Part 17

_Tullia._ Sed etiam exsanguis reviviscit amans ad aspectum papillarum. Visu exsurgit ad vitam laetus et florens, si durae, si candidae, si parvae. Praestabant tamen inter Phrygias, tumidae, et quae, ut loquitur Naso, pectus omne habebant; sed pulchriores durae et stantes, quas adstringens, ait alius, una claudet manus. Demum absolutae est pulchritudinis, inter ingeniosos, qui hanc effinxere tabulam, ac ab omni eam parte beatam jactant, cui has singulorum membrorum dotes, quas eximias putant, uni contulerit alma molitrix rerum vis Natura. Scilicet, ut sint cutis, dentes, ungues candidi; nigri capilli, oculi, supercilia; rubore tincta roseo labra, genae, et subtus ungues; promissi capilli, longae manus, et altum corpus; rursus breves dentes, auriculae, venter: sed frons magna et lata, lati armi, dissidentia aliquanto inter se spatio supercilia; demum gracile corpus, os parvum, modice hiscens ad exspectatum concha rorem; labia, nates, crura crassiuscula; teretes et graciles digiti, item et nasus, et qui certent cum aranearum filis capilli; parvum caput, mammae, et pedes. Amant et crines ingenio suo flexos, frontem haud latam, quae radices capillorum retro flexerit, nares paulo inflexas. Suus, Octavia, cuique gustus ratio. Sed gustus ipse sibi ratio est: aliam nemo praeterea quaesierit rationis particeps.

_Octavia._ Scis praecipuas numerari inter Lucretiae dotes, marmoreas et tumentes nates; scilicet incubanti dulce pulvinar Cupidini, et eidem humanam procudenti sobolem aptam incudem.

_Tullia._ Depygem vocat Horatius, cui nates nullo eminent tumore:

Depygis, nasuta, brevi latere, ac pede longo est.

Inclaruere apud Graecos quae Callipyges dictae sunt, a pulchris natibus. Nihil natae parentibus, locupletes et nobiles nactae sunt, eo solum nomine, maritos. Nates pro dote habuere; hac satis dote placuerunt.

_Octavia._ Si apto mammae, altera ab altera, intervallo distent, pluris scio fieri; mihi vero conjunctae, ut vides, cohaerent. Nec ideo minoris Caviceus aestimat. Cum sit et haec et illa non ignobilis venustatis, alba, dura, dicit, inter lusus et gaudia fescennina, sibi videri minus mirum, alteram alterius amore captam mutuas sibi et continuas figere basiationes.

_Tullia._ Et praeterea nihil?

_Octavia._ Dispeream, ni te meis plus oculis amem!

_Tullia._ Et ego ni te plus meis, et ipsis sole et luna, Naturae oculis! Sed et est interdum papillarum non poenitendus in amore usus, dum aestuans furit libido. Subrides: habeo confitentem, Octavia mea; et experta es, anima mea.

_Octavia._ Per Veneris concham utramque! pudore suffundi me sentio. Pudet meminisse id mammarum mearum interstitium viam factum esse ad Venerem, tam aut foedae aut liberae mihi libidinis consciam. Pergula est in aedibus nostris, quae amoenissimas (et nosti) hortorum spectat areas omni florum consitas genere. In ea spatiabamur ego et Caviceus, amplexabatur, suaviabatur, labella appetebat morsiunculis, forebat. Demittit in sinum laevam. "Molior," infit, "improbum quid. Depone vestes, corculum." Quid facerem? depono. Defigit in nudum pectus oculos. "Video," subjicit, "tuas inter papillas dormientem Venerem. Vis excitem?" Projicit, dicens, supinam in torum. Mentulam fervidam, flammescentem (arrigebat praeclarissime) interserit mammis. Qui me hinc eximerem impotentiae? Ferenda erant ultro citroque omnia, et sciebam contingere solitos in amore fatales quosdam et dies et casus, a quibus ipsa ne quidem se expediat virtus. Et cum illo hoste, ut jam manu conserta et utero recusso depugnaram, postulabat dura necessitas ut et mammis pugnarem.

_Tullia._ Hostem mutinum vocas, tam amicum tibi tuisque desideriis cupidineis?

_Octavia._ Molli manuum nisu utramque conjungens urgebat mammam, quo scilicet lata minus via procurreret sibi nervus ad voluptatem hanc novam. Quid plura? Conspersit attonitam insolenti ridiculae Veneris imagine, calendi perfudit rore; perfecit. Tunc ille: "Haudquaquam ingratum tibi, columbula mea, fuerit quod mihi amore tuo insanienti longe fuit gratissimum. Num scis, ut hac inferiori hiulca" (digito monstrabat), "hac etiam te esse sublimiori parte foeminam? Igitur et juris mei est, si libido incesserit ex humiliori illo fundo libidinis hos in monticulos tollendae, id libere facere; unde scilicet Veneri gratior datur prospectus."

_Tullia._ Altius quoque se tollet, si summa petet.

_Octavia._ Irrumare, morigerari ore, Lesbiari, Phoenicissare, et fellare, id scilicet vocas summa petere? Quot, bona Venus, quaeve nequissimi nebulones mentulis suis diversoria et stabula quaesierunt in corporibus nostris, et invenerunt! Atenim vero qui frugi et castus fuerit, hac se foedari rei tam turpis cogitatione exhorrescet. Absit scelus a voluptate, gratior erit.

_Tullia._ Honestatem qui quaerit in voluptate, tenebras et quaerat in luce. Libidini nihil inhonestum, cum aestuat et spumosos agit spiritus. Delicias Phaedoni faciens et Alcibiadi Socrates, secedebat a Socrate choreas ducente cum tam pulchris amasiis. Qui sunt sapientissimi, non ideo hominem exuerunt et ingenitos abjecerunt humanitatis affectus; nec possent, ut maxime vellent. Sed sensus est humanitatis nullus in homine, sine voluptatis gustu, nisi hebes et corruptus. Is vere est sapiens qui norit dulce esse desipere in loco, et locum et tempus delegerit ad desipiendum. Reliquis sapias semper, et tibi frequenter desipias, ut bene et beate agas. Nam sunt qui amoris incensi oestro, quia sui non sunt juris, dissimulant, Curios et Catones simulant. Palam damnant furiosi, quae ipsi secum concupiscunt, tremula Veneris gaudia. Prurit et illis mens irrequieta; fatentur ipsi sibi laevo se genio natos, nos dextro et plaudentibus Diis et syderibus. Si sol aeternum occidet, quid fiet de Natura rerum parente? Si nulla voluptatis lux riserit mortalibus, quid de homine fiet, qui rerum est summus in Natura apex? Miser et veternosus erit ipse sibi pro sepulcro. Vivus, nec vivus; mortuus, nec mortuus: propior erit morti quam vitae, in ipsa vita. Demum, qui praestigiosa haec jactant documenta, num vere dixeris oris infamia laborare?

_Octavia._ Belle ludis in vocabulo. Nam et Philosophi hi morticini dicuntur hircum ore mulgere.

_Tullia._ Mira patrandi facultate pollent, nulla sciendi. In altero omnia laeta, in altero multa subtristia. Hic ipse est tuus Theodorus; num nosti, Theodora?

_Octavia._ Quid me, fatua, Theodoram vocas, quae Octavia sum, quae immo Tullia? Vis narrationem prosequar?

_Tullia._ Volo; sed et volo nocturnum illum Antoninae et Isabellae pugilatum; rem comicam.

_Octavia._ Consobrina tua Antonina, non admodum juvenis, nam annos novem supra decem nata, Maphaeo nupsit annorum triginta juveni, et invicti roboris. Isabella annorum quindecim, Remundo annorum quinque et viginti, robusto, vegeto, impigro. Candore illa suo nivem obscurat; haec subnigra Tunetanis certat mulieribus. Dispares illis prima nuptiarum nocte in clinopale vires, sors dispar. Maritis traditae, Veneri fecerunt dispari laude. Ad quartam ulla sine aegritudine pervenit Antonina concubitus lauream, primo mulier facta; post non voluptas, sed fastidienti animo et corpori molesta lassitudo; postremum sub lucem, cum adacto calcare impelleret equiso alacer, deficit longum passa animi deliquium. Nonus erat cursori in Cupidineo agone impetus. E lecto sub meridiem egressa, visa est ac si e tumulo educeretur, pallida, exsanguis, emortua. At Isabella subfusca, sed cujus putes in venis liquidos ignis perfluere rivos, melius habebat. Tenelli artus illi et lumbi. Omni se tamen nuptiarum labori praestitit parem imperterrita. Indefessi athletae crudas indefessa sustinuit vires, et fregit. Inertem sorori ridens exprobrabat ignaviam. Insultabat saliens. "Apage," dicebat, "ego te junior, nec habilior, fortius tamen feci. Vivo, tu vero exstincta es. Vivis? Primo in conflictu, et fateor, non leviter certe vulnerata sum, sed tamen feci hoc ne se jactarit diu vulnere, qui intulerat. Per Junonem! e summa aggeris mei crepidine repugnantem avertit virginitatem in interius vallum victor. Vastavit instar turbinis omnia. Florem pudicitiae decerptum delevit. At dum redintegrat pugnam, animos dedit irrumpentis proterva audacia. Conatui restiti masculo. Mox victoriam sibi sensit elabi e coleis. Meum ecce Herculem, Amazon nova, feci quod spernerem, victoria obrutum sua et mea. Macte animo, soror.--Quid vis?" reponit Antonina. "Non levem, ut tu, in principio pugnae, soror, dolorem tuli, sed qui vix ferri posset, acutum, acrem, lacerantem. Dein, renovato saepius praelio, tam grave stupidae cujusdam lassitudinis pondus in oppressos incubuit artus, ut crediderim factos esse plumbeos. Aliquot petebam horarum inducias; negavit Alcides insultans. Itaque somnum non vidi.--Nec vidi ego," refert Isabella. "Quid de somno loqueris? quid quereris? Nihil habet dulcius somnus vanis illis quidem, sed jucundis Veneris imaginibus, quibus fallit. Audes praesenti et colludenti Veneri nobiscum et in nobis, somnum anteponere, quo fallente, videmur nobis a nobis abesse?--Sed et capit omnium rerum fastidiens satietas, etiam qui maxime amant," replicat Antonina. "Nolim ego, nec tu velis, ingurgitari, sine fine, nectare, Deorum cibo.--Infelicem vero patientiam tuam," subjicit Isabella, "et voluptatem sterilem! Impleta es bonis hymenaei; nam haec vera bona sunt, non bonorum umbra. Id forte malum vocabis, soror? Absit! nae fabula fies, si feceris." Ad haec Antonina:--"Tecum, soror, nolim contra disputare. Illa es in opinione excellentis ingenii Herois; ei, scio, acceptam refert opinioni perpetuitatem suam humanum genus. Quicquid id est, ad tertiam, quartamve, una nocte, palaestram suffecerint mihi vires. Fortiter faciet juventa mea, et juventae spiritus, et libido. A quinta coepi, sub Marte meo effraeno, sensim sine sensu male habere nauseans. Me sexta, a me velut alienam, et mente motam, proluit et polluit. Abfuit voluptas, doluit cor, cum venit ad octavam, animam aegre reciprocanti. Me mei ad nonam cepit oblivio; perfecit. Nec gemebam, nec objurgabam. Deliquio animi defeceram. Quid demum actum sit, nosti, soror. Praesagit animus infeliciter cessuras has nuptias. Avertat omen Juno! Innuptam vero nolim me, vel si contingat in medio exstingui opere.--Postquam animum recepisti," ait Isabella, "dic, soror, ut tecum rediit in gratiam Maphaeus? Nam quis ignoscat duorum criminum reo, caesae virginitatis et virginis?--Dulcibus dictis," reponit Antonina, "momento abstulit facti acerbitatem. Rem ridiculam! Quo pacto necem intulisse videbatur, revocavit ad vitam. Semel atque iterum usus est mariti jure; nec ulla insequuta est obsequentem pernicies. Ita est, soror: quae in amore nocent vulnera, eadem et juvant."

_Tullia._ Illa nocte tyrocinium fecit et deposuit. Nam egregiam nunc esse bellatricem scit Jacobus Ximenes.

_Octavia._ Dixeris facilem, nec minus pudicam; huic pudicitia virtus non est, vitium est. Venusti vidit adolescentis misere vexari animum amore suo: miserta est. Vidit torrentem mentulam; audiit opem obtestantem suam, et miserta est. Non tam Antoninae castae et tenerae has dixeris esse fututiones, quam Pietatis, pereunte juvene.

_Tullia._ Non dissimiliter et tu Theodori miserta es, non impudica, sed pia. Honesta sane, impellente virtute, fututio!

_Octavia._ Pudet et poenitet. Postquam abiit in provinciam Tarraconensem Caviceus meus, ante hunc (ut scis) mensem, me Stoicus convenit Theodorus. "Adsum," inquit, "particeps aegritudinum tuarum. Doleo relictam te viduam, relictam longo moerori. Nam ut animi, sic et vitae dimidium tuae abstulit secum Caviceus. Nimium, heu! nimiumque felix Caviceus!" Sed, ita est, Tullia, pudet et poenitet.

_Tullia._ Perge, perge, ineptis. Amplius nihil habeo quidem quod aeque ac ego cognitum non habeas: et times induci me in intima conscientiae tuae arcana?

_Octavia._ Exciderunt aliquot lacrymae ex oculis ad Cavicei nomen.--"Dolore meo," repono, "sicut verius nihil, ita et nihil acerbius. Egeo, nec nego, consolatione, quae fugientem post Caviceum sistat animam et spiritum.--Sistam ego," subjicit Theodorus, "et insanos istos componam motus, si vis dicto esse audiens.--Ero, per luctus meos!" refero, "et, ut voles ero; nam honestatis quicquid in me est, curis id omne tuis refero acceptum.--Eris?" reponit, "eris? Sed ex animo? Praeceptis, et si res postulet, jussis obtemperabis? Morigera mihi morem geres?--Faciam," adjicio. Tunc ille:--"Si feceris, bonum factum. Post paulo non senties abesse tibi Caviceum. Non erit quod in absentem desideria mittas, et cupiditates convertas." Ut iterum contestata sum ejus me obsecuturam voluntati, et pollicita sum servitutem servituram, quam vellet:--"Id primum volo," inquit, "ut jures praestituram quam spondes obedientiam jussis meis, nec abjecturam." Quid plura? Sacramento, ut voluit, conceptis verbis, obstrinxi fidem timida. Necti me passa sum religione, adversus religionem.

_Tullia._ Intelligo. Cum tenuit jurisjurandi nexu servam factam, pessumdatum est tibi omne jus ingenuitatis.

_Octavia._ Nec mora. Summo extulit se in me imperio: ut perduellem minatus est habiturum, et ulturum perduellionem, ni se jubente obirem omnes ultro servitutis operas. "Hactenus," ait, "immiti me usa es, in hoc severioris disciplinae stadio, agonotheta; vapulasti, caesa es. Saepe saepius labores tuos, et constantiae heroicas vires miratus sum stupens. Nunc facescant dura illa et graviora; quam merebatur castigationem pulchritudo ista coelestis, insons tulisti; abeant Semproniae, matris tuae, doli illi mali, et fraudulenta ludibria! Inter dumeta, et abruptos calles, et spinis obsitos sentes errabas. Quid misera in fata deliquisti? Nunc demum, duce me, viam ingredere facilem et amoenam, qua eas ad felicitatem. Accipe: nos sane homines sumus ut tuus est Caviceus, sed et cautiores quam reliqui, et judicii acrioris, sapientiae summo sedemus in fastigio. Itaque et nullam famae jacturam, quae puella nobiscum luserit indulgens genio, si sapit, timeat; et nullam admisisse flagitii in se labem illaudati credula putet. Omnia, crede mihi, nobis licent, quae in tuto licent. Decent sapientes, quae juvant. Ad summam verae sapientiae sedem et lucem provecto si gratificeris, deposito pudore, jam non libido id erit, jam non voluptas: pars officii erit, pars boni et aequi."

_Tullia._ Acute et argute dicebat. Quid tu ad haec?

_Octavia._ --"Me tibi quid vis gratificer?" subjicio. "Mortalis puella, obsequar mortali numini?" Nec, per Venerem! Tullia, quo haec spectaret oratio, assequebar. Tunc ille:--"Ego, quem vides ore tetrico, oculis in lethi moerore natantibus, veste detrita et lacera, corpore toto tenebricosum, quaedam sum venerandae Philosophiae machina, quidam superstitiosae Architectonices ludus. Sed me, si velis, ab hac ultro evolverim machina, novus tibi Mercurius. Alter ero et idem. Vis hanc deponam personam? Depone et tu timores tuos. Redde Octaviam puram et putam Octaviae. Vide errorum nebulas: ipsa te tibi abscondis, lates tibi, nec percipis. Alia es quam videris tibi. AEmulare tot nobiles foeminas, quae nobis de se, de existimatione sua, de rebus omnibus, ut tibi de suis oculis, confidunt, hominum generi confidentissimo. Spes omnes suas et gaudia in solertia mirabili nostra reposita habent. Id inter nos longe utilissimum et celeberrimum Philosophiae effatum: Gaudere quo quisque maxime potuerit, sed clandestino gaudio, et frui vitae bonis, ut opportunitas cuique dederit, sed in sinu, nec palam, prudentis id esse et docti. Palam vero gaudere, palam frui, insipientis, stulti, et furentis. Qui caute fecerit, laudandus; qui imprudenter, nec lucem fugerit, in eum acerrime advertendum. Venustis, ut tu es, Octavia mea, puellis eundum eadem via ad bonam beatamque vitam. Non cavent tibi a malevolorum insidiis socordes? Pereant quas omnium perire interest ad exemplum! Vivant, vivant quae, sagaces, quid sit vivere didicere! Vivant sui similes, stultarum dissimiles, et sua arte et aliarum exemplis! AEmulare Semproniam, matrem tuam." Tunc de matre mea, ut, usa Chrysogoni consiliis et nervis, laetos et felices duceret vitae dies, narravit.

_Tullia._ Chrysogonum novi etiam Stoicum, nec esse Theodoro amicissimum mihi id mirum: similitudo utique morum hanc peperit necessitudinem. Non similius ovo ovum, ac Chrysogono Theodorus; sed hic aetate paulo, aiunt, inferior.

_Octavia._ Prehenderat manu Chrysogonus matrem, et in ejus ambo intrarant cubiculum, relicto mecum Theodoro.--"Quid putas," ait Theodorus, "id temporis rei esse Chrysogono cum matre tua? Id omnino quod tibi cum Caviceo, quod mihi mox, mox, erit tecum. Nam (tua te haud fallat opinio) omnium tibi bonorum, virtutum, et, per Genium tuum! laudum fons ero, ut honestae tu mihi voluptatis. Enimvero qui videri possit inhonestum, quod a te tam proba, tam honesta veniet, qualecunque illud sit, mihi tam frugi, tam venerabili?" Cum haec diceret, visus est mihi, fateor, mea Tullia, in alium, nescio quem, sed gratiorem, sed venustiorem, commutatus. Hujus aspectu calere coepi, cujus antea contremiscebam prae metu. Risit ille Venereum et molle quid, risi et ego; risit et Venus, risere Amores. Audaciorem reddidi, facta audacior. "Ecce tibi," inquit, "novas nuptias. Ecce mihi novam nuptam." Sub haec vidi vestem identidem, qua virile latet spiculum, in tumorem exsurgere, subinde sublevari. Nec a cachinno temperare potui.

_Tullia._ Nec a pruritu?

_Octavia._ Ego sum furore correpta, ut parum abfuerit, nec dissimulem tecum, quin in ejus ultro amplexus volarem, stuprum rogarem. Commotior ille: "Sane," inquit, "videor mihi conjicere quis sit corporis tui futurus mihi usus, dea mea; haud certo scio. Nam annos quinque supra decem natus, huic me sectae addixi. Ante annum oculos in mulierem non fixi, et praeterea nihil. Audacior essem suasit Chrysogonus, et verbis, et factis: superstitio vetabat, piaculum fuisset pio Stoico. Nullum ab illa die mihi commercium cum muliere, ut nunc tecum est, mulierum formosissima; summo studio puram servavi et intaminatam mentem, et mentulam. Ope et opera mea praeposuere collegae antistitem sibi Chrysogonum. Tanto obligatus beneficio, antequam venimus ad vos, ingenue de rebus suis multa fando explicuit. Dixit in Semproniae amplexibus invenisse veram felicitatem, quam quaerimus coelestium inanes. Suasit experiar et ego quid autoritas superciliosa, quid sermo blandus, pro me apud te possent adolescentulam et procacem. Et speravit tam juventam tuam, quam absentiam Cavicei, meis lenocituram desideriis et precibus. Caeterum jussit nervis ne parcerem. Nam, ait, incredibilia sperant a lumbis nostris. Id sumus genus hominum, qui Herculei omnes in Venere sumus. Quo quis diuturniores cum Venere exercuit inimicitias, eo intemperantius et fortius, cum in gratiam redit pacta pace, facit. Habebis igitur, Octavia, Venus mea, amatorem qui officio non deerit impar, nec tuae cupidini; athletam quem sibi optent reginae." Dicens osculum impegit.--"Quid vero istud est?" dicebam. "Quid tibi vis? Haeccine est sapientia tua? haec tetricitas?--Quid immo tibi vis, insulsa?" reponebat; "vis tuum tibi perjurio contaminari spiritum, contemptrix religionum?--Nolo," inquam.--"Et agam quod ago," refert, "et bellissime agam. Te praeliaturum vita deficiat prius quam vires!" Sub haec impellit in lectum male repugnantem.

_Tullia._ Euge!

_Octavia._ Vestem festinus revolvit resupinae, dextera trepidanti. "Quam commoda," ait, "dehiscit tibi rimae cymba!" Vide, Tullia, oestri furorem. In genua accidit, osculatur...

_Tullia._ Quid osculatur? Ohe! ohe!

_Octavia._ "O sacrarium Reginae Deorum et hominum!" dicebat lambens mediam, "ad limina tua supplex accedo. Te veneror. Osculis interea et ore liceat litare. Audi, bona Venus, et fave." Tollit se in pedes, dicens, et, o monstrum! Tullia mea, Tullia mea, e carceribus mentulam mittit, mentulam! reginam mentularum! Talem nec ipsa Venus in Marte, nec Lampsacenae matronae in Priapo, nec Omphale in Hercule viderunt. Et Cavicei, et Calliae mentulas, si conferas, caudis leonum crassis et rapidis compares murium exiles caudas. Non mentior.

_Tullia._ Huic hominum generi, cum membra decrescunt reliqua, hoc increscit. Ita, cum aliis hominibus lien crescit, reliquae corporis partes minuuntur.

_Octavia._ Theodoro maciem objicis?

_Tullia._ Non negaris de Chrysogono.

_Octavia._ Theodori laudem, suos apud Stoicos, nulla ullius laus aequat. Omnes longo post se intervallo reliquit, et mentis et mentulae gloria. Sed Chrysogonum odi, et non ita aestimat Theodorus. Omnes cogitationes suas, voluptates et gaudia, alter cum altero communicant. Sic dicendo, aiunt, renovant fruitionum grata momenta; sic fluxas et uno caducas momento voluptates, laeti et beati per dies noctesve continuant. Vae impurato! matris meae illudit impotens capiti.

_Tullia._ Irrumat miseram miser? fellat illa morigerans? Cunnum in se quaeri patitur Sempronia ubi non est, et inveniri? Impuri oris et spiritus facta est mulier? De Claudia olim dictum, nobili scorto, Coam esse in triclinio, in lecto Nolanam. Hoc infamabat libidinis genus Nolanas, et Oscas, et Lesbias. Tertia poena autore _Priapeiorum_ Ovidio vocatur. Corvos dicunt ore coire, et huic rei hoc alluditur disticho non ineleganti:

Corve salutator, quare fellator haberis, Cum caput intrarit mentula nulla tuum?

Quae primum nata est in Lesbo obscoenitas, omnes fere terras et homines pervasit. Pronior ad hanc erat libidinem Tiberius Augustus natura et aetate. Qui semel usi sunt, perdite amant. Nam aetate provectis non obsequitur mentula, ut, in meliori aetate, vegetis:

Crede mihi, non est mentula quod digitus.

Summa petunt! illic vivit anus mentula; quod negat os alterum, dat os alterum. Exsugi, effoetae et languenti suave mentulae. Sed si contus ille pedalis Theodori tui intumuerit, timeo tibi ne buccam offendat, quae tibi, scilicet, parvissima est: sic etiam illusum pulcherrimis Heroidum. Non se abstinuit ab ore Atalantae Meleagri voluptas. Pinxit Parrhasius Atalantam Meleagro morigerantem. Eam Tiberius dedicavit tabellam in cubiculo suo, in Larario...

_Octavia._ Dedicavit sed libidini, et impudentiae impotenti.

_Tullia._ Ideo movent tibi stomachum libido et impudentia Chrysogoni in parente tua. Miror delapsam esse ad id contumeliae. Miror silentium. Mecum de his ne quidem verbum.