilis corporis venustates: "O Venus aurea!" exclamat; nec plura. Post paulo vocem recepit. "Sospitabit miserae Juno," ait.--"Ignosce, soror," dicebat Lucia, "linque meo me sexui. Quae foemina sum, nisi cum fibulae visum erit, foemina non ero? Ignosce, bona soror." Abscesserat Mancia, et puer.--"Quam bella es cum tuo moerore, Lucia soror mea, et Hebes soror!" ait Juditha. "Vis mea esse? Si eris, et mea non ero.--Volo," reponit Lucia, "sed infelicitatem meam novi et tuam duritiem." Osculum flenti fixit Juditha.--"Molliisti," inquit, "saxeum pectus. Hac ex caute non igniculos procudisti, sed amoris incendia." Impegit osculum, et novos hausit calores. "Hoc solum rogo," subjicit, "ut me ames, et Joannem habeas odio. Servi mihi servitutem: servitute hac tibi emeris regnum." Promisit Lucia se facturam quaecunque vellet fieri. "Et hac tecum nocte cubabo," ait Juditha. "Vir tibi ero novae nuptae."

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Et tota nocte puellae lectum suis implevit furoribus; mille millies suavia dedit, subagitavit indefessa, et incestis vexavit tenera membra manuum deliriis; sub lucem excessit. Sequentibus diebus, Joanni non visa est irasci, sed misero vetitum ad dominam ire. Igitur dolore conficiebatur, et peribat. Convenit Manciam. "O Mancia," inquit, "insaniebam; verum te amo." Veniunt in amplexus, et hi via fuere Joanni ad Luciae complexus. "Me, Mancia, mea lux, ira enecat, emorior. Me igitur ingrata illa et perfida pessumdederit, et peribo inultus? Non peribo si voles, vivam tibi.--Favebo," reponit Mancia, "sed quid agitas consilii? quid paras?--Volo superbam habere in potestate, calcare male in luto.--Non satis intelligo," inquit Mancia, "quid id sit quod excogitas. Vis forte calcare in lecto, non in luto?--Malim," reponit Joannes, "cum Tisiphone, cui lutea inter inguina Stygius hiat bufo, concumbere, cum Charonte rem habere.--Jura ergo," ait illa.--"Juro," infit, "per omnes Deos, per omnes Deas, per te etiam juro, quae dea mihi eris maxima, si faveris.--Favebo, nec dubites. Operam laudabis meam fidelem et industriam. Scio; si quid in te est animi, per Venerem! odisse heram audebis, quae te temnit tam male animata."

. . . . . . . . . . . .

(Desunt quaedam.)

. . . . . . . . . . . .

.....--"Artem elusi arte, hera. Obliqua mihi eundum erat via ad felicitatem.--Ingeniose, mel meum," reponit Lucia; "me quidem amat Juditha et excruciat, quam odi, scelesto amore. Furit, sed operam perdit. Colubris potius velim bene." Arrigebat incensa tentigine puer, arrigebat liberaliter. Vidit Lucia devoranti oculo. "Fugit anima mea a me, mi anime," inquit, "fugit ad te;" osculis puerum petebat.--"Et ego emorior, domina; in tuto sumus," ait Joannes. Rubore offusus est puellae vultus; coepit intremiscere et pavere.--"Exige a te," infit Joannes, "pudorem hunc ridiculum. Patere id monstri pilo configam." Subrisit Lucia. Finge tibi cum Adonide Venerem. . .

. . . . . . . . . . . .

(Desunt multa in m. s.)

. . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . .

_Octavia..._ Nupsit Margaris, ante hos dies, comiti Emanueli, divinae indolis et formae puella. Digna erat quam amaret Robertus, et ignovissem, puto, si amasset.

_Tullia._ Et si laesi scirent ignoscere Amores.

_Octavia._ Incredibili superat sagacitate et solertia matronas omnes, vel aetate provectiores et aequales pulchritudine, vel celeberrimas forma. Sed ea est humanitas, affabilitas, bonitas, in magna fortuna, in eo splendore, ut omnium ore laudetur. Has, Hercle! Ludovicus Vives, dicendo et docendo virtutes, ut et primas patrando voluptates, instillavit tenerae. O natam feliciter, vestris sub stellis, o Apollo! o Venus! Margaridi et Roderico multus litterarum amor; et favit genio et ingenio, magna cum cura, Catharis Herrera mater. Erudiendos credidit hominum nostrorum longe doctissimo Ludovico. Placuit praeceptori vehementer puella, et efflictim amavit. Pudebat virum magnum, sed et juvabat; et nolebat et volebat. Quid faceret? Amant etiam qui nolunt, immo quas nolunt: libera non est amoris optio. Aberat mater; timebat nihil natae, nec a Ludovico cavebat. Solam domi reliquerat soli, et in ea regnabat domo venerabilis vir miraculo litterarum. De humani corporis structura forte edisserebat; incidit ut de corde doceret. "Haec est," dicebat, "hominibus mirabilis omnium sedes affectuum; hic amor nascitur, hic odium. Hinc originem ducunt mala et bona; hinc strages et caedes, quibus humanum, ante diem, genus vi perit illata; hinc sexuum, per amorem, affinitas, qua crescit et propagando sobolescit. Praestare putas amorem odio, Margari?--Nec sane odii," respondet, "ad hanc diem, nec amoris agi me sensi malesuadis consiliis, quae bona et pura sum.--Sed ad eam," refert Ludovicus, "pervenisti aetatem, in qua profecto caeco incalescunt igne venae bene valentibus. Atqui optime vales. Et amas, noli erubescere, Emanuelem comitem, adolescentem suavissimum. Amas, Margari, amas, et gaudeo.--Amo," reponit, "quem mihi mater optima legit maritum; si negem, mentiar, quod alienissimum a moribus, quos infudisti, meis.--Enimvero," subjicit Ludovicus, "amabis praeterea nihil, odio me habebis?--Non habebo," ait illa, "et amo te vehementer; ingrata sim, ni amem.--Ergo si et ego te tam pulchram, tam ingeniosam vehementer amem," infit Ludovicus, "probro non vertes?--Non vertam," respondet, "gratias agam, et olim, faveant Superi! referam diligenter." Dum diceret, supervenit Rodericus; mutat sermonem Ludovicus.--"Affectuum (passiones vulgo vocant)," inquit, "in corde quaedam velut est officina, et in medio cerebro mens sedem habet. Pars est compacta; glandulam pinealem dicunt. Omnia mirabiliter. Evolant perpetuo illuc e corde subtiliores sanguinis scintillae: spiritus vocant, et sensuum ope et opera, ut e re est, consulta mente agitant et movent. Quos temperat mens affectus, probat virtus et honestas; rebellantes et perduelles damnat virtus et honestas. Quis damnet bonus, odio haberi a quibus injuriis afficimur et contumeliis? quis non laudet, laudari et amari, a quibus amamur et augemur beneficiis?--Intelligo," reponit Margaris subridens; "nec erit quod merito jure ingrati unquam animi vitio insimuler, si mea me spes non fallit." Postera die cordis et cerebri, atque pectoris extima et intima, velut ob oculos eruditae puellae, longa narratione, posuit.--"Sed, quae tam prope abes a nuptiis," inquit, "divina Margari, tua, per Venerem! interest, situm, figuram, et munus partium nosse, quarum praecipuus et suavissimus in sacris Hymenaei usus mortales aequat Immortalibus. Nam et viri et foeminae, voluptate, quasi mercede objecta, impelluntur ad nuptias." Libere exsequutus est, prurienti sermone, pruriginosam hostiam. In propatulo vidit nudum Margaris Hymenaeum et arsit. Urebatur puellae pectus nova libidine. Agnovit Ludovicus virginis amentiam, et ipse insaniit. "Qui tibi," dicebat, "heros heroidi virginitatem eripiet, excutiet, nae, Margari, Jove mihi videbitur beatior. Quo pretio veniisti, Dea, mortali? Quae merces in terris tanti boni? Me infelicem!--Melius Dii et ego," refert illa, "favebunt Superi, et favebo.--Fave tu, Margari," ait Ludovicus; "si faveris, favebunt Superi, vel nolentes." Erubuit virgo, et obmutuit. "Nempe, quae nequidem vis verbum dare, quid a te sperem miser?" subjicit Ludovicus.--"Verba non dabo," reponit Margaris; "sed quid vis me facere?" O forma! o juventae flos! suspirium misit.--"Me Superis aequas," infit Ludovicus. Silebat puella, et oculos tenebat solo fixos. Eburneos tegebat humeros amiculum bombycinum aurea innexum fibula; praeter indusium interius, nihil erat vestimenti. Liberum pectus, libera ad mammas via. Veneris oestro percitus, et hanc et illam prehendit impotens parvam, marmoream, micantem: hymenaeo libat basio.--"Quid id vero est?" ingemit virgo; et uberes rigarunt lacrymae ora.--"At enim odio tibi sum, dea mea," dicebat Ludovicus.--"Non es," respondet, "sed nolo dare.--Non tamen pugnabas," subjicit Ludovicus.--"Nolo etiam negare," ait illa.--"Quid tibi vis, cara virgo?" dicebat Ludovicus; "nec dare vis, nec negare; negas sane, si nec vis dare." Et aestuantibus verbis calidas miscebat basiationes.--"Nam si dederim," inquit Margaris, "meretricium id erit obsequium; si negaverim, improbe ingrata sim.--Intelligo, intelligo," exclamat Ludovicus; "vis, si vir sim, vim inferam; non vis, quae casta es, vitium offeram.--Ad hanc diem," reponit Margaris, "ne turpis quidem cogitationis umbra animum meum attigit. Non puriores solis radii, quam mihi mens et anima.--Scio," ait Ludovicus, "purissima es puritas." Dicens amiculum et castulam, solutis fibulis, amovet; male pudorem, quae supererat, tuebatur interula linea, nubecula. Flebat Margaris: nihil contra conabatur. Erat in angulo lectus, humilis, unius capax, sericeo opertus vellere nigro. Abigit illuc, pedo minax Venereo, oviculam intremiscentem Ludovicus. Dianae carior non ita fuit pastor ille ab Amphryso.--"Ergo sede in lecto, dea mea," ait. Sedit. Post collocat resupinam in mediis castris (sic thorum vocabat); "nam hoc modo bellum geritur, conseritur pugna," dicebat.--"Me miseram!" ait Margaris. "Parce pudicitiae; si amas, parce pudori. Quid feci infelix? Quid tu vero non facies? Vere perii.--Faciam sane," respondet Ludovicus, "Superum ut invenias vitam in amplexibus meis, ego in tuis." Interim revolverat interulam ad summum pectus. Patuere sexcentae venustates, apparuere libidine furenti mille Veneres. Ad miraculum pectus, alvus, femina, pulchra quaeque. Intumescebat molliter libidinis agger. Rimam, qua iter ad coelos, non videres: lineam diceres Apellis ductam penicillo, qua Protogenem vicit. "Nunc cernendum bello," ait Ludovicus, "cui dederint Amores imperium hujus arcis. Et ecce produco e castris meas omnes copias." Demittit subligaculum, et arma intentat virilia praetrepidae virgini: scilicet arrigebat magnifice ad pollices novem; sed crassitudine exsuperat.--"O mater!" exclamat Margaris, "me putasses, cara mater, huic fati obnoxiam indignationi? Me consceleratam! Jam nulla sum.--Nugae! merae nugae!" inquit Ludovicus. "Macte animo, dea; laudabis, scio, et triumphabis, gaudio delibuta summo." Miratur femina, potiorem et sacram libidinis partem. Attrectat pubem, crispam, sericeam, quam videbatur ipsa sibi Venus suis nevisse manibus. Discidit bibentibus Venerem oculis; diducit cadurda, igneam tentat solers rimam micanti digito. "Suo sub purpureo flore," inquit, "recubantem video pulchram virginitatem. Euge, virginitas! Quid enim vero sedes istic, iners et otiosa? Apage, inter ineptos laus inepta! Quid heram fatigas meam, hostis generis humani, violatrix perpetuitatis, fraudatrix amorum? Moriere, caesam mactabo." Nec mora: effusus in gremium puellae, nervos contendit, spiculum vi mittit. Diffinditur tenera et delicata; infremit, suspiriumque dat altum et clamorem sonorum. Nam irrumpit impetu, non leni irrepit illapsu in adyta Cupidinis fervidus Hymenaeus. Laeta gestit intro Cotytto, et salaciam movet. Quid plura? Virgo caeditur pulchra, reviviscit pulchrior mulier: facta est uxor. Subagitabat acerrime Ludovicus; illa nec commovebatur, nec quicquam conabatur. Diutius tamen temperare non potuit sibi a favore. Subinde mittit gemitus, sed quales amat cevens Amor, crebros, anhelos; patrantes attollit oculos, et marmoreas vibrat nates amens. "Deficio," inquit; "quid id est intemperiarum? exeo ex me." Dum dicit, longo resolvitur effluvio. Sensit resolvi Ludovicus, et favit. Venus bona! cum cogito, mea Tullia, tot voluptates, accenduntur caeco mihi aestu intimae medullae. Nunquid et tibi?

_Tullia._ Insanio, inepta; perge dicere. Places mirifice hac fabula.